Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Elementaire magie jaar 1 les 1: Introductie  (1301 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 12 jaar geleden »
22 December 1287, vroeg in de ochtend

Iglio liep voor het eerst sinds de vakantie 'zijn' lokaal weer binnen. Nadat hij het lokaal vluchtig had geïnspecteerd ging hij achter zijn bureau zitten, dat inmiddels weer op normale hoogte stond. Door de ramen aan zijn rechterkant kon hij de zon zien boven de ommuurde bloementuin. Het zonlicht weerkaatste in de dauw op de bloemen en dat gaf een mooi schouwspel. Hij keerde zich weer naar het lokaal. Achterin, links, de deur. Daardoor zouden de leerlingen binnen komen. Verder tafeltjes, stoeltjes. Rechts achter hem de deur naar de opslagruimte. Alles klaar, gereed. Laat ze maar komen.

Wel, er kwam weinig. Althans, wat leerlingen betreft. Wie er wel kwam was de huisplaag, Lilith. Ze kroop stiekem de les binnen, en verborg zich geruisloos onder de stoel van De Cappucijner, vanwaar ze met behulp van illusionisme tientallen grote spinnen door het lokaal en langs het bureau liet kruipen, om de tijd te doden.
Grote, zwarte, harige spinnen, allemaal met een enorm rood oog op hun rug. Met als gevolg dat de spinnen meer op wandelende rode ogen met acht poten begonnen te lijken. Een vreemd wezen, helemaal wanneer het zomaar van onder een stoel in troepen tevoorschijn kwam. Dat was nou niet  bepaald de natuurlijke leefomgeving van een dier dat niet bestaat...

Geërgerd keek Iglio toe toen Lilith op haar geheimzinnigst zijn lokaal binnen sloop. Het stelde niet veel voor. Iglio had het haar kunnen verbeteren, terwijl hij veel groter was. Hij keek expres de andere kant op toen de kat onder zijn stoel verdween, om haar een illusie van ongezienheid te geven. Vervolgens wandelden rode ogen met spinnenpoten zijn stoel op. Nou, nou, nou. Wát een fantasie. Iglio blies de spinnen weg en liet ze in de lucht uit elkaar spatten en oplossen in het niets. Vervolgens stond hij op, en liep naar de deur naast zich. Hij opende hem. Met donderende stem sprak Iglio: "Pareksò aquis ten bian bouleseos emou poiein, dexomete toude eimou, rei!" Het water in de waterbak in het hokje rees omhoog. Iglio keek geamuseerd toe terwijl het water in de vorm van een vliegende beek in de richting van de kat stroomde. Boven de kat liet hij de tientallen liters water de vorm aannemen van een draaikolk. "Lilith, je weet dat je dit niet leuk zult vinden. Wegwezen, en wel nu!" Iglio wachtte af.

"Mrow.." Pffrt, is dat alles wat je kunt? Dat is zelfs zo op te lossen..
Op haar dooie gemak wandelde Lilith naar De Cappicio, en ging tussen zijn benen staan. Als er nu nog water van boven zou komen was het heel knap... en nat voor de leraar zelf.
De kat keek met een katachtige grijns naar de voeten van de leraar. Hmmm... Uit de schoenen rezen langzaam een enorm aantal pootjes, die krabbelende bewegingen begonnen te maken. Als Iglio het niet snel zou voorkomen, zouden zijn schoenen er met hem vandoor gaan...

(Geen godmode, want het zijn je schoenen maar... maar toch kun je er last van hebben..  :lol:

Stomme kat. Hoewel dit ook zó op te lossen was. En daar konden de pootjes die Lilith aan zijn schoenen liet verschijnen hem niet bij hinderen. Iglio fluisterde, zodat Lilith het niet zou horen: "Pareksò aeris ten bian bouleseos emou poiein, rei!" Een onzichtbare en muisstille wind vormde zich om Iglio heen als een soort pantser. De wind was maar 2 centimeter dik, en raakte Iglio niet aan. Dat was ook niet de bedoeling, want de wind ging met zo'n 100 km/h. Nu Iglio twee elementen op een redelijk lastige schaal onder controle moest houden, merkte Iglio dat het hem wat inspanning ging kosten. Maar, niet te veel. Vervolgens liet hij het geluid van het water aanzwellen, tot een leuk achtergrondgeluidje. "Lilith, laatste kans. Nú weg, of het zal je bezuren."

Off: hoe kan een illusie mij laten weglopen? Het neemt geen vaste gestalte aan, en kan mij dus niets maken.

"Mrr..." Die leraar was minder stom dan ie leek te zijn. Nou ja, daar was ie dan ook leraar voor, waarschijnlijk. Die hadden nogal wat verborgen vervelende karaktereigenschappen.
In ieder geval, die vent was wat van plan. Maar wat precies...
De kat keek peinzend naar het water. Hm. Eieren voor mijn geld kiezen is natuurlijk geen optie. Wil die man zijn lokaal nat hebben? Prima...
De pootjes aan zijn schoenen losten op, omdat ze psychisch geen effect schenen te hebben. Hij raakte niet uit evenwicht zoals de kat gehoopt had...
De wind buiten zwelde meer aan, met als gevolg dat er een raam openklapte. Lilith keek er grijnzend naar. Nog een toevoegende illusie.. Voor het raam verscheen de gestalte van Gustaf, die afkeurend naar binnen keek.
"Wat gebeurt hier allemaal?"

off: nou, wanneer de illusie in je hoofd beland is, dan kun jij denken dat je wegloopt...  B)

Pomglio heeft een poosje lopen zoeken naar zijn eerste les en na een paar keer springen ook de deurknop naar beneden gekregen."he, is gustard hier ook al, nouja" Pomglio loopt naar zijn stoel en klimt erop "Gustaf" zegt hij, vanuit zijn veel te grote en zware tas "nu u er toch bent, er moeten nieuwe tafels komen, deze zijn echt te hoog" Hij klimt met een paar rotte tomaten weer uit zijn tas "Nee die zijn voor de volgende les" En pas terwijl hij zich weer in zijn tas laat zakken merkt hij Lilith op, dus daar is al dat water voorIglio keek alsof het hem niet al te makkelijk af ging, maarja tientallen liters water is ook niet niks. Toen hij voor de 2e keer uit zijn tas kwam, had hij een proppenschieter bij zich, hij mikte op Uglio's neus en schoot, om hem uit zijn concentratie te halen.

Pomglio, je moet meer op je spelling letten. Verder moet je opletten dat we altijd in de verleden tijd schrijven.

Toen Iglio Gustaf's stem hoorde, was hij behoorlijk verbaasd. Wat deed hij nou in de bloementuin? Toen hij ongelovig naar Gustaf keek, merkte hij echter op dat Gustaf tot halverwege zijn knieën in de modder stond. Wéér een illusie. Toch een vreemde kat. Net toen hij de illusie weg wilde blazen, kwam er een kabouter binnen. De kabouter klom op zijn stoel, en vervolgens in zijn tas. Hij zei wat tegen de illusie, waarna Iglio hem weg blies. (de illusie, begrijp me goed) Daarna kwam er een propje tegen Iglio's windpantser. Het ketste af. Iglio vond dat deze les wel érg verstoord werd. Hij moest met beide afrekenen, de kabouter en de kat. Hij besloot eerst de kat te nemen, de kabouter zou niet zo snel weglopen.
Iglio stuurde met een gedachtebevel al het water in Lilith's richting. Het water spatte niet, maar lag op de vloer in een perfecte vorm, als een aquarium. Het water kwam tot Iglio's middel, en Iglio verloor Lilith uit het zicht. Iglio liep uit het water, en was dankzij het pantser nog steeds helemaal droog. Vervolgens zei hij tegen de kabouter: "En jij kunt je nu al weer gaan melden bij Karta. Knap hoor, na minder dan een minuut." Boos kijkend naar de kabouter bleef Iglio staan.

Pomglio keek verontwaardigd naar de leraar "Zeg, mij een beetje wegsturen voor een klein propje, terwijl tientallen liters water hier op uw bevel rondzweven" hij sprong weer in zijn tas om er uit te komen met een paar rotte tomaten "Veel schoonmaakplezier!!" hij gooide de tomaten een voor een met al zijn kracht tegen het bord aan.  En hij ging weer op zijn stoel zitten alsof er niks was gebeurd "Waar is Gustard trouwens?"

Zo, die had lef. Nou ja, dat kon Iglio ook wel weer waarderen. De tomaten die richting het bord vlogen, niet. Met behulp van wind liet hij ze stoppen, en rustig op de tafel van de kabouter landen. "Oké, daar zit wel wat in. Blijf maar. Maar niet nog eens!" Hopend dat de kabouter zou luisteren, liet Iglio het water en het windpantser verdwijnen. "Die Gustaf was niet echt. Dat was een illusie. Dat krijg je nog wel met Illusionisme. Maar, vertel eens, hoe heet jij?"

"Pomglio, en u Uglio, dat weet ik al wel" Hij liet de tomaten weer in zijn tas glijden, die zou hij wel voor iets later bewaren, het leek wel of Iglio zich minder moest concentreren voor zijn spreuken, nouja. Pomglio rende snel naar het bureau, pakte wat perkamenten die erop lagen, scheurde ze in kleine stukjes en strooide ze door het lokaal, toen pakte hij de tomaten weer uit zijn tas en gooide ze richting Iglio, ze zouden wel weer afketsen, dacht hij, en daarmee het hele lokaal onder de tomatenpuree strooien

off: ik noem je lekker wel Uglio
« Laatst bewerkt op: 12 jaar geleden door Pomglio dy Baldo »

De kabouter liep naar zijn bureau, pakte een ingeleverd stuk huiswerk van een vijfdeklasser, dat al becijferd was, en scheurde het in kleine stukjes. Als verlamd bleef Iglio staan. Vervolgens liep de kabouter naar zijn tas, en haalde de tomaten er weer uit. Nog steeds niet in staat te bewegen zag Iglio ze op zich afkomen. Hij wist wat er ging gebeuren, maar kon het niet tegenhouden. Beide tomaten ketsten uiteen op Iglio's mantel. Het lerarenzwart was nu met een bijna bloederig rood besmeurd.
Iglio flipte. Zo'n brutaliteit was ongehoord. Hij liep richting de kabouter en greep in de richting van zijn jasje. Dit alles zwijgend, met een verbeten trek op zijn gezicht.

Pomglio probeerde weg te rennen, maar Iglio had hem al te pakken, hierdoor scheurde zijn mantel een stukje uit. Pomglio struikelde over zijn eigen voeten en viel met zijn neus in de boter, die hij in zijn tas had gelegd om de Grote Zaal een keer te saboteren. Nadat hij zijn neus schoon had gelikt, probeerde hij zich los te trekken uit Iglio's handen.

De kabouter probeerde zich te verzetten, maar het mocht niet baten. Toch viel hij met zijn neus in de boter. Ironisch... Iglio liep, de kabouter vasthoudend, naar het kantoor van Karta Montana. De deur deed hij met zijn vrije hand dicht. Op de gangen werd hij een beetje nagestaard, merkte hij. Daar was ook wel reden toe, want met een kabouter in je ene hand, en bloedrode vlekken op je mantel, wekte je wat argwaan op....

(Ik post een vervolg in het kantoortje) *KLIK*

*Klop, Klop* 'Mag ik binnen komen', vroeg Paulo vragend. Paulo kreeg geen antwoord. Paulo deed de deur open van het lokaal en zag het verlaten lokaal. 'Zou dit misschien het lokaal zijn van die rode man? Ik wacht dan wel even', zei Paulo.
Paulo ging ergens achter aan zitten en ging lekker zitten wachten. Terwijl hij wachtte ging hij voor zijn plezier een liedje van zichzelf zingen:
Je la Panterre de hi changer. KlapKlapKlapKlap.

Ik heb het even aangepast, maar let op, schrijf je posts altijd helemaal in de derde persoon verleden tijd! Ik ben trouwens benieuwd wat je komt doen, deze les wordt niet meer gegeven..... Ik kom zo terug (na een half uur ofzo) en dan stuur ik je weg... :D

off: Nee toch? laat de les doorgaan aub... ^_^


Minoa liep naar het lokaal waar ze haar eerste les zou krijgen: Elementaire magie. "Hoe zou die leraar zijn?" "Geen idee," antwoordde een stemmetje, "maar ik hoop dat hij in ieder geval aardig is, dat scheelt en stuk."

Toen ze bij de deur aankwam, zag ze dat die al openstond. Toen ze het lokaal in keek, zag ze geen leraar. Wel een leerling, die vrolijk een liedje aan het zingen was. "Waar is die leraar? Zo vroeg ben ik nou ook weer niet..."" Ze liep naar binnen en ging voor de jongen zitten. Ze keek het lokaal eens goed rond. Er was niet veel te zien in het lokaal, alleen een stenen muur, een paar ramen, niet veel speciaals. Toen viel haar blik op de vloer, ze zag allemaal water, papiersnippers, en een propje. "Wat hebben die hier gedaan?" "Het zal in elk geval niet veel goeds zijn." Antwoordde de stem. "Misschien is de leraar weg om iets te halen om de troep op te ruimen?" Toen draaide ze zich om nar de jongen achter haar. Vrolijk zei ze: "Hoi, weet jij waar de lerar heen is?"

Voor Paulo kwam er opeens iemand zitten, die zich vrolijk omdraaide en vroeg of hij wist .
'Ik weet niet waar de leraar is, die was al weg toen ik hier aankwam. Toen ben ik rustig ergens gan zitten en tijdens het wachten ben ik een liedje gaan zingen. Maar wie ben jij?"

off: Goed, met twee lukt het wel...

Na een minuut of 10 kwam Iglio terug in zijn lokaal. Hij moest het lokaal nog drogen en opruimen, anders was hij niet gekomen. Maar toen Iglio het lokaal in liep, zag hij tot zijn verbazing twee leerlingen in groen uniform op een stoel zitten. Goed, als ze les willen, dan wil ik dat wel geven.... "Hallo jongens. Sorry dat ik een beetje laat ben, maar ik had wat problemen met die kabouter. Zit die bij jullie in de klas?" Iglio liep verder. Het water droogde als vanzelf op en de papiertjes vlogen allemaal in de prullenbak.
"Maar, dat maakt eigenlijk nu niet meer uit. Het gaat er om, dat ik jullie nu Elementaire Magie ga geven. Niet? Ik zal even op het bord schrijven wat we deze les gaan doen."
Iglio draaide zich om naar het bord en schreef het volgende op:
Citaat van: Het bord
- Voorstellen
- Elementaire Magie, wat is dat?
- Demonstratie
- Proberen eerste spreuk
"En, punt één is dus voorstellen. Nou, ik ben Iglio. Officiëel heet ik Iglio de Cappicio, maar jullie mogen mij Iglio noemen, dat is wel zo makkelijk. Als je dat wilt, mag je natuurlijk ook wel meneer de Cappicio zeggen. Ik wil wél dat jullie mijn naam gewoon uitspreken. Maar jullie, hoe heten jullie?"

Off: Paulo, je post moet minstens vier regels hebben, liefst meer. Pas je je post een beetje aan? Volgens mij mist er ook iets, dus dat komt wel goed, hoop ik.  ;)

Indy keek naar de volgende les op haar lijstje: Elementaire magie. Gelukkig was ze al bij het lokaal in de buurt. Ze zag van afstand dat de deur nog open was. Hopelijk betekende dat, dat ze nog niet te laat was. Op een drafje rende ze het laatste stukje naar het lokaal. Toen ze het lokaal binnen kwam was de leraar aan het spreken.

"En, punt één is dus voorstellen. Nou, ik ben Iglio. Officiëel heet ik Iglio de Cappicio, maar jullie mogen mij Iglio noemen, dat is wel zo makkelijk. Als je dat wilt, mag je natuurlijk ook wel meneer de Cappicio zeggen. Ik wil wél dat jullie mijn naam gewoon uitspreken. Maar jullie, hoe heten jullie?"

Oei, toch te laat...misschien laat hij me er wel in als ik het netjes vraag...

'Pardon meneer Iglio, zou ik alstublieft de les nog in mogen, het spijt me dat ik te laat ben.'
Volgens mij klonk dat erg slijmend...

Indy zwaaide zenuwachtig met haar staart, wachtend op antwoord van de leraar.

Off: Sorry dat ik laat ben, ik volgde het topic vanaf het begin maar las dat het niet door ging, nu de les wel door gaat, wil ik graag van de partij zijn...

"Ja hoor. Ik was zelf ook wat te laat, dus dan is het wat oneerlijk als ik je nu zou straffen. Sluit je de deur even achter je?"
Waarom heeft ze een staart? Hoe komt ze daar aan? En die klauwen?
"Maar, nu je toch binnen bent, hoe heet jij? En, mag ik vragen hoe je aan die staart komt? Heeft iemand de Didomioura-spreuk op je losgelaten?"

"Ja hoor. Ik was zelf ook wat te laat, dus dan is het wat oneerlijk als ik je nu zou straffen. Sluit je de deur even achter je?"

Indy zuchtte even van verlichting en stapte toen het lokaal binnen, netjes sluitte ze de deur achter zich.

"Maar, nu je toch binnen bent, hoe heet jij? En, mag ik vragen hoe je aan die staart komt? Heeft iemand de Didomioura-spreuk op je losgelaten?"

Indy verstijfde even. Didomioura-spreuk? Ziet ie niet dat de mijne echt is? Nee, natuurlijk niet, hoe vaak zie je nou een half wolf je klas komen binnen wandelen, laat ik hem het maar gewoon vertellen...eens komen ze er toch wel achter...

Voor Indy antwoorde keek ze nog snel even de klas rond... Ze kende van de twee studenten alleen Paulo van gezicht, de nimf die ook in het lokaal zat kende ze niet.

'Eh...ik heet Indy Culnámo, enne...ik ben zeg maar...half wolf...daarom heb ik een staart, gebeten ziet u, door een weerwolf...ik snap het zelf ook niet echt, ik verander niet bij volle maan, ik ben een kruizing...tussen land en lucht elf...misschien daarom dat ik niet compleet weerwolf ben...' stamelde Indy.   Jammer genoeg is het niet bij die staart gebleven...

Mooie post. +1 voor Merifel.
Nog even: Een Didioumira-staart is wél echt. Het is niet zo erg, want dat kun jij IC niet weten.
« Laatst bewerkt op: 12 jaar geleden door Iglio de Cappicio »

"Ik weet niet waar de leraar is, die was al weg toen ik hier aankwam. Toen ben ik rustig ergens gan zitten en tijdens het wachten ben ik een liedje gaan zingen. Maar wie ben jij?" "Ik heet Minoa, jij?" Op dat moment kwam de leraar binnen. "Dus dit is de leraar elementaire magie?" "Vast wel, maar hij ziet er nog niet zo oud uit..." "Hij lijkt me wel aardig." "Eerst zien, dan oordelen," zei de tweede stem ietwat argwanend.

"...mag je natuurlijk ook wel meneer de Cappicio zeggen. Ik wil wél dat jullie mijn naam gewoon uitspreken. Maar jullie, hoe heten jullie?" "Ik heet Minoa Teriati." Zei ze. Ze was nog niet klaar toen er een derde leerling binnenkwam. Minoa's blik viel op de klauwen en staart. Snel keek ze weer naar haar leraar, iemand aanstaren is immers niet leuk voor diegene. "Waarom zou ze een staart hebben?" Blijkbaar was zij niet de enige die zich dat afvroeg, want vrijwel direct vroeg haar leraar: "En, mag ik vragen hoe je aan die staart komt? Heeft iemand de Didomioura-spreuk op je losgelaten?" "Eh...ik heet Indy Culnámo," vertelde de elf, "enne...ik ben zeg maar...half wolf...daarom heb ik een staart, gebeten ziet u, door een weerwolf...ik snap het zelf ook niet echt, ik verander niet bij volle maan, ik ben een kruizing...tussen land en lucht elf...misschien daarom dat ik niet compleet weerwolf ben..."

"Oké, dat hoor je ook niet elke dag..." "Nee, maar wat zou ze er zélf van vinden?" "Wauw..." Zei Minoa, nou ja, zei, het ontglipte haar eigenlijk. Ze was best wel een beetje onder de indruk van de half-wolf-elf. Ze hoopte dat ze aardig was, vriendinnen heb je nu eenmaal nodig in het leven, niet?

Dus zij is gebeten door een weerwolf? Vreemd. De beet heeft haar waarschijnlijk, in plaats van te besmetten, wolvenkenmerken gegeven... Vreemd.
"Oke, even onthouden, jij heet Minoa Teriati, en jij heet Indy Culnámo. Dat lukt nog wel."
Iglio richtte zich tot de landelf. "Maar, hoe heet jij? Dat weet ik nog niet. Maar daarna ken ik alle namen al weer. Tenminste, voor zolang ik ze onthoud."
Even nagaan. Minoa Teriati, nimf. Indy Culnámo, half wolf. Dan hebben we nog die Pomglio. Helaas zal ik hem wel niet kúnnen vergeten... De rest uit de hogere klassen ken ik ook wel. Mooi.

Davido kwam van zijn plaats overeind. Hij keek naar de leraar en moest zich inhouden niet te lachen. Hij had Pomglio wel horen roepen op de gang. Vrolijk liep hij naar een van de tafels en keek aandachtig naar de elf.

"Mijn naam is Davido daCosta, heer. En ik geloof dat ik u ook ken, de befaamde heer de Cappicio, of wat uw naam ook is. Zou u mij willen uitleggen wat Elementaire Magie precies inhoudt?"

Davido wilde wel eens even zien hoever het geduld van de arme elf ging.
« Laatst bewerkt op: 12 jaar geleden door Davido Julio daCosta »

Half verdronken en kletsnat zat Lilith in de vensterbank, onderwijl haar vacht drooglikkend en vuile blikken in de richting van de leraar werpend.
"Morrrrrr"
Die vacht werd al redelijk droog... Lilith besloot zichzelf aan een uitgebreide droogsessie te onderwerpen, alleen al om de vacht weer normaal warm en glanzend te krijgen.
Je krijgt het terug, mannetje..!