Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Blauwe muren  (96 keer gelezen)

Speeldatum: 10 november 1308 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 maand geleden »
Geklop, gevolgd door een antwoord dat niet helemaal bepaald kon worden - ja of mwah of ga - gevolgd door het gekraak van een zware deur die ongeacht het antwoord open werd geduwd, gevolgd door een orkest aan getinkel, gevolgd voor een weledelgeleerde vrouw Mocha inclusief reverence met nog meer gerinkel, eindigend met een nimf voor het bureau van een nachtelf.

De nimf hoorde daar helemaal niet meer na twee jaar. Ze miste het groene uniform of de sterren op haar borst, haar vormen waren te vol voor het Bumetrelse dieet en de tas die op de grond werd gezet zat niet vol met boeken maar met planten en glazen flesjes. Ze was te veel veranderd. Maar misschien hoorde ze daar ook wel niet helemaal meer in plaats van helemaal niet meer. Want ze had nog wel die twinkeling in haar ogen, die ondeugd en nieuwsgierigheid die Merifel zo eigen was. En de grijns.

Maar hoorde Mocha daar wel? Ze zat daar altijd maar, of liep, of vlijde, met haar wapenuitrusting en elixers en af en aan een kat of een man. Ze was niet veranderd. Dezelfde scherpe groene ogen keken haar aan, dezelfde onpeilbare uitdrukking op haar gezicht. Maar was waren twee jaar voor een vrouw die al enkele eeuwen had gezien? Misschien had ze een rimpeltje extra?

Het kantoor was ook niet veranderd. Dezelfde doffe muren, overladen kasten en pruttelende elixers waren aanwezig. Leo liep naar een van die laatstgenoemden en keek er nieuwsgierig naar. Ze ging haar mentale lijsten van elixers langs om te kijken of er een paste, eerst op kleur, daarna op geur, daarna op rondslingerende ingrediënten - maar het bleef Mocha. "Wat maakt u?"
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #1] : 1 maand geleden »
"Een poging." Zei Mocha hoofdschuddend. "Het moet mogelijk zijn om de tijdsduur van mijn leeftijdselixer te verlengen, afhankelijk van de interne magische intentie van de drager. Maar verder dan drie tellen is me nog niet gelukt."
Ze liet haar vinger langs de ingrediëntenlijst glijden en tikte op de laatste. "Ergens mist de binding. Niet sterk genoeg. Niet sterk genoeg. Maar als ik de verhoudingen wijzig is de balans verstoord, en Cerce mag weten wat het effect dan wordt." Mocha keek op.

"Ik hoor goede berichten van Leonard." Zei ze tevreden. "Je stelt hem niet teleur." Dat dat ook voor haarzelf gold was al wel duidelijk genoeg uit het feit dat ze haar werkzaamheden deelde. "Wat kom je doen?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #2] : 1 maand geleden »
"Mag ik niet eens op bezoek komen bij mijn oude mentor?" Eleonora weerhield zich ervan om een opmerking te maken over hoe Mocha dat ook wel eens gedaan had. Als ze haar mentor wilde vermoorden had ze dat wel op een andere manier gedaan dan met een theekransje. "Ik genoot vroeger wel van uw aanwezigheid, zelfs al was het vaak ook in de aanwezigheid van reprimandes," vervolgde ze voor ze weer naar het elixer keek.

Aan de buitenkant leek ze rustig, maar van binnen overstroomde het meisje van enthousiasme. Leonard was tevreden met haar, Mocha besprak bij Cerce haar laatste goedje met haar en joh, het zonnetje scheen ook nog eens even door de dikke wolkenlaag heen. Ze wist dat enthousiasme tegenwoordig alleen iets beter te beteugelen dan ze vroeger deed.

"Misschien kunt u iets toevoegen voor harmonie. Dan blijft de balans tussen de ingrediënten beter en zou u de concentratie van de tijdsbepalende ingrediënten iets kunnen verhogen? Elemi of koraal zou krachtig genoeg kunnen zijn." Eleonora bekeek het pruttelende goedje nog eens beter. Ze had inderdaad wel eens stabielere elixers gezien, en daarmee doelde ze op die die een vierdejaars nimf eens in het elixerlokaal had gebrouwen.[1]

"Zegt de naam Fysialus Cantarica u iets? Bleek feetje, enige zoon?"
 1.  Het regent torenhoofden
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #3] : 1 maand geleden »
"Eleonora Vasiles zonder dubbele agenda." Zei Mocha sceptisch. "Dat ik dat nog eens mee mag maken."

"Ik kan Zernicus horen in je antwoord." Zei ze glimlachend. "Harmonie is balans, hoe vaak hij dat al niet geschreven heeft. En hij heeft gelijk, natuurlijk. Maar harmonie haalt een essentieel onderdeel van de balans weg. Met pure harmonie, zoals hij nastreeft, is er niets meer om in balans te houden. In een elixer moet spanning zijn, dat vergroot de magie."
Ze dacht na. "Toegegeven, zijn elixers zijn buitengewoon goed. Er moet dus iets in zijn principe van harmonie zitten dat werkt. En misschien sluit het ook beter aan bij de behoeften van zijn clientèle. Tenslotte komt de stad daar voor al zijn dagelijkse benodigdheden. Hij streeft een diepe harmonie na, die mij ontgaat. Mij past de disharmonie beter, de spanning in een elixer, de vonken die eraf vliegen. Ik neem aan dat het een kwestie van karakter is, of mogelijk een andere stroming. Bij Leonard zul je geen elixers vinden die nergens toe dienen, behalve om de magische maximaalgrens te zoeken. Bij mij..." Mocha gebaarde naar de kast die uit zijn voegen barstte van de flesjes. "Het moet al wel voldoende zijn om te weten dat één van mijn specialismen de wisseldrank is."

Ze plukte na enig zoeken een klein flesje uit een serie achterin de kast. Verbrak het zegel en wipte het open. "Zernicus is goed voor jou." Zei ze. "Je kunt de harmonie goed gebruiken. Leer ervan wat je nodig hebt. Maar ik betwijfel of je een harmonicus wordt, net als hij. De chaos en de spanning lijkt je meer op het lijf geschreven." Ze dronk het flesje leeg, en grimaste. Er leek iets in haar gezicht te smelten.

Twee tellen later keek een veranderd gezicht het meisje aan. Dit was een jonge Mocha, een jaar of twintig.[1] Lange haren, donkergrijze huid, jong en arrogant. Maar haar ogen waren onveranderd.

"Ah, Fysialus. Jazeker. De socophonleerling die merifel koos." Ze zuchtte. "Wat jij teveel hebt, heeft hij te weinig. Voor zijn opleiding is het onontbeerlijk om iets van jou op te doen. Dat lijkt me voor jou een uitstekende manier om bij te klussen voor je studiefinanciëring. Zolang je hem niet meeneemt buiten het terrein. Of tenminste niet op mijn naam."
 1. mensenleeftijd, voor de verbeelding toch wat makkelijker
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 1 maand geleden »
“Tot nog toe, althans. Dubbele agenda’s ontstaan bij mij altijd ineens. Als ik ze eens overdacht had ik voorheen misschien minder vaak in uw kantoor gezeten. En had ik ook niet een dikker dossier dan half Merifel bij elkaar. Alhoewel…” Leo keek nogmaals in de groene ogen van haar mentor, “misschien ook niet.” Ze had het gevoel dat Mocha haar altijd zou vangen, zelfs nu nog. Misschien wilde ze dat ook wel. “Zeg, is mijn dossier ooit nog dikker geworden dan die van PiC? Dat vroeg ik me laatst ineens af, tijdens wilsmagie.” Ze vroeg zich kort af of Mocha nog iets van die escapades mee had gekregen.

Ze volgde geboeid het verhaal van Mocha. Na inmiddels bijna twee jaar bij Zernicus was de visie van haar oude mentor een fijne afwisseling. “De wisseldrank? Hm. Zernicus vindt dat een… nou, laat ik er niet te veel woorden aan vies maken. Het is genoeg om te zeggen dat het voornamelijk klanten zijn uit de rozenbuurt en haar zijstraatjes.” Eleonora gaf een vage glimlach.

Mocha sloeg ondertussen een van haar eigen elixers achterover en de nimf keek verbaasd toe hoe haar mentor smolt en in haar plaats een onbekende nachtelf kwam te staan. Of, was ze wel onbekend? Dezelfde groene ogen en het witte haar waren haar wel bekend. Eleonora kwam een stap dichterbij en bekeek haar mentor eens van top tot teen. Ze had toch al nooit de fatsoenlijke schaamte gevoeld die een gemiddelde nimf wel eigen was.

“U ten tijde van… Ypsilon leeftijd ongeveer?” vroeg ze daarna. “Heeft u nu uzelf echt jonger gemaakt zodat u eruitziet zoals u er toen uitzag? Of alleen de uiterlijke kenmerken gegeven die jonger zijn, dus langer haar, rimpels weg, enzovoort, maar niet per se u. Een lichtelijk andere versie van u. Het lijkt wel op u. En is het ook inwendig? Zou u nu ook een beter hart hebben, betere longen? Verhoogde vruchtbaarheid misschien? Zijn aanpassingen op uw lichaam nu dan ook in de latere variant van u aangepast? Dus een wond een litteken… nee dat zou wel niet zijn.” Ze wierp weer een blik op het pruttelende elixer achter zich. “Maar als u dus wel iets voor harmonie zou toevoegen, dan zou het niet krachtig genoeg meer zijn om u zo jong te krijgen. Maar misschien wel een jaar of dertig? Oh.” Ze bedacht zich ineens iets anders. “Wat zou de uitwerking zijn op een nimf? Op mij over driehonderd jaar zou het waarschijnlijk niet werken toch? Of een vampier. Zou u het ook om kunnen draaien? Dan zou de heer Ancalimë misschien…” Eleonora slikte haar woorden in, “Mijn excuses. Ik praat mijzelf voorbij.” Ze probeerde het geratel in haar hersenen weer onder controle te krijgen door nogmaals het elixer te bestuderen. Er waren nog zoveel andere vragen die ze wilde stellen, maar ze had geleerd van Zernicus dat eentje vaak genoeg was: nu alleen nog kiezen welke ze het belangrijkste vond.

“Maar, ja Fysialus dus. Een bijzondere Merifeller inderdaad.” Ze haalde zichzelf uit haar wirwar van vragen en er werd langzaam weer een grijns zichtbaar toen haar mentor uitlegde wat de bijlessen eigenlijk inhielden. Streken uithalen maar dan met iemand anders om de schuld op te leggen, en dat betaald. "Hij zei dat hij Merifel wil doen omdat hij veel van elixers houdt." Ze grimaste een beetje. "Misschien een Zernicus-achtige elixiër dan. Eentje met rust in zijn hoofd en handen. In plaats van chaos."

[1]
 1. (A) Ik wilde eigenlijk nog iets vragen maar ik laat je eerst maar puzzelen met deze 570 woorden.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #5] : 3 weken geleden »
"Als jij je agenda's niet had overdacht had je véél vaker in mijn kantoor gestaan." Zei Mocha, en ze grimaste. Of dat ermee te maken had dat ze minder van onontwikkelde agenda's hield dan van slechte streken liet ze in het midden.

"Tijdens wilsmagie." Antwoordde ze peinzend, en haalde licht haar schouders op. "Misschien wordt het dat ooit nog. Hoewel Elmay niet veel goeds uithaalt tegenwoordig."

"Puur uiterlijk." Zei ze. "Vorm. Er zijn nog geen dranken zo krachtig dat ze daadwerkelijk het hele lichaam verjongen. De magie raakt te snel uitgeput. Deze drank richt zich op het uiterlijk en de stem. Je zou mogelijk een magisch elixer kunnen maken dat een lichaamsdeel verjongt, maar dat blijft een tijdelijke aangelegenheid. Het is niet aan te raden er teveel dranken bij in te nemen om de rest van het lichaam te verjongen. De kans op magievergiftiging wordt al snel veel te groot." Schouderophalend ging ze verder:
"Als je me verwondt, zal de wonde er nog zijn wanneer de drank uitwerkt. Geen magische geneeskracht, helaas. De magie heeft zijn grenzen, hoe vaak ik die ook poog uit te rekken."

Ze glimlachte. "Wat me wel gelukt is, is een relatief punt in de ontwikkeling te kiezen. Deze drank verjongt mij, maar zou Ancalimë verouderen. Als je hem persé wilt laten opgroeien." Ze grijnsde. "Maar dan zul je eerst het receptuur moeten weten."

"Zernicus is een groot magiër." Beaamde ze. "Maar in sommige opzichten wat weinig inventief."
No mercy for the wicked.
« Laatst bewerkt op: 3 weken geleden door Tetachan U. M. Mocha »