Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Eerstejaars illusionisme, les 1  (989 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 11 jaar geleden »
Tevreden keek ze haar lokaal rond, dat ze voor deze gelegenheid net had veranderd in een bos bij herfst. Rode bladeren vielen van de bomen en de lucht was blauw afgezien van een paar stapelwolken.
Waar haar banken in een soort kring stonden, had ze een open plek gecreëerd, zodat aan het eigenlijke lokaal niet meer veranderd was dan de omgeving.
Misplaats in deze omgeving -nog erger dan de banken en haar eigen bureau - waren de deur en de haard, die ze voor de veiligheid en de gemoedsrust van de leerlingen zo gelaten had.
Vlug zette ze de deur open en ging op de open plek staan.
Hopelijk kon dit haar leerlingen enthousiast maken voor haar vak, wnat dat wilde ze hiermee bereiken. Ze merkte dat veel eerste- en tweedejaars illusionisme maar een suf vak vonden, terwijl het best handig was.

« [Reactie #1] : 11 jaar geleden »
Pomglio rende door de gangen, hopelijk was hij nog op tijd, het zou de eerste keer zijn, hij was van plan deze les, in tegensstelling tot alle voorgaande en vast ook de komende lessen, niet te verpesten. Hier kan ik leuke dingen mee doen, als ik dit onder de knie krijg zal de school een mooie tijd beleven, oppassen dat ik dit niet ook verpest. Pomglio kwam bij de deur aan, die gelukkig nog open stond. Toen hij het namaakbos zag riep hij verbaasd uit:"AAggh, wat is dit nou weer?" Nouja, het zal wel weer zo'n ilusie zijn. En hij liep naar binnen.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Pomglio dy Baldo »

« [Reactie #2] : 11 jaar geleden »
...eindelijk, illusionisme... Rody liep het lokaal binnen en zag dat alleen het schoolhoofd en tevens de lerares er nog was. Wat meer opviel was dat het lokaal eruit zag als een bos, terwijl het gewoon binnen zou horen te zijn. Rody was wel verrast bij het zien van het bos, eventjes voelde ze zich weer thuis. Rody zag dat het schoolhoofd in het midden van een kring van banken stond. Rody wist niet precies waar ze moest gaan zitten, dus ze stond wat onbenullig in het lokaal.

« [Reactie #3] : 11 jaar geleden »
Illusionisme, een van de vakken die Minoa graag wilde leren, daar kon je zulke leuke dingen mee doen! Zoals dingen een andere kleur geven, en ze een andere vorm geven, en dingen maken die er niet zijn, kortom, een heleboel!

"En je gaat vandaag niet negatief doen!" Bestrafte ze de negatieve stem. "Waarom niet? je kan best wat negatieve aandacht gebruiken, je bent altijd veel te vrolijk..." "Dat is toch goed?" "Nee, in tegendeel, dat is heel slecht, boos zijn helpt je op dingen te concentreren..." "Blij zijn is goed voor je motivatie!" Zei Minoa als tegenargument.

Ze liep het lokaal binnen, het was prachtig! Overal bomen, en mooie bruine en rode bladeren, en zelfs de lucht was mooi blauw! Dit zou een geweldige les worden, er was alleen al zo veel te zien, wat hield ze toch veel van het land. Toen viel haar blik op de haard en de deur, het zag er een beetje misplaatst uit, midden in een bos, en deur en een haard... Uiteindelijk ging ze maar zitten op een van de banken. Ze keek haar ogen uit, zou dit in het echt ook gebeuren?

« [Reactie #4] : 11 jaar geleden »
Illusionisme, het volgende vak op Indy's rooster. Ze zag er erg naar uit. Je kon zóveel met illusionisme! Terwijl ze nadacht over de vele dingen die zij met illusionisme kon doen, stapte ze het lokaal binnen.

Vertrouwd gevoel kwam haar tegemoet. Bomen? Ze was in een bos?
Ze keek op zich heen. Alles leek zo echt, ze was zo blij. Behalve dan de haard en de deur...en er mistte nog wat, iets wat ze waarschijnlijk nooit meer te zien kreeg...

De wolven, ik mis de wolven...mijn wolven... Een verdrietig gevoel bekroop Indy. Ze mistte ze echt...

Ze was zo diep in gedachten, dat ze het meisje voor haar niet zag. Ze liep er zo bovenop.

'O, sorry, ik zag je niet, ik was diep in gadachten, sorry!'
Pas nu merkte ze wie het meisje was. Het was hetzelfde meisje die ze bestudeerde op de binnenplaats, het meisje die zo goed kon tekenen!
Zou zij haar nog herkennen?

« [Reactie #5] : 11 jaar geleden »
Rody was nog zo in gedachten over het bos en wat ze nou moest doen, dat ze de voetstappen achter haar niet gehoord had. Ze merkte het pas nadat er iemand tegen haar aan botste. Rody kon haar evenwicht nog bewaren. ...welke...wie kan hier niet uitkijken... dacht ze pissig. Ze draaide zich om om te zien wie de boosdoener was. "...oh...jij..." mompelde Rody. Het was het wolvenmeisje.

"O, sorry, ik zag je niet, ik was diep in gadachten, sorry" Ze leek het oprecht te menen. "...maakt niet uit..." mompelde Rody. "...Merifel?..."


« [Reactie #6] : 11 jaar geleden »
(als je nog niet gepost hebt, doe maar alsof ej er al bent.)
Ehriondah zag dat veel van de leerlingen duidelijk onder de indruk waren van het geheel en dat deed haar goed.
Een kabouter riep het zelfs uit en Ehriondah bedacht dat dat dezelfde was die haar een streek had geleverd in de grote zaal. Voor zichzelf besloot ze hem extra goed in de gaten te houden.

'Welkom iedereen.' Zei ze terwijl ze de deur sloot.
'Zoals jullie zien is de opstelling en de uitmonstering van deze klas anders dan veel andere klassen. Dat komt omdat illusionisme het meest een praktisch vak is.

Illusionisme is dus het maken van illusies. En dat het illusies zijn si goed te merken. Zo dwarrelen bijvoorbeeld de blaadjes die van de boom afkomen dwars door jullie handen en tafels heen.'

En om het te illustreren stak ze haar hand op waar een rood blaadje op dwarrelde. Even had haar hand een rode was, maar aan de onderkant van haar hand ging het blaadje gewoon verder.

'Ook kun je je hand gewoon door een boom heen steken. Een illusie is dus gewoon helemaal nep, maar ziet er wel levensecht uit.

Wat kun je er nu mee. Illusionisme is handig om dingen mee te versieren, dat ten eerste, maar dat is niet het belangrijkste. Je kunt het goed gebruiken om een vijand in verwarring te brengen of om jezelf te camoufleren. Ook als je zou willen ontvluchten of mensen juist bang zou willen maken is illusionisme erg handig.
Het wordt vaak gebruikt om boodschappen door te geven naar mensen in de buurt, of om niet permanente boodschappen ergens op achter te laten.

Heeft iemand tot nu toe iets te vragen?'

Ze was benieuwd of haar nieuwe pupillen dit allemaal zo snel konden opnemen.

« [Reactie #7] : 11 jaar geleden »
Haha, ze vond het grappig dat de blaadjes overal doorheen vielen. Ze had het nog niet opgemerkt,maar nu mevrouw van Uncha het zei viel het haar ook ineens op.

"Dit is zo'n fantastisch vak!" "Nou vind je? Je kunt er nauwelijks zinvolle dingen mee doen, alleen maar neppe dingen mee maken," zei de negatieve stem. "Ik vind het leuk," verdedigde Minoa.

"Mevrouw? Is het ook mogelijk om met illusionisme dingen te laten voelen, die niet echt zijn? Zoals bijvoorbeeld gras dat aan je voeten kriebelt?"

« [Reactie #8] : 11 jaar geleden »
Gelukkig, ze had het elfje niet omvergegooid.
"...maakt niet uit..." mompelde Rody. "...Merifel?..."

Indy knikte. 'Ja, ik ben van Merifel, ik heet Indy, jij komt van Heracor zie ik...mag ik je naam weten?'

Indy wachtte het antwoord van het meisje af. Maar toen begon Professor van Uncha te spreken.

'Sorry,' zei ze snel naar het meisje. 'We gaan beginnen, je mag wel naast mij komen zitten, als je dat wilt.'
Indy ging snel naast Minoa zitten en groette haar kort.

Ze luisterde aandachtig naar de professor. Alle informatie snapte ze goed, het was allemaal erg logisch.

"Mevrouw? Is het ook mogelijk om met illusionisme dingen te laten voelen, die niet echt zijn? Zoals bijvoorbeeld gras dat aan je voeten kriebelt?"  Minoa vroeg dat.

Ja inderdaad, zou je dat kunnen voelen? Ik denk het niet, als je een plas water maakt van een illusie, word je ook niet nat, ik denk het niet...

« [Reactie #9] : 11 jaar geleden »
"Ja, ik ben van Merifel, ik heet Indy, jij komt van Heracor zie ik...mag ik je naam weten? ...waarom vroeg ik welke afdeling ze kwam, dat is ja zo te zien... Dacht Rody kijkend naar het gewaad van het meisje. "Sorry, we gaan beginnen, je mag wel naast me komen zitten, als je dat wilt." ...pfff alsof ik dat wil... Indy liep naar een ander meisje, een waternimph als Rody het goed gezien had, toe en ging naast haar zitten Rody ging aan een tafeltje zitten. Zo veel mogelijk alleen. Dat wat de lerares vertelde klonk logisch. Het meisje naast Indy stelde een vraag. Een best wel goede vraag, want Rody was ook wel benieuwd naar het antwoord. ...een illusie opwekken is leuk, maar als het slachtoffer ook nog alles kan voelen...dan word het leuker...

« [Reactie #10] : 11 jaar geleden »
'Iets iemand laten vóelen of ruiken is een zeer gevorderde manier van illusionisme, die maar een paar meester magikanten beheersen. Het kan dus wel, maar is zéér moeilijk. Ook kun je geluiden illusioneren, dat is een stuk makkelijker, maar niet iets wat we de eerste paar jaren zullen behandelen. Wij houden ons bezig met het grootste raakvlak van Illusionisme, de beeldende kant. Daarin is veruit het meeste te doen.'

Deze illusie heb ik gemaakt enkel uit beelden. Zoals je kon merken voel je er niets van als er een blaadje door je hand dwarrelt. En hoor je ook geen wind die door de bomen suist, of ruik je de herfst. TOch lijkt het levensecht.

Wat ik hier heb gemaakt is een kant van illusionisme die niet persee de praktischte is, maar wel heel leuk:  het versieren.

Wie kan mij vertellen waarvoor Illusionisme handig zou kunnen zijn? Misschien dat je dat van huis uit hebt meegekregen of dat je het ergens hebt gehoord of gelezen...'

Ze liet de vraag in de lucht hangen, hoe ver gevorderd was deze groep al?

(Godmode, door te zeggen dat ik je een beurt geef als je je vinger opsteekt, is verplicht.)


« [Reactie #11] : 11 jaar geleden »
Hierop dacht Rody wel een antwoord te weten. Ze stak haar vinger op en kreeg de beurt van de lerares. "...in gevechten, om de vijand te verwarren..." mompelde ze. Dit was eigenlijk de reden waarom Rody Illusionisme erbij had gekozen. Eigenlijk had Rody geen idee, waarom ze een antwoord gaf, meestal wachtte ze gewoon alles af. Maar ze voelde zich anders dan normaal voelen, ze was niet bang om antwoord te geven. Misschien was dit een van haar goede dagen, ze wist het niet, of misschien veranderde ze al een beetje. Ze wachtte wat Ehriondah van haar antwoord zou zeggen.

« [Reactie #12] : 11 jaar geleden »
Ehriondah dacht even na over het gegeven antwoord. Het was wel goed, maar niet helemaal het voor de hand liggendst.
'Je antwoord is op zich goed hoor, juffrouw  Rody, maar er valt nog veel meer over te zeggen. Waar Illusionisme ook heel veel voor wordt gebruikt is het verzenden van berichten, of als ondersteunende beelden bij betogen en lessen. Het is inderdaad in deze tijden ook heel handig als camouflage en wordt daar ook heel veel voor gebruikt, maar ik denk niet dat illusionisme daar oorspronkelijk voor bedoeld is. Iemand nog meer ideeën?'

« [Reactie #13] : 11 jaar geleden »
Penina wist nog wel iets te bedenken: je kon iemand er heel goed mee voor de gek houden en plagen, maar ze zei het maar niet. Dat zouden ze vast niet in de eerste plaats leren.
In plaats daarvan zei ze: "Als iemand iets moet doen, en hij weet niet precies hoe, kun je het hem voordoen met illusionisme. Toch?"
Ze wist het niet zeker, maar ze dacht wel dat dat handig was. Dan kon je van tevoren precies laten zien wat je bedoelde en hoe iets moest, in plaats van onhandige plannen tekenen en schema's opstellen.

« [Reactie #14] : 11 jaar geleden »
'Inderdaad is uitleg en ondersteuning een belangrijke functie van illusionisme. Ook is het heel handig voor allerhande praktische dingen. Laat mij er een paar noemen.

Omdat je illusies ook aan één persoon kunt laten zien, terwijl de anderen de werkelijkheid zijn, zou je bijvoorbeeld kamers kunnen verduisteren, of kleine kinderen kunnen geruststellen of afschrikken.
Je zou muziek kunnen laten spelen, maar daar zou je erg muzikaal voor moeten zijn.
Ook worden vaak aankondigingen, aantekeningen en mededelingen gemaakt met illusionisme.
Je kunt er vieze geurtjes mee wegpoetsen en dingen mooier laten lijken dan ze zijn. Hoewel dat wel riskant is, als er personen zijn die daar doorheen prikken.
Het is daarnaast doorgaans een manier om verslag te doen van een gebeurtenis. Bodes zijn dan ook meestal wezens met het opmerkelijke vermogen beelden op te slaan exact zoals ze waren, zij zijn meestal ook de beste illusionisten.

Het makkelijkst zijn de illusies met spreuken, daar gaan we dit jaar dan ook mee bezig. Zij zijn het makkelijkst omdat je daar minder wilsmagie voor nodig hebt en het ook een stuk minder ingewikkeld is dan een reeks bewegingen.'

Weer hield ze even stil. Een ruimte om alles even goed op te schrijven en voor mogelijke vragen.

« [Reactie #15] : 11 jaar geleden »
Ergens aan de cirkel van tafeltjes zat Aelnil zich te vergapen aan het mooi versierde lokaal. De mooigekleurde blaadjes dwarrelden rustig naar beneden. Midden in de cirkel stond professor van Uncha uit te leggen wat je nou precies met Illusionisme kon doen.

Ze zei dat je dingen aan een bepaald persoon kon laten zien. Zou je ook kunnen zorgen dat vampiers geen last hadden van de zon met Illusionisme?

Hij stak zijn vinger op en kreeg de beurt. Hij vroeg: "Kan je ook zorgen dat bijvoorbeeld meneer Vladistof geen last van de zon zou hebben met behulp van Illusionisme?"

Het zou hem wel erg verbazen als dit ook te berijken was met Illusionisme.

« [Reactie #16] : 11 jaar geleden »
'Een goeie vraag, maar helaas is het onmogelijk. Een illusie namelijk is niet écht, zoals ik al zei. Dus het remt de invloeden van de echte wereld ook niet. In dit zogenaamde bos is het veel te warm, om écht buiten te kunnen zijn. Je kunt wel een nacht illusioneren, maar dat heeft alleen effect op je ogen, en niet op je lichaam. Dus helaas.'

'Illusionisme is dus eigenlijk 'nep' en houdt in eerste plaats je ogen voor de gek. Ook kun je geluiden en geuren illusioneren, maar dat is een stuk moeilijker. Zelfs kun je wat je vóelt voor de gek houden, maar dat is iets wat jullie misschien wel krijgen als jullie besluiten magie te gaan studeren.

De meeste illusies zijn zonder spreuk, die maak je alleen met gebaren en met wilsmagie, maar dat is wat we volgend jaar pas gaan doen.'

Het lesuur was voor het grootste gedeelte om, de meeste theorie had ze ook wel verteld. De rest kwam wel wanneer ze er tegenaan zouden lopen.

Wie heeft hier wel eens van een groot illusionist gehoord, en wat hij of zij gedaan heeft...'

Op zoek naar vingers speurde ze de klas rond.

(verzin eens wat leuks)

« [Reactie #17] : 11 jaar geleden »
Penina stak haar vinger de lucht in. Dat wist ze wel, ze had wel van beroemde illusionisten gehoord.
Toen van Uncha haar de beurt gaf, zei ze dan ook: "Kapitein Saila Laiman. Toen zij in Belorion was, was er een hele slechte oogst geweest, en bovendien hadden de mensen veel van hun opslagplaatsen vernietigd. Het was heel erg verzwakt, en daar wachtten de mensen op. Zij, in haar eentje, beschermde het, door de mensen in plaats van het dorp een groot meer te laten zien, door een hele grote illusie. De mensen dachten dat ze de verdwaald waren, en zochten nog, waarbij ze bijna in het dorp kwamen, maar daarna gingen ze weg."

Zo, voor illusionisme wilde ze goede cijfers halen, hoewel het de vraag was of ze dat kon met de praktijk. Met de theorie zou ze geen moeite hebben.

« [Reactie #18] : 11 jaar geleden »
Dat verhaal kende Ehriondah ook, maar dan in een iets andere versie. Hoe eigenlijk trieste geschiedenissen konden veranderen in heroïsche verhalen. Maar het getuigde van een goede voorstudie, Er schuilde toch nog wel iets in die dochter van Haban. Ookal had ze het idee dat ze socophon niet heel erg toegedaan was.

'Een prima voorbeeld, Levatov. Ik ken socophon daar 1 punt voor toe. Toch is het niet helemaal de waarheid. Kapitein Saila is een rover die van plan was een flink slaatje te slaan uit dat dorp. Toen ze merkte dat daar niets te halen viel en dat dat de schuld was van de mensen heeft ze inderdaad een immense illusie opgewekt met haar bemanning en alle mensen die het dorp wilden pratbranden verslagen in een masaal bloedbad.'

Maar toch is het een prima voorbeeld. En dat brengt mij aan het einde van deze les. Willen jullie een klein verslag schrijven van een dertigtal regels over een held of heldin uit de historie die iets geweldigs heeft gedaan met illusionisme. Ik denk dat je in de bibliotheek wel wat kunt vinden. Veel succes ermee.

Dan mogen jullie nu nog vragen stellen of anders vertrekken.'

(ik zal de posts beoordelen op punten.)

« [Reactie #19] : 11 jaar geleden »
Indy snapte alles. Ze had vanalles op haar perkament gekalkt. Natuurlijk zag het er niet uit. Op zijn zachts gezegd was Indy's handschrift onleesbaar. Indy baalde van haar handschrift, het was gewoon te slecht, zelfs als je er met je neus bovenop zat leken de letters op vage streepjes. Indy schudde met haar hoofd. Mijn handen zijn ook niet gemaakt om te schrijven... Ze richtte haar aandacht weer op de lerares.

"Willen jullie een klein verslag schrijven..."

Wáát..?! Schrijven...?!

Een beetje humeurig begon ze haar spullen op te ruimen, als ze het verslag af wou hebben voor de volgende les, mocht ze nu wel beginnen, misschien kon ze nog wel iemand strikken om het dan voor haar in het net over te schrijven...

« [Reactie #20] : 11 jaar geleden »
De les was over. Rody had niet verwacht dat die Socophoner nog een verhaaltje wist over een illusionist. Zelf had Rody niet echt een goede kennis over illusionisten. Maar ze kon zonder moeite een verslagje schrijven van 30 regels. Haar kladblaadjes lagen leeg voor haar op tafel, alles wat de lerares had verteld, had Rody opgeslagen in haar hoofd. Rustig pakte Rody haar spulletjes bij elkaar, ze had geen tas dus draagde ze alles in haar armen.

Ze liep richting de uitgang, bij het passeren van de lerares knikte ze even. Haar ogen waren nu gevestigd op de uitgang ze zou bijna het lokaal verlaten. Even schrok ze op uit haar gedachten, toen ze achter zich haastige voetstappen hoorde.

« [Reactie #21] : 11 jaar geleden »
Bedenkend wie een goed slachtoffer zou zijn voor het overschrijfwerk, gooide ze alles in haar tas. Ja, ze had een tas, of nou ja, meer een vodje, tas is ook weer zo'n groot woord. Indy stond op, vergat bijna haar inktpotje, greep die, bedacht dat ze die maar niet in haar tas moest gooien, hield het inktpotje dus vast en probeerde die in haar tas te proppen terwijl ze gehaasd rennend het lokaal uit wilde. Oei, waar zijn mijn manieren..? Lerares toeknikken, wees beleefd...en onschuldig... Het halfwolfje draaide zich al worstelend en rennend half om, zocht oogcontact met de lerares, knikte en...botste met een noodvaart tegen de persoon voor haar op. 'Oeps...!?' Indy schrok, liet gooide haar inktpotje de lucht in en viel achterover. Ze ving een glimp op van haar slachtoffer.  Rody, ook dat nog... Perkament dwarrelde overal heen, Indy's spullen vlogen over de vloer. Het halfwolfje kneep haar ogen dicht, het inktpotje had zo omhoog gegooid, maar nu zette hij weer een koers naar de grond, of beter gezegd: Rody's hoofd...


Leuke Chaotische post! +1....

« [Reactie #22] : 11 jaar geleden »
Bang! opeens voelde Rody iets tegen haar aanvallen. Ze viel op de grond haar spullen lagen over de grond. Ze kreeg een gevoel van déjavu. ...als het weer dat kind is... Ze stond op en klopte haar kleren af. Ze draaide zich op om te zien weer haar dit maal onderuit had gehaald. Op de grond lag...jah hoor Indy. ...zoekt dat kind nou problemen?... Nadat Indy omhoog had gekeken kneep ze opeens haar ogen dicht. Rody keek omhoog, nog voordat ze het zelf doorhad kreeg ze het inktpotje over haar heen. "..." Rody zei niks, keek Indy alleen maar aan. Maar je kon duidelijk zien dat ze witheet van woede was. Toch hield ze zich in. Ze pakte haar spullen op, nog steeds boos. Keek nog maals naar Indy en liep het lokaal uit. ...vervelend rotwolf...

« [Reactie #23] : 11 jaar geleden »
Langzaam opende Indy één oog. Gelijk keek ze in het gezicht van een woedend luchtelfje. 'Eh...oepsie?' probeerde ze. Het halfwolfje stond op om de spullen van Rody op te rapen. Het luchtelfje deed het echter zelf al, om daarna met haar spullen het lokaal uit te lopen. Indy was verwonderd, het kind had niets gezegd! 'Hé, Rody! Wa....Ow, laat ook maar...' Rody was al uit het zicht verdwenen. Snel raapte Indy al haar spulletjes op, ze grijnsde verontschuldigend naar de lerares. En nu wegwezen... Ze propte alles in haar tas en zorgde dat ze het lokaal uitkwam, nu wel uitkijkend waar ze liep. Misschien kon ze Rody nog inhalen, dan kon ze haar excuses aanbieden, niet dat Rody daar veel aan had. Indy zag het luchtelfje al niet meer, misschien moest Indy haar maar even de komende tijd ontlopen...

« [Reactie #24] : 11 jaar geleden »
Deze les is gesloten.