Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Recept voor chaos  (144 keer gelezen)

Speeldatum: 2 juli 1308 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 maanden geleden »
Twee vieze oortjes, één oog, wat vulling voor de vorm, wat zaagsel voor het hoofd en een snufje magie: dat was het recept voor een half-gebakken, levend knuffelkonijn. Niet dat het iemand ooit gelukt was om het recept te herhalen en dus was er Flap, de enige, de Eerste. Nu hadden de meeste levende wezens een hersenpan vol leuke heen en weer draadjes die ze niet gebruikten, maar gezien Flap er daarvan welgeteld ongeveer nul bezat, draaide zijn zaagsel soms overuren. Vandaag was zo'n dag.

Het beestje was na een dag van konijnenkwaad met een voldaan gevoel onderweg terug naar de stallen. Het was hem gelukt vandaag wel drie merifellers om te kegelen - een heus record - en daarnaast ruzie te creëren tussen een daarvan en een heracori waar deze opgevallen was. Een flinke dosis chaos deed een simpel konijn als hij goed. Nu was Flap niet de beste navigator binnen Bumetrel. Gelukkig had hij hier een oplossing voor gevonden: als hij zijn neus volgde naar de meest stoffige plek op het terrein, belandde hij meestal wel thuis. Wat hij echt niet wist, was dat niet-Patu juist vandaag had besloten om de stallen eens flink uit te mesten, letterlijk en figuurlijk. Het konijntje huppelde dus vrolijk zijn neus achteraan en sloeg ergens af waar hij normaal niet af zou slaan. Glipte hij nu achter een leerling aan de bibliotheek in?

Het konijn snuffelde even en wreef een keer in zijn oog. Niet dat dat hielp - magisch zicht en al. Waarom was het hier zo donker? Was het al later dan hij gedacht had? Straks miste hij zijn wortels! Snel vervolgde het beest zijn weg over en onder kasten, tot hij uitkwam bij het hoekje waar verreweg de meest stoffige geur vandaan kwam. Een beetje verward keek Flap naar het grote hek waar hij ineens voor stond. Dat hek had hij nog niet eerder gezien. Zou de stalmeester iets nieuws hebben bedacht? Flap was het er wel mee eens: dan was de stal eindelijk een keer veilig van al die rottige leerlingen.

Gelukkig waren meeste hekken gemaakt voor van die grote myrofas en dachten ze niet aan kleine knuffelkonijntjes. Het beestje wurmde zich erdoor en keek om zich heen. Dit herkende hij ook al niet: overal stonden ineens boeken in plaats van paarden stallen. Nu leken boeken heel erg op hooi vond het konijn, maar Patu had hem ooit eens goed duidelijk gemaakt wat het verschil was toen hij een boek aan een paard aan het voeren was. Hij was daarna helemaal schoon geweest. Bah. Flap keek nog even naar de kasten en bedacht zich toen dat er boeken waren in het kamertje van de stalmeester. Misschien was hij daar per ongeluk heen gelopen... maar dat betekende dat zijn favoriete plekje om te dutten daar op de bovenste plank moest zijn!

Flap was een konijn van actie en klom behendig de kast op om te kijken of zijn favoriete plekje nog vrij was. Nu bleek dit niet zo te zijn: overal stonden dikke, stoffige boeken met glimmende zwarte kaften. Precies op de plek waar hij zijn dutje wilde doen! Nu was hij een meester magiër, dus het beestje ging snel aan de slag om de boeken weg te laten zweven van zijn favoriete slaapplek. Na een kwartiertje waren alle grote, dikke boeken naar de grond gezweefd.

Nu alleen nog een plek om ze te laten...? Flap herinnerde zich ineens een kast waar hij net doorheen was gekropen waar nog wel wat plekjes vrij waren. Dat was alleen wel weer aan de andere kant van het grote hek. Een gedachte aan het bad dat hij ongetwijfeld zou krijgen als hij al die boeken zo liet slingeren zette het konijn wel aan het werk. Nu bleek het hek van binnen toch iets makkelijker open te gaan dan van buiten, dus dat viel weer mee. Het konijn bracht de eerste paar boeken naar de lege kast die hij was tegengekomen. Na de zesde werd hij echter een beetje moe van al dat gesjouw. Hij zette de volgende paar dus maar tussen de andere boeken in een kast die dichterbij was. Bij de laatste was hij zelfs zo moe dat hij die maar gewoon het hek door schoof en hem daar liet liggen.

Hoog tijd voor dat dutje, vond Flap. Tevreden kroop het konijn terug naar de bovenste plank van de kast en wurmde zich achter de laatste paar boeken die er nog stonden, zich niet bewust van de totale chaos die hij zou kunnen veroorzaken.

[1]
[2]
 1. Wie oh wie komt ineens een verboden boek tegen over duistere magie? Jij? Ja jij!
 2. Of het hek naar de verboden sectie nog openstaat, vraag je? Misschien op een kiertje... ben je nieuwsgierig genoeg om te komen kijken?
Katiem!
« Laatst bewerkt op: 3 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #1] : 3 maanden geleden »
Bovenop het bureau van de bibliothecaris, daar waar hij nooit te vinden was, lag een massieve stapel boeken. Daarachter lag een boek die de gemiddelde boekdikte flink overschreed. Daarachter zat een jonge nachtelf, een vrouwelijk exemplaar met een ganzenveer in haar hand. En een achter haar linkeroor, haar rechteroor, in haar opgestoken haar en in haar decolleté. Vooral de laatste had de neiging het onderwerp te zijn van de gesprekken in de bieb.
De administratie van de binnenkomende en uitgaande boeken was nog nooit zo secuur bijgehouden. En de bieb had al een groot deel van zijn verdwenen boeken terug, bijeengesprokkeld op de markten van Oikilan, onder dreiging van boetes. Soms met een kusje in het vooruitzicht. Er zat een inktvlekje op haar wang.

Terwijl een konijn de orde in de verboden sector begon te wijzigen was Silke bezig de wijzigingen op papier bij te houden. Bij de orde in de bibliotheek hoorden een oude bibliotheekvampier die op de kasten klom, leerlingen van twee scholen en bovendien leraren, schoolhoofden en een enkele inwoner van de stad. Een konijn meer of minder gaf niet zoveel. Bovendien gaf het een uitstekende inzicht in de psyche van konijnen, een inzicht dat ontbrak in het boek dat ze momenteel las: Zeventig inzichten in de ziel van het dier door Alberik Vanale.

Het konijn viel in slaap en Silke bekeek haar inventaris. Toch tenminste twintig boeken die het dier niet in zijn nest wenste.

« [Reactie #2] : 3 maanden geleden »
In de boog van het plafond bevond zich een klein inhammetje waar Vladistov zich precies in kon klemmen. Af en toe ging dit mis, zodat Vladistov als een lamme gans naar de grond stortte. Maar vandaag was een goede dag. Vanuit de veilige duisternis hoog in de bibliotheek keek Vladistov neer op de wereld onder hem. Zijn oordeel was duidelijk: gewogen en te licht bevonden, meest van allen het vedervrouwtje dat was geschapen om hem te kwellen. Zijn schuilplaats in de schaduw verborg zijn fletse ogen, zodat hij zeker wist dat niemand hem kon zien. Dit was een van zijn favoriete plaatsen.

Hij zag hoe het meisje dingen noteerde. Ze was zo bekrompen dat ze hier volkomen misplaatst was. De bibliotheek was een plaats van artistieke vrijheid, van de kunst van het kennen. Maar het kind wilde rijtjes en nummertjes. Ze was een rotte plant die dit woud van de wetenschap verziekte tot het dood zou zijn.

Als een spin wachtte Vladistov op het juiste moment. Niemand wist wanneer dat was, ook de vampier niet. Maar als het kwam dan was hij klaar om in te grijpen.

« [Reactie #3] : 2 maanden geleden »
Ze wist nog steeds niet waarom ze ermee ingestemd had om daadwerkelijk huiswerk te maken in de bibliotheek. Met een goede dosis tegenzin was de phaosfee de bibliotheek in gelopen. Ze zou wel eventjes in de bibliotheek zitten en dan zeggen dat ze zich niet zo lekker voelde en er weer vandoor. Misschien kon ze zelfs wel een aantal randjes van bladzijden doen verschroeien.

"Leuke veer zo,  uhm, daar," zei Valerie met een zelfvoldane glimlach terwijl ze langs de vrouwelijke nachtelf liep en naar haar decolleté wees. De phaosfee liep verder de bibliotheek in en liep tussen de kasten door. Haar vinders gingen langs de boeken terwijl ze verveeld keek of ze iets leuks kon vinden. Haar oog viel op een glimmende zwarte rug. Onbewust van enige problemen of kijkende ogen, pakte ze het boek uit de kast, nam het mee naar tafel in een verlaten hoekje van de bibliotheek en sloeg het open.[1]
 1. Ik ben benieuwd wat voor chaos er gaat gebeuren.

« [Reactie #4] : 2 maanden geleden »
"Samboer Hilderin zegt dat de vrouwelijke boezem alleen voor babies interessant is." Antwoordde Silke kalmpjes, terwijl ze verder schreef, "maar mijn experiment bewijst het tegendeel. Ze is interessant voor mannen, bovengemiddeld interessant voor jongens, en een enkel meisje. Jij bent nummer één."
Ze streepte haar scorelijst af, en wierp een blik op het konijn. Weinig vooruitgang. Haar boezem was het konijn volkomen onverschillig gebleven. "Socophon." Noteerde ze, hardop uitsprekend. "Eerste jaar. Ontwikkelende phaosfee. Ja, dat boek bedoelde ik. Het heeft verder ook uitgebreide illustraties van de lactatie van diverse rassen. Erg interessant. Merk je vaker dat je de boezem van een vrouw interessant vindt? Zou het te maken hebben met je leeftijd? Je bent nog erg jong, misschien ben je de lactatieleeftijd niet helemaal ontgroeid? Of zou het meer te maken hebben met ouder worden? Maar dat verklaart dan weer niet waarom het voor mannelijke leraren minder interessant is dan voor jongens."

Silke keek peinzend naar haar scorelijst. "Vierentwintig jongens tegen drie mannelijke leraren. Maar daar moet bij vermeld worden dat er ook maar drie mannelijke leraren langsgeweest zijn, en vierentwintig jongens. Dat is dus toch een volledige score. Hm."

« [Reactie #5] : 1 maand geleden »
'AAAAIEEEEEEEEEEEE-' galmde Vladistovs stem door de bibliotheek. Het werd echter snel overstemd door het onsmakelijke geluid dat zo kenmerkend is voor een fossiele vampier die van grote hoogte de stenen vloer raakt. De oude man werkte zich overeind en keek even afwezig naar zijn armen die wel eens in een natuurlijker houding hadden gestaan. De pijn was er wel, maar het was gewoon één van de vele zaken die aanwezig waren in het hoofd van de bibliothecaris.

'Ze is een duifje, zo vrolijk en zo vrij. Zo blij en zo gastvrij. Iedereen laat ze binnen. Hihi, ja iedereen. Ze is een duifje, duifje, duifje,' zong de vampier en hij liep op de twee dames af. 'VLOERDUIF!' gilde hij hard in het decolleté van de oudste van de twee. Hij keerde zich abrupt naar het phaosfeetje en hij liet een knokige wijsvinger voor haar gezicht bungelen. Vreemd genoeg leken alle ledematen van Vladistov weer te zitten zoals ze waarschijnlijk hoorden.

'Ik weet dat je hier bent, dat je je hier verscholen hebt. Je plannen zijn bekend. Dacht je soms dat ik- Je zult eindigen als de schurftige rat die je diep van binnen bent. Alleen en leen. Leen? Nee! Voor jou geen boeken. Geen boeken voor het..'

De laatste woorden van de vampier vervielen in een onverstaanbaar gefluister. Hij sloot zijn ogen en gooide zijn armen weid en reikte naar de hemel terwijl hij proclameerde: 'De wijze waarop de smeden van Lom, in de tijd dat Rugor, zoon van Loghis, zoon van Monias, zoon van Querelio, zoon van Maghodor regeerde, de zes Lukhator-relieken vervaardigden is beschreven door de geleerde Lopas, zoon van Yutin, zoon van Malain, zuster van Malain de Schrijver. Op de voorlaatste maan van het negende jaar van Rugors koningschap werden de twaalf hoofden van de smederij bijeengeroepen, als daar zijn Hoali, zoon van Promot, zoon van Aelris en Maela, dochter van Krithuo, zoon van..'

« [Reactie #6] : 1 maand geleden »
"...Aethelvlad en Astarthia, etc etc", vulde een lage, geamuseerde stem het rijtje aan. "U was er zeker bij? Of hebt u de tekst toevallig net ergens gevonden tussen alle stof en as?"

Ajith wandelde verder de bibliotheek in, richting de vleermuisachtige grijsaard. Was de oude Vladistov gevaarlijk? Ongetwijfeld. Maar of het diens ras en ouderdom waren of de krankzinnigheid,  dat was de vraag. Niettemin was hij de bibliothecaris en in die functie was hij nuttig. Mits je zijn aandacht had en vasthield.

"Uw kunde is ongeëvenaard, meneer Vladistov, daar wil ik uw betoog graag even voor onderbreken. Er is een collectie boe-..." De nachtelf was de bibliothecaris nu dicht genoeg genaderd om een blik op de andere myrofas in het gezelschap te kunnen werken. Ook Ajiths blik viel onwillekeurig in de verkeerde richting, maar hij herpakte zich. Nu ja, de blik die Silkes hóófd kreeg was er een waar hij onmiskenbaar Tetachan Mocha als inspiratie had gebruikt.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #7] : 1 maand geleden »
"Oh, hallo." Zei Silke enthousiast, en dook in haar bureautje. Het perkament kwam tevoorschijn, en een vierde streep werd onder het kopje 'docenten' geplaatst. Of moest het bij personeel?

"Ik wist niet dat u kon zingen." Zei ze peinzend, twijfelend of het een compliment of een belediging was wat hij zong. Maar de bibliothecaris dook alweer diep in zijn kennis en geheugen. En ondertussen kwam haar vader binnen.

Een vijfde streepje verscheen op de lijst. Ietwat aarzelend. Het experiment had verstrekkende gevolgen, verderstrekkend dan ze had verwacht. Klaarblijkelijk was er bij Samboer toch echt iets niet juist geweest, want hij had niets vermeld over eventuele boze reacties op de boezem van een dame.
Twijfelend keek ze naar beneden. Wat was daar nu eigenlijk dat boosheid kon veroorzaken? En dat dat niet deed als het bedekt was? Ze kon niets gewaarworden. Borsten, ja. Maar wie werd er nu boos om borsten? Werd er ooit iemand boos om voorhoofden, vingers, oren, neuzen? Nekken? Schouders misschien?

Peinzend keek ze naar haar schouder. Misschien moest ze haar jurk daar ook inkorten, dan was het mogelijk om andere reacties te peilen. Ergens, ergens klopte er iets niet.

"Hallo meneer Mairtín." Groette ze keurig. "De heer Vladistov is teruggetreden in zijn geest, meen ik." Ze nam de edele heer intens op. "Ja, dat lijkt wel zo. Misschien kan ik u helpen?"