Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De grote reünie  (163 keer gelezen)

Speeldatum: 22 juni 1308 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
Soms vroeg je je af hoe raar het leven kon lopen. Soms... soms kwam het gewoon op je af. Met 'het' bedoelde Tatiana dan ook gewoon het kasteel van Bumetrel die zich met hele hebben en houden wist te verplaatsen naar haar geboorteland. Het had een poosje geduurd totdat de schichtige clan van Lundraw er van af wist, maar Tatiana was buiten gewoon verward geweest. Ypsilon en Bumetrel... Naast elkaar bij Oikillan nota bene. Hoe... hadden ze dat in Olki's naam voor elkaar weten te krijgen?

Voor die tijd had het toch niet veel voor haar uit gemaakt. Voordat de slag van Ypsilon compleet uit de hand gelopen was, was Tatiana hem al lang en breed gevlucht. Terug naar de clan. Het was niet veilig, ze zou vermoord worden, uit elkaar gereten en verbrand. De grote weerwolven schoonmaak, de slag om Ypsilon. Het was verschrikkelijk... Hartverscheurend. De verhalen achtervolgde haar nog tot ver nadat ze veilig en wel aan de zijde van haar zus stond. De verhalen over klasgenootjes die ze kenden, in strijd vermoord. Die angst, die diep gewortelde angst voor wat zou kunnen zijn gebeurd met haar mocht ze gebleven zijn, weerhield haar om de korte trek naar Oikillan te maken toen ze hoorde dat het kasteel was verplaatst. Er was niemand van haar vrienden daar toch meer, het hele kasteel was vernieuwd met nieuwe schoolhoofden, nieuwe leerlingen, nieuwe leraren, en nieuwe mentoren... Behalve Mocha, als ze de verhalen mocht geloven, wie haar positie nog hield als Dribbel hoogstpersoonlijk uit het koude bergen kwam afdalen om haar van haar kantoor te verlossen. Ze mocht het simpelweg niet en Tatiana was ervan overtuigd dat ze inmiddels aan haar stoel genageld was.

Haar mentrix van Socophon... Met haar... Met haar was het minder goed afgelopen. In één van de laatste brieven die ze had ontvangen werd het haar bekend gemaakt dat Rathiain was overleden. Tatiana had zichzelf beloofd vanaf dat moment geen enkele genade meer te hebben voor elke vampier die ze tegenkwam. En ze had zich aan haar woord gehouden. Buiten de muren van Bumetrel hield niemand haar tegen, sterker nog, haar clan stond vierkant achter haar bij elke vampier die ze per lichaamsdeel de eeuwigheid in trok. Het had twee jaar lang vampier jagen geduurd voordat ze genoeg wraak had uitgeoefend op alle vampiers die ze kon vinden.

En toch stond ze hier, voor de poorten van haar oude school. 6 jaar nadat ze van Ypsilon was gevlucht. De reden waarom ze hier nu toch stond, zouden ze uit haar moeten trekken met geweld, maar het was een feit dat ze een plek nodig had om te werken. Haar verblijf in Oikillan kon ze niet voor eeuwig blijven financieren zonder een vaste baan. Filosofische schriften schrijven die over heel de wereld werden gepubliceerd betaalde ook maar als je daadwerkelijk wat op schreef. En met haar huidige situatie kwam er net even iets te weinig uit haar vingers om daadwerkelijk van te kunnen leven. Bumetrel, een kasteel wat toch nog als huis voelde, wellicht dat er een gelegenheid was voor haar om daar een plaats in te nemen als lerares. Ze klopte aan.

Tati was thuis.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
Van achter de poort klonken hamergeluiden toen de weerwolfvrouw kwam aanlopen. Bam! 'Oeh' Bam! 'Aaah' Bam! 'Pffft'. Het was duidelijk dat er zware arbeid werd geleverd. De geluiden stopten toen Tatiana op de poortdeur klopte. Die deur ging snel er na open en een vrolijke kop met helderblauwe slangen er op keek om het hoekje.

'Hoi wolfje, wat kom je doen?' wist Hector uit te brengen voor zijn hoofd weer verdween. 'Lamelos lapzwans! As je me nou nie loslaat stop ik deze hele hamer in je.. AU!' De kenner zou horen dat de pijnkreet vooraf werd gegaan door een goedgeplaatste muilpeer.

De deur in de poort ging nu helemaal open en er stond een potige landelf. 'Dag, wat is de aard van je bezoek?' vroeg hij. Achter de elfenwachter was nog net de gorgo te zien die van de grond opkrabbelde met een hand tegen zijn oor gedrukt. In de andere hield hij een enorme hamer. Hij verdween uit beeld, maar even later brulde hij vrolijk over het terrein: 'Kobus oh Jakoooooobus! D'r staat een wolfje voor je poort!'
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #2] : 5 maanden geleden »
Het was... een pittig jochie die de poort open wist te doen. Hoe hij überhaupt bij de poort aan kwam, zonder bij zijn nekvel en haren terug gesleept te zijn door wachters was Tatiana een raadsel, maar ze had een donkerbruin vermoeden dat het te maken hand met de hamer die hij stevig vast hield. Het puntje van zijn oren waren rood en de weerwolf concludeerde dat hij alsnog op een manier terug getrokken was. De gehele situatie was uitermate amusant voor Tati en ze moest dan ook stevig haar lippen op elkaar drukken met een glimlach om te voorkomen dat ze in lachen uit zou barsten. Bij Olki, wat had ze deze school en haar leerlingen toch wel gemist. De gorgo in de achtergrond begon haar aanwezigheid luidkeels te verklaren over het terrein.

De landelf knipte even met zijn vingers voor haar ogen zodat hij haar aandacht weer terug zou krijgen. Tatiana schudde haar hoofd zodat ze haar aandacht terug keerde naar de wachter voor haar. "Mijn excuses. Wat zei u? Ik was even afgeleid door uw... Uitbundige helper." Ze kon het niet laten om te grijnzen.
"Ja het knulletje is aan paar handen vol. Wat was de aard van uw bezoek?" Vroeg hij nogmaals.
Tatiana trok het lijfje van haar jurk recht en richtte zich met een professionele houding tot de man. "Mijn naam is Tatiana Lovitis Lundraw, ex-leerling van Socophon en hier om een gesprek te voeren met het desbetreffende schoolhoofd die over de open vacatures gaat voor een positie als lerares hier op school." Besloot ze.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #3] : 5 maanden geleden »
Het lieflijk stemgeluid van Hector galmde over het terrein. Misschien kwam het doordat hij in de smidse altijd hard moest schreeuwen om boven de herrie uit te komen. Dat de smid geen al te best gehoor meer had hielp natuurlijk ook niet mee. Rhiakaths gehoor werkte wel goed. Hij liep net in de richting van de poort toen hij de mededeling van Hector hoorde.

De landelfwachter handelde ondertussen het ontvangstritueel af. De verplichte vragen of mevrouw misschien verboden voorwerpen bij zich had, gevolgd door een magische fouillering. Toen hij daar mee klaar was, kwam Rhiakath net aan lopen. Hector was weer aan het hameren geslagen, een houten paal werd met gepast geweld de grond in geramd. 'Pas je op dat je jezelf geen pijn doet met die hamer van je?' vroeg Rhiakath grijnzend en hij werd getrakteerd op een paar slangen die zijn kant op sisten.

De wachter vertelde dat de bezoeker kwam om te solliciteren. Rhiakth knikte en keek de vrouw nauwlettend aan. Misschien kon ze zien dat hij zachtjes haar geur op snoof. 'Ik ken jou.[1]' Ze kon niet oud genoeg zijn om haar te kennen van Ypsilon, dus moest ze leerlinge zijn geweest op Bumetrel. Als ze bij Heracor had gezeten had hij haar wel herkend. 'Merifel? Socophon?'

Hij gebaarde dat ze mee kon lopen en begon richting het kasteel te wandelen.
 1. Ik heb één topic terug kunnen vinden waarin ze elkaar zijn tegengekomen (Volle maan).
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #4] : 5 maanden geleden »
Tatiana had haar handen uitgestoken om de herkenbare magische fouillering af te leggen. Het was niet nodig geweest om dat te doen, want niemand raakte haar daadwerkelijk aan, maar zo kon de magie echt op elk plekje zoeken of ze wel veilig was en of ze niet stiekem een miniatuur Elmay bij zich had die elk moment uit één van haar zakken tevoorschijn kon springen om de school nogmaals 6 jaar lang te terroriseren. De gedachte alleen al.

De weerwolvin was voor veilig verklaard en terwijl de landelf een stapje opzij deed, verscheen in zijn plaats niemand anders dan Rhiakath Worrseyu, wel verdraaid. Warempel een bekend gezicht. Niet dat de twee elkaar destijds zo veel hadden gesproken, ze had amper les van hem, maar na die ene[1] aanvaring met die jongere weerwolven had ze toch een goed beeld kunnen krijgen van de weerwolf. Haar ogen glunderden een beetje speels en nieuwsgierig toen ze merkte dat hij semi-onopvallend de lucht rond haar diep begon in te ademen.

"Socophon." Antwoordde ze dan ook met een knikje terwijl ze naast hem richting het kasteel begon te lopen. "Zegt de naam Lundraw u iets? Tatiana Lundraw om specifiek te zijn. Ik heb des tijds nooit veel lessen van u gehad, ik zat liever in de boeken."
 1. Dat is naar mijn weten ook de enige topic waarin die twee ooit een aanvaring hebben gehad.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #5] : 5 maanden geleden »
'Lundraw,' zei Rhiakath. Het zei hem weinig, maar hij zou later wel uitzoeken wat hij van haar moest weten. 'Ja, vaag.' De twee weerwolven liepen samen op. Als hij een galante heer was, had hij voorgesteld om haar spullen[1] te dragen. Maar iedere weerwolf moest voor zichzelf kunnen zorgen om iets te kunnen voegen aan de roedel.

'Mijn naam is Rhiakath. Worrseyu. Waarschijnlijk wist je dat al. Als je iets nodig hebt of als er iets is ben ik de persoon bij wie je terecht kunt.' Niet alleen voor de praktische zaken zoals ieder personeelslid dat kon maar ook als alfa van de roedel op Bumetrel. 'Wat heb je gedaan nadat je klaar was met Socophon?'
 1. Mocht ze wat bij zich hebben
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #6] : 5 maanden geleden »
Het verbaasde haar niets dat hij haar vaag ergens van herkende, zo vaak hadden ze elkaar niet in de les en Tatiana's eigen roedel des tijd op school was flink uit elkaar gevallen nadat Laura Firestone van Bumetrel gestuurd was. Misschien was het wel weer een verstandig idee om bij een tijdelijke roedel aan te sluiten, misschien kon ze helpen met de ontwikkeling van de jongere weerwolven. kwispelturig zoals die jongelingen uit de kast konden komen.

Tatiana had Rhiakath haar enige tas met publicaties overgedragen toen hij haar van haar spullen wou verlossen. De rest van haar spullen had ze achtergelaten in de herberg in Oikillan, samen met Jippe. Ze wou het oude beessie niet vermoeien met te veel heen en weer gereis, hij had al moeite met water in zijn longen weg te hoesten. Ze vroeg zich af hoeveel tijd haar hond nog had.

"Ik zal zeker binnenkort langskomen om te peilen wat de huidige stand van zaken is hier op Bumetrel."
Het gevoel van saamhorigheid tussen weerwolven was zeker na Ypsilon dubbel zo versterkt bij Tati, dus ze wou zeker een band van vertrouwen opzetten met Rhiakath. Beter een veiligheidsnet opbouwen dan het voorval van Ypsilon nog een keer moeten ervaren. "Ik ben doorgestroomd naar Ypsilon toen ik hier klaar was, Academie van Wijsbegeerte. Ik heb mijn opleiding echter nooit fatsoenlijk kunnen afmaken." Haar stem werd een toontje zachter en ze keek naar de grond onder haar voeten terwijl ze naar het kasteel liepen. "De strijd om Ypsilon... Ik kon nog weg voordat.." Ze ademde diep in. "voordat het verder uit de hand liep."

Snel stapte ze over naar een ander onderwerp. "Geeft u nog altijd les aan Heracor?"
I'm the beast and you're the beauty.
« Laatst bewerkt op: 5 maanden geleden door Tatiana Lovitis Lundraw »

« [Reactie #7] : 5 maanden geleden »
Rhiakath glimlacht even gespannen. Ze was gevlucht voor het verder uit de hand liep. Ja, je kon wel zeggen dat het uit de hand gelopen was. Dode nachtelfen, dode directeur, dode studenten. Gevluchte Rhiakath. Het leek al weer een eeuwigheid geleden dat hij in attanna naar Ypsilon was gevlogen om wraak te nemen voor de dood van zijn zusje en wat ze met Linwë hadden gedaan. Tatiana had geluk gehad dat ze op tijd was gevlucht.

Gelukkig ging ze al snel over op een veiliger onderwerp. 'Ik heb de dagelijkse leiding over het kasteel,' antwoordde Rhiakath. 'Daar heb ik het al druk zat mee. Maar zo af en toe geef ik nog wel eens een les als er een leraar ziek is.' Het tweetal liep het kasteel in, richting de witte toren en ze gingen de trap op. Rhiakath vroeg zich af of Tatiana zijn eerdere woorden goed had begrepen. Als je als wolf op Bumetrel wilde gaan wonen was deel uitmaken van de roedel geen vrijblijvende optie maar een verplichting. Hoe hecht ze er binnen wilde zijn moest ze zelf weten.

'Als je wordt aangenomen zal ik je voorstellen aan de leden van de roedel die je nog niet kent,' zei Rhiatkath en hij gebaarde naar boven. 'Je weet vast nog waar je moet zijn. Deze trap nog op en dan kom je bij Magvatero terecht.'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #8] : 5 maanden geleden »
Het verbaasde haar niets dat Rhiakath zijn handen vol had met het handhaven van het kasteel. Ze had geen duidelijk beeld van de exacte hoeveelheid leerlingen op deze school, maar op een afgesloten terrein zitten met meer dan 50 jongeren alleen al, was vragen om een stress veroorzaakte hernia. Zeker als je van die types in elke afdeling had zitten zoals de vroegere schaduw raad. Die hielden er wel van om een feestje en een herrie te schoppen als de ogen van Rhiakath of de andere leraren zich even afzijdig hielden. Mocht ze aangenomen worden, dan zou zij eindelijk eens de andere kant van dat soort interacties ervaren, en ze vroeg zich af ze daarvoor wel precies het juiste persoon voor was.

Tatiana knikte. "Mocht ik aangenomen worden zal ik nog even de rest van mijn spullen uit Oikillan moeten halen, maar voordat ik terug ga zal ik eerst langskomen met het nieuws, als u niet al te druk bent."
Ze waren inderdaad aangekomen bij de al bekende trappen naar de Witte toren. Niet dat ze hier veel had gestaan des tijds, omdat ze niet vaak op het matje werd geroepen, maar toch kende iedereen het kasteel bij hart ver nadat ze van de school af waren gegaan. "Bedankt voor het escorteren, heer Worrseyu, en ik zie u straks nog." Haar tas gooide ze voor de zekerheid nog goed strak om haar schouder en liep de trappen op naar het kantoor van het witte schoolhoofd.

OFF:
Word vervolgt in: Aangeboden: Filosofie lerares
I'm the beast and you're the beauty.