Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Latijn voor beginners  (1248 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 12 jaar geleden »
Januari 1288

Weer een tabula rasa. Dat vond Mera het allermooist om te zien: een paar verwachtingsvolle ogen aan het begin van een Bumetrelcarrière. Een leeg hoofd dat vol met Latijnse grammatica gestopt kon worden. Een leeg hart dat met liefde voor Latijn gevuld kon worden. Een leeg vel perkament dat met Latijnse vertalingen gevuld kon worden. Kón worden? Móest worden! Met de duidelijke overtuiging dat het leven goed was zat Mera in haar lokaal, te wachten op de leerling die ze les zou geven. Vorig jaar was ze ook met één leerling begonnen, maar gaandeweg waren er meer gekomen. Het zou nu ook wel loslopen. Hoorde ze daar niet al een leerling?

« [Reactie #1] : 12 jaar geleden »
Tia had haast. Heel veel haast. Ze was zojuist tegen een zesdejaars Merifel aangevlogen en die was nu, zacht uitgedrukt, boos. Spreuken vlogen door de gangen terwijl Tia zo snel mogelijk bij haar les probeerde te komen.

Ze gooide de deur van het lokaal open en sloot hem daarna weer, om met haar rug tegen de deur op de grond te zakken, zodat ze op de grond zat. Ze hoorde nog net een knal tegen de deur aankomen, wat vermoedelijk een spreuk was.

Ze keek snel het lokaal rond en zag de lerares zitten/staan. Ze glimlachte naar de vrouw, ze was niet in staat te praten en spitste haar oren om er zeker van te zijn dat de zesdejaars weg was.

+ 1. Leuk!
« Laatst bewerkt op: 12 jaar geleden door Mera Palister »

« [Reactie #2] : 12 jaar geleden »
Mera lachte om Tatiana, die in alle haast haar lokaal binnenkwam en op een vreemde manier op de grond belandde. Meteen stopte ze met lachen, dat was niet bepaald aardig van haar. Het meisje leek zelfs wel een beetje bang. "Heb je je pijn gedaan?" infomeerde ze dan toch maar. "Het is niet zo slim om zo hard door de gangen te racen." Ze zei het niet streng, liep naar Tatiana toe en bood haar een hand om haar op te trekken. Ze kreeg een glimlach van het meisje. Ze zou toch niet echt bang zijn?

« [Reactie #3] : 12 jaar geleden »
'Nee, ik heb niks...' Nog niet...

Ze was bang dat de leerling haar zou opwachten na haar les. Dat zou ongetwijfeld haar dood betekenen.

'Ik 'race' ook niet zonder reden door de gang... Hoe zou u reageren als een zesdejaars Merifel je bestookt met spreuken? Ik vraag me af hoe hard u kunt rennen.'

Tia zei het noch beledigt, nog kwaad, eerder een beetje op een vriendlijk plagende manier. Ze pakte de hand van de lerares en stond op. Ze liet de hand niet los en schudde die, terwijl ze zei: 'Ik ben Tatiana Wyliathel.'

Die manier van kennismaken had ze uit boeken. Het scheen dat sommige mensen dat op die manier deden. Ze vond het wel grappig en had nu de kans eens gehad het uit te proberen. Toch snapte ze niet dat de mensen deze manier goed vonden. Een buiging kwam toch veel gemanierder over?!

« [Reactie #4] : 12 jaar geleden »
Mera glimlachte nogmaals om het enthousiaste meisje, nadat het haar verzekerd had geen pijn te hebben. Hopelijk ging ze ook zo enthousiast met Latijn beginnen. Mera's hand werd geschud. "Aangenaam!" zei ze terug. En voor ze het wist had ze al: "Mijn naam is Mera Palister," gezegd. Mmm, haar voornaam. Maar zo erg was het nu ook weer niet dat leerlingen dat wisten. "Ga maar zitten, dan gaan we zo aan Latijn beginnen. Ik weet niet of je al wat van Latijn weet?" Mera hoopt het eigenlijk niet. Ze had het liefst helemaal blanco leerlingen. Ze schoof een tafeltje tegen haar bureau aan. "Zo is het veel gezelliger." Zelf ging ze aan haar bureau zitten.
« Laatst bewerkt op: 12 jaar geleden door Mera Palister »

« [Reactie #5] : 12 jaar geleden »
Tia ging zitten op de stoel die de lerares had weg gezet.

'Thuis verwachtte men wel dat ik Latijn kon, ik heb het echter nooit nodig gehad en heb eerlijk gezegd nooit opgelet tijdens de lessen die ik kreeg. Met andere woorden: Nee, ik weet nog niks van Latijn.'

Mera leek een aardig persoon in Tia's ogen. Een aardige vrouw, die graag enthousiaste leerlingen had, Latijn het leukste vak ter wereld vond en natuurlijk ook graag dingen uitlegde. Over dat laatste was Tia het minst zeker. Er waren genoeg leraren die leraar waren omdat ze kennis over wilde dragen, maar er eigenlijk een hekel hadden om iets voor de tweede keer uit te leggen omdat de leerling het niet snapte.

« [Reactie #6] : 12 jaar geleden »
"Niks van Latijn?" Mera probeerde het niet al te opgewekt te zeggen. "Dat is aan de ene kant wel jammer natuurlijk. Maar dat betekent natuurlijk ook goed nieuws, want daar gaan we nu iets aan doen. Om te beginnen is Latijn heel erg dichtbij. Als je buiten de poort komt, en dat doe je natuurlijk weinig, want je zit in het eerste jaar, heb je daar de Via Romana." Mera schreef, zo goed en zo kwaad als dat ging zittend

Via Romana

op het bord.
"Wat is de Via Romana?"

« [Reactie #7] : 12 jaar geleden »
Tia pijnigde haar hersenen, ergens moest ze het wel weten... Het zat alleen te ver weg. Ze keek nog eens naar de woorden op het bord.

Via Romana

'Via betekent toch iets als weg...?' zei ze uiteindelijk. 'De weg naar Rome...?'

Waarom had ze niks van haar lessen Latijn herinnerd? Nu was het goed van pas gekomen... Nouja, ze zou wel zien waar dit heen zou leiden. Iets volledigs nieuw leren was leuker dan kennis toevoegen bij iets dat je al geleerd hebt.

« [Reactie #8] : 12 jaar geleden »
Even was het stil. Even dacht Mera dat het meisje het niet wist. 'Via betekent toch iets als weg? De weg naar Rome?" "Ja!" zei Mera, en ze klapte in haar handen. "Via. Via via. Via via via via. Via dit soort woorden kun je veel van Latijn merken in jouw leven." Ze hoopte dat het concreet genoeg klonk. "De Via Romana hier is de weg naar Rome. Zo simpel is het."
Maar zo simpel was het niet. Het was zelfs zo erg, dat er anderen de lerares erop attent moesten maken dat ze fouten maakte in de meest basale grammatica. [/COLOR=orange]
« Laatst bewerkt op: 12 jaar geleden door Mera Palister »

« [Reactie #9] : 12 jaar geleden »
Tien minuten na het begin van de les. Muleta pakte haar spullen bij elkaar. Over vijf minuten begint de les, dacht Muleta, maar laat ik maar vast gaan. Dus verscheen ze in het lokaal (nimfen kunnen dat). Tot haar verbazing zag ze in het lokaal een vrouw en een meisje zitten.

'O, sorry dat ik stoor' zei ze geschrokken 'ik heb hier over vijf minuten les, latijn, dacht ik...'

Opeens wist ze dat niet meer zo zeker. Misschien was ze naar het verkeerde lokaal gegaan. Wat stom, dan was ze nu ook nog te laat.

« [Reactie #10] : 12 jaar geleden »
Tia was blij en opgelucht dat ze het goed had, maar schrok ongeloofelijk toen ze ineens iets in het lokaal zag verschijnen. Toen ze van de schrik bekomen was en het wezentje bekeek kwam ze tot de conclusie dat het een nimf moest zijn... Welk ander wezen kon zo verschijnen in een lokaal?

'Dit is de les Latijn,' zei Tia lachend.

Ze keek het meisje vriendelijk aan en hoopte dat ze deze les zocht, dan zou ze niet meer alleen zijn in de klas. Ze had het meisje al wel gezien bij andere lessen, maar ze was in Tia's ogen ietwat onopvallend overgekomen. Lessen die ze maar met z'n tweeën hadden zouden haar de gelegenheid geven het meisje beter te leren kennen.

« [Reactie #11] : 12 jaar geleden »
Dit was de les latijn...en die was duidelijk al begonnen. Muleta kreeg neigingen tot door de grond zakken (figuurlijk hè). Dan was ze dus te laat.

'Oh, oh, sorry, ik wist niet...echt niet...ik dacht...de les begint toch pas over vijf minuten?'

Misschien een domme vraag. Nee, blijkbaar niet, want die is al begonnen. Maar Muleta wilde toch graag dit misverstand uit de weg ruimen. Ze hoopte dat ze nóóit meer te laat zou komen. Nu zou ze dus meteen als 'laatkomer' bekend staan bij haar lerares. En wat moest dat elfje van haar denken? Die kwam waarschijnlijk wel altijd op tijd...dit was weer eens een slecht begin van een nieuw jaar.

« [Reactie #12] : 12 jaar geleden »
Off: is het goed als ik er al even zat? Ik heb geen zin om overal te laat te komen omdat ik me te laat aanmeldde.

De lerares was gelijk al begonnen met de les, maar ze had nog niets gevraagd aan Penina, die achterin heel onopvallend naar de lerares zat te kijken. Wat leek ze nog jong!
Toen ze naar Bumetrel ging, was dat met de gedachte geweest dat alle leraren en leraressen vast al heel oud zouden zijn. Omdat ze allemaal al volwassen waren.

Zou het een leuk vak zijn, latijn? Het leek haar leuk zich in te zetten om het goed te leren, misschien kon ze dan iets dat haar beide ouders niet konden! Dan zou ze later met haar vriendinnen, die ze nog moest krijgen, in het latijn kunnen praten, en níemand zou hen kunnen verstaan.
Behalve de andere Latinisten natuurlijk.

Ergens halverwege haar gedachten over het vak kwam iemand binnen. Ook een socophonner, een nimph. Leuk! Zoveel schenen er niet te zijn.
Het meisje scheen niet te weten dat de les allang begonnen was, in ieder geval al een heel aantal minuten. Maar het was alleen maar leuk; hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

« [Reactie #13] : 11 jaar geleden »
Er ontstond wat rumoerigheid, waar Mera natuurlijk niet vies van was. Al gaf ze les, ze hield van verzetjes. Maar dit hield de boel natuurlijk wel wat op.
"Oké, als jullie allemaal op zouden willen letten? Welkom in mijn les, jij..." Wat zou haar naam zijn? Mera was niet zo goed in namen en omdat te camoufleren vroeg ze maar niet naar de naam van nimf.
"Het eerste verhaal dat we gaan lezen is voor sommigen van jullie extra interessant. Want Latijn is van zichzelf natuurlijk al bovenmatig interessant."
Ze schreef op het bord:

Echo nympha est


Heeft iemand een idee over wat dit betekent?
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Mera Palister »

« [Reactie #14] : 11 jaar geleden »
Ze stak haar vinger op. "Is Echo Nimpha een naam? Want dan is het 'Echo Nimpha is.' denk ik." Straks was het fout, en had ze zich weer onsterfelijk belachelijk gemaakt, omdat ze het dacht te weten. Ietwat onzeker keek ze rond.

De anderen zeiden niks, maar dat betekende helemaal niet dat ze het niet wisten. Waarschijnlijk wist de rest het wel, maar zei niemand iets omdat het een heel logische zin was, of omdat iedereen dat hoorde te weten en het ook wist.

Maar wát was Echo Nimpha, vroeg ze zich af.

« [Reactie #15] : 11 jaar geleden »
Tia wist het niet... ist was in haar ogen gewoon is, zoals Penina al zei...

'Nympha is geen naam,' zei Tia misschien wat overbodig. 'Er staat geen hoofdletter, volgens mij betekent het nimf.'

Dat echo wist ze niet. Ze hadden dus al Echo nimf is... echo... Ze kende wel echo als in de klank die terugkeert als je in een put roept. Of ego, als in te zelverzekerd zijn, maar dat schreef je anders.

Ze wist het niet, maar als iemand uit de klas echo wist, dan hadden ze dus wel samen de zin vertaald. Oké, misschien als Tia er moeite voor zou doen en het even op zou zoeken zou ze het vast wel weten, maar datzelfde gold ook voor Penina en de rest van de klas. Eigenlijk was het meisje best nieuwsgierig naar wat echo nou betekende...

« [Reactie #16] : 11 jaar geleden »
Mera's mond werd één grote glimlach toen ze haar leerlingetjes hoorde redeneren. Dáár ging het om, om het nadenken. Opzoeken in woordenboeken kon iedereen wel.
"Jullie zitten zeker goed met est is is." Mera giechelde. "Dat klinkt leuk, est is is. Nympha... nee, het is geen naam. Nympha... Dat kunnen jullie ook wel horen, toch? We hebben er hier notabene één van in de klas. Muleta, is het niet? Het gaat hier om een soortgenoot van je."
Mera deed haar armen over elkaar, keek uit haar ogen met een blik die verwachting en uitdaging mengde. "Nu de echo nog."
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Mera Palister »

« [Reactie #17] : 11 jaar geleden »
Muleta aarzelde. 'Echo nympha est?' zou "echo" dan de naam zijn? het ging hier notabene om een soortgenoot. Een nimf dus. Iemand die een nimf is dus. Dus misschien iets als "Echo is een nimf"

'Echo is een nimf?'

opperde ze.

'Dan zou Echo een naam zijn. Is Echo een naam?'

Altijd proberen, wist ze. Altijd naar het antwoord zoéken, anders vind je het nooit. Ze vond 'echo' trouwens wel een wat vage naam. Ze was niet altijd tevreden geweest met "Muleta" maar toch liever dat dan "echo" ach, het zal wel weer niet kloppen.


off: dit is écht de enige mogelijke vertaling...volgens mij

« [Reactie #18] : 11 jaar geleden »
Latijn was níks aan. Besloot hij te zetten onder het zinnetje dat hij net had opgeschreven:

Echo nympha est = ...is een nimf.

Latijn is niks aan = Latinus est nullus an.

Het was waarschijnlijk heel erg fout, maar het zag er leuk uit. Hij kon niet zo goed latijn. Wel een beetje, als je vader een bank had, moest hij veel talen kunnen spreken. Hij kon het dus ook wel een beetje spréken, maar schrijven ging hem slecht af. Vroeger, als hij moest schrijven, was hij er altijd met de hond vandoor gegaan. Hij kreeg toch geen straf als zijn moeder erachter kwam. En als de leraar dan weer chagrijnig werd. Zijn ouders vonden zo weer een andere. Hij had wist hij veel hoeveel leraren al gehad, maar geen van die meesters deden hun werk goed. Ze waren ongeduldig en geweldadig. Zo had een leraar eens zijn mooie nieuwe brokaten jasje geschéúrd! Nou ja, dat kwam misschien omdat het vak ook zo onzinnig was. Wat had je er nu aan te weten wat CVIXX - XII was zeg. Dáárom had hij ook niet de moeite genomen het te leren. En als die meester dat na drie weken nog niet snapte... Dan was die gewoon dom.

'Echo is een Nimf.' Dat klonk waarschijnlijk. En het was waarschijnlijk ook het goede antwoord...

Latijn wás saai. Djoal legde zijn hoofd op zijn armen...

« [Reactie #19] : 11 jaar geleden »
Deze les is gesloten.