Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Hoe het vuur zo lekker brandde...  (646 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 12 jaar geleden »
Kamir zat in de leerlingenkamer zich wat te vervelen, z'n huiswerk was hoofdzakelijk gedaan en verder had hij niks om zich mee te vermaken. Kamir keek geboeid naar het vuur, het brandde goed, en toch vond Kamir, er kon nog wel wat bij. Kamir zocht geboeid naar de houtblokken, ah daar zag hij de zak. ,,Dit word eens even niet meer zo'n tam vuurtje'' mompelde Kamir tevreden, hij gooide er een houtblok op en nog één en nog één... Kamir stopte even en merkte dat het vuur wel lekker warm werd.
Het duurde niet lang of Kamir begon zich weer te vervelen, hij had zin om weer iets in het vuur te gooien. Een stuk of wat oude snippers, die hij overal en nergens vandaan toverde kwamen in het vuur terecht.
Een veel te grote steekvlam als resultaat. En toen gebeurde het (het moment waar we allemaal op hebben gewacht...) de steekvlam zorgde ervoor dat het eerste stuk van de vloerbedekking in de brand ging. Gelijki toen Kamir dat zag raakte hij in een soort trance, hij bleef stokstijf zitten en na tien seconden kwam Kamir uit zijn trance en raakte hij in paniek, het vuur was al iets verder gekomen... Water water, waar moet ik dat vandaan halen schreeuwde alles in Kamirs hoofd...

« [Reactie #1] : 12 jaar geleden »
Tári zat rustig in een hoekje haar boek te lezen. Het was een boek dat ze uit haar thuisdorp had meegenomen om nog eens te lezen als ze tijd had. Het bevatte allemaal volksverhalen en Tári bleef ze geweldig vinden.
Plotseling kwam een geur haar neus binnen en haar hersens vertelden haar meteen dat er ergens vuur fel brandde. Ze besteedde er verder geen aandacht aan, ze had de dwerg al een paar keer met houtblokken gehoord en ander brandend materiaal. Ze kende zijn naam niet, zoals ze nog eigenlijk niemand van haar afdeling kende.
Toen de geur maar sterker bleef worden nam ze toch eens de moeite om te kijken wat er aan de hand was. Het haardvuur was uitgebreid naar de vloerbedekking en Tári wist nu niet of ze de dwerg uit moest lachen of water moest gaan halen om het te blussen.

« [Reactie #2] : 12 jaar geleden »
Garion was bezig met de laaste ronde door de school heen toen hij ineens een branderige geur rook.
ik moet maar eens gaan kijken dacht hij.
hij liep in de richting van de leerling kamer van heracor de geur werd steeds sterker.
Het laatste stukje rende de dwerg want hij besefte dat er toch echt wat aan de hand was.
bij de leerlingkamer aangekomen keek hij naar binnen en zag hij dat het tapijt in brand stond.
hij zag Tári staan en riep tegen hem "Haal snel Karta Mortana op en ligt de schoolhoofden in, ik begin alvast wel met blussen."
Garion liep meteen naar de dichts bijzijnde kraan pakte een emmer en vulde deze met water,
en liep terug en gooide het water over het vuur heen.
Dit deed hij een aantal keer achter elkaar,
alleen de vlammen doofde niet.
Hij wist niet meteen wat hij moest doen,
en ging dus maar door met het doven van het vuur.

« [Reactie #3] : 12 jaar geleden »
"Haal snel Karta Mortana op en ligt de schoolhoofden in, ik begin alvast wel met blussen."
De wachter die net binnen was gekomen riep dat naar Tári. Ze had geen idee wie Karta Mortana was, maar de schoolhoofden wist ze wel te vinden. Snel borg ze haar boek op in haar tas, ze was niet van plan om dat hier te laten liggen om te verbranden en schoot de leerlingenkamer uit. Ze hoopte dat ze snel iemand tegenkwam die haar kon helpen die Karta Mortana te vinden, de wachter scheen haar aanwezigheid belangrijker te vinden dan die van een van de schoolhoofden.

« [Reactie #4] : 12 jaar geleden »
Iglio keek een eerstejaars Heracor na die met een hoge snelheid de gang door rende. Ze leek uit de leerlingenkamer van Heracor te komen. Dichterbij gekomen rook hij een branderige geur, een besloot te gaan kijken. Toen hij de hoek om kwam, zag hij een vreemde scéne.
Een wachter, Iglio wist zijn naam niet, gooide zwetend emmer na emmer water op een vuur dat was overgeslagen naar de vloerbedekking vanuit de haard. Kamir Telheb zat met een schuldig gezicht aan de andere kant. Iglio dacht snel na. Hier was het makkelijker water te gebruiken als het vuur te doven. Doven ging veel langzamer, helemaal bij zo'n groot vuur. Hij moest snel handelen. Ook Iglio vulde een emmer met water. Hij liet het water uit de emmer opstijgen, en het nam een gewone bolvorm aan. Daarna liet hij de bol groeien. Dat duurde enige seconden. Daarna liet Iglio het water de vorm van een soort muur om het water aannemen. Het net trok strakker dicht, het vuur verder en verder insluitend, en waar het vuur tegenkwam dat dovend. Toen er nog maar een paar meter tussen het vuur en het water zaten, besefte Iglio pas dat hij de wachter had ingesloten. Dat was erg stom. Iglio hoopte dat de wachter niet bang was voor water. "Hé, jij daar. Loop gewoon maar door de watermuur heen, je zult niet nat worden." Dat was waar, hoewel Iglio vreesde dat de wachter hem niet zou geloven. Nou ja, zou hij dat, als iemand hem vertelde door een twee meter dikke barrière water te lopen?

« [Reactie #5] : 12 jaar geleden »
Kamir kwam plotseling in actie, zonder na te denken rende hij door de gangen naar buiten. Hij ging daar ergens op een bankje zitten en sloot zijn ogen. Wat had hij gedaan, hij werd vast van school gestuurd, een taakstraf zou dat ook kunnen? Kamir keek verdrietig naar de poort waar getrouw de wachters stonden. Hij besloot maar weer naar binnen te gaan en hij kwam ongeveer tien minuten later dan dat hij was weggegaan terug met een flinke emmer tot de nok vol gevuld met water. Deze zette hij neer en hij rende weer weg om er nog een te halen...

« [Reactie #6] : 12 jaar geleden »
Na een tijdje rondgelopen te hebben op zoek naar Karta Mortana of een schoolhoofd besefte Tári dat ze maar beter terug kon gaan naar de leerlingenkamer om de dwerg te helpen met blussen.
Blijkbaar had haar geheugen de weg naar de leerlingenkamer onthouden want ze rook al vrij snel de verbrandingsgeur weer. Snel liep ze de ruimte binnen, en struikelde in haar haast over een volle emmer water. De kamer stond in ieder geval niet langer in lichterlaaie. Er was een docent bijgekomen die het vuur bluste met een spreuk. De wachter bevond zich nog aan de andere kant van de watermuur die de docent had gevormd en de dwerg was nergens te bekennen.
Ze stond op en greep de emmer waar nog een klein beetje water in zat en liep richting de docent.
' Is er nog hulp nodig?' vroeg ze voorzichtig, hopend dat ze hem niet stoorde in zijn spreuk.

« [Reactie #7] : 12 jaar geleden »
"Dat mag wel, ja. Als ik dan een gat maak in de watermuur, zodat de wachter er in elk geval uit kan, kun jij, mocht daar vuur zijn, dat nat gooien. Oké? Kamir, help jij daarvoor ook even mee?"
Ondertussen wachtte Iglio vol spanning af of de wachter al eerst nog door de watermuur zou lopen.

« [Reactie #8] : 12 jaar geleden »
Garion stond er van de kijken wat die leraar allemaal kon.
Toen hoorde hij de leraar wat zeggen.
"Hé, jij daar. Loop gewoon maar door de watermuur heen, je zult niet nat worden."
Niet nat worden dacht Garion als ik door een muur van water loop wordt ik toch helemaal nat.
Toch besloot de dwerg om maar naar de leraar te luisteren het was teminsten zijn vakgebied.
Garion aarzelde even en liep toen recht door de muur heen.
Toen hij aan de andere kant was bleek hij kurkdroog te zijn.
De leraar had dus gelijk, al had hij niks anders verwacht.
Ineens barste garion in woede uit en schreewde door de kamer heen
"Wie heeft dit gedaan. WIE!!!"
Terwijl hij op antwoord wachte keek hij iedereen persoonlijk aan om te kijken of hij mischien doorhad wie het gedaan had.

« [Reactie #9] : 12 jaar geleden »
Aha, daar was de wachter al. De hulp van de Heracors was al niet meer nodig. Iglio had er voor gezorgd dat hij niet nat was geworden, en dat was gelukt. Waar onzichtbare windpantsers al niet goed voor zijn.... De wachter leek behoorlijk, tja.. Geschrokken? Boos? In elk geval was hij dat wel nadat hij eenmaal veilig aan de andere kant van het water was beland. Iglio liet het water samentrekken, waarna hij het liet oplossen in het niets. Het vuur was gedoofd.
"Wie heeft dit gedaan. WIE!!!" "Ik weet het niet. Ik niet, in elk geval."

Tári stond klaar om het kleine beetje water dat nog in de emmer zat op het vuur te gooien. Gelukkig kwam de wachter er al doorheen en was haar hulp niet nodig. Niet dat dat veel zou hebben uitgehaald.
Plotseling begon de wachter te schreeuwen.
"Wie heeft dit gedaan. WIE!!!"
Even schrok ze van zijn geschreeuw, maar wist dat ze geen risico liep zijn woede op zich te halen. Zij had het niet gedaan. Toch voelde ze zich ongemakkelijk toen hij zijn boze blik op haar wierp. Ergens zei een stemmetje dat ze de dwerg had moeten stoppen toen hij hout op het vuur gooide. Ze keek om zich heen om te zien waar hij was. Hij zou de volle laag krijgen.

Kamir die zich steeds maar meer schuldig begon te voelen kwam aan met nog een volle emmer water, dat was waarschijnlijk dan nog de enige manier waarop hij kon helpen... Kamir keek even naar binnen en zag daar een leraar blussen. Tári stond er ook nog steeds, daar was de wachter! ,,Wie heeft dit gedaan. WIE!!!'' Kamir schrok zich wild liet de emmer luid uit zijn handen kletteren KLETTERDEKLETTERDEKLETTER. Nu werd het Kamir te veel, ze waren verschrikkelijk kwaad, op HEM! Kamir draaide zich huilend om en rende weg, kon het hem schelen waarheen!?

 Karta stond in de deur opening. Toen er ineens een kleine dwerg door de deur heen wou schieten. Ze probeerde hem tegen te houden en zei "he waar ga je heen kleintje. Vertel eens wat is er aan de hand, niks erg hoop ik? Hmm je ziet wat bleek loop ander maar even rustig naar mijn kantoortje ik kom er zo aan." ze wende zich tot Garion en zei:" moest dat nou zo, man dat hele ventje is helemaal van streek. Ik zou graag willen dat je volgende keer wat minder hard wilt zijn, oke?'  

In gedachten verzonken liep de mentor van Heracor door de gangen. Het waren redelijke goede dagen geweest, rond de kerstvakantie, en hij bedacht geen reden te hebben van Bumetrel weg te gaan. In een dus redelijk goed humeur liep hij maar richting de leerlingenkamer, om z'n verantwoordelijk maar niet te verwaarlozen.
Erg vaag rook hij 'n brandlucht, en hij verbleekte iets... Maar daarna bespeurde hij dat het slechts rook was, zonder vuur. Met snelle passen liep hij de gangen door tot hij bij de kamer was.

Hij was net op tijd de kleine Kamir weg te zien rennen. Het hoofd van de wacht stond op de plek waar de kabouter langs was gerend en keek streng naar haar ondergeschikte, die verhit midden in de kamer stond. "Moest dat nou zo? Man, dat hele ventje is helemaal van streek. Ik zou graag willen dat je volgende keer wat minder hard wilt zijn, oke?"
Pedro haalde even minzaam z'n wenkbrauwen op bij het horen van deze manier van gezag uitoefenen. Hij zuchtte theateraal en stapte langs de nieuwe leraar Elementaire Magie - die hij overigens niet van naam kende. Zonder iemand de verdiende aandacht te schenken pakte hij nonchalant de gevallen emmer op en zette deze even op 'n tafeltje. Toen het stil bleef sprak hij luid genoeg om het duidelijk te laten zijn: "Wil IEMAND mij duidelijk rapporteren wat er in mijn leerlingenkamer is gebeurd?"

Het gekletter van een emmer achter haar maakte dat ze zich omdraaide en nog net de wegrennende dwerg kon zien. Ze voelde wel een beetje medelijden voor hem.
' Moest dat nou zo, man dat hele ventje is helemaal van streek. Ik zou graag willen dat je volgende keer wat minder hard wilt zijn, oke?'
Een vrouwenstem kwam vanuit de deuropening en zonder het zeker te weten vermoedde Tári dat dit Karta Mortana moest zijn.
Nog geen seconde later kwam er nog iemand de kamer binnen, die ze herkende als haar mentor. Het viel ineens stil.
"Wil IEMAND mij duidelijk rapporteren wat er in mijn leerlingenkamer is gebeurd?", zei hij luid en duidelijk en Tári voelde zich direct aangesproken. Zij was tenslotte degene die alles vanaf het begin had meegemaakt. Maar ze wilde het niet te erg maken voor de dwerg, dus besloot ze het wat anders te vertellen.
' Meneer, we vonden het hier een beetje koud dus had Kamir wat hout op het vuur gegooid. Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar blijkbaar kwamen er wat vonken op het tapijt dat meteen vlam vatte. Toen zijn we gaan blussen', sprak ze met een krachtige stem. Ze zei er niet bij dat Kamir wel meer dan een paar houtblokken op het vuur had gegooid. Je moest een beetje solidair zijn tegenover je medeleerlingen.

"Toen kwam dan waarschijnlijk Garion, die begon te blussen. Vlak daarna, -denk ik, Tári?- kwam ik. Met een watermuur omsingelde ik het vuur, alleen verloor ik Garion daarbij uit het oog. Ik had hem dus per ongeluk ingesloten. Nou ja, dat was geen probleem, hij kon er gewoon uit lopen. Daarna heb ik het water samen laten trekken en verdwijnen. Dat is alles wat er volgens mij gebeurd is." "Als je me nu echter wilt excuseren, ik moet les gaan geven...." Iglio wachtte uit beleefdheid nog even op antwoord.

 Karta keek even argwanend naar het meisje toen ze dit verhaal op stak, maar ging er niet op in.  "jij meisje ik weet je naam niet, maar jij schijnt alles gezien te hebben. Zou jij misschien even met me mee willen lopen naar mijn kantoor. Praten we daar even veder." zei ze toen en een zo lief mogelijke stem die haar zelf verbaasde. "Garion?" zei ze daar naar ineens heel wat botter. "wil jij de troep hier even ruim o en je hoeft geen woord meer hier over te zeggen ik neem dit strak wel door met  meneer Cisandros Rodriguez, oke?"  

Verdorie, had ze zichzelf toch weer in de nesten gewerkt. Dom chaotisch persoon dat je bent. Denk eens na voordat je dat soort dingen zegt. Ze heeft je door, wedden? Maar ze kon niet weigeren, dat deed je nu eenmaal niet.
' Dat is goed, mevrouw Mortana. Mijn naam is trouwens Tári Eléndil', sprak ze met een heldere stem.

Tevreden hoorde mentor Rodriguez de getuigenissen aan. Zijn gave en mensenkennis zeiden hem dat sommige verhalen niet helemaal zuiver waren, maar hij hoorde elk van hen zwijgend aan. Beleefd maakte hij 'n kleine buiging naar de leraar Elementaire Magie dat deze kon gaan. Karta was de eerste die vervolgens sprak, en dit stoorde Pedro lichtelijk.
Ze vroeg het meisje - dat zich met Tári Eléndil voorstelde - met haar mee te komen naar haar kantoor. Streng gaf ze de dwerg-wachter de opdracht alles op te ruimen, en "...ik neem dit strak wel door met meneer Cisandros Rodriguez, oke?"
"Zeer goed, vrouwe, ik verwacht u daarna bij mijn kantoor" en hij deed z'n best vriendelijk te glimlachen naar beide elfen.
Nu hij onbewust zijn kantoortje had genoemd, meende hij 'n droevige gedachte op te vangen. Kamir? Hij fronste.
Tevens hoopte hij dat dit niet door de hele school zou gaan gonzen.  Hij knikte nogmaals naar de nog aanwezige personen en liep richting zijn kantoor...

Na de korte hoofdknik die aangaf dat Iglio niet meer nodig was, vertrok hij. Hij draaide zich om en verliet de Heracortoren. Nadat de Heracormentor nog een paar woorden had gezegd hoorde Iglio ook hem achter zich aankomen. Tári, Karta en Kamir waren ook weg, dus was alleen de wachter er nog, die moest opruimen. Eigenlijk had Iglio wel een beetje medelijden, maar hij moest vierdejaars les gaan geven, en om een helpende spreuk te gebruiken moest hij in elk geval iets zien. Nou ja, het zou de wachter wel lukken. Hij had waarschijnlijk toch weinig anders te doen.

Langzaam strompelde Arethi de leerlingenkamer binnen. Onderweg was hij een paar bezorgde gezichten tegengekomen, maar hij zat hier al lang genoeg op school om te weten dat het beter was niets te vragen. Hij had lekker lang kunnen uitslapen, en was net wakker. Hij probeerde de slaap uit zijn ogen te wrijven terwijl hij door de deur stapte. Het eerste wat hij zag was een beetje bedremmeld kijkende wachter. Na hij de Dwerg even goed had opgenomen keek hij de kamer rond. Langzaam begon hij de gigantische luchtvochtigheid te voelen. Hij haalde zijn hand over de muur en voelde dat deze kletsnat was. Hij vond dat de haard er ook wel leuk bij stond met het verbrande tapijt. "Ahaa..." Bromde hij, terwijl hij er niet het minste van begreep, hij was nog niet echt wakker. Hij draaide zich om en liep weer naar zijn slaapzaal. Tijd voor een middagdutje.