Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Onverwachte klant?  (227 keer gelezen)

Speeldatum: 31 juni 1308 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 maanden geleden »
Zandra was al een tijd niet langs geweest bij haar zus, Laurinde. Ze had tegenwoordig haar eigen plekje dicht gelegen bij Bumetrel voor een miniem bedrag in de maand. Ze voelde zich er fijn: overdag volgende ze lessen aan Ypsilon en sinds de heroprichting ook aan de Academia Germanica, en 's nachts kon ze ongestoord aan het werk voor haar andere praktijken.

Deze praktijken waren juist de reden dat de kruislinge niet meer thuis kwam: na een onfortuinlijke nacht ooit twee jaar geleden waarbij haar zussen erachter waren gekomen wat ze eigenlijk deed in de vroegen uren van de ochtend was die relatie uit elkaar geknapt. Het jongste zusje, eigenwijs en tegendraads als ze was, had het huis verlaten en was niet meer terug gekomen. Het was toch veiliger als de zussen niet samen waren. Het was toch belangrijk dat ze goed onderwijs kreeg. Haar praktijken waren nodig omdat ze anders haar onderwijs niet kon betalen. Haar zussen zouden het nooit toestaan, dus ze kon haar zussen niet zien. En dat was toch veiliger... Zo bleef ze excuses verzinnen en zo bleef de tijd voorbijgaan tot er bijna twee jaar waren verstreken en ze nog amper aan ze dacht.

Laatst had echter een bestelling haar gebracht in een hoek van de stad waar Zandra normaal niet kwam en hier was ze een snoezig winkeltje tegengekomen. Even had ze door het raam gegluurd en tot haar verbazing herkende ze het silhouet van haar zus tegen het licht van haar werklamp aan. Ze had er versteend gestaan: kijkend naar hoe Laurinde aan het werk was. Tot die omdraaide, en haar misschien zag, en Zandra weer verdween in de schemering.

De jongste wilde het negeren, maar toch bleef het beeld op haar netvlies staan in de paar dagen die volgden. Ze was afgeleid tijdens haar lessen en kon niet goed focussen op haar werk. Ze had geprobeerd de herinneringen weer terug te stoppen in het doosje in haar gedachten waar ze zo lang hadden gezeten, maar de deksel wilde niet meer dicht. Eigenlijk was er maar een oplossing, besloot ze.

Daarom stond ze hier voor de winkel waar ze haar zus het laatst gezien had. Hij was al gesloten volgens het bord aan de deur, maar pas net. Ze had het winkeltje eerst een uurtje in de gaten gehouden, gekeken wie er binnen kwam en wie er ging, getwijfeld of ze wel aan zou kloppen. Maar nu stond ze er toch. En ze klopte aan. En ze wachtte af.
« Laatst bewerkt op: 4 maanden geleden door Zandra A. Arceneaux »

« [Reactie #1] : 4 maanden geleden »
Een klop op de deur net na sluitingstijd. Minder hard dan gisteren, maar desalniettemin een klop. Laurinde pakte haar dolk uit de lade. Als hij weer de deur in mijn gezicht trapt, mist hij een oog dacht ze grimmig.

In plaats van de deur op een kier te doen en de kans te geven om deze open te trappen, zwiepte ze met een resoluut, maar uiterst elegant, gebaar de deur in één keer open en stond zo oog in oog met haar jongste zus, een ontmoeting die waarschijnlijk net zo hard aankwam als de deur van gisteren.

“Zandra.” klonk het ijzig, Laurinde probeerde haar gevoelens grondig te verbergen. Ook al maakte haar hart een sprongetje, er was teveel gebeurd in het verleden en  het pad dat Zandra had gekozen beviel haar absoluut niet.
“Ik ben gesloten, als je verstel-werkzaamheden hebt kom je morgen maar terug, net als andere klanten.”
Ze sloeg haar armen over elkaar. Zandra was aan zet.

« [Reactie #2] : 4 maanden geleden »
"Anna," verbeterde de kruislinge haar zus met even weinig intonatie. Niemand noemde haar nog Zandra. Zandra was een naam uit het verleden, uit een geschiedenis die niet meer van haar was, of die misschien zelfs nooit van haar was geweest. Overdag was ze gewoon Anna, hoewel ze 's nachts nog weer een andere naam droeg. "En ik kan mijn eigen kleding wel verstellen."

Zandra keek haar zus onderzoekend aan. Ze had deze reactie verdiend, dit ijzige. Het was haar keuze geweest al die tijd geleden om weg te lopen in plaats van de problemen uit te werken die er waren ontstaan. Het was ook haar keuze geweest om daarna niet meer terug te komen. Maar dat nam niet weg dat ze soms wel iets stekends voelde - Laurinde had geweten dat ze op Ypsilon was begonnen. Laurinde had haar zelfs ingeschreven, wist de pseudoniem die ze droeg. Ze had haar kunnen opzoeken als ze haar zusje terug had gewild. Het was dus niet alleen aan haar kant misgegaan, het was aan alle kanten misgegaan. Maar wat wilde je? Drie zussen in het midden van hun ontwikkeling, op de vlucht voor een moordzuchtige koning, beroofd van hoop na de eerste ontmoeting met hun broer, geldloos, statusloos; het kon alleen maar misgaan.

Ondanks al dat stond Zandra hier. Wil je me vergeven? Wil je weer van me houden zoals je deed? Wil je me weer terugnemen? Mag ik weer wakker worden in de ochtend en me veilig voelen omdat ik weet dat je in het bed naast me ligt? Al dat werd niet gevraagd en kon nooit gevraagd worden. Er was te veel gebeurd en beide vrouwen droegen te veel bagage bij zich. Maar toch die vraag, waar al die vragen misschien in verscholen zaten: "Mag ik binnenkomen?"

« [Reactie #3] : 4 maanden geleden »
Bij alle Goden, dacht Laurinde, ik ben blijkbaar erg populair op het moment.

Laurinde stapte opzij om haar zus binnen te laten, controleerde of er zich geen verdachte sujetten in de straat bevonden en sloot de deur.

“Wat brengt jou hier? Heb je ook mijn hulp nodig? Zit de schout achter je aan?”
De prinses nam haar jongere zusje van top tot teen op en zuchtte.
“Waar zijn mijn manieren,” mompelde ze, “wil je wat eten, ik heb vanochtend een mand brood als betaling ontvangen.”
Nog voor het antwoord kwam was Laurinde naar de keuken gelopen en had de mand met brood op tafel gezet, ze betrapte zichzelf erop dat ze de broden in de gauwigheid geteld had en een kort moment walgde ze van zichzelf. Blijkbaar was het vertrouwen in haar zusje al zo ver weg gezakt.

“Maar komop, “herhaalde ze de vraag terwijl ze een stuk brood voor Zandra hield, “wat brengt je hier, of heb je je tong verloren.”

Bloed blijft bloed dacht Laurinde, als ik haar kan helpen moet ik het proberen.

« [Reactie #4] : 4 maanden geleden »
Zandra stapte voor haar zus langs de duur door en liet voor het moment al haar argwanende tikjes maar eens voor wat ze waren. Geen controlerende blikken naar de schaduwen, geen stoel tegen muur aan en geen messen op tafel: gewoon een zusje dat op bezoek kwam. Ze voelde zich wel te ongemakkelijk om plaats te nemen op een van de stoelen, maar bleef in plaats daarvan een beetje verloren in het midden van de kamer staan.

Met een knikje nam de kruisling het stuk brood aan en brak een stukje af, waar ze onopvallend aan rook. Laurinde zou het alsnog wel zien: zij had haar ooit geleerd welke vergiften ze voor moest opletten en hoe die het eten affecteerden.

"Hoe is het hier? Kan je goed rondkomen?" Ze ging nog niet mee met het spelletje wat Laurinde speelde: dan stond ze over twee minuten alweer buiten de deur. Zandra keek het kleine winkeltje wat rond: er hing genoeg dat indiceerde dat haar zus genoeg inkomen moest hebben, maar de stof op enkele kledingstukken verraadde dat de zaken ook wel eens beter konden lopen.

Het stuk brood zat nog onaangeroerd in haar hand: net zoals Laurinde de broden had geteld voor ze aan te reiken, zo vertrouwde Zandra haar zus niet helemaal. Er waren vast nog genoeg vergiften die haar zus kende waar zij nog nooit van had gehoord.
« Laatst bewerkt op: 4 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #5] : 4 maanden geleden »
[1]”Werkelijk Anna?” klonk het bits, “denk je werkelijk dat ik jou zou willen vergiftigen?”

“Ga zitten, alleen paarden eten staand.” Laurinde wees naar de stoel tegenover haar, haar stem standvastig en autoritair.
“Ik wacht nog steeds op de reden van jouw bezoek zusje.” Ogenschijnlijk onverstoorbaar at Laurinde haar brood, maar de emoties gierden door haar lichaam.
Zou ze in problemen zitten? Is ze gestopt aan Ypsilon? Had ze Kaimi nog gesproken, of Huelwen?

Ze nam nog een hap en besloot al die gedachten voor nu buiten te sluiten.

“Kom op zus, vertel op,” sprak ze terwijl de blik in haar ogen wat zachter werd, “er is geen probleem dat we niet kunnen oplossen.”
 1. Doet Laurinde of ze niet heeft gezien dat Zandra aan het brood rook? (4) Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #6] : 4 maanden geleden »
"Macht der gewoonte," antwoordde de jongste, "Je weet nooit of de bakker onschuldig is, of dat zijn vrouw misschien geruchten heeft gehoord, of dat de nieuwe loopjongen vroeger loopjongen was in Nascam en de posters heeft zien hangen met onze hoofden erop en fikse prijzen eronder die ervoor kunnen zorgen dat hij de rest van zijn leven zijn eigen loopjongens in dienst heeft. Hij heeft wel vleugels, weet je. Halfbloedje, gok ik zo, maar alsnog een dagwezen als geen ander. Of natuurlijk dat je bloedeigen zus je wil vergiftigen." Ze keek haar zus even aan, maar nam toen toch een hap van het brood. Vertrouwen werd dat genoemd, wist het meisje nog uit een vorig leven.

Deze situatie maakte Zandra prikkelbaar, en daarom bleef ze staan. Ze was in een verleden gestapt waar ze niet naar terug wilde maar dat haar niet los wilde laten. Gevoelens knaagden aan het zachte, landelf deel van haar hart en eigenlijk moest ze de waarheid wel onder ogen zien: Zandra miste Laurinde. Om dat toe te geven was echter te veel voor de trotse nachtelf in haar.

"Kaimi was hier gister," sprak ze dus. Hoe ze aan die informatie kwam werd niet gedeeld. Misschien omdat ze hier de hele week al voor de deur had gestaan? Haar moed bijeenrapend tot ze er genoeg van had om op een deur te kloppen? "Komt hij vaker? Wat wilde hij?"

« [Reactie #7] : 4 maanden geleden »
Dat Zandra ook wist van Kaimi’s bezoek verraste haar niet eens. Zandra had altijd het vermogen gehad om alles te weten en op plekken te zijn waarvan je niet verwachtte dat ze er zou zijn.
“Klopt,” bevestigde ze de eerste opmerking,  “Kaimi was hier en nee, dit was de eerste keer dat ik hem weer zag.”

Laurinde keek Zandra indringend aan.
“Wil je alstublieft gaan zitten? Ik krijg er de rambam van als iedereen blijft staan.”
“Kaimi had een zakelijk voorstel te bespreken waarover ik je dadelijk best meer wil vertellen[1],” als je het al niet weet omdat je hebt staan afluiseren dacht ze, “maar vertel eerst eens wat jou hier brengt?”
“Ik ga eerlijk zijn Zandra, ik had je niet verwacht, maar ik ben wel heel blij je te zien.”

Een gemeende lach gleed over het gezicht van de oudste zus.
 1. beetje tijd rekken, weet nog niet welke kant het precies op gaat

« [Reactie #8] : 3 maanden geleden »
Zandra knikte en name de informatie in zich op. Ze had het gesprek gister niet afgeluisterd, want met zoveel Arceneaux bloed op een plek kon ze net zo goed met een bordje over het grote plein rennen dat ze het gebroed van Satis was. Het was echter niet moeilijk om af te leiden waar het gesprek waarschijnlijk over was gegaan: het was hot news binnen de muren van Bumetrel dat de vrouw van de gymleraar was verdwenen en de vader met een ongewild kind had achtergelaten. Ze wilde erop ingaan, maar de laatste woorden van Laurinde zorgden ervoor dat de hele kwestie even naar de achtergrond verdween.

"Je bent blij me te zien?" Zandra keek gaar zus met versperde ogen aan. Ze voelde de warmte van de glimlach, maar wist niet meer hoe die te ontvangen of te beantwoorden. De ongemak van eerder zette zich om in woede en frustratie over de jaren waarin haar zus haar vergeten was en waarin Zandra daarom haar familie maar de rug had toegekeerd. Ze balde haar vuisten en klemde haar kaken op elkaar. "Waarom ben je me dan niet komen opzoeken? Je kent mijn naam nu, je weet dat ik Ypsilon doe. Je had net zo goed gewoon langs kunnen komen als je me wilde zien!"

Woede zette zich net zo snel om in verdriet en waar het meisje eerst als een razende in de kamer had gestaan met haar hand op haar gevest, zo stond ze nu verloren en onzeker bij. "Ik dacht... Ik dacht dat je me niet meer wilde." Ze probeerde weer haar onleesbare gezicht van eerder op te zetten en een nonchalante houding aan te nemen, maar het lukte haar niet. Niet bij Laurinde.

« [Reactie #9] : 3 maanden geleden »
Laurinde stond verbaasd naar de wisseling in gemoedstoestand van haar zus te kijken.
In eerste instantie maakte ze een onbeschaamd verwijt, om vervolgens emotioneel te imploderen.

“Zus beheers je, je gedrag is dame onwaardig!” Laurinde klonk streng maar voelde medelijden met haar zusje en nu ze de zaak overdacht had ze wellicht een punt maar dat zou Laurinde niet snel toegeven.

“Denk even na,” sprak ze fluisteren, “meester Calce bezoekt heel toevallig het studentenhuisje van een willekeurige nachtelf.”
Voor de buitenwereld was nauwelijks waar te nemen dat beide zussen halfling waren. Noem het een speling van het lot, een grap van moeder natuur, maar het leek wel of het nacht- en landelfen bloed gelijk was verdeeld onder de kinderen van Satis.
“Wat voor excuus had ik moeten gebruiken? Ik kan moeilijk zeggen dat je mijn zus bent, zelfs de meest onnozele onnozelaar zou die optelsom kunnen maken. Als jij het atelier inloopt wekt dat minder argwaan.”

Ze liep naar haar zus toe en drukte haar  troostend tegen zich aan.
“Neemt niet weg dat we elkaar veel te lang niet hebben gezien en laten we dit moment nu niet verpesten door het strooien met verwijten en wantrouwen.”

Laurinde liet haar zus los en keek haar ernstig aan.
“Om kort te gaan, Kaimi heeft gevraagd of wij zijn zoontje kunnen opvangen.”

« [Reactie #10] : 3 maanden geleden »
Zandra probeerde zich te herpakken en de situatie in te zien zoals Laurinde die uitlegde. Ze was de laatste jaren inderdaad meer op haar nachtelfelijke vader gaan lijken: de zachte rondingen en open glimlach van haar moeder waren verdwenen. Nu zag je alleen nog de scherpe gelaatstrekken, het zwarte haar en de vlekken op haar gezicht, die mettertijd ook nog donkerder waren geworden. Haar lichaam was tenger en gespierd als dat van een nachtelf. Alleen haar fel blauwe ogen gaven nog weg dat het plaatje niet helemaal klopte bij wat meeste myrofas dachten.

Nu had het zusje ook dezelfde trots van haar vader geërfd, dus toegeven dat haar zus gelijk zou kunnen hebben deed ze niet zomaar. In plaats daarvan kwam er een lichtelijk gefrustreerde "Hmm," tussen haar opeengeklemde lippen vandaan en sloeg ze haar armen over elkaar heen. Ze was nog steeds van streek, onwetend over wat ze met deze gevoelens moest. Gemis, woede, verdriet, blijdschap: emoties die ze in geen tijden gevoeld had krioelden nu als wormen door haar lichaam heen.

Haar zus zag dat en omhelsde haar. Zandra bleef ongemakkelijk staan, maar verbrak de omhelzing niet. Eigenlijk vond ze het wel heel fijn, en ze voelde hoe haar emoties van net zich weer meer begonnen gedragen zoals haar gewend was. Dame-waardig, zoals Lau zou zeggen. Na een tijd die voor haar iets te kort voelde werd ze weer losgelaten en vertelde Laurinde verder over Kaimi.

"Cyrano? Wil hij zo graag van het kind af nu zijn vrouw weg is?" Zandra nam uiteindelijk plaats op de stoel doe haar aan het begin van het gesprek al was aangeboden. Dat hij liever geen zoon had gehad, of een vrouw wat dat betreft, was binnen Bumetrel algemeen bekend, maar dat hij het kind zou afstaan om weer een beetje rust terug te krijgen was iets dat Zandra nog niet bedacht had. De kruisling nam een dolk uit haar laars om het brood dat ze had gekregen verder in stukken te snijden. Of misschien omdat ze gewoon graag een wapen in haar handen had.

« [Reactie #11] : 3 maanden geleden »
“Jij wist al dat zijn vrouw bij hem weg was?” Laurinde kon een grinnik niet onderdrukken.
“Jij hebt altijd aanleg gehad om alles te weten zusje van me, er komt een moment dat die gave van jou heel belangrijk voor ons gaat worden. Hou me vooral op de hoogte van zaken die van belang kunnen zijn wil je?”

“Maar ja, hij wil zijn zoon hier stallen. Hij vroeg me letterlijk of ik een manier wist waarop hij van zijn zoon afkwam zonder dat hij hem moest vermoorden. Uiterst charmant, niet?” vroeg Laurinde zonder het antwoord af te wachten.

“Ik heb toegezegd, dus over een paar dagen is er een kleine over de vloer. Hij denkt dat ik gezwicht ben onder zijn druk, maar dat is niet zo. Niettemin is het resultaat hetzelfde en ik weet eigenlijk nog niet hoe ik dit allemaal ga combineren.”

Laurinde was openhartig tegen haar zus die ze. ondanks haar nukken en nachtelf trekjes, vertrouwde. Of was het meer de noodzaak om haar te moeten vertrouwen? Dat vertrouwen zou zich uiteindelijk uitbetalen, zo dacht de prinses.
Of die uitbetaling in de vorm van een mes in haar rug of een bondgenootschap zou zijn wisten alleen de goden.
Maar, besefte ze, om haar doel te bereiken moest ze hoog spel spelen en om dit spel te spelen moest ze risico’s nemen.

« [Reactie #12] : 2 maanden geleden »
"Kennis verkoopt duurder dan cacao dezer dagen," merkte het zusje op. Het klonk als een spreuk op een tegeltje, maar Laurinde zou zich kunnen afvragen of er niet meer achter schuilde - of de praktijken waar de twee ooit over waren uitgevallen nog doorliepen of dat ze daadwerkelijk netjes naar school ging en haar onderwijs betaalde met geleende stufi.

"Je wil Cyrano hier houden?" De greep om haar dolk verstevigde. "Bij Cerce waarom wil je dat? Het kind is nog meer nachtelf dan ik ben, myrofas gaan dan vragen stellen. Je hebt hier iets opgebouwd," ze maakte met een dolk een gebaar naar de ruimte om zich heen, "misschien geen paleis met bediendes maar wel een degelijk leven met genoeg om te eten. Als je dat-" Zandra grimaste, "dat gebroed hier in huis neemt wordt het alleen maar onveilig."

Zandra keek Laurinde in de ogen aan. Die zachte landelf met de lieve glimlach en haar eigen bedrijfje - het was een betere façade geworden dan Kaimi ooit gelukt was. Toch zag ze iets branden achter die donkere ogen, een vuur dat het burgerleven niet kon stillen. Vuur omdat het Arceneaux bloed nog door haar aderen stroomde. Laurinde kon de nachtelf in zichzelf net zomin omleggen als Zandra de landelf in zichzelf. Laurinde leek het niet eens te willen.

"Je wil toch niet...?" Er was een spreekwoordelijk kwartje gevallen. Laurinde wilde het kind niet omdat ze het zielig vond of om het goed uit haar hard. Laurinde wilde de kroonprins van Nascam in haar eigen klauwen hebben. Zandra voelde iets van respect voor de zus waar ze jaren geleden al haar respect voor verloren was.
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #13] : 2 maanden geleden »
Laurinde hoorde haar zus aan. Ze had uiteraard gelijk dat haar neefje nog nachtelf was dan haar zus en dat iets dergelijks zeker op zou vallen. Het was dan ook zaak om te zorgen dat het niet opviel.
Laurinde had al wat ideeën om dit te realiseren maar had nog niet besloten wat te doen.

Een waarderende glimlach verscheen om de mond van de prinses toen Zandra haar idee raadde.
“Ik zie dat het kwartje gevallen is?"

“Je hebt gelijk,” fluisterde ze, “Kaimi is week. Niet in staat om ook maar iets te beginnen. Als er hoop is dat onze familie ooit de troon weer bestijgt, dan zijn wij degenen die moeten zorgen dat dit gebeurt. Vrouwen op de troon zijn niet te accepteren, maar een nazaat, de eerste mannelijk in lijn natuurlijk wel. De vraag is wie de eerste mannelijke in lijn zal zijn en als dit dan toch dat joch van Kaimi is, dan zullen wij het maar beter opgevoed hebben is het niet? Laten we zorgen dat we de toekomst een beetje sturen.”

Achteloos keek ze naar haar nagels.
“We moeten er natuurlijk volledig zeker van zijn dat we niet gestoord worden in ons werk.” De blik die Zandra toegeworpen kreeg was vol zelfvertrouwen, op het hooghartige af. “En om te zorgen dat we niet gestoord worden, heb ik je nodig Zandra. Ik wil weten wat Kaimi allemaal uitspookt, waar zijn vrouw is gebleven. Voor wat wij weten zou dat ook zomaar een spion van Everhard kunnen zijn.”

Ze boog over de tafel heen en dempte haar stem nog meer zodat het niet meer was dan een licht gefluister.
“We moeten elkaar steunen Zandra, we weten dat Kaimi niets voor ons zal betekenen. Mettertijd zal jouw beloning groot zijn, maar voor nu kan ik niet meer bieden dan goede maaltijden en steun waar jij het nodig hebt.”

Haar hart bonste in haar keel. Ze wist heel goed wat de consequentie was als Zandra niet toe zou happen, maar ze wilde aan die gedachte geen aandacht schenken.

“Als je niet wil helpen is dat jouw keus, maar vertrouw ik op jouw discretie.”