Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De hoop en de toverdrank  (654 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Een blauwig figuur rende door de gangen. Lang haar. Een flesje in haar hand. Nimf. Muleta. Wie anders?

Natuurlijk wemelde het op de gang van blauwe figuren, evenals rode en groene. Kleuren die volgens Muleta bij elkaar vloekten, overigens. En al deze figuren hadden zo hun interessante verhalen. Muleta kende ze allemaal. Maar vandaag lette ze totaal niet op al die interessante en minder interessante figuren. Het viel haar zelfs bijna niet op dat die gewaden vloekten. Alsof ze een ontzettende haast had rende ze door de gangen, interessante en minder interessante figuren ontwijkend, vloekende en welopgevoede gewaden omzeilend, en tenslotte onherroepelijk ten onder gaand. Ze knalde tegen iets of iemand aan, en het o zo kostbare flesje in haar handen kwam na een korte en onplezierige tocht op een nog onplezierigere plaats. In de handen van een zekere sirene.

'Elmay! Niet drinken!' Korte aarzeling. 'Als jij en Indy dit drinken zijn jullie voor drie uur lang alleen maar zichtbaar voor elkaar!'

En nu maar hopen.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Slapende Myrofas waren schattig, net als slapende mensen. Eigenlijk deed leeftijd er nietzozeer toe, een slapend wezen leek weerlozer, kwetsbaar. Misschien daarom wel schattig, haast lief. Misschien kwam het ook doordat de persoon zo anders was dan normaal, slapende myrofas waren immers allemaal hetzelfde. Vrijwel geluidloos, niet erg kwaadaardig.

Een vloeistof verkende het stof der aarde. Het kroop alle kanten op, tussen stukken gebroken glas door, tot het een slapend meisje bereikte.

Elmay's zachte, regelmatige ademhaling deed vermoeden dat ze sliep. Haar houding van half tegen de muur aan zitten deed vermoeden dat ze gevallen was. Dat was niet waar, Elmays vielen niet. Ze vonden hoogstens manieren om de regels van het spel te omzeilen, om de grond wat sneller van dichtbij te bestuderen.

Dat was net niet het geval geweest. De specifieke knal miste, nee, dit had andere oorzaken. Duistere oorzaken in een veel verder verleden van zeker drie minuten.

Het vocht dat haar lippen had geraakt kon een oorzaak zijn. Hoewel terug redeneren naar het begin van het Iets en Niets ook een goede optie kon zijn.

Glas maakte zo'n typerend geluid als je het met de topjes van je vinger ving. Nog typerender waren de geluiden die tot zwijgen werden gebracht. De waarschuwingen van monsters in binnenkamers die bedolven werden onder stof. Vooral de stilte, de stilte van het niet nadenken, de stilte van het impuls. Een stilte die stil was, op het geluid van de niet uitgesproken stem van Muleta na.

Elmay zag de Blauwerd. Het flesje.

De stemmen van de PiC leden weerkaatsten tegen de gangmuren, ze bediscussieerden wat. Waarom zou je zachtjes doen als toch niemand wist waar je het over had? Bovendien waren er te veel Myrofas in de gang om goed te luisteren.

Ruisende gewaden, langzame voetstappen.

Elmay sliep.
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Elmay Leylia »

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Goudvis. In grote getallen. Goudvissen dus. Meervoud. Meer dan één. Glibberig en oranje. Oranje ja. Die sirene kon meer zeggen. Goudvissen waren oranje. Zij kon dat immers weten, want zij at ze. Zij, zíj kreeg de kleur van de vis in kwestie van dichtbij te zien. Zíj wist dat het oranje was. Goud. Puh. Oranjevissen waren het!
'Néé Elms! Goudvissen zíjn níet goud!' De grijns was van meesterlijke omvang, de staart stond fier omhoog. Een duw werd ontweken. PiC is discussie-mode.

Elmay! Niet drinken!' Een korte blauwe aarzeling. 'Als jij en Indy dit drinken zijn jullie voor drie uur lang alleen maar zichtbaar voor elkaar!'
Discussie was over. Gedachten en plannen werden gevormd. Blauwerd werd opgenomen en in geheugenbestand opgeslagen. Een misser in sector waarnemingen. Elmay leek tegen de vlakte te gaan. Error. Hoofd werd schuin getrokken. Blauwerd werd raar aangekeken. Paniek in sector waarnemingen. Gevangenen van gebouw 'verwarring' werden losgelaten. Elmay sliep. Waarom sliep Elmay en zij niet?

Helder moment. Dat moest het zijn.

Een huppeltje over de sirene, Indy zakte naast het gevleugelde geval. Comfortabel plekje werd uitgezocht. De staart rolde op langs het lichaam.
Een woord. Misschien drie voor de ogen sloten.

'Ik ben onzichtbaar.'

Schattigheid x2

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Tsjonge, wat jammer nou dat die superslimme sirene haar wijze raad niet opvolgde. En echt, hoe zou het komen dat het arme kind plotseling in slaap viel? Wat jammer van de toverdrank dat Elmay die opgedronken had, en groot alarm, want de drank maakte Elmay niet onzichtbaar, het leek alsof ze sliep. Wat raar toch allemaal. Kuch, kuch.

Ze gooide nog wat restjes toverdrank bij Indy naar binnen, sliep die ook weer fijn. De eerstvolgende drie uur zouden ze geen last hebben van deze wrede wereld, die vooral zo wreed was omdat Muleta er rondliep.

Een daar héél toevallig zittende deur van een of ander hok werd open gegooid, de twee schone slaapsters kregen en passende slaapplaats (met bijbehorende grote spinnenpopulatie), de deur weer dicht, en Muleta wachtte stap twee van het verschrikkelijke plan. Hallo Angelus, je spreekt met Elmay.