Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Openingsfeest 1287  (2596 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 11 jaar geleden »
Iedereen, álle leraren en leerlingen, stond nu al een half uur te wachten, en nog waren ze er niet. Wat was hier gaande? Waar waren de schoolhoofden in vredesnaam?
Afwachtend keek ze naar de zijdeuren.

Waarschijnlijk, Hield ze zich voor, hebben ze een verrassing voor de leerlingen in petto. Ze zullen vast wachten tot de verwachting omslaat in gemor, en om dan! met een flits te verschijnen. Iets dat indruk maakt, om je het eerste jaar nooit te zullen laten vergeten. Zelf had ze namelijk altijd haar eerste midwinterfeest op Bumetrel onthouden, tot in de details, terwijl de andere jaren hier op school, die toch dichterbij lagen, veel meer waren weggezakt in haar herinnering. Behalve natuurlijk de hele bijzondere dingen.

De eerstejaars zaten voortdurend te schuifelen met hun voeten, en irriteerden Channa een beetje. Ze waren ook zo klein! Maar wel schattig, sommigen tenminste.
Weer keek ze naar de deuren, maar het bleef stil, en de schoolhoofden kwamen nog niet opdagen.

Off: Omdat iedereen er al is, laat je karakter dan alsjeblieft niet hijgend binnenkomen.

« [Reactie #1] : 11 jaar geleden »
Het was niet erg warm, ondanks de menigte die verzameld was. Wat vervelender was, Pedro werd er continu aan herinnerd. Hij keek rond, over de hoofden van de kleine eerstejaars (met uitzondering van enkele trollen en dergelijke), en langs de hoofden van de rest, waaronder zijn afwachtende collega's...
Waar, in naam van Kaïn, blijven die twee!? Hij herinnerde zich zijn eerste jaar op Bumetrel, het eerste openingsfeest, en hoe prachtig het elfje toen gekleed was, maar het heden verdrong die herinnering.
Ze stonden hier al bijna 'n uur volgens hem, en hij keek chagrijnig naar de kokkin, die vlak in de buurt stond, alsof zij er iets aan kon doen. Deze keek ook vertwijfeld, alsof ze verwachtte dat ze misschien verrast zouden worden door hun aankomst straks... Pedro hield niet van verrassingen, mede omdat hij bijna nooit wérd verrast.
Toch bleef hij, ongedurig als de stervelingen om hem heen, wachten op de schoolhoofden Ehriondah en Gustaf...

Word je nooit verast? Tsja... bedoel je 'verrast?'
Dat ook niet, maar ik maakte inderdaad 'n spellingsfoutje...
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Pedro Cisandros Rodriguez »

« [Reactie #2] : 11 jaar geleden »
Tári stond geduldig te wachten. Ze stonden hier nu al een uur en nog steeds was er niets gebeurd dat noemenswaardig. Het geluid begon aan te zwellen naar mate meer leerlingen begonnen te klagen. Ze kon zich er niet echt aan storen, maar het was een feit dat ze wel wat beters te doen had dan wachten.
Ze keek de zaal eens rond, om iets te zoeken om zich mee te vermaken. Ze zag vrijwel alleen maar ergenis over het ontbreken van de schoolhoofden. Zelfs de leraren en het personeel leken enigszins geirriteerd te zijn door het wachten. Ze wilde dat ze haar tas met boeken had meegenomen, dan had ze wat kunnen lezen. Nu moest ze het maar doen met wat ze had en zachtjes begon ze een liedje te zingen dat ze geleerd had toen ze nog een klein elfje was.

« [Reactie #3] : 11 jaar geleden »
Iglio stond nu al een half uur in de grote zaal. Hem was verteld dat hij hier een half uur geleden zou moeten zijn, omdat de schoolhoofden een toespraak gingen houden. Nou, dat merkte hij.
Hij begon, om de tijd te verdrijven, een gesprek met degene naast hem. "Vind jij ook niet dat het lang duurt voordat de schoolhoofden komen? Ze hadden er al lang moeten zijn!"

Off: voel je vrij om naast me te staan.

« [Reactie #4] : 11 jaar geleden »
Elmay was gaan zitten in een hoekje van de zaal. Ze keek wat rond. De schoolhoofden lieten wel erg lang op zich wachten. Ze was benieuwd of de schoolhoofden op dit feest bekent zouden gaan maken wat ze kregen voor het verzamelen van de meeste punten. Want daar was ze wel erg nieuwschierig naar. Maar, wat duurde dat wachten lang. Had ze maar iets bij zich, om te tekenen ofzo. Ze bleef maar wat zitten. Sowiso hield ze nooit van zulke feesten. Veel te veel Myrofas bijelkaar. Daar kon ze gewoon niet tegen, leek het wel. Daar was ze ook in dit hoekje gaan zitten. Grote groepen mensen, die had ze altijd al gemeden. Maarja, ze kon het niet maken om niet op te komen dagen bij het openingsfeest. En, als niemand je lastigviel, was het best grappig om myrofas te kijken. Kijken hoe ze zich gedroegen, wat ze deden enzovoort. Ze wilde maar dat ze iets beter was in het niet opvallen. Als daar lessen in gegeven zouden worden op deze school, dat zou nog eens handig zijn.

« [Reactie #5] : 11 jaar geleden »
[color=550055]Fighan stond achter in een hoekje van de grote zaal. Eigenlijk had hij geen zin in de toespraak, maar als leraar moest hij natuurlijk wel het goede voorbeeld geven, dus stond hij daar te wachten. Hij had zijn Tambura mee genomen, mocht het nog echt een feest worden, dan zou hij wel wat vrolijke noten laten horen. Maar tot nu toe was het nog geen feest, het was een onrustige drukte geworden. Blij dat hij achterin, achter het onrust stond, zag Fighan het hele schouwspel aan. 1e jaars die nieuwsgierig en zenuwachtig schuifelend iets probeerden te zien, ook al was er nog niet veel te zien. En de leraren die onrustig en geiriteerd raakten door de 1e jaars en het wachten. De wat ouderen die in groepjes pratend aan het wachten waren. En hey was lillith er nou nog niet? Dan had hij tenminste iemand om mee te praten, fighan grijnsde in zich zelf.[/color]

« [Reactie #6] : 11 jaar geleden »
Luna zat ergens in de grote zaal. De meeste mensen waren vrolijk, praatten met elkaar enzo, en zij zat daar maar, niet eens wetend waar in de zaal. De myrofas waren hierheen gekomen om feest te vieren, en om te kijken welke afdeling gewonnen had. Zelf was ze ook wel benieuwd naar de winnaar, maar het was nou ook weer niet zo dat het haar heel veel uitmaakte. Ze zouden ook nog een toespraak krijgen van de schoolhoofden, maar aan het rumoer te horen waren ze er nog niet. Luna probeerde een paar gesprekken te volgen, maar omdat iedereen door elkaar heen praatte, verstond ze er niet veel van. Dit zou waarschijnlijk, net als het midzomerfeest, een saaie avond worden. Voor haar althans, want de andere leerlingen, en ook de leraren leken zich prima te vermaken.
Wat kijk je, is je boek uit?

« [Reactie #7] : 11 jaar geleden »
Gaea stond tussen de andere leerlingen in de grote zaal, en merkte ogenschijnlijk niets van de irritatie die her en der was ontstaan doordat de schoolhoofden zo laat waren. Ze had al een paar bekende gezichten gezien: Elmay, die vorig schooljaar bij haar in de klas had gezeten maar nu in de derde zat, Channa Mabilana, de kokkin van Bumetrel en meneer Fadelo, die wapenkunde gaf, met zijn Tambura. Haar ogen zochten andere bekenden, maar het was druk en haar oude klasgenoten zaten verspreid in de menigte.

« [Reactie #8] : 11 jaar geleden »
Volodimir stond al een tijdje in de zaal te wachten, hij zag veel nieuwe gezichten, van zowel eerstejaars, als leraren en leerlingen die hij gewoon nog nooit ontmoet had. Een leraar die naast hem stond vroeg aan hem: "Vind jij ook niet dat het lang duurt voordat de schoolhoofden komen? Ze hadden er al lang moeten zijn!" Ja, en toch zijn ze er nog niet... "Ja, ik voind het ook raar, er zou toch niks aan de hand zijn?" Nee, de twee schoolhoofden redden zich waarschijnlijk wel, maar misschien wachtten ze nog even om de spanning wat meer op te bouwen?

« [Reactie #9] : 11 jaar geleden »
Lea vloog over de ander leerlingen heen. Oké, ze mocht eigenlijk niet vliegen, maar de leraren zouden er toch niks over zeggen! Daarbij vloog die ene zesdejaars aan de andere kant van de zaal ook! Waarom zou zij het dan niet mogen?!

Vandaar dat ze dus vloog. Haar ogen gleden over de hoofden van de Myrofas heen, op zoek naar bekenden. Opeens bleef haar blik hangen bij iemand die ze kende!

'Luna!' riep ze. Ze landde vlak voor het meisje en tikte tegen de arm van Luna, ten teken dat ze er was.

Eigenlijk vond Lea het moeilijk dat Luna blind was, want opmerkingen als 'Kijk daar!' of 'Heb je dat gezien?!' moesten vermeden worden volgens Lea.

'Weet jij wat er aan de hand is? Waarom staan we hier al zo lang zonder dat er iets gebeurd?'


« [Reactie #10] : 11 jaar geleden »
Luna zat nog steeds op dezelfde stoel toen ze iemand haar naam hoorde roepen. Het was Raleana, tenminste, ze dacht dat het haar stem was. 'Weet jij wat er aan de hand is? Waarom staan we hier al zo lang zonder dat er iets gebeurd?' Vroeg Raleana. "Nee," antwoordde Luna "Ik weet het niet, maar er zal vast niets ergs aan de hand zijn." Natuurlijk wist Luna dat niet zeker, maar die twee konden zich vast wel redden, ze waren niet voor niets schoolhoofden geworden. "Weet jij misschien wat ze allemaal gaan doen?" Vroeg ze aan Raleana, want tenslotte wilde zij ook wel graag weten wat ze hier aan het doen waren.
Wat kijk je, is je boek uit?

« [Reactie #11] : 11 jaar geleden »
Eloïsa stond lichtelijk ongeduldig te wachten. Waar bleven de schoolhoofden? Ze werd gek van de stilte, en het feit dat ze niks kon doen. Aangezien ze altijd wat te doen had, was ze aardig aan het tempo gewend geraakt. De fee staarde de zaal rond, en vond aardig wat onbekende gezichten. Allemaal eerstejaars. Die waren zo lief altijd! En onschuldig. Allemaal met hun eigen verleden. Ze vond het altijd leuk om een gesprek met leerlingen te beginnen. Want ze was, en nu nog steeds, toch altijd nieuwschierig.
Ondanks dat ze helemaal niet van formele gelegenheden hield, genoot ze toch altijd van het openingsfeest. Iedereen respecteerde hier elkaar, ongeacht waar ze vandaan kwamen. Er heerste op deze school een vrede. Concordia vim Parit... Samen waren ze hier sterk.   Op de vroegere feesten van haar ouders en hun adelijke kring was altijd het doel geweest elkaar te overtreffen. Wie had de mooiste kleding, wie gaf het grootste feest. Er werd genoeg geroddeld, over de minder rijken, degenen die in hun ogen iets 'ongepast' zouden hebben gedaan. Eloïsa zuchtte even. Wat had ze die feesten gehaat. Op een gegeven moment had ze ook de band verbroken met alles. Haar familie, omgeving. Mamma, pappa, ik zal het jullie niet vergeven...

« [Reactie #12] : 11 jaar geleden »
Raleana keek even bedenkelijk naar Luna, zij wist het ook niet. Wat nu?

'Luna, als je het niet erg vind ga ik even aan de leraren vragen wat er aan de hand is.'

Niet op antwoord wachtend steeg Lea op en vloog, weer illegaal, naar de leraren toe. Ze zag hoe een aantal leerlingen verbaasd naar haar keken, niet dat het haar iets interesseerde. Ze probeerde niet naar Pedro en Fighan te kijken en vloog rechtstreeks naar Channa.

'Mevrouw Mabilana, kunt u me misschien uitleggen wat er aan de hand is? Ik dacht dat mevrouw van Uncha ook aanwezig zou zijn.'

Dat Gustaf er ook hoorde te zijn was ze al vergeten, het interesseerde haar ook helemaal niets. Met een lieve blik keek ze naar de kokkin, hopend op antwoord.

Off: Ik hoop dat dit mag?

« [Reactie #13] : 11 jaar geleden »
Thomean zat nu al een tijd te wachten tot het zou beginnen. Ach, eigenlijk maakte het hem ook niet uit. Hij had zijn boek. Al moest het niet te lang meer duren, nog 50 pagina's en hij was er doorheen.
Aanvals tactieken met de pion... Dat klonk hem als muziek in de oren. Zijn broer was altijd goed geweest met pionnen, en nu zal hij er ook veel van leren. Hij was benieuwd of er een schaker was in de school die even sterk of misschien zelfs sterker was dan hem. Als dat al zo was had hij diegene nog niet gezien. Even keek hij de zaal rond, maar volgens hem zat er niemand die eruit zag alsof ie echt goed zou kunnen schaken. Ach ja, hij kon nu met dat feest toch niet gaan schaken. Hij keek nog een keer rond, wat zin sommige mensen dom! Hij zag dat veel zich irriteerden, waarom kwamen ze dan ook onvoorbereid naar zo een feest? Bij dit soort gelegenheden moest je altijd wachten. Ach, waar maakte hij zich ook druk om. Hij was wel voorbereid...
Bck Bck

« [Reactie #14] : 11 jaar geleden »
Waarom het meisje dat net aan haar moest vragen was haar een raadsel, maar ze kon haar ook geen antwoord geven.

"Dat dacht ik ook. Maar ze is er niet, vreemd genoeg. Ik weet niet waar ze blijven, dit is niks voor mevrouw Van Uncha, vind ik. Maar ja, misschien willen ze het zo, ik weet het niet. Misschien hebben ze wel iets bedacht, maar ik denk niet dat ze gewoon de tijd vergeten zijn. Dat zou hoogstens één overkomen, niet allebei."

Ze praatte tegen de leerling alsof ze even oud was, maar dat scheelde toch niet zoveel. Het kon haar ook niets schelen, zij gaf geen les, dan hoefde ze ook niet echt op gedragsvormen te letten tegenover leerlingen.

« [Reactie #15] : 11 jaar geleden »
Een beweging in de lucht trok haar aandacht en Tári onderbrak haar zachte gezang. Een paar luchtelfen vlogen rondjes door de zaal. Het hield haar enige tijd bezig, maar al gauw verveelde ze zich alweer. De betoverende werking was er zo snel weer vanaf. Ze ging weer verder met mensen bekijken. De meesten waren nog steeds druk in gesprek met vrienden of leraren. Zij had hier geen vrienden.

Plotseling viel haar oog op een jongen die dicht bij haar zat te lezen. Hij was blijkbaar wel zo slim geweest om een boek mee te nemen. Tári was benieuwd wat voor boek het was en schuifelde voorzichtig in zijn richting. Haar mede-eerstejaars besteedden niet zoveel aandacht aan haar, ze hadden het drukker met elkaar. Voorzichtig boog ze achter hem langs om een blik op het boek te werpen.
Het was een boek over schaken. Tári wist er niet veel van, alleen dat haar broer het wel eens speelde met haar vader. Ze had er zelf verder geen belangstelling voor. Voorzichtig boog ze iets verder om het beter te kunnen lezen, want het was beter dan wachten en niets doen.

Een lachende student duwde haar in de rug en ze viel voorover tegen de jongen. Meteen stond ze weer op, met een rode blos op haar gezicht. Ze schaamde zich en was boos tegelijk.
' Sorry, ik kon er niets aan doen', stamelde ze tegen de jongen en ze hoopte dat hij niet boos zou worden.

« [Reactie #16] : 11 jaar geleden »
Yanta wist niet wat er van haar verwacht werd, maar iets vertelde haar dat dit niet klopte. Het was het eerste openingsfeest dat ze meemaakte, ondanks het feit dat ze nu een tweedejaars was. Ze ging op haar tenen staan in de hoop dat ze over de hoofden van de andere leerlingen heen kon kijken, maar natuurlijk, en helaas, kon ze dat niet. Ze merkte op dat het geluid met de minuut harder werd. Steeds meer leerlingen begonnen te praten. Yanta kon echter niet horen wat er gezegd wordt. Te veel lawaai, wat het volgens haar was.

Yanta was blij dat ze achterin de zaal in een hoekje kon staan. Zo kon ze onopgemerkt blijven, wat zou betekenen dat ze weinig contact met anderen hoefde te hebben. Oké, ze zou het wel gezellig vinden om iemand te hebben om mee te praten, maar ze was niet van plan om zelf iemand te zoeken.

Het meisje zag in de verte een persoon door de lucht vliegen. Dat kon natuurlijk niemand anders zijn dan Raleana. Soms wenste Yanta dat ze meer was zoals het elfje. Zij kon met spontane ideeën komen, zo had ze gehoord. Het leek het elfje niks te schelen wat anderen van haar vonden. Ze was zoals ze was en anderen hadden haar zo maar te nemen. Deze vampier had daar soms wel iets meer moeite mee.

Het idee dat er iets mis was kreeg de kleine vampier steeds meer. Zien wat er mis was kon ze niet, maar de woorden meneer Vladistov en mevrouw van Uncha hadden haar eindelijk bereikt. Wat er met hen was wist ze niet, eigenlijk maakte het haar ook niet zo heel veel uit wat er met Ehriondah gebeurd was. Ze vroeg zich eerder af wat er met Gustaf was. Iets ernstigs kon het waarschijnlijk niet zijn, want schoolhoofden konden best voor zichzelf zorgen… toch?

« [Reactie #17] : 11 jaar geleden »
Thomean keek op toen er iemand tegen hem aan botste. De ander was niet al te zwaar dus hij had niet veel moeite om rechtop te blijven. Waarschijnlijk een eerstejaars dacht hij. Hij keek naar haar op toen ze hem met een rood hoofd aankeek en excuses begon te maken. Hij keek nog even naar haar voordat hij zich weer op zijn boek richtte.
'Je staat niet stevig genoeg. Zo word je gemakkelijk omgeduwd.' Waarom moest hij nou net bij dit hoofdstuk afgeleid worden? Zonder verder nog aandacht aan de ander te besteden begon hij weer te lezen. Hij was al snel weer in zijn boek verdiept.
Bck Bck

« [Reactie #18] : 11 jaar geleden »
'Je staat niet stevig genoeg. Zo word je gemakkelijk omgeduwd.' zei de jongen en hij boog zich direct weer over zijn boek. Tári wierp hem een woedende blik, hoewel het er niet naar uit zag dat hij die zou zien. Hij mocht dan misschien graag dat boek willen lezen, maar ze had verwacht dat hij wel iets aardiger zou zijn. Nou ja, gelukkig is hij van Merifel en niet van Heracor. Dan kom ik hem toch niet meer tegen

Ze liep weer terug naar het plekje waar ze eerder stond, hopend dat het nu niet lang meer zou duren. Ze had veel geduld, dat wel, maar dit duurde echt veel te lang. Ze zou zichzelf maar weer moeten vermaken.

'Je staat niet stevig genoeg. Zo word je gemakkelijk omgeduwd.'

Steeds weer echoede het zinnetje in haar hoofd en hoe vaker ze het hoorde, hoe bozer ze werd. Ja, het was dom om zover naar voren te leunen, maar normaal was ze niet omver te krijgen. Hij mocht dan wel ouder zijn, hij had nog steeds niet het recht om haar zo bot de les te lezen. Onbewust balde ze haar vuisten. Toen besefte ze dat ze het feest niet zou mogen laten verpesten door hem. Er waren zat mensen die wel normaal deden en ze zou hem nog wel eens krijgen.

« [Reactie #19] : 11 jaar geleden »
[color=550055]Fighan stond nogsteeds achterin. En toen hoorde hij in alle onrust en rumoer een zacht stemmetje, een zuiver maar zacht stemmetje. Het graap hem, maar even snel als het was gekomen verdween het even later ook weer. Fighan liep naar voren, wie had dat gezongen? Toen hij lea zag vliegen had hij zelf ook de neiging om te gaan vliegen, ook al zou hij haar eigenlijk moeten aanspreken voor het vliegen. Niet wetend wat hij het beste kon doen begon hij het deuntje op zijn tambura te spelen, het deuntje dat hij het zuivere stemmetje net had horen zingen. Misschien zou er een reactie op komen en dan wist hij wie het had gezongen.
Waarom hij het zo graag wilde weten wist hij eigenlijk helemaal niet, maar daar dacht hij ook niet over na. Hij was gewoon benieuwd.
 
Hij had een hekel aan alle mensen die hem aan kijken alsof het speciaal was dat hij kon spelen, ja hij zag er vrij jong uit? Nou en? Misschien zou het stemmetje hem wel begrijpen. Misschien zou zij door zijn jonge uiterlijk heen kijken en snappen dat hij eigenlijk oud is.[/color]

« [Reactie #20] : 11 jaar geleden »
Wat een drukte... Dat was één van de eerste dingen waaraan Rody dacht toen ze de zee van mensen zag. In de eerste plaats wou Rody hier eigenlijk niet zijn, al die mensen niks voor haar. Maar toen bedacht ze zich dat ze wel wou veranderen, ze wou niet meer het meisje zijn die altijd aan de zijlijn stond. Ze was nu al een tijdje op het feest, er was nog niks gebeurd  
en ze merkte dat de meeste studenten ongedulig werden. ...als hier toch niks gebeurd wat doe ik hier dan...? Ze keek eens rond. Haar blik stopte bij een landelf. Rody had haar wel eens gezien, ze was ook eerstejaars Heracor. Rody was alleen wel haar naam vergeten, of had eigenlijk nooit opgelet toen het meisje zich voorstelde. Het leek alsof ze boos was, teminst aan haar gebalde vuisten te zien en haar boze blik die ze op de jongen naast haar werpte. ...zal ik vragen wat er aan de hand is...? Rody dacht dat dat wel een goede eerste stap zou zijn voor haar, maar op het laaste moment bedacht ze zich. ...nee, toch maar niet... En wende haar blik weer van het meisje af.

« [Reactie #21] : 11 jaar geleden »
Tári stond nog steeds boos op haar plek. Ze was inmiddels niet meer boos op de jongen, maar op zichzelf omdat ze zich zo op stang liet jagen door iemand. Dat gebeurde niet vaak, want haar vader had haar geleerd kalm te blijven. Woede vertroebelde je waarneming en daardoor werd je verdediging zwakker en je aanval ongecoördineerd.
 
Plotseling klonk er muziek door de grote zaal. Tári rekte haar nek om te kijken waar het vandaan kwam. Alle woede was meteen verdwenen, ze had het wijsje herkent. Het was het kinderliedje dat ze net gezongen had. Had iemand haar gehoord? Ze had gedacht dat dat vrijwel onmogelijk was met al het geroezemoes in de zaal.
Haar oog viel op meneer Fadelo, haar leraar wapenkunde. Hij speelde op zijn tambura het deuntje. Zachtje begon ze weer mee te zingen. Het bracht zulke prachtige herinneringen bij haar op.

« [Reactie #22] : 11 jaar geleden »
[color=550055]Toen hij even speelde dacht hij vaag het stemmetje weer te horen, maar het geroezemoes was harder geworden en Fighan kon niet goed horen waar het vandaan kwam. Opeens herkende hij het stemmetje, van wie was het ook alweer, hij wist zeker dat hij het eerder had gehoord. ...Tári, natuurlijk het eerstejaars meisje dat hij les gaf. Ze kon zingen! En niet zomaar. Fighan had het niet direct van haar verwacht, maar het klonk mooi. Zacht maar niet soft, voor zover hij kon horen. Fighan vond niet de mogelijkheid om haar op te zoeken en om toch te laten merken dat hij iets had gehoord, ging hij eerst iets harder spelen en begon daarna aan een ander nummer: "Creep" (<= Radiohead, voor hem die het niet kent : off). Hij hoopte dat Tári het kenden en wachtte rustig of ze mee bleef zingen.[/color]

« [Reactie #23] : 11 jaar geleden »
In gedachten verzonken zong Tári mee met de muziek. Ze herinnerde zich de mooie zomerdagen, op welke ze met haar moeder de bossen in ging terwijl ze samen het liedje zongen. Dat was voordat ze haar lessen kreeg van vader. Daarna had ze nooit meer samen met haar moeder gezongen.
Plotseling veranderde de muziek. Even stopte ze met zingen en ontdekte dat verschillende leerlingen haar aankeken. Blijkbaar was ze steeds harder gaan zingen en hadden anderen haar gehoord. Het liedje dat meneer Fadelo speelde kende ze en ze begon weer mee te zingen. Het voelde goed om te zingen op dit moment.

« [Reactie #24] : 11 jaar geleden »
Floris stond wat te wachten. Floris had zich vandaag extra feestelijk gemaakt, hij was altijd wel voor een feestje te porren. Rustig wachtte Floris af, de schoolhoofden lieten wel op zich wachten, dat gaf Floris toe, maar misschien kwamen ze als een verassing opeens uit de lucht vallen ofzo... Floris keek om zich heen, hij stond tussen de mensen van Merifel, en zoals gewoonlijk was het er erg gezellig. Toen Floris naar de eerstejaars keek zag hij daar een kabouter lopen, in groen uniform! Kwam die bij hun? Zo'n klein ding? Dat mocht toch niet, zoiets was toch niet magisch begaafd!? Hij zag Thomean een boek lezen, liep naar hem toe en zei: ,,Anderlan! Misschien moet je even wachten op de schoolhoofden maar ditr wordt een feest! Niet de tijd om te lezen dus! Dat doe je het komende jaar maar weer!'' Floris keek Thomean, waarom deed die jongen zo gek, je moest blij zijn. Floris merkte nu pas dat hij al die tijd dat hij op de schoolhoofden had gewacht had gestaan. Zeker zijn litteken deed vreselijk pijn. Dus maakte hij het zich gemakkelijk en plofte op de grond. Wachtend op die verdraaide schoolhoofden...