Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Van de toren blazen  (300 keer gelezen)

Speeldatum: 11 november 1308 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
Hoog van de toren viel een wolk.

Eerst was het niet helemaal duidelijk wat het was, behalve een wolk. Maar gaandeweg werd het duidelijk dat iets bovenop de toren papier spuwde. Niet een beetje, erg veel papier. Het duurde ongeveer dertig seconden. Precies lang genoeg om verdwenen te zijn voor de eerste gevleugelde leerlingen opstegen om de bron te controleren. En precies op tijd om verdwenen te zijn vlak voor de eerste personeelsleden aankwamen.

De papieren dwarrelden over het kasteel, in alle richtingen. De binnenplaats lag er vol mee. Er stond niet zoveel in, maar wat erin stond deed meer stof opwaaien dan verwacht:

KUSJESDAG
MORGEN

Ergens in de bibliotheek zat Silke, rustig achter haar bureau. Ze klapte het boek dicht waarin ze zat te lezen. Portalen en tunnels door Lilius Olgenbroed. De stapel papier die naast haar had gelegen, dertig seconden eerder, was verdwenen. Verslonden, door iets onzichtbaars. Als door een grote stofzuiger.

Silke keek op, recht in de ogen van Tatiana. Ze glimlachte. "Die spreuk werkte."
« Laatst bewerkt op: 5 maanden geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
Oh, de grijns die op Tatiana's gezicht stond het moment dat de hoop met papier werd opgezogen reikte van oor tot oor. Haar schrijfhand was ze op het moment rustig aan het ronddraaien in de hoop om de stijfheid een beetje los te masseren. Ondanks de spierpijn in haar hand kon ze toch niet stoppen met blozen en glimlachen. Morgen was het zo ver en dat was ook goed te merken. Zowel bij Silke die niet kon stoppen met glunderen op haar eigen aparte manier, maar ook aan de berg met versieringen die achter het tweetal lag, klaar om opgehangen te worden.

"En hij werkte maar al te goed, ik kan niet wachten om de verhalen te horen. Volgend punt op de agenda.  Versieringen? Word het niet tijd dat we dit mooie kasteel maar niet eens gaan opdoffen? Strikje erop?"
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #2] : 4 maanden geleden »
"Hoog tijd." Knikte Silke. Ze hadden tenslotte maar de hele nacht, en dat was niet zoveel als je een heel kasteel moest versieren. Ze stond op en nam de berg ter hand.

Tenminste, voor zover dat ging. Bijzonder slecht, zo bleek. Er volgde een lawine, en ze had nog maar een tiende over. Maar het gaf niets, want het was toch maar stof. "Misschien moeten we het anders aanpakken. Maar ik weet niet hoe." Zuchtte ze.

Ze knielde en raapte een serie linten op die tot ver in de bibliotheek van hun spoelen gerold waren. Ze trok. Ergens ging er een lichtje branden, al was dat voor de rest van de wereld niet zichtbaar. "Misschien moeten we de vloeren versieren?" Peinsde ze. "Met kleuren en banen en patronen. Ik kan wel bij de vloer, maar niet bij het plafond. In de hele stad was er niemand die mij vliegles wilde geven. Nou ja, behalve in de rozenbuurt. Daar wilden ze me wel in de wolken brengen."

Silke hield haar hoofd scheef. "Maar dat was geloof ik een beetje anders dan ik bedoelde. In ieder geval moest Hector er heel hard om lachen toen ik hem vroeg of hij dat ook dacht."
« Laatst bewerkt op: 4 maanden geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #3] : 1 maand geleden »
Ze kon het weer niet laten te lachen. "Ik hoor wel van meerdere myrofas dat de rozenbuurt hen in de wolken brengt. Het is geen wonder dat zo'n aanzicht je lijkt te verlichten en te vervoeren. Alsof je voor Amine's deur haarzelf staat."

Tatiana keek naar de linten die over de grond heen tuimelde en net zoals Silke kreeg zij ook een idee. "Vloeren! Vloeren zijn inderdaad prima te versieren, maar wat had je hiervan gedacht?" Ze pakte een spoel op, stak haar tong aandachtig uit en wierp het gevaarte zo over de kasten heen, waardoor de spoel zichzelf ontrafelde en het lint nu over 4 verschillende boekenkasten gedrapeerd was. "Laten we eerst focussen op de banen op de vloeren, maar al het overgebleven lint kunnen wel om hoge uitsteeksels heen gooien. Dan is dat ook mooi versiert." Ja, linten zouden prima gegooid kunnen worden. Alsof het bommen waren, maar dan minder destructief en al te meer vrolijk en kleurrijk. Als er iets was dat dit kasteel goed zou staan, zou het wel wat extra kleur zijn.

Tatiana hielp met het oprapen van de rest van de spoelen lint en klemde ze stevig in haar armen vast. "Hoog tijd om Bumetrel wat op te vrolijken." En ze begon enthousiast te lopen.
I'm the beast and you're the beauty.