Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Opheldering  (1209 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
De jongen kwam niet al te zachtzinnig op de grond terecht. Gustaf had weinig medelijden met hem. Hij wist niet wát hij gedaan had, maar als hij het zo ver kreeg dat een mentor hem op de grond wierp met een sabel in zijn hart dan moest het heel wat zijn. De val van het dak nog niet eens mee gerekend. Natuurlijk wist Gustaf dat, alleen het gedeelte op het dak was hem ontglipt.

De man draaide zich om, voor hij weer iets zei tegen de jongen.

'Die breuken zie je zelf maar te genezen.'

Wel gebruikte de man een spreuk die hem tijdelijk in staat stelde zijn breuken te negeren, magie hechtte zich op de plaatsten zodat ze genezen leken. Dit moest in stand gehouden worden en het kostte Gustaf dan ook energie, maar op dit moment was het nodig.

'Later hebben we het over die onzin...'

Hij keek bij die woorden naar Angelus' borst, waar de tattoo zat. Een knip met z'n vingers en een tuniek verscheen.

'Zie dat maar aan te trekken voor Pedro en Yanta komen.'

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
"Ahhh..!" Hij smakte nogmaals op de grond terecht. Misschien was dat wel de reden dat hij Gustaf niet had geroepen - de man stond toch niet aan zijn zij, zoals nu bleek.
Zélf genezen? Hij lag slap op de vloer van het kantoor, staan lukte hem niet. Zitten niet. zelfs een béétje zitten niet eens. Maar iets leek zich om zijn gebroken botten te leggen, en het voelde alsof de breuken waren verdwenen. He? Zelf genezen - en dan geneest hij me?

Het was alleen de vraag of zijn waanzinnigheid over was, en het beest terug en in toom. Met ogen die schitterden van haatgevoelens keek hij op, ontmoette de ogen van zijn sire - en toomde in. Deze man kon hij niets doen. Hij was zijn sire, machtiger dan wie ook over hem.

En hij had zijn tattoo ontdekt. Het volgende moment viel er een tuniek over zijn lichaam heen, en werd hem opgedragen het ding aan te trekken. Aantrekken?!

Puur door de blik van Gustaf waagde hij een poging. Maar hij staakte hem even snel als hij begonnen was. De wonden in zijn gezicht, de diepe wond in zijn borst, ze leken hem in stukken te rijten.

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
'Zwakkeling.'

Zijn stem klonk koel.

'Je hebt dit zelf voor elkaar gekregen, dan los je het zelf maar op ook.'

Met een spreuk dwong hij de jongen de tuniek aan te trekken.

'Je zult vanzelf merken dat de breuken nog niet genezen zijn. Dit is enkel tijdelijk. Je gedraagt je zodra Pedro en Yanta hier binnenkomen, één misdraging, één vlaag van verlies van zelfbeheersing en ík zal je straffen. Dan zul je wensen dat meneer Rodriguez er meteen een eind aan gemaakt had.'

Een stoel schoof richting de jongen.

'Ga zitten.'

Zelf ging Gustaf achter zijn bureau zitten terwijl hij wachtte op de twee andere vampiers.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Tegen een spreuk valt niet zoveel te beginnen als je toch al niets kunt beginnen. En als de uitspreker van de spreuk Gustaf is - nog minder kans.
Met een grom verbeet hij zijn pijn terwijl zijn lichaam de tuniek aantrok.

"Ik ben geen zwakkeling." De blik die Gustaf toegeworpen kreeg was nog niet helemaal gezuiverd van woede - hij was donker en dreigend. Maar in ieder geval sprak hij weer.
Misschien niet heel verstandig om te doen tegen een vampier zoals Vladistov. Maar het was daarmee wel direct duidelijk dat hij écht niet een zwakkeling was. Nog steeds had hij de - onverstandige - moed om niet bang voor Gustaf te zijn. Slechts zo bang als nodig was.

Hij deed zoals hem gezegd was, en ging zitten op de stoel die klaarstond. Het was niet zo dat zijn bewegingen hem geen pijn meer deden, het was zelfs niet zo dat die pijn niet bijna ondragelijk was - hij wilde alleen maar niet zijn sire teleurstellen.

Daarom zat hij in een stoel zodra Pedro en Yanta binnenkwamen, en deed een poging de grimas van pijn binnen het aanvaardbare te houden. Dat liet zijn gezichtsuitdrukking nog het meest lijken op een verkrampte beverige norse blik.

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Pedro beende door de gangen van de toren. Z'n blik was kil, en hij keek niet achterom of Yanta hem nog volgde, tot hij bij de mooie deur aangekomen was. Het enige wat de aanwezigheid van het ondode schoolhoofd al verraadde was het zachte onregelmatige gekreun dat de Toreador opving. Hij kon het niet laten donker te glimlachen, en keek achterom. Zijn knappe maar nog jonge childe stond kil en afwachtend achter hem.
Hoewel Pedro er veel voor voelde om de deur in te trappen... zelfs in deze situaties was etiquette erg belangrijk. Dus klopte hij subtiel op de deur en wachtte op Gustaf's toestemming binnen te komen.
Eenmaal gegeven, stapte hij -onbewust beschermend- voor Yanta uit het vertrek binnen. Binnen hingen altijd zulke mooie kleden, kleren, en beelden, maar hij zette het van zich af en deed z'n best om strak naar Gustaf te kijken. De grimassende Angelus negeerde hij, hoewel hij verbaasd was dat deze op 'n stoel kon zitten. "Ik geloof dat je slaafje niet helemaal correct opgevoed is...?"

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
'Ik stel voor dat je eerst gaat zitten.'

De man liet zijn childe niet geïntimideerd worden door twee vampiers die zich te goed voelden om te gaan zitten. Het duurde te lang, volgens Gustaf, voor ze zaten, maar ze gehoorzaamden. Het was een begin. Het koste de man moeite om de leraar niet te laten voelen wat Angelus aangedaan was. Toch wist de man zichzelf in de hand te houden.

'Leg nu uit waarom het nodig was om een leerling van het dak te gooien, toe te takelen en bijna de dood in te jagen?' zijn stem klonk ietwat geforceerd rustig, wie zijn ogen zag wist waarom.

Hoewel Gustaf nog een hele preek had willen laten volgen zweeg hij hierna, om Pedro zijn verhaal te laten doen. De vampier achter het bureau bleef kalm. Zijn handen jeukten om Pedro het kantoor van boven tot onder te laten zien. Even bleven zijn ogen rusten op Yanta terwijl hij zich af vroeg wat haar rol in deze toestand was. Angelus kennende was dit niet ál te moeilijk raden. Hoezeer de jongen soms zijn best deed zijn gedrag te verbergen voor zijn sire, het lukte hem niet.


« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Yanta voelde er vrij weinig voor om iemand aan te kijken. Zodra ze het kantoortje binnen was, even een blik op Angelus geworpen had en was gaan zitten besloot ze dat de voorwerpen op Vladistovs bureau wel heel interessant waren, hoewel ze er meer naar staarde dan naar keek. Ze hoorde aan wat de twee grote vampiers te zeggen hadden en wachtte af wat er verder zou gebeuren.

Ze voelde zich zwak. Hoewel ze nu zo goed als geen bloed meer verloor was ze verzwakt door het bloed dat ze wel verloren was. Hoe je het ook wende of keerde, als de jongen zich flink boos maakte was hij sterk. Ze bleef er mee zitten dat ze niet aan hem had kunnen ontsnappen, terwijl ze toch twee jaar langer vampier was. Hoewel het op lange termijn niets was, was het op Bumetrel wel degelijk een verschil. Ze weet het dan ook maar aan het feit dat hij simpelweg ouder was dan zij toen hij gebeten werd.

De 'arme' jongen was zowel van het dak gevallen en had eveneens bewezen dat je beter Pedro dan Gustaf als sire kon hebben. In Yanta's ogen dan, hoewel ze dat laatste niet eens wist. Feit bleef dat Angelus haar beter niet als vijand kon hebben. Het was een feit dat ze goed was in roddels verspreiden en het gerucht dat Angelus zowel meiden probeert te bijten als van het dak valt zou hem geen goed doen. Eigenlijk wist Yanta niet eens of ze moeite zou doen die roddels te verspreiden. Roddels waren leuk, maar dit was iets heel anders, dit mocht niet eens aandacht krijgen. Angelus had zichzelf vernederd door een poging te doen haar te bijten en zij was er bijna slachtoffer van geworden.

'Zoals ik al zei, Angelus. Vallen van daken...'

Ze hoefde de zin niet af te maken, hij wist ongetwijfeld dat ze doelde op hun gesprek voor het gevecht. Haar ogen waren kil, niet dat hij die kon zien, maar haar opmerking was minstens zo kil. Eerst was ze neutraal tegenover de jongen gebleven, ondanks zijn aandachttrekkerij, maar nu... Hij kon maar beter uit haar buurt blijven en zij uit de zijne.
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Yanta Aminty »

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
Pedro ging zitten en probeerde z'n ogen af te leiden van alle kunst in de kamer. "Leg nu uit waarom het nodig was om een leerling van het dak te gooien, toe te takelen en bijna de dood in te jagen?" klonk Vladistov's stem kil. Hij keek even opzij naar Yanta, die ook ergens naar aan het staren was. Hij haalde z'n vingers even langs haar hals, stond weer op en keek de oudere vampier recht in de ogen -vrij brutaal. "Om deze reden, heer Vladistov, je 'leerling' heeft z'n agressie nog niet helemaal onder controle, zo bleek..."

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
Gustaf hief zijn kin iets op en ging rechter zitten. Onbewust. Enkel door het feit dat de vampier voor hem waagde oogcontact te maken. Met een duistere blik keek het schoolhoofd terug naar de jongere vampier. Hij moest zijn plaats leren kennen, evenals die childe van hem.

'En jouw childe heeft niets te maken met het feit dat Angelus zijn zelfbeheersing verloor omdat?'

Hij keek het meisje eveneens even duister aan, hoewel hij wist dat ze het wel opmerkte, durfde ze blijkbaar niet eens in zijn richting te kijken. De man keek opnieuw naar zijn de jongeman op Angelus' stoel, maar liet geen vorm van emotie blijken, al snel was hij weer gericht op Pedro.

'Hoewel ze uiteraard niet de intelligentie heeft van mijn childes mag ik toch wel verwachten dat ze weet wanneer ze moet vluchten. Als zij ook maar een beetje van haar denkvermogen gebruikt had, was dit alles ongetwijfeld niet gebeurd.'

Wát er precies gebeurt was wist Vladistov eigenlijk niet eens.

'Angelus, wát is er gebeurt op dat dak?'

Zijn stem klonk duister, kil, dreigend en waarschuwend door het hoofd van Angelus heen, de jongen kon het beste antwoorden, meteen.

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
Hij vermeed de blik van de vampier die hem zojuist nog had gespietst, maar keek met een ruk op zodra die hem 'slaafje' noemde. Auw.
Maar hij zei niets, reageerde op geen enkele manier, behalve met een verbetener blik in zijn ogen, die níét op Pedro gericht waren.
Yanta dacht grappig te zijn. Heel even keek hij naar haar, verder reageerde hij nog steeds niet. Ze zou hem niet nóg een keer buiten zichzelf weten te brengen.
Hij vermeed het zo veel mogelijk de mentor van heracor te bekijken, maar hij zag hoe de man even de hals van Yanta aanraakte voor hij verder sprak. Dat ze er maar lang last van moge hebben. Het werd niet bewust verstuurd - toch was het wel mogelijk dat hij het per ongeluk wél naar de mentor en zijn sire had laten glippen.

De vraag van zijn sire had hij niet verwacht, of eigenlijk, wel verwacht maar gehoopt niet te moeten beantwoorden. Toch vreesde hij daar niet onderuit te komen. Dan zou hij zijn eergevoel helaas maar moeten beschadigen.
Ze daagde me uit. Al een hele avond. Maar dat was geen probleem tot ze me begon te beledigen door u te beledigen. Dat had ik moeten kunnen weerstaan, maar toch.. ik weet niet wat er gebeurde, ik kon mezelf ineens niet meer controleren. Het was alsof ik een dier was, en het enige wat ik nog wilde was haar bloed. Daarna gooide meneer Rodriguez me van het dak. Hij keek zijn sire niet aan, maar staarde naar de grond.

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
Hoewel Yanta niet direct op de omgeving lette, enkel op de woorden die gezegd werden. Schrok ze niet van de hand van haar sire richting haar hals. Ze liet hem begaan en keek even in zijn richting, waarna ze haar blik weer richting het bureau liet afglijden. Ze hoorde aan wat er gezegd werd en wist het feit dat ze beledigd werd te negeren. Als jonge vampier kon ze toch niets beginnen. Daarbij was zij enkel een leerlinge en de man aan de overkant van het bureau een schoolhoofd en niet eens zomaar een...

'Het was niet mijn schuld!'

Hoewel het waarschijnlijk volstrekt overbodig was wilde ze zichzelf verdedigen. Waarschijnlijk was zij wel de laatste om wiens mening gevraagd zou worden, maar toch wilde ze aan haar sire duidelijk maken dat zij er écht geen schuld aan had.

'Hij was degene die naar mij toe kwam terwijl ik op het dak zat. Ik heb hem nooit opgezocht! Ik heb hem nooit iets gedaan!'

Aan haar blik was niets te zien, haar ogen waren misschien wat te oplettend voor iemand die enkel 'staarde' naar een voorwerp, maar vanwege de manier waarop ze haar hoofd hield viel dit niemand op. Ze boog haar hoofd nog iets, waardoor haar haren langs haar gezicht vielen en haar gezicht helemaal aan het oog ontrokken werd.

'Angelus gebruikte zelfs magie tegen mij, ik was machteloos...'

« [Reactie #11] : 10 jaar geleden »
Het ontging Pedro's zintuigen uiteraard niet dat Gustaf de jongen ondervroeg en dat deze antwoordde, maar bij de belediging van de oude vampier-tovenaar naar Yanta balde Pedro zijn vuist tot deze nog bleker dan normaal. Hij trilde een klein beetje, van letterlijk opgekropte woede, geen angst of kou. Het was misschien voor het beste dat op dat moment zijn childe hem afleidde met een verdediging van haar kant.
Hij keek even onwillekeurig haar kant op, maar ze staarde nog steeds in het niets. "Hij was degene die naar mij toe kwam terwijl ik op het dak zat. Ik heb hem nooit opgezocht! Ik heb hem nooit iets gedaan!" Natuurlijk wist de vampier ook zonder Angelus' verhaal in detail gehoord te hebben dat er geen reden kon zijn dat het meisje zomaar werd aangevallen door Gustaf's slaafje. Maar het deed er niet toe... Hij keek naar de knappe jongeman, die zenuwachtig naar de grond keek, en toen weer naar Vladistov.
"Ik heb gelukkig de vrijheid maar genomen om je jongen wél wat discipline bij te brengen," siste hij, en sarcastisch voegde hij eraan toe, "broeder van de nacht..."

« [Reactie #12] : 10 jaar geleden »
Gustaf stond op en dwong met een spreuk Pedro te gaan zitten. Die man moest leren wanneer te zwijgen. Eigenlijk was Gustaf zoals altijd weer eens veel te goed voor deze wereld. In plaats van hem zwaar te straffen voor zijn misdaad hield de vampier zich in, met grote moeite.

'Ik stel voor dat je dat voortaan níét meer doet. Als ik iedere keer dat dat wicht van jou een misstap begaan had, veroorzaakt door een ander, haar had moeten straffen, dan kan ik je verzekeren dat ze hier nu  niet gezeten had.'

De man keek de mentor voor hem doordringend aan.

'Vergeet niet dat je slechts werkt voor mij. Jij hebt geen enkel recht van spreken hier. Ik hoef mijn pink nog niet te bewegen of je bent ontslagen. Het kost me evenveel moeite om de poot van mijn stoel door jouw hart te boren, of de vlam van een kaars jou te laten verzwelgen.'

Hij was even stil.

'Het wordt tijd dat je je plaats leert kennen,' zij stem klonk kil, maar nog killer en spottender volgde er: 'Broeder.'

« [Reactie #13] : 10 jaar geleden »
Uiteindelijk deelden Gustaf's ogen dezelfde woede als die van Pedro. De oudere maakte een klein handgebaartje en Rodriguez schrok terwijl hij gedwongen op de stoel ging zitten. Angst en woede borrelden samen op terwijl het schoolhoofd hem dreigend in de ogen keek. Bij het beledigen van Yanta sprong hij echter weer op, vuisten gebald.

Maar Gustaf ging door, "Vergeet niet dat je slechts werkt voor mij. Jij hebt geen enkel recht van spreken hier. Ik hoef mijn pink nog niet te bewegen of je bent ontslagen. Het kost me evenveel moeite om de poot van mijn stoel door jouw hart te boren, of de vlam van een kaars jou te laten verzwelgen." De Toreador wist dat hij het meende, en ertoe in staat was. Dit suste zijn woede iets, maar hij stond nog altijd gespannen als een snaar. "Het wordt tijd dat je je plaats leert kennen," zei Vladistov kil, en met hetzelfde sarcasme voegde ook hij eraan toe: "...Broeder."

Het kon hem niet schelen dat een relatief broederlijke band met een mede-vampier nu beschadigd was, en nooit meer hetzelfde zou zijn. Noch kon het hem schelen dat hij ontslagen kon worden van Bumetrel. Zijn eer was gekrenkt, ten overstaan van twee childer, sterker nog, hij was met de Laatste Dood bedreigd. Zijn grijze ogen fonkelend stond hij daar, even, zwijgend.
Pedro Cisandros Rodriguez had veel vertrouwen in zichzelf, altijd al gehad. In zijn ondode staat was dit niet bepaald minder geworden... hoewel hij ook zelden tegenstanders in de ogen hoefde te kijken die zo machtig waren als Vladistov. Dit maakte de vampier niet zo rationeel, voor zover een Toreador al rationeel kan denken, en liet hem iets heel onhandigs doen.

Hij greep Gustaf, en wierp hem door het kantoor. "Klopt helemaal", siste hij.

« [Reactie #14] : 10 jaar geleden »
Dit was wel een van de laatste dingen die het schoolhoofd verwacht had. In de tijd dat hij hier zat had nog nóóit iemand het lef gehad hém aan te vallen. Niet in zijn kantoor. Niet eens bínnen de school. Door zijn automatisme wat spreuken betreft werden Yanta en Angelus zodanig opzij geworpen dat ze in ieder geval buiten schot zouden blijven. Doordat hij snel moest zijn bleef het echter bij opzij wérpen, waardoor ze misschien niet heel handig terecht zouden komen. Hoewel hij eigenlijk al geen kans gemaakt had om de aanval te verhinderen was zijn kans hierdoor helemaal verkeken en meer dan zo snel mogelijk overeind krabbelen zat er dan ook niet in.

Toen Gustaf overeind stond vloog het raam open en een wind blies de kaarsen in het kantoor uit. Dit ontnam Pedro de kans om hem in brand te steken, mocht hij die behoefte voelen. Hijzelf echter... Een bol vuur danste in zijn hand. Uiteraard, Vladistov had het ook niet op vuur, maar het vuur in zijn hand kon hem niet deren, nog niet.

'Dat was niet verstandig.'

Het koste de vampier enorm veel moeite om nog een béétje zelfbeheersing te bewaren. Zodra ook hij die zou verliezen zou één van hen het waarschijnlijk niet overleven en dat was nu niet bepaald waar de man op zat te wachten.

De vlammen zoefden in een rechte lijn op Pedro af, niet direct met het doel hem te raken, maar meer als waarschuwing. Uiteraard gingen de vlammen uit als ze iets anders dan de toreador zouden raken om brand te voorkomen.

« [Reactie #15] : 10 jaar geleden »
Een sadistisch genoegen vloeide door hem heen en hij grijnsde. De twee jonge vampiers werden in 'n beschermende reflex opzij geworpen, maar het schoolhoofd zelf werd in de lucht getild en landde hard tegen een boekenkast. Gustaf krabbelde overeind en maakte een paar tovergebaren. Koude wind vulde het kantoor en het werd donker.

"Dat was niet verstandig."

De oudere vampier zag er vreselijk dreigend uit, met een vuurbal in z'n hand temidden van het duister in het kantoor. Pedro deed een stap achteruit, vocht om z'n angst te beheersen. Het lukte hem... Het vuur schoot op hem af en hij ontweek het, maar de vlammen schroeiden toch zijn borst. Daardoor viel hij opzij, en schreeuwde.

Hij focuste z'n pijn in kracht, en gooide pijnlijk hard een stoel naar de plek waar Gustaf stond. Daarna krabbelde hij overeind, keek vlug om zich heen, en ging letterlijk op in de schaduwen van 'n nabije hoek...