Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Elementaire magie jaar 3 les 1: Opfrissing  (2159 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Elmay keek naar Lilith. Of iniedergeval, waar ze dacht dat Lilith zou moeten zitten. Ze zag niet echt veel. Dat Lilith tot zo iets instaat was! Hoe zou dit nu weer weg gaan? Waarschijnlijk zou Lilith het niet vrijwillig opheffen. Zou nu over heel bumetrel duister gevallen zijn? Elmay stopte met peinzen, toen Sáre begon te praten. Lucht kon je niet wegvagen... Mischien had ze daar gelijk in. Maat toch was ze het niet met de leraar eens. 'Wat u nu doet, is toch gewoon lucht een vorm aan laten nemen? De lucht die er al in het lokaal is, de letter a laten aannemen? Net als dat je een wervelwind zou laten komen? En zou je niet gewoon alle lucht uit dit lokaal kunnen laten verdwijnen?'

Ps: Lucht is in geite toch niet zichtbaar, dan kunnen wij toch ook niet de letter a zien?

"MAW!" Lilith hing spartelend in de handen van de leraar, en keek hem gemeen aan. Ongehoord! Dit was nog nooit eerder gebeurd, een myrofas die een Bastetkat op deze manier behandelde, terwijl ze haar illusie vorm had laten aannemen. Jij hoort mij respect te bewijzen, Animal Bestia Ingenuus Barbarus. Laat me los.
Ze haalde uit richting de handen van de elf.

Ik, jou respect? Jij bent een kat. Ik een leraar. Opzouten dus. De uithalende kattenpoten had Iglio al wel verwacht. Daarom had Iglio ook een kleinschalig windpantser om zijn arm opgetrokken. Hij voelde niets. Iglio liep naar de deur, opende die, en liep twee passen het lokaal uit. Vervolgens gooide hij de kat een eindje weg en trok een hok van wind om de kat heen. Hij liep terug het lokaal in en sloot de deur. Het windhok verdween. De kat zou overal heen kunnen, behalve het lokaal in. Einde verhaal. Iglio merkte dat de verduisteringsillusie nu wél wegneembaar was. Enkele fracties later scheen de zon weer even vrolijk als voorheen in het lokaal. Het vuur verdween. "Zo. Nu terug naar de les. Saré, je antwoord is goed. Lucht is inderdaad niet verdwijnbaar. Er is te veel van, het effect is nooit voelbaar of merkbaar. Dus kan het niet. Zo is het wel weer even goed. Ik zal even de combinaties die jullie behandeld hebben op het bord schrijven." Iglio schreef de volgende combinaties op het bord:

Aeris - Rei
Ignis - Apoteskne
Ignis - Phué
Ignis - Rei (kleinschalig)
Aqua - Rei


"Zo. De rest van de les gaan jullie deze vijf nog eventjes herhalen, op kleine schaal. De volgende les gaan we bezig met een nieuwe spreuk: De combinatie van Aqua en Dexomete Toude Eimou. Eerst lucht, dames. Probeert u maar. De bedoeling is dat het hier voelbaar gaat waaien. Zo moeilijk kan dat niet zijn."

Inderdaad, zo moeilijk was dat niet. Dat hadden ze zelf in de eerste al gedaan. Haar spreuk was alleen mislukt toen, maar ze was alweer een jaar verder. Die srpeuk had ze onderhand al wel onder de knie. Elmay concentreerde zich, en zei 'Pareksò Aeris ten bian Bouleseos emou poiein, rei!' En inderdaad, het begon te waaien in het lokaal. Eigenlijk was Elmay wel heel benieuwd of wat ze in de eerste deed, wat eigenlijk een foutje was, of dat expres ook zou lukken. Ze concentreerde zich, op een soort tornado achtig iets. Ze concentreerde zich, op de wind niet rechtdoor te laten waaien, maar in rondjes. 'Pareksò Aeris ten bian Bouleseos emou rei.' Sprak Elmay. Ze keek naar de tafel voor haar, waar ze de minitornado had willen neerzetten. Tot haar teleurstelling leek hetgeen wat voor zich gebeurde er niet eens op. Elmay stak haar hand uit, en voelde inderdaad dat de wind in rondjes draaide, maar erg langzaam. De leraar had gezegt eerst lucht. 'Mag ik nu de volgende doen?' Vroeg Elmay dus maar.

Off: Ik heb de spreuk gemaakt aan de hand van wat er op het bord stond, ik weet niet of hij goed is :unsure: En kun je de elementen eigenlijk uit het niets laten komen? Bv, de spreuk om water te laten stromen, moet er dan niet eerst water zijn?

Eskimo: Bijna, je miste de 'poiein', en er stond geen uitroepteken achter 'rei'. SCHANDE!! Heb het even geedit. Je hebt gelijk wat je tweede vraag betreft. Er wordt voor water gezorgd, alles op zijn tijd. Even dat je het weet: Je kunt niets doen met een element dat er niet is. Uitzondering: vuur. Lucht is er altijd, aarde meestal ook. Hoewel bij luchtelfen en sirenes dat ook niet vanzelfsprekend is.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Iglio de Cappicio »

Sáre was blij dat haar antwoord goed was, en luisterde verder naar het verhaal van de leraar. Elmay startte eerst met de spreuken oefenen. De eerste lukte, en het begon te waaien in het lokaal. Het meisje stak een vlugge duim naar haar op. Sáre wist dat Elmay hier goed in was. Daarna probeerde het meisje de wind in rondjes te laten draaien, wat niet echt ging. 'Kijk niet zo sip, het is niet de bedoeling dat je een tornado veroorzaakt' zei Sáre tegen haar. In een poging haar op te vrolijken. 'Mag ik die van water doen?'

"Eigenlijk is het gewoon de bedoeling dat jullie gewoon het rijtje af gaan, Saré. Als je dat echt veel leuker vindt, dan mag je de volgorde ook wel andersom doen. Maar ik heb liever dat je het gewoon op de goede volgorde doet. Wil jij dan nu lucht proberen?"

"Elmay, jij hebt de eerste oefening goed gedaan. Mooi zo. Jij kunt verder met vuur. Eens even zien....." Iglio liep in de richting van de deur naast het bord, die hij ondertussen alvast wilsmagisch opende. Iglio gebruikte niet veel wilsmagie, maar soms was het handig. Met Elementaire Magie had het meer kracht gekost. Iglio liep door het deurtje en keek om de hoek. "Saré, als je nog even wacht...." Een paar kooltjes vlogen in de richting van de tafeltjes van Elmay en Saré. Ze gingen samen op de tafels liggen. Iglio liep het lokaal weer in en de deur sloot zich achter hem. De kooltjes begonnen te gloeien, en al snel brandde er een klein vuurtje. Niet alle kooltjes brandden. "Er gaat niets met jullie tafels gebeuren, maar je moet wel goed uitkijken met je handen en vingers. Ik wil wel dat jullie leren dat bij vuur gevaar hoort. Saré, probeer nu je eerst je windspreuk maar, dan mogen jullie daarna verder met vuur.

Sáre sprak en het begon lekker te waaien in het lokaal. Ze was benieuwd of je ook het weer kon veranderen met elementaire magie. Het meisje dacht terug aan de legende van Narokko. Keer op keer werd het verhaal in Ierland verteld. De landelf die een complete stad met mensen verwoest zou hebben door een vuurregen. Als zij dat nou eens zou kunnen... Dan zou ze wraak kunnen nemen op hij die haar leven verwoest had. Groot gelijk dat je me niet naar Bumetrel wilde sturen... Ik zal mijn kennis tegen je gebruiken. Ik zal je om genade laten smeken... Nog een keer. Daarna zou ze het voorgoed afzweren. De sirene keek naar het kooltje op haar tafel. Ze mochten nu met vuur aan de gang. Haar ogen glinsterden even... Ze concentreerde zich en langzaam doofde het vuurtje dat al brandde. Daarna stak ze het weer aan. 'Pareksò Ignis ten bian Bouleseos emou Poiein phué' 1 kooltje begon te branden. Daarna liet ze het vuur in een sierlijke slinger verplaatsen over de kooltjes...

Iglio: Hea? Dexomete toude eimou? Dat is vorm aannemen, ja, maar die staat niet op het bord.... Het is de bedoeling dat je eerst dooft, dan weer helemaal aansteekt, en dan het vuur over de kooltjes verplaatst. Dexomete toude eimou en vuur in combinatie hebben jullie nog helemaal niet geleerd!?!

Die stond toch wel op het bord....? :blink:  :unsure:
Bovendien zei je in je post niet dat we het moesten doven. Maar goed, ik edit wel even... ^_^
Zo beter?
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Sáre Laivine »

Elmay besloot verder te gaan met vuur.  Vuur, vernietegent vuur, dodelijk vuur. Elmay luisterde naar de spreuk die Sáre gebruikte, en besloot die ook te gebruiken.
'Pareksò Ignis ten bian Bouleseos emou Poiein phué' Sprak Elmay. Ze keek naar het kooltje dat nog niet brande, en pobeerde het met wilsmagie in de fik te laten vliegen. Het kooltje werd roodgloeiend, en stond op het punt in de fik te vliegen. Opeens kwam er een leuke wilsmagie oefening bij Elmay op. Kooltjes in de fik zetten hadden ze vorig jaar al gedaan. Elmay wilde proberen het kooltje roodgloeiend te houden, maar te zorgen dat het niet zou gaan branden. Ze concentreerde zich op het kooltje, probeerde het met wilsmagie roodgloeiend te houden, maar de kracht van het vuur te temperen. Het kooltje begon lichtjes te branden, maar Elmay wist het vuur uit te laten gaan. Met een moeizame krachtinspanning bleef het kooltje gloeien. na een minut gaf Elmay het op, en het kooltje doofde.
Ze wist dat dit helemaal niet de bedoeling was, dus sprak de spreuk nog een keer uit, en liet het kooltje branden.

Iglio: Nogmaals hè? Je gebruikt dexomete toude eimou, maar de kooltjes vliegen in de fik? Het laten gloeien is erg origineel en ik zal je er IC ook een compliment over geven, maar dat kan niet met dexomete toude eimou.... En, het vuur ís al aan.... Beter lezen...

Zo beter? En in je post staat, dat een paar kooltjes nog niet brande. Die steek ik aan.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Elmay Leylia »

Saré werkte al haar oefeningen prima af. Het vuur doofde, ging weer aan, verplaatste zich... Iglio had er niets op aan te merken. "Dat was érg goed, Saré. Ga zo door!"
Iglio keek naar Elmay. Elmay stak een extra kooltje aan. Tenminste, dat dacht Iglio. Maar toen het kooltje normaal gesproken in de fik zou vliegen, deed hij dat niet. Maar het kooltje werd wel warmer, en warmer, en warmer... En toen was het uit. Vervolgens ging het gewoon weer aan. "Dat was goed, Elmay. Een goede uitdaging, en het is je ook goed gelukt, zie ik. Als je nu een deel van het vuur weer dooft en dan het overblijvende vuur verplaatst, kunnen jullie verder met water."

Snel handelde Elmay de volgende opdracht af. Ze doofde eerst de enne helft van de kooltjes, die nu allemaal aan stonden, en liet ze daarna weer in de fik vliegen. Daarna doofde ze de andere heft van de kooltje. Bij het aansteken ging het alleen niet helemaal vlekkeloos. Ze gebruikte per ongeluk de verkeerde combinatie, en het vuur ging niet aan, maar het vuur dat op de andere kolen brandde, verplaatste zich naar de kooltjes die nog niet aan stonden. Snel herstelde Elmay haar fout, en stak daarna de andere kooltjes aan.

Iglio keek toe. Elmay doofde de helft. Daarna liep het vuur naar de gedoofde helft, en weer terug. Vervolgens gingen alle kooltjes aan. Iglio doofde alle haar kooltjes en die van Saré. "Mooi zo, Elmay. Heel goed. Dan kunnen nu de kooltjes weg..." De kooltjes vlogen de deur weer door. "...en halen we het water tevoorschijn. Even kijken...." Iglio liep naar de ramen. Hij keek even. Toen liep Iglio het magazijn in en kwam terug met twee aardewerken bakken. Deze bakken gebruikte Iglio alleen om de water-stroom-spreuk te oefenen. Aan de ene kant van de bak was een verhoging. Bovenop die verhoging was een lichte kuil. Langs de zijkanten van de bak liepen geulen, de verhoging af, naar de andere kant. Daar was ook weer een lichte kuil. In die kuil stond water. De meiden zouden deze dingen wel herkennen. Vorig jaar hadden ze hier ook mee geoefend. "Nou, jullie weten waarschijnlijk wel wat jullie moeten doen. De bedoeling is dat jullie het water van de onderste kuil naar de bovenste laten stromen, door één van de geulen. Succes." Iglio zette de bakken op de tafels.

Off: Als je je geen inbeelding kunt maken van die bakken: hier (grof) de zijdoorsnee:

[.............. ______]
[_______/
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Iglio de Cappicio »

Elmay zuchtte. Elementaire magie was leuk, maar die eeuwige spreuken daarbij.... Ze waren lang, en ingewikkeld. Eigenlijk zou het pas echt leuk worden als ze het water naar de leraar mochten laten stromen. Ze keek even naar het bord, en formuleerde haar spreuk.

'Pareksò Aqua ten bian Bouleseos emou Poiein rei!'

Ze begon met haar handen het water te "leiden" door het bakje. Het water begon allemaal naar 1 kant van het bakje te stromen. Ze liet drupje voor drupje het water door de geulen stromen. De helft door de ene geul, de andere helft door de andere. Ze vond het altijd vrij ingewikkeld om het water in 2en te splijten, en daarna alle twee tegelijker tijd te laten stromen, maar ze deed haar best. Drupje voor drupje kwam het water in de bovenste bak. Toen alles in de bovenste bak was, liet ze het water de lucht in vliegen, en door de lucht weer naar de onderste bak gaan. Opdracht geslaagd. Ze keek even naar Sáre, om te kijken hoe zij het zou doen.

"Dat was mooi, Elmay!" De sirene had waarschijnlijk onbewust zelfs een combinatie met lucht gemaakt, anders kon je water niet zomaar laten vliegen.... Dat betekende weer dat de sirene ook weer grotendeels onbewust een gedachtebevel had gebruikt. Dat betekende dat Elmay al gedachtebevelen kon gebruiken, voordat ze die had geleerd, en zonder zich er op te concentreren. Iglio dacht terug aan de allereerste les, waarin de sirene ook al talent had laten zien door een orkaan op te roepen. Iglio zou Elmay niet gaan vervelen met dit hele verhaal, het zou de aandacht alleen maar van de les afleiden. "Echt heel goed, precies volgens het boekje. Druppel voor druppel, het water precies opgedeeld. Door de lucht terug hoefde niet, maar het is wel een compliment waard. Je leert het namelijk pas in de derde. Plaudo! Saré, laat maar zien, zou ik zeggen." Plaudo... Iglio had de uitdrukking en diens betekenis eens opgevangen en vond hem grappig. Hij was op zijn plaats, vond Iglio.

Off: 'Plaudo' is Latijn. Het betekent zoiets als 'Ik klap'.

Elmay ging de opdacht goed af en het was haar beurt. Sáre keek naar haar bakken en sprak de spreuk uit. 'Pareksò aqua ten bian Bouleseos emou Poiein r-r-ei!' Het laatste woordje stotterde ze per ongeluk, omdat ze een nies wilde onderdrukken, maar het water wat verscheen plensde zich met supersnelheid over haar heen. Met doorweekt haar en water wat uit haar neusgaten liep staarde ze verbaasd om zich heen. 'Degene die een grappige opmerking durft te maken krijgt een klap' sprak ze met een flauw grijns... Het moest er ook wel heel grappig uitzien. 'Mag ik een handoek?'

Iglio onderdrukte zijn grijns. Hij kon het eigenlijk niet helpen dat die toch een beetje zichtbaar was. Het was ook wel lollig. Ze moest niezen, en verplaatste haar concentratie dus naar haar neus. Het water verplaatste bijna helemaal mee. En nu waren haar neus en omstreken helemaal nat.

"Ik hoop voor je dat je geen verkoudheid oploopt, Saré. Je kunt er weinig aan doen. Even zien, ik doe het wel zo." Het water dat Saré doorweekte verdween en het water dat nog in de bak lag groeide weer aan tot de vorige hoeveelheid. "Nou, probeer het nog eens, zou ik zeggen. En nu niet niezen." Iglio kon het niet helpen dat hij nog steeds grijnsde.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Iglio de Cappicio »

"Ha ha wat grappig."

De sirene keek even naar Sáre, of die het begrepen had.

"Dat moest een grappige opmerking voorstellen." Verduidelijkte ze zichzelf. "Krijg ik nu mijn klap?"

Elmay had wel behoefte aan iets anders als gewoon elementaire magie. Even iets waarbij je je niet hoefde te concentreren. Even niets dus. Een klap voldeed aan die voorwaarden. Ze tikte wat ongeduldig met haar hand op tafel. Nu pas drong het tot haar door wat de leraar zei.

"Dan zie ik niet waarom het een compliment waard is. De laatste keer dat ik keek in welke klas ik zat, zat ik nog in de derde."

Sáre streek haar haren naar achter en voelde dankbaar dat ze weer droog was. Ondertussen keek ze Elmay zogenaamd arrogant aan: 'Dat gevoel van humor is geen klap van mijn edele handen waard. Ik heb overigens de best begrijpelijke nijging om deze bak water over je leeg te kieperen. Alleen is dat zo menselijk... We zijn nog altijd myrofas, niet...?'

Lachend keek ze naar haar leraar. 'Is het mogelijk die waterspreuk haar richting op te sturen? Het laatst bij wilsmagie was ze ook al zo irritant.'
Ze was op Elmay gesteld, en voelde opeens een diepe genegenheid voor haar. Elkaar pesten gaf haar het gevoel dat... ze echt leefde.

"Jup. Wij zijn myrofas, wij zijn niet zo ordinair om zomaar een bak water over iemand heen te kieperen. Dat is onze eer ver beneden. Hydoree."

Het meisje keek tevreden naar de straal water die haar hand verliet. Ze was in een pest bui, en wilde nog steeds Sáre's klap.

"Wij doen dat met magie. Krijg ik nu mijn klap?"

Elmay verwachtte iets terug van Sáre. Ze zou natuurlijk een schild om zich heen kunnen trekken, maar een keertje zichzelf niet beschermen was ook wel leuk.

Deze les is gesloten.