Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Huiswerk  (1645 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Autumn stormde niet bepaald lichtvoetig en met een zekere snelheid de trap naar de leerlingenkamer op. Ze gooide de deur open, en liet diezelfde deur redelijk hard achter zich dicht vallen. Wat had het meisje toch een hekel aan die Vladistof. Hij gaf altijd zo vreselijk veel huiswerk op! En aangezien Autumn de laatste tijd niet bepaald veel gedaan had, en eigenlijk ook alle spreuken uit de eerste twee klassen vergeten was, was het tijd om flink aan de studie te gaan.

Ze legde de stapel boeken op een lege tafel neer, en sloeg het eerste open. Ze rolde haar perkament uit, en doopte haar veer in de inkt. Ze zuchtte nog een keer diep, en besloot toen toch echt maar aan de gang te gaan. Ze had nog veel te doen. Ze hoopte dat ze een paar uur met rust gelaten werd.

Ze sloeg de bladzijde van het spreukenboek uit de eerste klas open. “Airo, wat was dat ook alweer?  Was dat niet iets met zweven?” Maar het boek was onverbiddelijk. Iets optillen, zo luidde de definitie. Autumn zuchtte nog een keer. “dit gaat niks worden….” dacht het elfje. Iets laten opdrogen… wat was daar ook alweer de spreuk voor? "Deze weet ik… Ekre Hudor!" Dit zag het boek als juist. Ze streek haar perkament glad, en begon te schrijven.

Niet Vergeten!

Apoklei                           iets afsluiten
Katexan emos                iets laten zweven
Lou                                 iets opvegen
Louesthes                      kleding schoonmaken
Semion                           een teken ergens op achter laten




De elf sloeg het volgende boek open, het boek uit de tweede klas. Hier wist ze nog wel iets meer van, maar ook dit was ver weggezakt.. Even droomde het meisje weg. Ze raakte haar mooie glimmende medaillon aan. De ketting, de vriendschapsketting van haar en Arabra.
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Autumn Aelosana »

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Van mij.

De dag was te lang. De lessen te oninteressant. Het huiswerk te simpel. De leesboeken te saai. De leerlingenkamer. Thomean te boekenwormig. De stoel te kleurloos. De tafel te stoffig. Het haardvuur te heet. De muur te koud. Het uitzicht te uitzichtloos. En de aanwezige Myrofas te braaf. Zucht. Wat was dat toch hier. Ruè verveelde zich. Haar zeegroene ogen schoten naar alles wat bewoog, de pluk groene haren kleurden prachtig bij haar groene gewaad.
'Thohóóm...' De jongen en haar enige vriend zat naast haar in een stoel. Hij las, zoals altijd. En als hij las, dan reageerde hij niet. En als hij niet reageerde, dan verveelde Ruè zich alleen maar meer. Want hij sprak niet tegen haar. Het was niet eerlijk. Misschien moest ze. Ja! Ze moest...-

Halverwege in haar handeling om het boek uit Thomean zijn handen te rukken schitterde er iets in haar ooghoek. Ze schoot dan ook terug in haar stoel om te kijken waar ze de schat zag glinsteren.

Een merifelmeisje. Elf. Vast jonger. Lerende. De perfecte prooi. De mondhoeken krulden zich iets, de ogen flitsten kort naar links en naar rechts, niemand keek. Thomean misschien, maar dat was moeilijk te beoordelen.

Ze had geluk dat ze niet haar eigen kleren met de belletjes aan had. Ruè had geen zin gehad haar schoolgewaad uit te trekken. Het kwam haar prima van pas vandaag.
Langzaam stond ze op. Het meisje was maar een paar stoelen van haar verwijderd. Gefixeerd op de ketting die zo in het zonlicht glom liep ze onhoorbaar om een paar stoelen met leerlingen, om tafels vol huiswerk en veren, over gemorste inkt dat op de grond lag. Haar bewegingen waren soepel en stil, alles bewoog precies zoals het moest.
Even later stond ze pal achter het meisje. In haar rechterhand droeg ze een boek, gepakt van een gepasseerd tafeltje. Terwijl Ruè geluidloos een pas naar rechts zette gooide ze het boek naar links. BAM! Een korte vlucht later belandde het met een knal op de grond. Als het meisje naar links zou kijken was de buit zo goed als binnen.

Hebbes

*godmodes Thomean met toestemming*

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Autumn was diep in gedachten verzonken. Ze dacht aan de mooie vakantietijd die gauw weer aan zou breken, en het plezier dat ze zou hebben met haar twee enige, maar goede vriendinnen Pepper en Arabra.

BAM! De elf schrok zich wezenloos, en keek vluchtig en wantrouwend naar links. In de nanoseconde dat Autumn omkeek, werd haar medaillon van rechts afgerukt door een wazige figuur. Het bewoog te vlug om te kunnen zien wát het was. Wat Autumn wel zag, was dat ze naar de andere hoek van de kamer rende.

De elf was zo druk bezig geweest met haar schoolwerk, dat ze niet eens had gezien, gehoord of gemerkt dat er andere myrofas aanwezig waren.


“Hey! Wat doe je!” riep Autumn. Ze stond op, en volgde de figuur.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
De hond heeft verschillende manieren om te urineren. Dit wordt dikwijls bepaald door het geslacht. Zo heb je de 'zittende' manier, waarbij de hond een stuk door zijn achterpoten zakt. Dit komt het meeste voor bij honden van het vrouwelijk geslacht. Ook heb je de 'til een poot op' manier. Hierbij tilt de hond een van de achterpoten op om zijwaarts te urineren. Dit is de manier die het meeste bij de mannelijke honden wordt gezien.

Let hierbij wel op. Uitzonderingen op deze regel zijn zeer zeker moge..


Met een klap ging het boek dicht. Hij had de hele gebeurtenis met een oog gevolgd, benieuwd naar Ruè's plan. Het leek erop alsof ze zijn boek zou afpakken. Iets waar hij, zonder het zelf te begrijpen, om de een of andere reden geen probleem mee had. Maar haar aandacht werd afgeleid.

De ketting was snel verdwenen, wat hij een knappe prestatie vond. Toch legde hij zijn boek neer om zijn complete aandacht op het gebeuren te vestigen.
'Autumn...' hij keek het meisje nieuwsgierig aan. Als het klopt was dat haar naam, tenminste als hij het zich goed kon herinneren. '...Toch?'

Nu was zijn aandacht alweer ergens anders en zijn blik trok van het meisje weg.
'Verveling?'
Bck Bck

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Ze liep nog steeds, richting de wazige figuur, die haar ketting afgepakt had. Ineens hoorde ze zachtjes haar naam.

“Autumn, toch?” sprak een jongen, die verderop zat te lezen. Autumn was even totaal afgeleid van het hele medaillon gebeuren. Wat een aparte verschijning. De jongen had iets, iets betoverends. Waarom kende ze deze jongen niet? Zijn manier van praten was intrigerend. De zachte klank.. Wat een mooie stem had hij..

Voordat de elf er erg in had, zakte ze even weg in een dagdroom. Ze zag zichzelf samen met deze jongen, hand in hand door de schooltuinen wandelen.
Hij mompelde nog iets, en daarmee verstoorde hij haar dagdroom bruut.

‘hmhmmhm’ was alles wat de elf verstond.


“Ja, ik ben Autumn. Wie ben jij? En wat zei je zonet?” Vroeg het meisje met haar mooie heldere stem.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Zijn aandacht werd op onverwachte wijze weer teruggetrokken naar het meisje Autumn. Het gebeurde niet vaak dat iemand vrolijk of op wat voor wijze dan ook vragen aan hem stelde. In ieder geval niet door leerlingen.
'Andarlan...' was zijn antwoord.

Wat moest hij hier nu mee? Zijn rustige lees moment was verstoord en nu was hij zowaar in een ongewenst gesprek terecht gekomen.
'Verveling?'
Daarom dat hij alleen letterlijk herhaalde wat hij had gezegd.

Een gedachte bleef maar door zijn hoofd spoken. Waarom zo vrolijk? Waarom tegen hem? En waarom ging ze niet achter haar medaillon aan? Oke, dat was niet maar een gedachte...

Hij wilde graag zijn aandacht weer ergens anders op vestigen. Maar het lukt hem niet. Zou het wat zijn? Onderzoek Autumn? Het klonk in ieder geval goed.
'Interessant...'
Bck Bck

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
“Andarlan” Antwoordde de jongen.  Zou dit dan Thomean zijn? Ze had wel eens wat over hem gehoord, van onder andere Pepper… Maar de verhalen die ze kende, gingen over een saaie stille jongen.. Het stille kan wel kloppen, maar saai? Autumn vond hem alles behalve saai. Wat een intrigerende persoonlijkheid..

Hij reageerde lichtelijk geërgerd op haar verzoek zijn laatste opmerking te herhalen. Hij herhaalde het dusdanig kortaf dat Autumn het dit keer ook nauwelijks verstond. Maar ze verstond het. Verveling. Wat zou de jongen ermee bedoelen? Door zijn geïrriteerde reactie, vond Autumn hem interessanter en interessanter worden…

Dit kon nog wel eens een probleempje gaan worden.. Hij murmelde alweer wat.. De elf spitste haar oren en ving het alsnog op:”Interessant”

Zou hij gedachten kunnen raden? Autumn voelde zich betrapt en keek hem enigszins angstig aan..

“Wat is er interessant, als ik vragen mag?”

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
Glimglimglimglimglimglimglimglimglimglimglimglim...mooi

“Hey! Wat doe je!”
De glimlach won terrein, de hand was stevig om het sieraad geklemd. Ruè stoof op hoge snelheid door de leerlingenkamer, passeerde Thomean die het dus wel had meegekregen en zucht vluchtig naar een uitweg. De deur naar de gang trok haar aandacht. Een plan vormde zich. Buiten zou de elf haar minder snel te pakken kunnen krijgen. Buiten was er meer kans voor Ruè. Eenmaal buiten zou het glimding geheel van haar zijn. Van haar. Van haar.

De deur werd opengerukt. Een laatste blik werd over de schouder geworpen. Thomean werd telepathisch vriendelijk bedankt voor zijn medewerking.

De deur sloeg dicht. Ruè was verdwenen. De ketting ook.

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
De gedachte om een boek te lezen was allang uit zijn hoofd verdwenen. Dit was op het moment net wat interessanter. Bijna vond hij het jammer dat hij zijn perkament op de slaapzaal had laten liggen. Anders had hij al kunnen beginnen met zijn onderzoek. Ja, het onderzoek stond vast. De komende tijd zou hij dit meisje Autumn eens in de gaten houden.

Een afwezige graag gedaan naar Ruè toe voor hij zijn aandacht weer op het meisje voor zich vestigde.
'Je ketting is interessant.'
Dat was niet helemaal waar. Eigenlijk was het haar reactie op het feit dat haar ketting was gestolen dat wat interessant was. Eerst wilde ze het perse direct terughebben, maar nu leek ze er geen aandacht meer aan te besteden. Het kon niet zo zijn dat hij degene was die haar aandacht ervan had afgeleid. Uit onderzoek was gebleken dat hij niet iemand was die veel aandacht kreeg van andere leerlingen. Al begreep hij niet waarom. Misschien omdat hij niet al teveel zei? Al zou dat niet logisch zijn. Hij zei toch genoeg? Meer was gewoon niet nodig.

'Hij is weg.'
Hiermee stelde hij natuurlijk de vraag. Wil je er niet achteraangaan? Hij maakte een vaag handgebaar richting de deur. Hij wist dat Ruè waarschijnlijk al een grote afstand had afgelegd en niet zo maar meer ingehaald kon worden. Maar dat maakte het alleen maar interessanter! Wat ging Autumn doen?

Die laatste vraag. Wat ging Autumn doen? Die zou hij zich vast nog vaker afvragen op momenten dat hij met zijn onderzoek bezig was.
Bck Bck

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
Autumn stond de jongen nog steeds aan te gapen. Die dagdromen van haar begonnen toch wel erg vervelend te worden. En dan voornamelijk voor haar zelf. Ze kon zich nauwelijks concentreren op iets, als er iets anders  gebeurde, dat interessanter was.. ze zag zichzelf door de tuinen rennen, richting Thomean. Ze zag zichzelf zwemmen, met Thomean. Ze zag zichzelf zitten, op de binnenplaats, met Thomean.

“Je ketting is interessant.”

Ze schrok weer even wakker, en kwam met een doffe klap terug in de werkelijkheid. Ja, haar ketting was erg interessant. Hij was van háár, en niet van dat schepsel. Hij was van haar! Autumn begon langzaam maar zeker nijdig te worden. Ze keek op, naar de jongen, met een flits van woede in haar ogen, draaide ze zich om, naar de deur.

“Hij is weg.”

Alsof ze dat niet doorhad gehad! Alsof ze dat niet wist! Maar hij had een punt. Het wezen was inmiddels al lang weg met haar buit. Te lang.. Autumn wist niet of ze haar nog in zou halen. Ze zou hem vast nog wel terug krijgen.. toch?

“Ja, dat weet ik.. Wat doen we nu?”

Ze hoopte dat de jongen haar zou helpen. Het leek erop, dat hij de dief kende..

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
En daar kwam Raleana aan met een plan. Ze kwam onder de tafel uit springen, waar ze al die tijd zonder goede reden gezeten had, lens verloren ofzo, ookal bestonden die toen nog niet eens. In ieder geval. Zij zou het wel eens even oplossen.

'Stap één. Men staat op. Stap twee. Men zet de achtervolging in.'

Tadah, klaar, oplossing gevonden.

Niet dat Raleana zelf iniatief nam. Dat mocht Autumn doen.

'Ik wil best helpen, vliegen is sneller dan lopen.'

Eigenlijk ging het Lea puur om het feit dat ze dan met een reden wat spreuken kon oefenen. Ze zag het al voor zich. Ze stond bij Tetachan, een preek te krijgen dat ze niet te veel mocht toveren, niet buiten de lessen, niet op medeleerlingen, etc. En dan zou zij zeggen: 'Maar ik wilde alleen maar Autumn helpen omdat een meisje haar ketting stal!' En dan zou Tetachan trots zijn op haar en er verder niets meer over zeggen. Daarbij kon ze nu laten zien dat ze wél beter was dan Thomean. Het was nog steeds oneerlijk dat hij een gevecht gewonnen had van haar... Van háár! Een korte boze blik werd op de jongen geworpen en een plakspreuk op het boek... Ze wist niet wat het precies zou doen, maar het kon best dat enkele, of meerdere pgaina's aan elkaar geplakt waren.

'Ga je er achteraan?'

« [Reactie #11] : 10 jaar geleden »
Het nachtelfje was zo in gedachten verzonken, dat ze niet eens door had gehad dat er nog iemand aanwezig was. Het was wel een bijeenkomst der elfen, hier in de leerlingenkamer. Het meisje sprak tegen haar, tegen Autumn.

'Stap één. Men staat op. Stap twee. Men zet de achtervolging in.'

Autumn keek haar ongeloofwaardig aan. Ik sta toch al? Of ben ik nou gek?
De andere elf liet een korte stilte vallen, om vervolgens weer tegen haar te praten:

'Ik wil best helpen, vliegen is sneller dan lopen.'

Ha! Dan had ze Autumn nog nooit zien rennen!

'Ga je er achteraan?'

Autumn begon nu redelijk pissig op dit meisje te worden. Waarom stelde het zo veel vragen? Zag ze niet dat de nachtelf helemaal in de ban was van Andarlan? Ze had geen behoefte aan oplossingen! Ze had behoefte aan tijd alleen, met deze jongen. Maar het meisje zag er niet uit alsof ze hen alleen ging laten..

“Ik denk dat het weinig zin heeft er achteraan te gaan, denk je wel? Ik weet niet wat het was, dat mijn medaillon gestolen heeft, maar het is ongetwijfeld ver weg. Dus tenzij je een plan hebt om mijn ketting terug te vinden, heeft dit gesprek weinig zin.”

Sprak de nachtelf uit de hoogte.

« [Reactie #12] : 10 jaar geleden »
Raleana haalde haar schouders op, dan niet. Ze keek nog eens naar Thomean en zijn boek. Nog even... Hoopte ze dan..

'Autumn, hoe  lang ben je al verliefd op Thomean?'

Subtieliteit.  Wee degene die niet lief was voor Raleana. Ze wist niet eens of het klopte, maar ze keek naar Thomean voor ze naar Raleana keek, dus Thomean kon het nog verkeerd opvatten nu ook en het eens zijn met Lea. Wat Autumn ook zou zeggen, ontkennen was bekennen en bekennen was bekennen. Ontwijken was eveneens bekennen. Zo werkte dat soort dingen nu eenmaal had ze van Elmay geleerd.

'Wil jij een hop met hem vangen?'

Ze keek het meisje met een schuin hoofd, onschuldig aan. Raleana wist niet of Autumn wist wat een hop vangen betekende, maar daar ging het nu niet om.

« [Reactie #13] : 10 jaar geleden »
Thomean keek even naar Lea die zich in het gesprek mengde. Hij besteedde weinig aandacht aan het plan van haar. Dat was toch logisch? Iedereen wist dat dat een makkelijke keuze is.

'Vriendin. Ik kan het terughalen.'
Tenminste, hij hoopte dat Ruè naar hem zou luisteren. Hij legde zijn boek weg.
'Verliefd?'
Hij vroeg het niet begrijpend. Dat kon natuurlijk niet waar zijn. Het meisje kende hem niet eens! Daarom dat hij besloot niet teveel aandacht te besteden aan de woorden van Lea. Toen kwam een hop vangen aan bod.
'Is dat niet maar een verhaal?' Hij geloofde niet in dat soort dingen. Het was niet logisch en nergens op gebaseerd. En hij hield niet van dingen die nergens op gebaseerd waren.
Bck Bck

« [Reactie #14] : 10 jaar geleden »
Autumn had er meteen al weer spijt van, dat ze zo uit de hoogte gedaan had, tegen het meisje. Ze had veel myrofaskennis, en was nu van plan het tegen haar te gebruiken.. Verliefd? Autumn wist niet eens of het zo was. Het zou best kunnen, maar was het niet te vroeg om het daar al over te hebben? En wat betekende een hop vangen nou weer? Ze keek naar het meisje, en afwisselend trokken er verschillende schitteringen over haar ogen. Woede, angst, verdriet, en schaamte.

Al was ze verliefd op Andarlan, die nare elf had het nu vast al voor haar verpest. Nu zag hij haar zeker niet meer zitten. Ze moest ook eerst maar eens uitvinden wat ze wel voelde, en voor wie. Ze liet haar blik weer afzakken, naar de grond.

Ze moest een beslissing maken, en snel ook. Wat zou ze zeggen? In dit geval was ontkennen bekennen, en bekennen was uiteraard ook bekennen. Ze zou het op onschuld kunnen gooien. Of achteloosheid. Of ze kon doorgaan met haar arrogantie. Of ze kon de vraag gewoon negeren.

“Ja, Andarlan. Jij kent de dief? Dan zou jij het toch terug kunnen vragen, of desnoods met geweld terughalen? Jij kan toch zwaardvechten?”

« [Reactie #15] : 10 jaar geleden »
Raleana schoot in de lach. Ze keek met een frons naar het meisje dat Autumn genoemd werd en lachte opnieuw. Ze kon het ook niet helpen. De intelligentie spatte nou ook niet direct van haar af.

'Liefje, als Merifelleerling zou ik ook gaan zwaardvechten. Zeker wel, want dat is waar wij dagelijks les in krijgen. We kunnen absoluut geen magie gebruiken ofzo. Besef jij wel dat Thomean de op een na beste magiër van Merifel vier is?'

Lea was uiteraard de beste.

'En jij vraagt hem om met zwaarden achter zijn vriendin aan te gaan?'

Met de nadruk op 'zijn vriendin'. Natuurlijk bedoelde Lea het volkomen onschuldig, achum. Ze was niet bepaald aardig vandaag, zo bleek maar weer eens. Maar Autumn was dat evenmin, dus waarom niet gewoon lekker gemeen terug doen? Zoals ze verdiende...?

« [Reactie #16] : 10 jaar geleden »
Autumn begon hoe langer Raleana er was, een grotere hekel aan haar te krijgen. Wat een arrogant stuk vreten. Bijdehand en absoluut vervelend. Autumn wist ook wel dat zwaardvechten op dit punt weinig zin had, maar ze moest toch iets zeggen, om over het hele verliefdheids gebeuren heen te praten?

En was dat rare mormel dat haar ketting gestolen had écht ene vriendin van Andarlan? Dan zou ze het nog wel vaker met dat wezen aan de stok gaan krijgen. Maar ze wilde nu eigenlijk wel weer dat Lea haar met rust zou laten. Of eigenlijk hen. Maar Andarlan was wel erg stilletjes..

Ze hoopte toch dat hij wel aan háár kant zou staan.

“Eigenlijk wil ik gewoon MIJN ketting terug. Het maakt me niet uit hoe, maar magie lijkt me ook gen oplossing. Trouwens, dat mogen we helemaal niet gebruiken, buiten de lessen om, toch?”

Bij het uitspreken van deze zin keek Autumn met een scheef hoofd naar Lea, in een poging onschuldig en lief te lijken. Misschien dat deze poging teniet werd gedaan door haar blik, maar als men daar niet op lette… Dan was ze best schattig om te zien.

« [Reactie #17] : 10 jaar geleden »
'Ik kan zwaardvechten'
Geweld zou toch niet nodig zijn? En waarom zou hij met een zwaard achter Ruè aan gaan rennen? Hij kon toch gewoon vragen? Tenminste, als hij haar weer tegen zou komen. Maar dat duurde meestal niet lang.

Hij luisterde naar wat Lea te melden had en keek haar toen droog aan. Hij had geen idee waarom hij de behoefte had hier een bepaalde opmerking over te maken. Wat was dat gevoel? Hij kon zich niet inhouden.
'Ik won.' was zijn reactie.
Het klopte. Hun enige duel eindigde in een winst voor hem. Hij had geen idee of hij weer zou kunnen winnen, maar zin om dat uit te testen had hij niet. Het voelde alleen erg goed dat hij dat had gezegd. Even keek hij met een schuin hoofd naar een raam, wat wel vaker zijn concentratie punt was. Hij wilde weten wat dat gevoel was...

Ruè was inderdaad een vriendin van hem en daar zou hij niet zomaar met zwaarden achteraan gaan rennen.
'Geen geweld.'
Dit was oplosbaar zonder geweld, hoopte hij.
'Zwaarden ook niet.'
Ze dacht toch niet dat het toegestaan was om met zwaarden achter andere leerlingen aan te rennen? Het meisje werd met de seconde interessanter.
'Zij gebruikt genoeg magie.' zei hij terwijl hij vaag richting Lea wees. En met een flits kwam het vernietigde boek weer in zijn gedachten op. Even, heel even was er een haatdragende blik in zijn ogen te zien. Maar zo  snel als die was verschenen verdween hij ook weer.
Bck Bck

« [Reactie #18] : 10 jaar geleden »
'Had hem dan ook niet af laten pakken. Autumn, weet je zeker dat je hier wel thuishoort?'

Raleana begon toch serieus te twijfelen aan het IQ van dat kind. Ze keek even naar Thomean, maar sloeg geen acht op hem. Behalve dan op die ene opmerking...

'Ik was ziek. Volgende keer win ík.'

Ze was bereid het hier en nu te bewijzen. Feit bleef dat zij extra lessen kreeg en Thomean niet, wat haar dus al meer voorsprong gaf. Heel wat meer voorsprong.

'Maar dat terzijde. Autumn, ik ben je gezeur over die ketting zat. Je krijgt toch niet Thomeans aandacht, hoe graag je die ook wilt. Ik ga mevrouw Mocha halen, dan lost zij het wel op, tenzij iemand die ketting nú aan haar terug geeft.'

« [Reactie #19] : 10 jaar geleden »
Geweld zou toch ook niet nodig zijn? Na een indrukwekkende bedreiging zou de dievegge haar ketting vast weer aan Autumn teruggeven. Toch?

Ze had niet door wát er tussen Lea en Andarlan aan de hand was, maar er was een zekere spanning merkbaar. En dat beviel Autumn helemaal niets.

Overigens beviel het Autumn ook niets dat Lea haar belachelijk maakte. “Ja ik hoor hier wel degelijk thuis. Hoe zit dat met jou dan?”

Ze had er een hekel aan als mensen bijdehand wilden zijn, of haar de les wilden lezen. Dat zou Autumn dus ook niet gebeuren.

“Zullen we nu eindelijk eens achter MIJN ketting aan gaan?”