Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Verkeerde deur?  (33 keer gelezen)

Speeldatum: 22 mei 1309 (Einde lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 week geleden »
Het was zondagavond, na het avondeten. Voor Valerie was het haast een gewoonte om op dit tijdstip door de mentorgang te lopen. Haar afspraak met vrouwe Meradon[1] stond al sinds het begin van haar tijd op Bumetrel. Ook al was het nog maar iets meer dan een maand geleden, het voelde voor de jonge phaosfee als een eeuwigheid. In de tussentijd had ze verschillende brieven heen en weer gestuurd met haar broer, maar de brieven van haar ouders had ze nooit beantwoord. Ze had het haar moeder nog steeds niet vergeven dat ze naar deze gevangenis was gestuurd.

Valerie had geen zin in het gesprek en dat was genoeg voor haar om niet op de deur te kloppen. De faun kon het vanavond vertikken, zij wilde zo graag van die stomme mentorgesprekjes, nou dan moest zij er ook maar wat moeite voor doen. Valerie had er genoeg van, ze eindigde toch altijd hetzelfde. Die faun wilde weten hoe het met haar ging en dan vond ze dat Valerie allerlei dingen anders moest doen en het was ook nooit goed waardoor de phaosfee weer de rest van de avond chagrijnig was.

Net als de faun kon ook haar moeder stikken in haar plan. Natuurlijk wilde Valerie geen kunst of wijsbegeerte gaan studeren. Wat had ze daar nu weer aan?! Dan kon ze ook klerk worden en de hele dag dingen opschrijven omdat andere myrofas te lui waren? Zelfs als Zeno het haar zou vragen, zou ze nog geen klerk worden, of iets anders in die trant.

Vandaag was het eindelijk tijd om te doen wat ze zelf wilde. En vastberaden klopte ze op de deur van de groene mentrix. Rustig wachtte ze tot ze naar binnen mocht, waarna ze zelfverzekerd het kantoor binnen liep. Begroette ze de vrouw met een nette knix. Dat was misschien wel een van de eerste knixen die de phaosfee gemaakt had sinds ze hier op Bumetrel naar binnen was geduwd.
"Goedenavond vrouwe Mocha," zei ze beleefd. "Zou ik u mogen storen om iets te vragen?"
 1.  @Evina 
« Laatst bewerkt op: 1 week geleden door Valerie Yaella De LaFayette »

« [Reactie #1] : 1 week geleden »
Een blauw groentje. Dat was opmerkelijk genoeg om onmiddellijk de volledige aandacht van de groene mentor te eisen. Ze keek op, fixeerde haar welbekende ijzige blik op de socopony en knikte.

Het meisje had tenslotte al gestoord en gevraagd, een tweede vraag was ook nog wel mogelijk. "Wat is er?" Vroeg ze. "Je mentor zou gewoon in haar kantoor moeten zijn. Ik heb haar zojuist nog gehoord."

Maar het werk op haar bureau schoof ze opzij, en ze ging rechtop zitten. Een leerling van de andere afdelingen in haar kantoor, dat beloofde afwisseling. Zelfs al was Merifel de meest afwisselende afdeling, dan nog werd het na veertig jaar flink veel van hetzelfde.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #2] : 1 week geleden »
De ijzige blik van Mocha deed de phaosfee weinig, haar moeder kon haast net zo kijken als er weer eens wat stuk was. Een kleine glimlach verscheen op Valeries gezicht, dit was tenminste een myrofas waar ze iets mee kon. Duidelijk niet zo zwak als die faun een deur verderop.

"Ik weet dat ze in haar kantoor is, ze heeft zo een afspraak met mij," zei ze zelfverzekerd. Valerie mocht dan wel een blauw uniform dragen, ze was niet bang voor Mocha zoals die andere.
"Ik zou graag van afdeling wisselen, naar de uwe. Kan dat?" Even dacht ze na, misschien moest ze iets meer context geven. "Socophon is echt niks voor mij, al dat zwakke en meisjesachtige gedoe met kunst en filosofie. Daar kan ik me echt niet zes jaar lang voor inzetten. Mijn moeder vind dat ik precies zo moet worden als zij, alleen maar omdat ik een meisje ben, maar ze snapt niet dat ik dat gewoon niet kan." Valerie wist eigenlijk ook wel dat ze dit met haar eigen mentor moest bespreken, maar die zou er toch niks van snappen en was haast net zo erg als haar moeder.