Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Bezoekje II  (1556 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 11 jaar geleden »
Een nieuwe avond, gisteravond was ze bij Gustaf geweest, iets wat in haar niet meer zo scherp voor ogen stond. En daar baalde ze van, ze wist waar het van kwam. Teveel wijn drinken kwam noch mens, noch Myrofas ten goede. Daarom zou ze het deze avond ook anders aanpakken. Tetachan was aan de beurt, ook zij had haar teleurgesteld om exact dezelfde reden als Gust. Of eigenlijk niet, bij Gustaf ging het veel meer om zijn verantwoordelijkheid en reputatie als schoolhoofd. Bij Tetachan ging het om het onverantwoord vertrekken van school. Onverantwoord, omdat zij Gustaf niet capabel zag zo'n beslissing te maken. Áls ze dan al zo nodig moest vertrekken van school, had ze in ieder geval voor moeten zorgen dat geen instantie er ooit achter zou komen. Iets wat ze niet hadden gedaan voor zover ze wist. Het was onverantwoord geweest, aan alle kanten en nu wilde ze er ook met Tetachan Mocha een hartig woordje over spreken.

Ferm klopte ze aan, en na een geluid van de andere kant van de deur stapte ze binnen en sloot de deur achter zich.

« [Reactie #1] : 11 jaar geleden »
"Mevrouw van Uncha." Ze was van het raam teruggelopen naar haar bureau, en ontving het witte schoolhoofd zo. Over de tuinen uitkijken is niet zo handig als je bezoek krijgt - bezoekers willen graag zélf de aandacht - en zeker niet wanneer je er ook nog weemoedig van wordt.

Als ik nou een verdieping of wat hóger zat kon ik in ieder geval nog over de muren heen kijken. Het bos zien, de rivier.

"Wat kan ik voor u betekenen?"

Van Uncha kwam hier niet zo vaak. Dat moest dus wel inhouden dat ze iets te klagen of iets belangrijks te melden had. Waarschijnlijk was het het eerste - en Tetachan kon wel raden wát het was.

"Of beter gezegd: dat weet ik toch al. Wilt u eerst iets drinken voor u uw gal spuwt?" Subtiliteit was wél haar sterke kant. Maar spot ook.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #2] : 11 jaar geleden »
Een moment was Ehriondah van haar à propos. Haar woede, die eigenlijk al was verdwenen na gisteravond, maar die ze nieuw leven had ingeblazen met dit bezoek, smolt weg als sneeuw voor de zon. Het sarcasme, maar ook de bitterheid, droop van die woorden. En Ehriondah zag ook wel dat het dubbel was dat ze hier was. Maar dit had ze toch niet verdiend? Daarnaast, ze wilde het sowieso niet zo rauw brengen als Tetachan suggereerde met haar "Gal spuwen". Daarom stelde ze, terwijl ze ging zitten, met een neutrale stem waar een vleugje verbazing doorheen zat een wedervraag:

'Sinds wanneer zijn de begroetingen van de mentor van de Merifel zo bitter als gal?'

Zij had gister haar gal al gespuugd. Eerder was ze van plan Mocha te wijzen op de mogelijke consequenties, alsof ze dat nog niet wist. maar het moest gezegd, als het aan haar lag.

'Alleen als je het hebt zou het fijn zijn: thee.'

Antwoordde ze doodleuk op de sarcastische uitnodiging van Mocha. Geen wijn meer voor haar vanavond, Gister had ze toch echt een slok teveel gehad en dat vond ze niet voor herhaling vatbaar.

« [Reactie #3] : 11 jaar geleden »
"Sinds wanneer is dat verbazend?" Riposteerde ze. Ze was al giftig en bitter zo lang ze hier les gaf, hoe was het mogelijk dat Van Uncha zich daar ineens over verbaasde? Had ze nou echt gedacht dat dat op zou houden nu ze niet meer Zimaskian heette maar Tetachan?

"Thee heb ik wel, maar tot nog toe zijn er maar weinig myrofas geweest die het aandurfden in dit kantoor iets te drinken dat ik daarvoor klaarmaakte uit bladeren." Een spotlachje. "Dus aan u de eer om de eerste te zijn." Ze stond op, verdween in haar achterkamer en kwam een moment later terug met een buideltje bladeren en twee glazen.
"Keuze genoeg. Zoete thee, sterke thee, kruidige thee of giftige thee?" Een piepklein glimlachje krulde om haar linker mondhoek. Om één of andere reden was Van Uncha tot nog toe de enige persoon waar ze grapjes mee uithaalde. Die ook werkelijk grappig bedoeld waren.

De buidel werd op het bureau neergelegd en opengevouwen, de bladeren gesorteerd. Terwijl Ehriondah een keuze maakte bereidde ze voor zichzelf een kruidig mengsel - dat licht giftig was. Dat soort dranken dronk ze wel vaker, aangezien gif niet alleen maar giftig is, maar ook een werkzame stof die goed kan zijn. En aangezien het handig was een lichaamseigen antistof in te bouwen voor de giffen waarmee ze in aanraking kwam. De dosis die ze nu nam was giftig genoeg om een andere myrofas aardig ziek te maken.

Ze liep naar de haard met haar glas, en goot met een opscheplepel het glas langzaam vol met kokend water. De damp die zich door het kantoor verspreidde rook vreemd kruidig, verleidelijk.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 11 jaar geleden »
"Ik kan mij tijden herinneren waarin ik met mindere vlijmende woorden ben begroet." Pareerde zij weer. Dit was een spel met woorden, en als Tetachan dat wilde spelen, deed ze graag mee.

"Muntthee is goed hoor." Ze wilde de ander niet van zeldzamere kruiden beroven, en daarnaast was muntthee gewoon lekker. Voor zichzelf had ze wel een theekruidenarsenaal waar ze als het moest uit kon putten.
Toch, toen de ander haar eigen thee inschonk rook dat ook erg lekker en Ehriondah was een thee-fan, en helaas toch wel benieuwd.

"Wat voor thee heb je daar, het ruikt lekker."

Terwijl ze daar zat gingen haar ogen subtiel door het vertrek, nog geen spat veranderd, maar het groen stond haar nog steeds niet echt aan. Het was gewoon niet haar kleur.
Het schoolhoofd bedacht dat deze manier toch wel prettiger was om haar ongenoegen, dat helemaal naar de achtergrond was verschoven, te uiten. Hoewel ze geen idee had of het wat zou uitwerken.


« [Reactie #5] : 11 jaar geleden »
Ze glimlachte lichtjes. "Oh ja? Dat moet dan vóór mijn tijd hier geweest zijn - al kan ik me niet herinneren dat u er toen al was. Misschien vergist u zich met een ander kantoor." Een verwijzing naar Didaka zou niet verstandig zijn geweest, daarom liet ze het maar bij iets heel lichts, simpels. Ehriondah kón er een verwijzing in zien, maar die was niet expliciet aanwezig.

"Muntthee dus." Ze liep terug naar het bureau en zette haar eigen glas daar neer. "Deze thee is een speciaal mengsel voor mijzelf. Het ruikt lekker, het smaakt goed, maar is giftig. Tenzij je eraan gewend bent. Ik zou u dus afraden ervan te drinken."
Ze nam al pratend het tweede glas, zocht een aantal blaadjes uit en legde ze in het glas. Liep terug naar de haard, en goot ook hier water overheen, hoewel beduidend voorzichtiger en langzamer. Het was dan ook niet alleen muntthee, er zaten wat andere kruiden bij die voorzichtig begoten dienden te worden om te voorkomen dat ze te snel kapot gingen.
Terwijl ze opgoot begon de thee te geuren, warm, fris en zoet. "U zult begrijpen dat ik geen simpele theetjes maak als ik de gelegenheid heb ze interessanter te maken."
Ze zette het glas voor het schoolhoofd op het bureau neer. "Er zit géén gif in." Nogmaals een fijn glimlachje.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 11 jaar geleden »
Tetachan scheen het niet in te willen zien, of zij zat echt fout met haar beeld over de ander, desalniettemin, daarvoor was ze hier niet. Ze was hier om zogezegd haar: "gal te spuwen".

Zonder blikken of blozen nam ze haar thee en nipte ervan. Lekkerder dan zij hem ooit zou kunnen maken alle smaken en speciaal de munt kwamen goed tot hen recht. Het was fris, maar warm en zoet tegelijk. Maar goed, zij was dan ook geen meester in de kruiden, en slechts een simpele theebrouwster. Hoewel, haar thee mocht er ook zijn.

To the point.

"Eergisteravond," Als Tetachan dan toch al wist waarvoor ze kwam, viel ze ook maar meteen met de deur in huis.
"Zijn jij, en Gustaf Vladistov van deze school vertrokken, zonder ook maar een woord tegen mij te zeggen. Zonder ook maar één moment je af te vragen wat er zou gebeuren als dit op de een of de andere manier bekend werd. Ik ben daar op z'n zachts gezegd boos over. Waar sloeg dat op. Ik wil een verantwoording. Gisteren heeft Gustaf zijn excuses al aangeboden, nu wil ik van jou weten wat je bezielde."

Oke, dit was een veel rationeler betoog dan bij Gustaf, ze begon goed, maar bij Tetachan wist je nooit preciés welke hoeveelheid aan cynisme en sarcasme je over je heen kreeg.

« [Reactie #7] : 11 jaar geleden »
Ze ging wat achterover zitten en dronk van haar 'thee'. Bekeek het schoolhoofd tegenover zich aandachtig. Vreemd hoor, je zou toch denken dat zelfs Ehriondah zou ontploffen bij een dergelijke overtreding van haar kant - maar niets daarvan. Ze was zelfs uitermate rustig.

"Dat klopt." Een klein slokje thee. Een nadenkende stilte. Tikken met haar hand op het bureau. "Ik zou het niet weten. Waarschijnlijk was het bezorgdheid over het welzijn van Raleana Wyliathel. Maar het kan ook simpele vrijheidsdrang geweest zijn." Weer een korte stilte.
"Overigens ben ik, zoals u kunt zien, teruggekeerd. Én was het hele geval zo geruisloos mogelijk, om moeilijkheden te voorkomen."

Mocha bekeek de vrouw tegenover zich nogmaals, een kleine glimlach om de lippen. Zoals vaker gaf dat een aardig sinister effect, een kalmerende glimlach was het bepaald niet.

Één ding was wel duidelijk: een vrouw als zij was niet zo makkelijk op te sluiten, tot gehoorzaamheid te dwingen. Mocha bepaalde zelf wat ze deed, wanneer ze dat deed, en waar.

"Wat zegt u ervan om dit gesprek buiten voort te zetten?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 11 jaar geleden »
Ehriondah vond alles prima. Het was mooi weer, nog niet donker en op een wandeling had ze niets tegen. Met dat ze een slokje van haar thee nam stond ze op.
"Waar wilde je heen?"
Misschien had ze een speciale plek in gedachten. Ehriondah bedoelde het in ieder geval niet spottend. En hield haar commentaar over de redenen die Mocha had gegeven nog even voor zich.

"Naar de muur."
Het antwoord van Mocha was niet verrassend, maar toch wel. Dat ze het voorstelde in ieder geval.

Ehriondah keek eens verholen naar de nachtelf, toen ze de deur uitstapten. Soms was het moeilijk geen medelijden te hebben met haar. Ze was nog jong en veroordeeld tot een leven hier. En soms, soms vond Ehriondah het moeilijk wel medelijden te hebben. Een moordenaar, een nachtelf.

Toch hield ze die overwegingen diep in haar volgde de ander naar de plek waar ze wilde praten. Hopelijk waren ze wel alleen.

« [Reactie #9] : 11 jaar geleden »
Verholen, verholen. Wat is verhullen wanneer je omgaat met een nachtelf die een leven lang de blikken van myrofas heeft moeten opmerken, puur om haar veiligheid te waarborgen? Hoe kun je een 'onopvallende' blik werpen op iemand die op onopvallende blikken gespitst is?
Tetachan beantwoordde de blik niet, dit keer. Ze stond alleen maar op, trok haar mantel om zich heen en liep het kantoor uit. Rechtstreeks richting de muur, zonder zich bezorgd te maken of Ehriondah wel volgde.*

Het was er rustig, niemand te bekennen in de nabije omgeving. Ze begon rustig langs de muur te lopen, richting de grote poort. Het was al wat donkerder aan het worden, en de enige hoorbare geluiden waren de voetstappen van Ehriondah en de krekels.
En plotseling leek de vrouw in de mentorenmantel een besluit te nemen, iets weg te slikken voor ze nogmaals sprak. "Als dekmantel was deze plaats ideaal, en ik moet toegeven dat het lesgeven me beviel. En bevalt. Maar nu het mijn gevangenis is geworden..." Ze brak af en stond stil, keek omhoog langs de muur. Liep weer verder. "Wat moet een nachtelf hier? Ik ben getraind voor een leven buiten, ik kan mijn weg vinden met de sterren, heb me zwaardbeheersing en diverse andere technieken eigen gemaakt... maar ik zit hier, en kan het niet gebruiken." Ze lachte even, kort. "Behalve dan tegen andere mentoren. Wat wilde u me verwijten? Dat ik naar beweging snak?"

*ik stel voor het topic niet te splitsen maar gewoon hier door te gaan.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #10] : 11 jaar geleden »
Dit ging niet meer over een overtreding, dit ging niet over Bumetrel en zeker niet over haar, Ehriondah. Ze was egoïstisch geweest tegenover Gustaf, de school in gevaar, dat was haar dekmantel, maar dat ze haar overal buiten hadden gelaten had haar minstens zo erg gekwetst.

Maar nu, nu wilde ze het niet eens meer daarover hebben, dit ging over degene naast haar in groen en zwart. Die haar straf niet kon verdragen. Haar verdiende loon?...

Daarom liep ze naast de ander, eerst zwijgend. Maar ze meende dat er na die laatste vraag een antwoord werd verwacht.

"Ik..." Ze wilde zeggen verwijt je dat niet. Maar dat was niet waar, ze verweet het haar wel. Haar gevoel van meeleven en rechtvaardigheid streden in haar. Met haar ogen gericht op de wolken zei ze:

"Je bent geen open boek, Tetachan, (Ze moest toegeven dat ze de mentor beter had leren kennen dan al haar andere personeel) en dat zul je ook nooit worden. En dat is ook niet mijn probleem. Ik heb al tijden geleden besloten je te vertrouwen, en op die gronden sta jij nu hier."

Even zweeg ze, dat was de inleiding op wat ze nu ging zeggen:

"Ik wist niet wat je zou doen. Ik weet niet wie jullie daar gezien hebben. Mijn eerste belang is de school."

Was dat waar? Ze hoopte van wel. Ze wilde nog meer dingen zeggen, maar ze leken haar een beetje hol.
Daarom blikte ze naar de ander, waarschijnlijk was die nog niet uitgepraat.

« [Reactie #11] : 11 jaar geleden »
Ze keek opzij, bestudeerde het schoolhoofd een tijd in stilte voor ze antwoorde op beide uitspraken.

"Ik zal nooit een open boek zijn. En dat is ook niet nodig. Ik ken mijn eigen overtuigingen, dat is genoeg. Maar wanneer u zegt mij te vertrouwen vertrouwt u een nachtelf die niet alles vertelt en niet alles duidelijk zal maken wat haar beweegt.
Ik heb beloofd niet weg te lopen van dit kasteel, daar houd ik mij aan. Toch schijnt u me niet te vertrouwen wanneer u niet precíés weet waarom ik dingen doe, hoewel u zegt me te vertrouwen."
Ze stopte even, keek opzij en liep weer door. "U zegt dat het belang van de school uw eerste belang is - maar wat is die school? Zijn dat niet de leerlingen? Wanneer ik mij in het bijzijn van een schoolhoofd een tijd lang búiten het terrein bevind om een leerlinge in veiligheid te brengen, wat geldt dan meer: dat ik me buiten het terrein bevind of het belang van de school?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #12] : 11 jaar geleden »
Dit werd zo langzamerhand een gesprek dat helemaal van het onderwerp afgedwaald was...

Of toch niet? Het ging eigenlijk nog steeds over het voorval, alleen ging het veel dieper en Tetachan legde misschien wel de vinger bij de zere plek.

Want vertrouwde zij Tetachan wel echt? Of zat er diep in haar twijfel.. Twijfel over de oprechtheid van de nachtelf.. Ze moest bekennen dat ze zichzelf wel voorhield en ook graag wílde dat ze Mocha helemaal vertrouwde, maar dat het haar inderdaad niet helemaal lukte... De moord bleef, zo ook de moordenaar...

Ehriondah probeerde bij zichzelf te besluiten dat haar vergevingsgezindheid groter was dan haar wrok en besloot niet meer te twijfelen aan Tetachans trouw. Ze hoopte dat ze zichzelf op dat puntje kon overwinnen.

Ook de vraag over de school maande haar tot zelfreflectie, was dat zo? In wat voor opzicht gaf zij om de school, om haar eigen goede naam? Om de reputatie van háár bolwerkje? Of echt om de leerlingen en om voor hen een veilige plek te zijn. Ook dat ging ze bij haarzelf na, maar daarin kon ze zichzelf niet ontrouw bevinden.

"Ik geef om mijn leerlingen!" Zei ze oprecht. Maar ze zweeg over het eerste en keek eerst peinzend naar de school en toen oprecht naar de mentor.

« [Reactie #13] : 11 jaar geleden »
"In dat geval is er geen probleem."

En als er geen probleem was, viel haar niets te verwijten en was er logischerwijze geen overtreding. En als er geen overtreding was kon Tetachan Mocha nog steeds buiten de muren en het bereik van Bumetrel komen. Mits ze dat deed voor het belang van de school, de leerlingen.

Maar 'om het belang van de leerlingen buiten het terrein komen' was honderd procent vaker dan 'niet buiten het terrein mogen komen.' Een hele vooruitgang, voor een gevangen nachtelf.

Alleen hing de 'toestemming' voor dat feit af van het instemmen van Ehriondah. Want, vond die het wél een probleem, dan was er geen mogelijkheid buiten het terrein te komen. Maar dan zou ze ook haar taak als mentor niet volledig kunnen uitvoeren, en zou het belang van de leerlingen niet voorop staan. Niet bij Ehriondah, niet bij de school.

Ehriondah stond voor een beslissing die ze niet mócht nemen. Tetachan hield stil en glimlachte een sluw lachje. Het was wel duidelijk dat ze er een eigen planning op na hield - maar of die planning betekende dat ze niet vertrouwd kon worden was onbekend.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #14] : 11 jaar geleden »
Nee, niet voor de mentrix-moordenares naast haar nee. Maar Ehriondah wist het nog niet. Ze wilde niet tegen een vonnis van een machtig myrofasorgaan ingaan, maar ook niet harteloos zijn. Er waren zekere omstandigheden, maar toch niet altijd. De gezichtsuitdrukking van Tetachan sprak boekdelen.

Ze voelde zich een soort van jojo zoals ze heen en weer geslingerd werd tussen haar gevoelens en overtuigingen, niet, wel, niet, wel. Niemand had haar opgevoed zulke gecompliceerde beslissingen te nemen.

"Je zult een goede vermomming moeten hebben" Was de constatering van Ehriondah terwijl ze een bloem uit het gras plukte en er aan draaide.

"En ik wil het weten." Tetachan zou er niet tussen uit kunnen knijpen, haar lot was iets teveel verweven met dat van de school, en of ze het leuk vond of niet, ze moést leren dat haar daden consequenties hadden. Alle daden.

"Alles".

Ehriondah vond het een mooie consensus tussen vertrouwen en controle. De bloem werd achteloos op het gras gegooid.

« [Reactie #15] : 11 jaar geleden »
Ze glimlachte. Of het opgelucht was was niet te zeggen. Het was verbazingwekkend hoe haar vermommingskwaliteiten toch telkens weer onderschat werden. "Kent u iemand die niet in mijn vermomming geloofde, de afgelopen dertig jaar?" Ze keek de vrouw naast zich schattend aan.

"Natuurlijk zult u het weten. Hoe onvoorzichtig schatte u mij eigenlijk in? Is het u nog altijd niet duidelijk wie en vooral hoe een Mocha eigenlijk is? De IRMM voorblijven, minstens dertig jaar lang, houdt niet iedereen vol." Ze glimlachte weer even. "Mijn broer houdt het zelfs vol zijn leven te leiden zonder dat de IRMM weet wie hij is, en zonder dat al zijn daden zijn sporen dragen." Nogmaals een grijnsje. "En de Tenuri leven al eeuwen afgezonderd, volgens hun eigen wetten. Draagt u nog altijd de ketting die ik u ooit gaf?*"



*http://bumetrel.nl.am/index.php?showtopic=317
No mercy for the wicked.

« [Reactie #16] : 11 jaar geleden »
"Soms" Was haar eerlijke antwoord, ze was van adel, Mocha kon toch niet verwachten dat ze maar één ketting had. Het liefst droeg ze de ketting met de paarse edelstenen die ze van haar moeder had gekregen. Gelukkig was het paars.

Tetachan was volgens Ehriondah niet het type om optimistisch te zijn, maar dat leek even een moment wel zo. Een glimlachje speelde om haar lippen.

"Er zijn maatregelen genomen, magisch, Gustaf kan ze opheffen, ik ook." Soms, dacht ze erachteraan, maar dat zei ze niet. Gustaf hád ze opgeheven, één moment en waarschijnlijk was zij de enige geweest die het had gemerkt, maar wat zou er gebeuren als dat veel vaker gebeurde, ze moest er iets op verzinnen, maar dat hoefde niet een probleem te worden van de ander.

"Ik verzin er wel wat op."

Toen heel wat anders.

"Hoe schat je Raleana in?" En tegelijk met dat ze dat vroeg schoot haar nog iets te binnen, wat zich al eerder had afgevraagd. "Ik heb trouwens gehoord dat juffrouw Leylia op de lijst staat om verkozen te worden tot Primus?" Met een glimlachje keek ze de ander aan.


« [Reactie #17] : 11 jaar geleden »
Ze grijnslachte. "Ik heb berichten gekregen dat mijn broer in de omgeving huist. Het lijkt me niet onverstandig dat u die ketting draagt - dat is het enige waardoor u zijn genade kunt krijgen, mocht u hem toevallig tegen het lijf lopen. En dat is niet heel onwaarschijnlijk." Ze haalde haar schouders op. "Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. Sverrir, of misschien kent u zijn resultaten beter onder de naam 'Skygger', is gevaarlijker dan ik, en geruislozer. En niet helemaal goed bij zijn hoofd." Dat ze hem zelf was tegengekomen noemde ze maar niet.
Ze keek de vrouw nogmaals aan, glimlachte. "Magische maatregelen zijn niet even bindend als men vermoedt dat ze zijn. Mijn elixers kunnen veel. Maar ik moet toegeven dat het bijna onmogelijk is, of misschien helemaal onmogelijk, een spreuk van Vladistov op te heffen of te ontduiken. En toch..." Opnieuw een snelle blik op het schoolhoofd. Een licht, bijna plagerig glimlachje. Hoogstwaarschijnlijk was ze niet in staat Gustaf's bezweringen en spreuken te omzeilen of op te heffen, maar het was leuk om te denken.
"... toch zou het wel handig zijn als ze minder streng waren, inderdaad."

Ehriondah vond het schijnbaar tijd voor een ander onderwerp. Minder beladen. "Raleana Wyliathel? Raleana is een meisje dat een heleboel veiligheid nodig heeft, en een moeder mist. Ik kan dat niet voor haar zijn, zeker niet meer nu ze mij niet meer vertrouwt. Maar ik ken geen anderen die dat wél zouden kunnen. En Elmay Leylia... Elmay wordt inderdaad Primus. Voornamelijk om haar eens wat verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen. Het meisje is intelligent genoeg, maar heeft geen flauw benul van gevaar of verantwoordelijkheid. Maar het is dan ook een sirene.."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #18] : 11 jaar geleden »
Het bericht vond Ehriondah eigenlijk niet iets om over te lachen, maar stemde haar betrekkelijk bezorgd. Ze had er iets van gehoord, en Gustaf had haar het een en ander verteld.

"Wat doet hij hier rond de school? Moeten we maatregelen nemen?" Voor het eerst bekroop Ehriondah het idee dat de tijden aan het veranderen waren. Onwillekeurig ging ze in haar hoofd na waar ze de ketting opgeborgen had, maar die gedachte vond ze egoïstisch van zichzelf, het was vast veel gevaarlijker voor de leerlingen.

Natuurlijk kon Mocha niet haar moeder zijn, dat leek Ehriondah ook een rare relatie en sowieso ongepast op een school. "Kunnen we haar niet helpen?" Ze voelde echt medelijden met het meisje, ze had al zoveel meegemaakt.

"Ik weet dat yanta Aminty de primus van Heracor wordt, en Elaine Eloine die van Socophon. Ik ben benieuwd wat dat wordt..."

 Een primus had altijd vrij grote invloed op de afdeling en dus ook het gedrag van de afdeling, zodoende was de keuze van de primus en de hele raad van vijf vaak kleurend voor de rest van het jaar.
 
"Ik hoop dat het je afdeling niet nog.. avontuurlijker maakt dan het al is."

Aan de andere kant, het bracht wel leven in de brouwerij, maar ook een heleboel werk. Het dossier van Elmay Leylia zou al bijna door de keuring van de boekwerpboeken kunnen komen.

« [Reactie #19] : 11 jaar geleden »
Wat deed Sverrir hier? Dat waren zijn zaken. Nou goed, niet helemaal aangezien hij haar probeerde te doden. Maar dan nog ging het het witte schoolhoofd niets aan. Familiezaken hield je binnen je familie.

"Ik weet het niet." Ze loog het vlotjes. "Weinig interessants, waarschijnlijk." Dat laatste was niet heel logisch, gezien het feit dat haar familie zich maar zeer zelden inspande voor iets dat 'weinig interessant' was, laat staan dat de Mocha's daarvoor reisden. Maar hoogstwaarschijnlijk was een luchtelf daar toch niet van op de hoogte.

"Maar laten we het over belangrijker zaken hebben dan mijn vreemde broer. Raleana helpen? Op wat voor manier zag  u dat voor u?"

Aminty en Eloine als Primus. Interessant, misschien. Maar Mocha interesseerde zich minder voor Heracor en Socophon. Was die Aminty niet de childe van Pedro? "Aminty is toch de childe van Rodriguez? Is dat verstandig, als Primus? Wie zijn de andere leden van de leerlingenraden?" Ehriondah wist ongetwijfeld de Merifelse raad volledig op te noemen. Ze glimlachte. "Oh, misschien maakt het mijn afdeling wel wat meer beheerst. De grootste raddraaiers kun je beter voor je inzetten dan ze tegen je in het harnas jagen, dat helpt. En bovendien wordt het hoog tijd dat die dames eens wat redelijkheid aangeleerd krijgen."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #20] : 11 jaar geleden »
Het schoolhoofd was niet zó gemakkelijk af te leiden.

"Dat gaat er bij mij niet in, we hebben nog nooit van hem gehoord, en naar wat ik van Gustaf heb gehoord was hij niet geheel vriendschappelijk hier op school." Wat drukte ze het toch weer correct uit vandaag.
"Daarnaast zeg je net dat hij, als hij me zou tegenkomen, me wel eens zou kunnen vermoorden, iets wat ik nou niet precies zou omschrijven als weinig interessants."

Ze bleef de hele tijd kalm, maar keek Mocha wel met opgetrokken wenkbrauwen aan. Misschien wist ze er niets van, maar aangezien ze al íets langer met de moordenares optrok wist Ehriondah dat ze niet zonder pardon open kaart speelde. Ehriondah hoefde het ook helemaal niet te weten als het iets onschuldigs was, hoewel dat haar wel moeite zou kosten, ze had in zichzelf wel iets van nieuwsgierigheid ontdekt. Maar als het leven van haar leerlingen of personeel in gevaar was, dan wilde ze niet graag voorgelogen worden.

"Ik wil alleen maar weten of hij een gevaar vormt voor de school."

Ze negeerde de verandering van onderwerp die ze in eerste plaats zelf was begonnen.

« [Reactie #21] : 11 jaar geleden »
Luchtelfen bleken toch vrij lastig. En vooral koppig. Mocha trok een wenkbrauw op en keek de vrouw ietwat vermoeid aan. "Oh, was dat zo? Dat is mij niet verteld." Wat wist Vladistov van haar broer? En van diens beweegredenen?
"Ik heb u de enige manier aan de hand gedaan om te voorkómen dat Sverrir u doodt. Hij is niet voorspelbaar, het leek me een goede voorzorgsmaatregel. Maar daarmee is niet gezegd dat hij inderdaad zal proberen u te doden. Overigens zou dat voor hem weinig interessants zijn. Voor u ligt dat natuurlijk anders, hoewel ik me afvraag of u nog veel tijd hebt naderhand om daar met hem over van mening te verschillen." Dit keer lachte de nachtelf niet. Ze keek Ehriondah ietwat spottend aan, maar zonder een duidelijke uitdrukking op haar gezicht. Vreemd, hoeveel haar ogen konden zeggen.
"Natuurlijk is hij een gevaar voor de school. Welke volwassen Tenuri wordt er beschouwd als volledig ongevaarlijk? Kent u Skygger niet, en zijn reputatie? En dat terwijl u de mijne wél kende." Maar goed, Mocha had internationaal voor opschudding gezorgd door haar ontsnapping en de redelijk gruwelijke dood van Didaka, een niet onbelangrijk persoon. Skygger was een schaduwfiguur, vermeed zijn naam te noemen, vermeed de IRMM grondig, vermeed ook hoger geplaatste personen en leefde van wat hij 'vond' in de beurzen van de slachtoffers die hij 'plaagde'.
"Maar ik betwijfel of hij een doelbewuste aanval zal wagen op iemand van deze school. Hij heeft er geen reden voor, denk ik." Het was duidelijk dat ze iets verzweeg, alleen al door haar norse toon. "En zelfs al zou hij dat doen, Bumetrel is goed beveiligd." Ze lachte zichzelf uit, in zichzelf. Nooit gedacht dat ik Rodriguez 'goede beveiliging' zou moeten noemen.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #22] : 11 jaar geleden »
Er gingen niet meer dan vaag wat bellen rinkelen bij die naam, maar al met al vond Ehriondah het maar een vaag en onvolledig verhaal. Ze zou er nu niet verder naar vragen. Ze kon er zelfstandig wel wat onderzoek naar doen.

Goed beveiligd? Ze vroeg zich af in hoeverre het nog waar was en ze voelde zich een moment beschaamd, had ze de school niet verwaarloosd ten koste van haar eigen dingen en verlangens. Het was een gedachte die vaak terug kwam, in verschillende vormen.

"De Secundus van Heracor wordt waarschijnlijk Tári Eléndil of Lúthien Sírfalas," deed ze alsof de laatste minuten niet voorbij waren gegaan. "De Tertuis juffrouw Dolgin en als Quatrus had Pedro of Al Setteb of meneer Hermakai gedacht. Bij Socophon is het nog de vraag, Nubi is nog druk aan het nadenken, Sowieso onze journaliste Akhar zit erbij als Secundus en volgens mij ook Djoal Xestis en Anael Shekinah." Die laatste twee kende ze niet zo goed, maar ze meende dat het zo ongeveer zat.

"Zijn er nog meer voorvallen geweest in je afdeling, behalve dan met Wyliathel?" Ze meende zich wel wat vervelende dingen te kunnen herinneren, maar ze vond het altijd fijn zulk soort dingen nog eens van de mentor zelf te horen.




« [Reactie #23] : 11 jaar geleden »
"Tári Eléndil of Lúthien Sírfalas." Ze knikte en haalde zich hun gezichten voor de geest. "En Dolgin als Tertius? Hm." Ze grijnsde. "Met Al Setteb als Quatrus.. een vampier-mentor met een weerwolf-leerling in één raad? Het lijkt me een... explosieve samenstelling. Zeker met dat dwergje erbij."

Ze luisterde naar de samenstelling van Nubi, en grinnikte eventjes meewarig. "Ach, welja. Muleta Akahr, Xextis en Shekinah.. Een werkelijk uiterst eh.. briljante raad. Maar van Nubi had ik niets anders verwacht." Dat de twee mentoren elkaar wederzijds niet bepaald hoog hadden was geen geheim. "De vergaderingen van die raad zullen geen groot geheim zijn, dat is in ieder geval zeker. Akahr als secundus..."

Ze dacht na. "Voorvallen genoeg, maar niet direct iets noemenswaardigs. Niets dat niet in de dossiers gekomen is of absoluut besproken moet worden. Merifel gedraagt zich de laatste tijd eigenlijk voorbeeldig."
No mercy for the wicked.