Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Dus. Onderwijs  (142 keer gelezen)

Speeldatum: 16 december 1308 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 maanden geleden »
"Deuny!" Huilend trok zijn kleine zusje zich los uit haar moeders armen, rennend richting Deus. Hij draaide zich om en werd plat geknuffeld door zijn zusje. Allemachtig, wat een dramatische dag. Deus was al geërgerd, maar kon nog een beetje geduld opbrengen. Hij zakte door zijn knieën en dwong zijn zusje wat afstand te nemen. "Klaar nu." Zei hij resoluut. Ze was de hele dag al aan het hangen en jammeren. "Heey," met een zachte hand dwong hij zijn zusje hem aan te kijken, "met moeders hulp kunnen we naar elkaar schrijven. Als ik terugkom ben ik de beste dokter. Nu moet jij geen huilebalk zijn, droog je tranen en oefen je elementenmagie. Hoe beter je wordt, hoe sneller ik je hier op school zie en trots op je kan zijn." Zijn zusje snikte nog wat na en droogde haar tranen en knikte: "'keey.". Ondertussen stond hun moeder al wat dichterbij. "Kom, schat." Hun moeder stak haar hand uit en zijn zusje pakte haar hand vast. "Deus," zei zijn moeder voordat ze haar rug toekeerde, "blijf beleefd, vooral bij vrouwe Mocha. Wordt niet netzoals je vader, dat je je vrienden op een hand kan tellen terwijl je niet genoeg handen hebt om je vijanden te tellen." "Geen zorgen, moeder." Deus knikte. Terwijl zijn moeder en zusje terug naar de kar liepen riep de kleine meid haar broer nog na. "Wel schrijven dan Deuny!"

Deus stak zijn hand op als antwoord en liep zonder om te kijken naar de poort. Zijn zware knapzak was hij nu al zat, en die papieren in zijn hand zorgde ervoor dat hij zich nog onvrijer voelde. Al dat spul zat maar in de weg. Hij wilde de beste dokter worden, maar wilde nu gewoon een grasveld vinden waar hij lekker kon pitten. Terwijl hij flink doorstapte zag hij overal verschillende wezens, niet dat hij daar in geïnteresseerd was. Toch vond hij zo van een afstandje het wel acceptabel om eventuele oude littekens, ziektes of andere verwondingen te lokaliseren. Dat kon immers zijn toekomstige, goed betaalde klant zijn. En eventueel een vrouwtje natuurlijk[1].

Maar goed, waar moest hij nu heen? En mocht hij die items in zijn knapzak wel mee? Zoals de geïmproviseerde items voor kleine medische ingrepen zoals enkele naalden, materialen voor hechtdraden, klemmetjes en een zaag gemaakt van draad en twee houders? Verder had hij een paar elixers die hij mee gekregen van zijn moeder, al was hij de namen even vergeten.  Tot slot had hij ook nog eigen verbandmateriaal en een paar stevige middelen die gebruikt dienen te worden om te verdoven. Vader had wat mee gegeven zodat hij zich met zijn eigen materialen kon bewijzen in de ziekenzaal, maar ik vraag mij af of dit wel geaccepteerd wordt[2]. Welnu, wie kon Deus de weg wijzen?
 1. Silke
 2. Kyna Ó Coileáin

« [Reactie #1] : 2 maanden geleden »
"40 zakken meel, 50 zakken gedroogde appels, 25 kratten met ingrediënten voor elixers, een nachtelf, 30 nieuwe uniformen- een nachtelf?" Levi keek op van zijn lijst met goederen en richtte zijn oog op een verloren zwart schaapje dat tussen de handel de poorten door liep. Niet dat velen een nachtelf met een schaapje zouden vergelijken, maar voor een wolf bestond de hele wereld uit schaapjes.

De wachter drukte de lijst in de handen van zijn collega en manoeuvreerde zich door de instroom van karren en beesten. De nieuwe nachtelf voelde een stevige hand in zijn nek. Dat de poort open stond voor de wekelijkse levering vanuit de stad betekende niet dat ieder straatjoch zich daar zomaar bij mocht voegen. "Zo. Waar gaat dat heen? Jij staat niet op de lijst." Of hadden Maida en Marcus plannen om de slavenhandel weer leven in te blazen?

[1]
 1. Ik begreep uit je post dat je bij de poort werd achtergelaten en daarna wel doorloopt en een boel myrofas tegenkomt, dus ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik het zo heb ingevuld! Anders hop je maar!
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #2] : 2 maanden geleden »
Plotseling voelde Deus een stevige hand in zijn nek. "Zo. Waar gaat dat heen? Jij staat niet op de lijst." De aanraking door een vreemde, sterke hand was oncomfortabel. Voorzichtig probeerde Deus de hand weg te drukken en keek neer op de man. Gele ogen, weerwolf dus. Deus liet zijn bilk glijden naar de poort. Hopelijk heeft hij niets meegekregen van het gedoe bij de poort. Het zou immers gelijk zijn reputatie kunnen verwoesten, althans dat idee had hij.

"Lijst?" Vroeg hij. "Geen idee, wat maakt dat u uit?" Hij keek weer naar de hand op zijn schouder. "Gelieve de hand weg te halen, meneer de weerwolf." Zijn beide ogen richtte zich weer tot de weerwolf.

« [Reactie #3] : 2 maanden geleden »
"De goederenlijst," zei de weerwolf alsof dat alles duidelijk moest maken."Loop maar mee." Hij haalde de hand niet van Deus' schouder af maar manoeuvreerde de elf bekwaam door de stroom van goederen heen naar het wachtgebouwtje naast de poorten. Pas daar werd de jongen losgelaten: als hij eerder los probeerde te wurmen zou hij merken dat de greep die de wachter op zijn schouder had niet meegaf.

"Wat het mij uitmaakt," sprak de wachter verder toen de twee de drukte uitwaren, "is dat ik hier de wacht heb." Hij tikte op het embleempje op de borst van zijn uniform en vroeg zich even af of de jongen wel al z'n knikkers bij zich had[1]. "En nu lijkt het door deze volksverhuizing vast alsof je zomaar Bumetrel binnen mag lopen, maar dan kan ik je nu even duidelijk maken dat al dit-" Hij maakte een zwaaiende beweging naar de karren die juist langs rolden; eentje met enkele potten ogen die nog meer rolden dan de karren zelf, "-wel op lijst staat, maar jij, jongeman, jij niet. Dus, dan mag jij wel even verklaren waarom jij Bumetrel binnen wilt, vind je niet?" Hij wierp een vragende blik op de jongen.

"Of kom je voor de positie badkamers schrobben in Merifel die vorige week open kwam? Die staat wel op de lijst namelijk."  Levi trok de lijst weer uit de handen van zijn collega en zocht de desbetreffende functie op; er stond weliswaar achter dat het een vrouwelijke fee hoorde te zijn, maar met een beetje verbeeldingsvermogen...?

 1. Oioi wat een ernstig anglicisme
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #4] : 1 maand geleden »
"Badkamers schrobben?" Deus zuchtte. Dit ging niet zoals hij had verwacht. De wijze waarop de weerwolf hem forceerde mee te lopen stond hem niet aan, maar het feit dat de weerwolf hier een wachter was had een kalmerend effect op Deus. Een oplettende wachter zou het makkelijker voor hem maken om geen gespuis aan te trekken waarmee zijn vader zaken doet. Ik heb geen zin in gedoe, en absoluut niet in vijanden maken.

Al met al, frustrerend was het wel. Schrobben van badkamers. Pfff. Ja, wonden schoonmaken, op hygiëne letten. Maar hoe krijg ik dit duidelijk?   Geïrriteerd schuifelde Deus heen en weer, in zoverre hij bewegingsvrijheid had. Plots herinnerde hij de papieren die hij had gekregen. Die had hij is zijn geërgerde bui in zijn knapzak gepropt. "Beste weerwolf, mijn naam is Deus, Deus Lucrum. Ik denk dat u de papieren bedoeld om hier naar school te kunnen? Deze zitten in mijn knapzak." Deus had niet veel zin om de wachter te alarmeren en voegde er nog snel aan toe: "... Maar in die zak zitten ook items waarvan ik niet zeker ben of het is toegestaan. Heeft u liever dat ik het pak of wilt u het eerst checken?" Afhankelijk van zijn keuze en redenatie ben ik bereid mij naar zijn wil te schikken en te vertrouwen. Maar alleen als ik zeker weet dat je kunt bouwen op deze weerwolf. Hah. Nu ben ik net mijn zusje, denkend een ander te kunnen vertrouwen... Deus keek de weerwolf strak aan.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Deus Lucrum »

« [Reactie #5] : 1 week geleden »
"Deus Lucrum." De weerwolf bladerde een bladzijde verder en zag daar zowaar ene Deus Lucrum genoteerd, onderaan een rijtje leerlingen die nog verwacht werden. "Een nieuwe leerling! Dat je dat niet gelijk zegt, dat maakt alles zoveel makkelijker." Levi gaf de nachtelf een verbaasde blik alsof hij niet vanaf moment één had geweten dat de jongen hier voor onderwijs was. Je zag het meestal aan van die glinsterende oogjes en volle tassen... maar om elk nieuw kind zomaar binnen te laten en het vriendelijke praatje af te ratelen werd hem soms gewoon te saai.

"Ik ben nu wel reuze benieuwd naar al uw geheimzinnige items, maar doe eerst de papieren maar. Dan lees ik die even door, en dan mag jij ondertussen de items uitstallen waarvan jij denkt dat ik er een probleem mee kan hebben." De wachter klopte met een hand op een grote kist die tegen de muur van het wachtgebouwtje was geschoven: daar moest genoeg ruimte zijn voor de grote check. Uiteraard zou de weerwolf daarna magisch zijn tas nog controleren, maar zo kon hij gelijk de eerlijkheid van de jongen testen. Daarnaast vermoedde hij dat er met zo'n waarschuwing wel een goedje tussen kon zitten dat eerst even langs Mocha of Maida moest voordat Deus het weer terug zag.

[1]
 1. Mijn excuses voor het oponthoud, maar ik had het een beetje druk met de eerstejaars van mijn uni bemoederen (love introductietijd jaja)