Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Tweedejaars Vergiffen  (836 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Tweedejaars vergiffen. Gericht op theorie en subtiliteit. Subtiliteit zou de komende jaren toch nog wel centraal staan, dus begon de les met theoriekennis. Er zou véél gelezen moeten worden, veel boeken gezocht over vergiffen en vergiftigen... en de boeken zouden altijd aanwezig moeten zijn in de les.
"Ik neem aan dat alle leerlingen hun boek bij zich hebben?" Tetachan keek de klas rond. "Zo niet, er dan maar weer uit."* Ze liep naar haar bureau, en ging zitten. "Deze les begin ik met het herstarten van jullie snoka-opdracht van vorig jaar. Als het goed is weet je nog wat de vragen waren, ik wil dat jullie die verder uitwerken. Meer informatie, meer details. Verder gaan we vandaag puur de theorie behandelen. Sla je boek open op pagina vijftien. Jij**, noem de belangrijkste eigenschappen van Arsenicum op.***"

*boeken zijn nog in de maak. Probeer info te vinden op Wikipedia.
**voel je vrij 'jij' te zijn.
***@ iedereen: zoek informatie over arsenicum. Schrijf die informatie in je post, maar denk erom dat het nog maar het jaar 1289 is. Moderne kennis kun je dus níét gebruiken. Dus geen elementschema, en dergelijke.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Tijd voor Vergiffen. En tegelijk voor geneeskunde. Interessant. Je kon er heel wat van leren, aldus Zannah.

Het desbetreffende meisje was opp weg naar het lokaal. Ze was mooi op tijd, gelukkig maar want ze had les van Mocha-Noga. Gelukkig niet als enige, maar toch. Dit kleine feitje drukte de blijdschap wel een beetje.

Zannah stapte het lokaal binnen. "Hallo, professor," groette ze en ze zocht een plekje op. Ze legde haar spullen klaar en keek om zich heen.
Ze schrok op toen de les begon. Snoka? Wat..? Ze fronste en schreef snel iets op. Ze moest na de les maar even bij de anderen vragen. Momenteel moest ze er eerst maar eens voor zorgen dat ze niet de aandacht trok, want daar had ze een hekel aan. Ze werd al genoeg nagekeken door haar vlammende kleur haar. Gelukkig was dit nu wat minder.

Arsenicum, arsenicum... ze pakte haar veer en doopte die in gedachten in de inkt.

Arsenicum:
-giftig --> brandende pijn
-gele & grijze vorm
-                      


veel meer wist ze er niet van. Gelukkig werd ze niet aangewezen. Zannah had haar veer klaar om verder te schrijven, ze wilde niet achterblijven.
En zo kwam ze erachter dat er nog meer te leren viel dan ze had gedacht. In de eerste les al! Ze had het slechter kunnen treffen...
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Zannah Monte »

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Tweede bank van voren - helemaal vooraan leek haar in deze les niet handig - boek op de bank, perkament leeg, pen in de aanslag. De voorbeeldige leerling Dorian was klaar voor de les.

Terwijl ze voorbeeldig zat te wezen, mijmerde ze over toverdranken, bomen in de winter, witte wolken en Drakenbergen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze de helft van de opmerking over 'snoka' miste. Straks maar aan Zannah vragen, wist ze nog net te bedenken.

De rest miste ze helaas niet. Een 'jij' moest de belangrijkste eigenschappen van Arsenicum noemen.

Het was duidelijk wie de 'jij' was. 'Voorbeeldig leerling' *ahum* Dorian. Arsenicum... Ze begon haastig in haar geheugen te wroeten. Ze had er iets over gelezen. Ooit. Een paar dagen geleden. In het boek dat nu voor haar lag.

'Arsenicum...' zei ze langzaam. Terwijl ze praatte kwam het langzaam weer boven. 'Het wordt gebruikt als rattengif. Het is vrijwel smaakloos, hoewel ik dat niet uitgeprobeerd heb.' Sukkel, verweet ze zichzelf, moest je dat er nu echt uitflappen?

Haastig ging ze verder. 'Het is dodelijk, ook voor mensen en myrofas, en kan voorkomen in de kleuren... geel en groen. Oh nee, grijs.'

Ze zakte iets onderuit op haar stoel. Nu was iemand anders aan de beurt.
Klein maar dapper

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
"En het wordt gebruikt als geneesmiddel in niet-dodelijke hoeveelheden. Inderdaad. Heel goed, Dorian. Dat je het niet gebruikt hebt lijkt vrij duidelijk, als je afgaat op de dodelijkheid ervan. Toch is het niet zo logisch als het lijkt, want je zou het wel als medicijn gehad kunnen hebben. En dat is één van de belangrijkste wetenswaardigheden van dit vak: een gif is tegelijkertijd vaak een medicijn, wanneer het in een lage dosis gebruikt wordt."
Ze draaide zich om en schreef op de muur met haar vinger.

Een gif = een medicijn.

"Dat maakt een gif ook moeilijk te traceren, want het kan simpelweg gebruikt zijn als medicijn." Ze glimlachte even. "Had iemand van jullie zich al eens afgevraagd waarom deze lessen 'vergiffen en geneeskunde' heten?
Deze lessen zijn bedoeld om jullie het onderscheid te leren tussen een giftige dosering en een geneeskrachtige dosering, tussen leven en dood. En aangezien leven moeilijker is beginnen we met dood." Ditmaal had haar glimlach iets sluws.
"Elke grote dosering van een gif is dodelijk. Afhankelijk van het gif is er een tegengif, maar in principe is elk gif dat in grote hoeveelheid wordt toegediend dodelijk. Voor je een goed tegengif hebt klaargemaakt is de het slachtoffer er meestal aan bezweken, en bovendien moet je iemand vinden die weet hoe giffen werken voor je aan een tegengif kunt begínnen. Dergelijke myrofas zijn dun gezaaid.
Maar bij een overdosering gif is het overduidelijk dat het een poging tot vergiftigen is, en daarmee loopt de gifmenger direct gevaar ontdekt te worden. En bovendien is het lelijk, want totaal niet goed uitgevoerd.
Daarom is er een verschil tussen een goede dosering en een slechte dosering. Er zijn zelfs drie vormen van dosering.
Nummer één, de lichte dosering, geneest of immuniseert voor het gif zelf.
Nummer twee, de goede dosering, doodt of martelt het slachtoffer. Vooral het niet sterven maar angst aanjagen met lichamelijke klachten is een vorm waartoe alleen zeer bedreven gifmengers in staat zijn. Die vorm is daarnaast bijna onmogelijk op te sporen.
Nummer drie is de slechte dosering, altijd dodelijk, maar totaal ongeoefend en dodelijk voor de gifmenger zelf."
Ze keek even rond in de klas. "Vragen, tot dusver?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Dat was interessant. Dorian ging weer rechtop zitten en begon aantekeningen te maken. Dus giffen kon je ook als medicijnen gebruiken? Ze had dan wel geen plannen om anderen te genezen of te doden, deze wetenschap was interessant. Ze krabbelde in een door de haast bijna onleesbaar handschrift de drie doseringen op en voelde intussen hoe een vraag boven kwam drijven.

Zou ze hem durven stellen? Was het niet te brutaal? Of een teken van onoplettendheid? Maar zoveel lessen Vergiffen hadden ze nu vorig jaar niet gehad, dus haar onkunde was niet haar schuld. Toch?

Aarzelend stak ze haar hand op. 'Waarom leren we dit? Om te weten hoe je anderen moet genezen,' - de optie 'doden' liet ze maar even ongenoemd - 'of om gif te leren herkennen?'

Zo, ze had het gevraagd. Ze hoopte maar dat het geen slechte vraag was.
Klein maar dapper

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
"Je leert dit omdat het de inhoud van mijn lessen is." De stem van Tetachan Mocha klonk koel door het lokaal nadat de dwerg haar een vraag stelde. "Voor een vraag van dat kaliber krijg je bij mij een uur strafwerk. Meld je na de les maar bij Dokter Lyro en bied hem een uur schoonmaakhulp aan voor de ziekenzaal. Onthoud dat je voortaan nuttige vragen stelt. Elke volgende vraag in deze trant zal je meer strafwerk opleveren. Een góéde vraag zou zijn geweest: waarom is een slechte dosering dodelijk voor de gifmenger?" Ze stopte, keek de klas rond.
"Ik zie dat ik de gemiddelde intelligentie weer overschat. Blijkbaar heeft niemand een vraag als die. Wel, dan zal ik zelf uitleggen waarom een dergelijke toediening dodelijk is voor beide partijen: simpelweg omdat het veel te eenvoudig te traceren is. Wie een gif toedient in die dosering kan er zeker van zijn dat hij of zij de IRMM na een paar uur op zijn hielen heeft. Aangezien zelfs ík daaraan niet eindeloos kon blijven ontsnappen lijkt het me sterk dat júllie dat wél zouden kunnen. Daarom is het van belang dat de slechte dosering níét gebruikt wordt.
En niet alleen daarom, ook vanwege de stijl. Het is stijlloos en beledigend voor een slachtoffer om op die manier het leven te moeten verlaten, zonder enige voorzorg van de doder."
Nogmaals keek ze rond. "Zijn er dit keer wél vragen?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Fraai was dat. Mocht je vragen stellen, kreeg je strafwerk omdat je dat deed. Leraren waren oneerlijke wezens. Dorian besloot onmiddellijk de rest van het jaar geen vragen meer te stellen. In ieder geval niet in de Vergiffenles. En natuurlijk was het duidelijk dat je geen slechte doseringen moest toedienen. Ha, zelfs suffe Simon, een jongen uit haar dorp die niet om zijn intelligentie bekend stond, zou begrijpen dat je een moord góed moest doen omdat je ander te snel achterhaald zou zijn. Waarschijnlijk ónderschatte mevrouw Mocha haar leerlingen. Maar goed, ze had toch geen plannen om iemand te vermoorden. Hoewel...

Ze schudde haar hoofd, besloot de opmerkingen over de IRMM toch maar even te noteren - je wist nooit waar je een proefwerk over zou krijgen - en schoof onderuit op haar stoel. Iemand anders mocht vragen gaan stellen. Ze wierp even een hoopvolle blik op Zannah. Samen de ziekenzaal schoonmaken was een tenslotte een stuk leuker.
Klein maar dapper

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
Wat een les! Meteen werd er al strafwerk uitgewerkt bij de eerste de beste vraag.

Zannah dacht een poosje na en schreef het een en ander op. Ook alle informatie over arsenicum werd bij geschreven.

Ze luisterde naar het verhaal en trok onder het schrijven een wenkbrauw op. Zo, wat een snelle oordelaar. Oppassen dus..
Dat ze moest oppassen wist ze al wel, maar nu des te meer. Haar vraag werd beantwoord en ze schreef op: te makkelijk te achterhalen => IRMM en dat wil je niet.

Het meisje aarzelde even, maar besloot toen dat domme vragen niet bestonden -bijna niet dan- en stak haar hand op.
"Professor, wat bedoelt u precies met," ze keek even op haar papier, " 'zonder enige voorzorg van de doder?' Dat de moordenaar nadenkt over de dood van zijn slachtoffer?"

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
Waarom ze het deed was tot nu toe onduidelijk. Wat haar aanzette om dit te doen ook niet. Misschien was het gewoon een pure test. Misschien wilde ze alleen kijken tot hoever ze kon gaan, wilde ze weten waar de grenzen lagen. Of misschien was het toch opzet, deed ze dit expres, vroeg of schreeuwde ze om aandacht. Niemand wist het. Feit bleef dat Signy het toch deed, ongeacht de gevolgen zouden kunnen zijn.

Ze was te laat. Veel te laat. De gangen waren verlaten, de lessen begonnen. Signy 's voetstappen waren onhoorbaar. Met grote precisie werden ze neergezet zodat ze geen geluid maakten. Haar blik was op de deur verder in de gang gericht. Vergiffen. Leraar: Mocha. Ze slikte. Haar passen werden korter, luidruchtiger. Elke stap die ze zette bracht haar dichter bij het lokaal. En met elke stap die ze zette werd ze iets meer bewust van een doffe pijn. Bijna niet te merken, behalve als je wist dat het zou komen. Signy bevond zich nu op slechts twee stappen van de deur. Ze kon de stemmen binnen horen.

De doffe pijn verdween langzaam. Haar passen werden langer. Een traan vond haar weg naar de grond toen Signy aan het einde van de gang om de hoek verdween.