Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Kruid  (734 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
*BOF*

Verzadigd lag Soeshi in de tuin vol kruiden. Na net 27 bessen te hebben verorberd, knorde het maagje van Soeshi voor lange tijd niet meer. Zijn vleugeltjes hingen slapjes langs zijn ronde lijfje en zijn oogleden stonden niet helemaal gelijk aan elkaar.

Soeshi kuchte.

De kruidentuin. Soeshi keek eens wat rond met zijn ogen, maar deed geen moeite om zijn lichaam te bewegen.

Kruiden. Net wat ik dacht. Rondom Soeshi staken de kruiden uit de grond, die samen een gevarieerde geur maakten. Soeshi glimlachte even om al die heerlijke geuren. Hij nestelde zich naast een frisgroen plantje en stak zijn vleugeltjes wat onhandig in de grond. Ik ben een kruid.

Maar geuren ging Soeshi niet. Dat deerde niet. Soeshi was tevreden. Misschien heb ik voor even, toen ik het niet merkte, een kruid kunnen zijn. Hij at een paar plantjes, en ontdekte dat kruiden nog zo slecht niet waren. Wat als ik een besje met kruiden eet? Soeshi lachte naar de kruiden. Maar de kruiden lachten niet terug.

Ze luisteren vast allemaal naar de wind.

Soeshi luisterde ook naar de wind. Misschien werd hij op die manier wel 'meer kruid'. Hij wist het niet. Hij wist zoveel dingen niet. Ik ben nu misschien wel meer kruid dan ik ooit misschien geweest ben.  Soeshi kreeg het warm in de zon. De vruchtbare tuingrond kleefde aan zijn gele haartjes. Maar Soeshi gaf er niet om en bleef in de grond genesteld. Hij luisterde naar de wind...

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Verveling. Het was een soort gevoel, het had te maken met niets te doen hebben, met niks willen doen, met lange, donkere winteravonden, en saaie regendagen. Op dat soort dagen sloeg verveling toe. Niet op dagen dat de zon scheen, de lessen voorbij waren en het huiswerk ook wel tot de avond kon wachten.

Toch... hoewel ze het geen verveling wilde noemen, lag er een gevoel met soortgelijke kenmerken op de loer. Dorian slenterde rond de school en dacht na over het probleem 'verveling' en over de vraag hoe je je kon vervelen als het mooi weer was, je buiten was, de zon scheen en er hoppen waren om te vangen.

Al slenterende was ze in de kruidentuin beland en opeens stond ze stokstijf stil door de gedachte die in haar opgekomen was. Hoppen vangen? Wat een wondergoed idee! Ze grijnsde bij het zien van de gele vlek midden in het groene kruid. Alle ideeën en gevoelens die met verveling te maken hadden, waren op slag verdwenen. Geruisloos liep ze de kruidentuin door naar de gele vlek. Ze bukte zich en snel pakte ze het gele ding op dat niet eens protesteerde.

Ze hief de hop zo hoog op dat ze hem aan kon kijken. 'Hallo Soeshi, wat een verrassing,' zei ze. Ze bekeek hem even en vroeg zich af waarom hij niet weggevlogen was. 'Heb je teveel bessen gegeten?' mompelde ze, 'pas maar op dat Channa het niet hoort.' De hop zei niets terug. Natuurlijk niet. Maar Dorian glimlachte en vroeg zich af wat ze nu ging doen. De hop nutteloze boodschappen laten verzenden? Of hem weer neerleggen tussen de kruiden en verder lopen?
Klein maar dapper

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Eduardo slenterde weer eens door de school. Hij hoefde niet te studeren, alles wat ze nu leerden beheersde hij perfect. Dus hoefde hij niet nutteloos te studeren. Hij had wat spreukenboeken willen halen uit de bibliotheek, maar de meeste had Aegnor schijnbaar al ingepikt. Dus sloeg de verveling toe.

Tot hij een klein ding in de kruidentuin zag staan. Met een nog kleiner afschuwelijk ding dat hem bekend voorkwam. Dat ding dat Elmay wel eens rond zich had flapperen. En Elmay was niet hier. Dus Heracor dwerg had hem of haar( hij had geen flauw idee wat het was) gestolen. Eindelijk een kans om Heracor eens goed te pakken te nemen.

'Hey, wat doe jij daar met die gestolen hop. Hoe durf je van Merifel te stelen?', schreeuwde Eduardo, omdat hij op een afstandje stond. Hij maakte zich klaar om een spreuk af te vuren als de Heracor ook maar een simpele beweging zou maken. Dit kon zeker leuk worden.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Soeshi zei niets, Soeshi deed niets, Soeshi was alleen maar geel. En de kruidentuin was groen en de lucht was blauw. Dorian was rood en Schreeuwlelijkerd was groen. Het was een storende factor, want groen was er al en Merifelgroen was lelijk. Bovendien sprak hij onzin.

Het probleem met onzinsprekende groene Schreeuwlelijkerds was alleen dat ze groen waren en dus spreuken konden. En nog wel eens geneigd waren ze te gebruiken. En Edu had al een hekel aan haar. Wat wederzijds was.

Dorian keek naar de gele hop in haar handen. Ze had geen zin om naar Schreeuwlelijkerd te kijken of op hem te reageren. Maar ze moest wel iets tegen hem zeggen, anders zou hij waarschijnlijk met spreuken gaan smijten. Maar dat zou hij misschien ook wel doen als ze wel wat zei.

Hoe dan ook, vandaag had ze geen zin in spreukensmijterij. Dus besloot ze kalm te blijven, antwoord te geven en het groen van Merifel verder te negeren. 'Dat is geen stelen. Dat is vinden. Bovendien is Soeshi van Vladistov, niet van Merifel.'

Dat Vladistov niet van Merifel was, mocht duidelijk wezen. Toch fijn dat er schoolhoofden bestonden.
Klein maar dapper

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Vol en bijna in slaap stond Soeshi in de grond. Temidden van al het groen voelde Soeshi zich óók groen. Plots schrok hij op, omdat een hand hem uit de grond trok. Voor zich zag hij een dwergengezicht, dat tegen hem praatte. Maar vanwege de slaperigheid schonk hij verder geen aandacht aan het gepraat. Zijn ogen dwaalden af, vestigden zich op de kleding van de dwerg, waarna hij een beetje onnozel zijn blik weer omhoog richtte, in de ogen van de dwerg.

Geroep van een andere zijde ging zijn ene oor in en het andere weer uit. Soeshi keek naar zijn linkervleugeltje, toen naar zijn rechtervleugeltje en hij probeerde te zwengelen aan de hand van de dwerg. Hij bewoog een beetje heen en weer en keek met een klein glimlachje naar boven, naar de hand van de dwerg. Dat laatste lukte niet, want hij begon scheel te kijken. Hij kneep zijn oogjes fijn om het vreemde gevoel uit zijn ogen te verdrijven. Hij zuchtte.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Och, die dwerg was zo onlogisch. Zo onschuldig. Zo onwetend.

' Dorian Dolgin, het maakt niet uit of dat ding van een merifeller is of van Vladistov. Je eigent je iets toe dat niet van jou is. En jij weet dat ook. Dus doe nou niet alsof je het vindt. Gustav zou je ervoor laten hangen. En dat zou ik helemaal niet erg vinden, maar ach, daar gaat het nou niet om. Toch zal ik je naar Gustav moeten brengen om te vertellen dat jij zijn hop confisceerd. Hoe erg ik het ook vindt om dat bezoedelde lichaam van je aan te raken´, zei Eduardo.

Hij liep naar Dorian toe en probeerde haar arm beet te pakken, om haar zo mee te slepen naar het kantoor van Gustav.

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Eigenlijk was vandaag maar saai. Geen regen om te verbranden, geen wind om te verdrinken, geen ijzige kou om te vervloeken. Geen PiC-plan gepland, en het was te mooi weer om de hele dag in een boom te zitten. Dat ze eigenlijk geen tijd had om buiten te zijn, maakte misschien iets goed. Iéts.
Het had eigenlijk wel iets rustigs, vandaag. Lalala. Maar als het zo rustig was dat je mee ging fluiten met de vogels, was er duidelijk iets mis.

Kruidentuin. Rooderd. Groenerd. Hop. Dat de Myrofassen in kwestie mannelijk en vrouwelijk waren, maakte het plaatje net wat interessanter. Maar nog was het niets meer dan een opgedronken zee, nutteloos.

"Dorian!" Sinds wanneer kende zij haar naam? Kruidentuinen deden rare dingen met je. "Wanneer krijg je je baby?" Wilde plannen over hoppen volgen naar Baby-land, baby's ontvoeren en verkopen deden een rondje door Elmay's hoofd.

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
Om de een of andere vage reden had Edu het idee opgevat dat Dorian de hop aan het stelen was. Wat een onzin. Ze draaide zich kwaad naar hem om. 'Als jij een boek op de grond ziet liggen en je raapt hem op, dan heb je 'm toch nog niet gestolen, ook al is-ie dan van de bieb?' zei ze kwaad, terwijl hij nog aan het praten was. 'En met dure woorden smijten helpt ook niet.'

Welja, daar kwam die jongen ook nog naar haar toelopen om haar mee te nemen naar Vladistov. Even overwoog ze om hem te laten gaan, zodat hij een belachelijke indruk zou maken, maar toen besefte ze dat ze de laatste tijd te vaak bij Vladistov geweest was. De man zou haar eenvoudigweg niet geloven.

Kwaad rukte ze haar arm los, Soeshi nog steeds met één hand vast houdend. 'Laat me los!'

Toen hoorde ze Elmay. Ze staarde haar met open mond aan. Door de verbazing vergat ze Soeshi goed vast te houden, zodat die aan een vrije val naar de grond begon. 'Báby? Waar héb je het over?' Ze moest Elmay verkeerd verstaan hebben. Of Elmay was gek. Een van de twee. Een tussenweg was niet mogelijk.

Klein maar dapper