Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het kwaad straft zichzelf  (914 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
OFF: Vervolg op 'Appels plukken'.

De ochtend was nog jong. De lessen waren nog niet begonnen en het eten in de Grote Zaal was waarschijnlijk nog maar nauwelijks opgediend. Toch voelde ze zich alsof ze al een hele dag achter de rug had. Wat ook zo was. Ze was ijselijk vroeg opgestaan om het feest voor te bereiden dat ze vanmorgen gehouden had. Waarom ook alweer? Daarna was ze met Cadie naar de boomgaard gegaan om appels te plukken en waren ze uit de boom gevallen, omdat zij zonodig die ene grote appel wilde hebben die boven in de boom hing.

Dat was het probleem met appels, misschien. In ieder geval wel als ze verboden waren en je ze toch wilde hebben. Dan leverden ze problemen op. Voor de plukker, omdat die grenzen overschreed die ze niet mocht overschrijven. Takken, in dit geval. En daarom had Cadie nu haar arm gebroken.

Ze hadden er erg lang over gedaan om hier te komen. Al strompelend, Cadie haar gewonde arm ondersteunend, Dorian steeds erger hinkend en steeds harder proberend dat te verbergen. Waardoor ze nog erger ging hinken. Zo langzamerhand overwoog ze toch om Doc te vragen naar haar heup te kijken. Maar eerst Cadies arm.

Met een beslist gebaar duwde ze de deur open. Ze stapte samen met Cadie naar binnen en keek de schemerige zaal rond waar patiënten net wakker werden. Haar stem klonk aarzelend. 'Doc?'

Klein maar dapper

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Ze waren er bijna. Tenminste, dat hoopte ze. Cadie was in haar vorige jaar nog nooit bij de Doc geweest en ze wist dus ook niet bepaalt waar de ziekenzaal was.
Haar arm begon onderhand erg pijn te doen, erger dan de pijn die ze eerder voelde en in haar ooghoeken zag ze Dorian ook steeds erger hinken. Die moest ook veel pijn hebben. Dorian zou eerst even gaan, daar stond ze op. Cadie kon nog wel even wachten. Het was niet zo dat haar arm erger zou breken ofzo...

Eindelijk kwamen ze dan bij de ziekenzaal, dat vermoedde Cadie in ieder geval aangezien Dorian een deur opende. Cadie liep naar binnen en hoorde Dorian met enige aarzeling naar de Doc vragen. Hij zal hier toch wel zijn? Jawel, dat zou wel moeten.. Toch?

Ze hoopte maar dat Dorian zich niet verantwoordelijk zou voelen voor de val. Want ja, ook al was het een klein beetje haar schuld, ze gingen samen de boomgaard in en samen de boom in. Dat op zich riep al om problemen. En aangezien Cadie altijd pech had met dat soort dingen, was het redelijk vanzelfsprekend.

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
In de vroege vroegte liep de man al heen en weer, op en neer en weer terug. Gewoon om zijn patiënten in hun behoeften te voorzien, en gewoon omdat zijn zweefspreuken nog steeds nog op niveau "prut' zweefden. Kopjes water, schaaltjes ziekenhuisvoedsel, schone lakens, een knuffel, medicijnen, een praatje of anders in die trant. Er was niets wat Doc nog niet gedaan had.

Desondanks het vele werk floot de grote elf een zuiver lied en bleef hij af en toe bij het grote raam stilstaan, om voor een paar seconden te verdwijnen in zijn eigen gedachten. Zo stond hij daar ook toen de deur van de zaal langzaam openging, een aarzelende, jonge stem naar hem vroeg en hij haar vraag met een wedervraag beantwoorde.

'Ja?'

Hij maakte in principe geen beweging. Toch rolde er een laag bed richting de twee dames. Als vanzelf zakte het geval tot Dorian's heuphoogte, de lakens op het bed sloegen aan de kant, vouwden zichzelf op aan het voeteneind.

'Ga zitten.' Hij keek nog niet op maar liep van de twee dames weg. Zodra ze zouden gaan zitten zou het bed vanzelf naar zijn hoogte opveren, langzaam, en naar een vrij plekje rollen. Tot die tijd kon hij nog wel even wat patiënten-geroep stillen.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Een stem klonk en een bed kwam aanrollen. Dorian keek, ondanks alles, bewonderend. Knap hoor. Spreuken hadden toch ook wel voordelen. Ze ging aarzelend op het bed zitten. Líggen zou toch de bedoeling niet zijn, ook al pasten ze er samen makkelijk op?

Ook Cadie ging zitten* en het bed begon weer te rollen. En te stijgen. Dorian hield zich stevig vast en keek naar beneden. Zweefde het bed nu? Nee, op de een of andere manier waren de poten langer geworden. Heel bijzonder. Even vergat ze haar pijn. Ze voelde de neiging om onder het bed te kruipen om te zien hoe het werkte, maar dat, dacht ze, zou niet de bedoeling zijn.

Terwijl ze door de ziekenzaal rolden, besloot ze dat ze het probleem ook wel al rollende ter sprake kon brengen. Tenslotte was doc druk, dus hoe eerder hij wist wat het probleem was, hoe beter.

'Kunt u naar Cadies arm kijken? We zijn uit een boom gevallen en haar arm ziet er zo akelig uit...' Ze wierp weer een bezorgde blik op Cadie. Door haar eigen woorden was ze zich weer helemaal van hun situatie en haar pijn bewust. En van haar schuld.




*Toch? :) PM anders, dan verander ik de post.
Klein maar dapper

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Off: is goed hoor! =)


Terwijl ze door de ziekenzaal rolde begon Dorian ineens te praten: 'Kunt u naar Cadies arm kijken? We zijn uit een boom gevallen en haar arm ziet er zo akelig uit...' Zucht. Waarschijlijk kon ze er ook nog niet tegenin gaan ook. Dorian voelde zich waarschijnlijk schuldig en wou daarom vast en zeker dat Cadie eerst zou gaan. Hoewel Cadie haar arm onderhand verdooft leek en het eigelijk niet erg veel nut zou hebben als ze eerst zou gaan, ging ze toch maar akkoort.

Cadie keek nog eens naar Dorian. Ze vertouwde de zaak niet. Dorian hield zich wel groot, en deed wel alsof ze niet veel pijn had. Maar net hinkte ze erg en het kon niet anders of ze had op vele andere plekken pijn. Waarom gingen ze ook alweer naar de boomgaard? Hmm.. Ohja, omdat Cadie kwaad was geworden op die jongen, Eduardo. Dus als je het zo bekeek, was het helemaal niet de schuld van Dorian. Het was haar schul, die van Cadie. Omdat zij zonodig weg moest van het feest.. Dorian had dus geen reden voor schuldgevoelens.

Ach, het maakte ook niet uit. De reden dat ze nu hier op dit ziekenbed zaten en door de ziekenzaal rolde, was omdat ze beiden besloten hadden om in bomen te gaan klimmen. Het enige dat nu nog belangrijk was, voor zowel Cadie als Dorian, was dat ze zo snel mogelijk geholpen zouden worden aan de afschuwelijke stekende pijn in Cadie's arm en de vele pijnen die Dorian had.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Er waren oprechte Myrofas in deze wereld. Ja, echt. Je kwam ze tegenwoordig bijster weinig voor. Maar ze waren er zeker. Het bewijs daarvan stond op dit moment in zijn ziekenzaal. Ze was nog geen meter hoog en had rode krullen, jong was ze, en nu al een voorbeeld voor velen. Dorian Dolgin. Doc trok een schuine grimas toen hij terug liep naar de plek waar het bed tot stilstand was gekomen.

'Mejuffrouw Calíad, neem ik aan?' Hij knikte naar het meisje op het bed, en richtte zich toen op de kleine dwerg. 'Natuurlijk wil ik naar Madam Cadies arm kijken...maar alleen als jij drie rondjes door de zaal rent.' Hij keek plots ernstig, al bleven zijn ogen met de ondefinieerbare kleur schitteren.

Oprecht zijn was één ding, maar jezelf altijd op de tweede plek zetten was wat anders. Zelfs oprechte personen moesten dat niet vergeten.  



« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Doc verscheen en Dorian zuchtte heel licht. Van opluchting. Nu zou Cadie geholpen worden. Ze verbaasde zich erover dat hij Cadies achternaam wist. Bestudeerde die man leerlingenlijsten of was Cadie hier al zo vaak geweest? Nou ja, het deed er niet toe.

Niets deed er toe, als Cadies arm maar genezen werd. Wacht. Niets deed er toe? Ze keek Doc met grote ogen aan. Drie rondjes door de zaal rennen? Was die man gek geworden? Ochtendgymnastiek moest hij zelf maar doen! Ze schudde wild haar hoofd. Het idee alleen al. Zij al hompelend door de zaal, langs alle bedden met zieke leerlingen. Nooit. Nou ja, in ieder geval niet als het echt niet moest.

'U kunt Cadies arm toch beter eerst maken?' begon ze te protesteren. 'Het is toch niet eerlijk als Cadie nog langer pijn heeft, terwijl ik iedereen hier loop wakker te maken door rondjes te rennen!' Ja, dat was een goed argument. Ze keek hem verwachtingsvol aan.

Soms was ze best slim.
Klein maar dapper

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
Aan de ene kant verbaasde het haar dat de doc haar achternaam kende, maar aan de andere kant was ze te druk bezig met zich te verbazen over wat de man zei tegen Dorian. Rondjes rennen? Was hij nou helemaal gek geworden, ze kon amper lopen, laat staan rennen. 'uh, meneer de doc.' stotterde ze, hoe moest je hem eigelijk noemen? 'ik denk niet dat het zo slim in om Dorian te laten rennen, aangezien ze al moeilijk loopt. En als mij voorlaten gaan betekend dat ze moet gaan rennen, mag zij wel eerst..' Cadie trok een wenkbrauw op.
'of betekend het dat ik dan moet gaan rennen?' Ze glimlachte en bestudeerde daarna haar arm, met enige moeite zou het wel lukken, maar dat moesten ze wel even de tijd nemen...

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
Woedend keek ze naar Cadie. Als zij een van haar neven was geweest had ze haar geslagen. Maar als Cadie een van haar neven was geweest, zou ze nooit de aandacht hebben gevestigd op haar manke lopen. 'Sssssst!' siste ze kwaad. Die heup ging vanzelf weer over. Een paar dagen rustig aan doen, en ze liep weer als een kievit. Voor zover je het lopen van dwergen met dat van kieviten kon vergelijken tenminste.

Maar haar 'sssssst' mocht niet baten. Cadie ging gewoon door. Wat betekende dat Doc er hoe dan ook aandacht aan zou besteden. Maar had ze iets anders kunnen verwachten? Ze zuchtte, nog steeds boos, maar wel wat kalmer en zei: 'Bij mij gaat het vanzelf weer over, maar ik ben bang dat Cadies arm gebroken is ofzo.' Ze keek naar Doc. Ging hij nou nog wat doen of hoe zat het?
Klein maar dapper

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
Hij lachte. Zijn hoofd schudde zachtjes en de vreemde ogen werden tot spleetjes geknepen. De brede man grimaste naar de kleine dwerg, alvorens hij antwoordde op haar protest.

'Jullie leerlingen worden met de dag brutaler. Maar ik kan niet zeggen dat ik dat erg vind.' Een moment keek hij beide meisjes aan. 'Toch doet het jullie misschien goed om voor een keer naar een oudere te luisteren, voordat je overhaaste beslissingen neemt. Bedenk eens in je hoofd waarom men sommige dingen zegt. Want waarom vroeg ik jou, Dorian, om een rondje door de zaal te rennen, zodat je mijn patiënten kon wakker maken?
Natuurlijk niet. Maar in de tijd dat jij en Cadie hier over nadacht, is de arm in kwestie allang weer genezen. Haarscheurtje. Zal wel even pijn hebben gedaan.'

Hij draaide zich om, de zoom van zijn witte jas produceerde een zacht geluid. Hij liep weg, misschien om het straaltje zweet dat op zijn voorhoofd glansde te verhullen. Magie gebruiken om in stilte te genezen was dan ook niet iets wat hij iedere dag deed. Feit bleef dat het hem gelukt was.

Terwijl de lange man achter een wit gordijn verdween om te patiënt daar te helpen, wierp hij slechts een paar woorden over zijn schouder naar de dwerg.

'Dorian, terugkomen als het erger wordt. Niet meer uit de boom vallen.'

Het bed met de twee meisjes rolde langzaam richting de deur.

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
Ze glimlachte voorzichtig terug naar Doc, niet zeker of zijn grijns positief of negatief was. Licht positief, dacht ze, zijn preek aanhorend. Haar glimlach werd breder toen hij zei dat Cadies arm genezen was. Myrofasdokters waren wonderbaarlijk. Zeker als ze magie beheersten. Ze had een spalk en dikke lagen verband verwacht, niet... dit.

Het bed begon naar de deur te rollen. Dorian sloeg haar arm om Cadie heen en breidde haar glimlach uit tot een grijns. 'Voelt het beter?' De stem van Doc trok haar aandacht weer. Terugkomen als het erger werd. Jaja, morgen zou ze stijf zijn van de spierpijn, maar dat ging wel weer over. En niet meer uit bomen vallen. Ze probeerde haar grijns weg te krijgen, zodat ze een sarcastische opmerking kon maken, maar het lukte niet. Het was gewoon te grappig. Ze begon zachtjes te grinniken. Hoe vaak ze dat al wel niet had gehoord... Niet meer uit bomen vallen. Kon zij iets aan de - nu nog niet benoemde - zwaartekracht doen?

Nog steeds grinnikend sprong ze van haar bed af en beet op haar lip toen er een pijnscheut door haar heup trok. Strompelend bereikte ze de deur en stapte de gang op. 'Wat zullen we gaan doen, Cadie?'
Klein maar dapper

« [Reactie #11] : 10 jaar geleden »
Haar arm genezen? Huh? Langzaam probeerde Cadie hem te strekken, met haar tanden opelkaar, omdat ze een flinke sijnscheut verwachtte, maar er kwam er geen. Het ging soepel, net als eerder, voor het ongeval. 'Dankuwel.' zei ze lachend. 'Ja veel beter. Ik heb nergens meer last van.' Ze lachte naar Dorian terwijl ze na haar van het bed af sprong. 'Ik hoop dat dat van jou ook beter gaat worden. En je moet wel echt heen gaan als het nog steeds pijn doet he..' Ze keek haar vriendin doordringend aan.
Cadie liep achter Dorian aan naar de trap. 'Nou, ik denk dat jij eigelijk beter wat rustig aan kan doen.' zei ze voorzichtig, hopend dat er geen bom zou omploffen. Waarschijnlijk wou Dorian gewoon niet toegeven dat ze pijn had, en wou ze gewoon gek doen. Misschien wat bomen beklimmen ofzo? Cadie moest moeite doen een glimlach te onderdrukken. Het zou er natuurlijk stom uit zien dat ze ineens begon te lachen..