Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Vanavond geen vertier  (74 keer gelezen)

Speeldatum: 8 augustus 1308 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 weken geleden »

Rode lichten flikkerden tussen rode gordijnen. Het raam waarachter ze stonden was wat smoezig, maar verhulde desondanks niet de vormen die daarachter schuilgingen. Een mooie vrouw met overvloedige rondingen en weinig kleding draaide een paar lome rondjes, verlicht door het rode licht van de kaarsen. Ze boog voorover, waarbij haar volle boezem nog net niet uit de stof van haar topje viel. Levi's mond viel wel open.

Een overduidelijk kuch onderbrak de weerwolf zijn gestaar. Naast het rood verlichte raam was namelijk een grote deur, met twee nog grotere wachters daar weer naast. Een van hen keek hem nu met zo'n veelbetekenende blik aan dat de woorden die volgden eigenlijk overbodig waren: "Opdokken of opdonderen."

Levi's witte huid kleurde even rood als de lichtjes achter het raam en met nog een laatste blik op de dansende dame liep hij richting... de deur? Als je het de weerwolf vanochtend had gevraagd zou hij zweren dat hij zich nooit in zo'n huis van ontucht zou begeven, maar hier was hij dan toch. Na een ruwe fouillering en een duit uit zijn geldzak was de weerwolf de Vlezige Vrouwe binnengestapt.

Binnen werd de weerwolf overstelpt met geuren en geluiden. Parfums van vele vrouwen vermaskerden de geur van zweet en testosteron en een vrolijk deuntje verhulde de geluiden die van de hogere verdiepingen kwamen, maar voor de weerwolf was alles perfect waarneembaar. Iets te perfect, dacht Levi bitter terwijl hij probeerde zich niet nogmaals te laten afleiden.

Hij nam plaats aan een lege kruk bij de bar. Snel wenkte hij een van de minder schaars geklede dames, een meisje dat amper zestien kon zijn. "De heer Olfughto, is hij vanavond te spreken?" Levi wilde nu dat hij toch zijn wachters uniform aanhad om iets meer autoriteit uit te stralen, maar hij had die in zijn kamertje achtergelaten om ongewenste roddels te voorkomen.
« Laatst bewerkt op: 3 weken geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #1] : 3 weken geleden »
Putila was een meisje dat al een aantal jaren in dienst was van Olfughto en zich vaak met andere zaken bezighield dan de meeste dames in dit etablissement. Ze herkende de weerwolf als een wachter van Bumetrel, al was ze zijn naam vergeten. Putila kende de namen van heel veel belangrijke inwoners van Oikilan en ze wist precies wie er allemaal bij de wacht zaten van Oikilan, Bumetrel en het hof. Dat was belangrijke informatie, had ze van Olfughto geleerd. Het meisje glimlachte lief naar de wachter. 'Ik zal kijken of hij er is, meneer. Als u in de tussentijd u misschien wilt ontspannen?'

Het kind gebaarde uitnodigend naar de bar en in één beweging wees ze daarna ook richting een tweetal dames die iets verderop stonden. Na nog een vriendelijke glimlach verdween het meisje om een paar minuten later weer terug te komen. 'Hij kan u nu al ontvangen,' zei Putila en uit haar toon viel op te maken dat dit een eer was die lang niet iedereen te beurt viel. Ze nam zijn hand en leidde hem achter haar aan door een paar gangetjes. Even keek ze achterom en nam de wachter snel van top tot teen op. Ze leek wel tevreden met het uitzicht, maar zei niets.

In plaats daarvan ging ze hem voor een smal wenteltrapje op. Ze klopte op een deur en ging Levi toen voor. De kamer waar ze in terechtkwamen was ruim en luxueus ingericht. Er waren geen ramen; al het licht kwam van een warm vuur in de grote open haard. Achter een duur bureau zat Olfughto, met een jongen die nauwelijks ouder was dan het Putila. De jongen masseerde de schouders van de nachtelf, maar stopte toen Olfughto zijn hand opstak. 'Ga maar met haar mee en kom straks weer terug.' De jongen knikte even en leek zich toen te realiseren dat Olfughto dat niet kon zien. 'Ja heer,' zei hij met een hese stem.

De twee jongelui verlieten de ruimte en Olfughto keek de weerwolf even aan voor hij naar een prachtige houten stoel gebaarde aan Levi's kant van het bureau. In de stoel lag een zacht kussen. 'Neem plaats Levi, ik zie dat je je uniform op het werk hebt gelaten. Wat wilde je met mij bespreken?' De stem van de nachtelf was vriendelijk en er was even een kort glimlachje te zien, maar de ogen die Levi aankeken droegen de blik van een oude man.
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #2] : 3 weken geleden »
Levi liet zich toch kort afleiden door het tweetal dames waar naar gewezen werd maar liet zijn blik na een moment weer afdruipen. Geen van de twee was zo vol gebouwd als de vrouw die in het raam had gezeten en daarnaast had eentje exotisch rood geverfde lokken. Vast een mooie kleur voor een simpele zeeman die het gros aan bruin en blond zat was, maar voor de kleurenblinde weerwolf was het niet heel aantrekkelijk.

Een derde jongedame had echter gemerkt dat Levi's interesse niet bij de twee aangeboden dames lag en kwam tegenover hem achter de bar staan. Ze had een volle boezem en zo mogelijk nog vollere lippen, naast een waterval aan donkerbruine krullen. Zoetgevooisd begon ze aan een gesprekje waar Levi haperend op in probeerde te gaan, maar gesprekken met een vrouw voeren was nooit helemaal zijn ding geweest en al helemaal niet als ze je haar decolleté in het gezicht duwde.

Hij stamelde dus ook een zwak excuus toen het meisje van eerder weer terug was en liep daarna dankbaar achter Putila aan. Die dank verdween ook weer als sneeuw voor zon toen hij bekeken werd als een stuk wild op de markt, hoe waarderend haar blik ook leek te zijn. Levi kreeg er rode oren van. Gelukkig werd hij al gauw naar de juiste kamer geleid en was hij buiten bereik van de vreemde geuren en taferelen die een bordeel eigen waren.

Een beetje ongemakkelijk stond de weerwolf dus uiteindelijk met zijn twee decennium voor de man die er wel vijftig droeg. Hij voelde de blik op zich rusten en probeerde zijn professionaliteit te herpakken terwijl de twee kinderen het vertrek verlieten, waarna hij snel plaatsnam op de aangeboden stoel. "Ik uh," Levi kuchte toen hij ondervond dat zijn stem inmiddels even hees klonk als die van de jongen zojuist, "Ik ben hier in opdracht van de kapitein." Welke kapitein zou Olfughto wel weten. "Vandaag is er een individu in de stad ontdekt die hij er liever weer weg wil hebben. Evoy du Vessa. Ik neem aan dat deze naam u bekend voorkomt?" Als de nachtelf tegenover hem een naam als Levi wist te herinneren dan was een uit ere gevallen adellijke nachtelf vast ook bekend.

"Ik heb vandaag navraag gedaan en vernomen dat de jongen eventueel deel uitmaakt van de gilde voor zakkenrollers...?" Hij liet een korte stilte vallen en probeerde de nachtelf te peilen. Ver kwam hij uiteraard niet en besloot het maar ronduit te vragen. "Ik heb ook vernomen dat deze gilde wel eens onderonsjes heeft in de straat waar uw ramen over uitkijken en waar uw wachters en andere personeel," om het maar zo te noemen, "zich dagelijks begeven. Ik vroeg me af of u mij meer zou kunnen vertellen over deze gilde en de eventuele betrokkenheid van de nachtelf daarbij."

Pfoe. Indrukwekkende man wel, dacht Levi terwijl hij een beetje te opgelucht uitademde. Hij voelde zich net weer die eersteklasser die een latijn presentatie moest geven terwijl hij een maand geleden uit het verre noorden was komen reizen en misschien twintig woorden latijn sprak. Had de kapitein niet een geschiktere kandidaat voor deze taak kunnen vinden? Dan zat hij nu naast de haard met Aimée, of wellicht met een van de wellustige dames beneden...

« [Reactie #3] : 3 weken geleden »
Olfughto nam de tijd om de man voor hem nauwkeurig in zich op te nemen. Hij was jong en op een ruige manier knap. Het baardje kon de jongen beter achterwege laten tot hij wat ouder was. De huid was opmerkelijk licht voor het beroep dat de man had. Hij leek timide, hoewel hij goed zijn best deed zich zelfverzekerder voor te doen dan hij was. Veel weerwolven hadden de neiging zichzelf te overschreeuwen, maar deze had meer zelfbeheersing.

Levi was hier dus op verzoek van de kapitein. Er waren er twee op Bumetrel, maar hoewel Alaiz Magvatero al een oude knol was die haar beste jaren had gehad was ze beslist geen hij. Daardoor bleef Sadirs Tsur over, de nogal middelmatige kapitein van de wacht die zijn huidige functie meer bekleedde op basis van ervaring dan uitzonderlijke competenties. Olfughto moest toegeven dat het een slimme zet was geweest om de vrouw met al haar kennis en vaardigheden achter de man te zetten.

'Interessant dat de kapitein van de wacht van Bumetrel een wachter zonder uniform naar mijn verblijf in de stad stuurt in plaats van dat hij mij aanspreekt wanneer ik op Bumetrel ben of logischer nog, de stadswacht inlicht over deze Du Vessa. Men zou haast denken dat de kapitein de samenwerking met het gezag van Oikilan mijdt omdat hij dit gezag niet vertrouwt of iets te verbergen heeft.' Olfughto stond langzaam op en liep naar een breed dressoir.

'Wil je ook wat drinken, Levi? Het is betere wijn dan je op je werk of in de kroeg zult vinden.' De elf liep met een karaf en twee kristallen glazen terug naar het bureau. Hij schonk beide glazen vol, ongeacht het antwoord van de weerwolf en schoof hem er een toe. Daarna liep hij rustig terug om de karaf weer op het dressoir te zetten. Toen Olfughto uiteindelijk weer in zijn zetel zat sipte hij aan de wijn.

'Evoy du Vessa, was dat niet de jongeman die wat al te drieste plannen had met de dochter van de herbergier?' vroeg Olfughto. 'Ja, ik herinner me de kwestie wel. Ik meende dat de school heeft bepaald dat de jongen niet langer welkom is op Bumetrel.'

De oude elf nam een kleine slok en mijmerend sprak hij: 'Een dievengilde, dat lijkt me een onbetrouwbare werkomgeving. Maar ik weet dat er wel eens zakkenrollers in dit district te vinden zijn. Zo af en toe proberen ze wel eens iets, maar de gastheren die je beneden vast wel hebt gezien voeren een doortastend ontmoedigingsbeleid dus ik heb weinig last van ze.'

Olfughto keek nog eens goed naar zijn gast en vroeg toen: 'Hoe bevalt je baan, Levi? Past die bij je talenten en heb je er de juiste toekomstperspectieven? Mocht je niet de rest van je dagen willen vullen met leerlingen binnen laten zou ik je een prima baan kunnen bieden met een salaris dat Bumetrel je niet zal geven. Ik kan altijd jongens als jij gebruiken.' Peinzend voegde hij er aan toe: 'Je hebt een goed gezicht. Als je dat baardje weg zou laten zou prima bij de Orchidee kunnen werken.' Als wachter natuurlijk.
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #4] : 1 week geleden »
"Over de beweegredenen van de kapitein kan ik weinig kwijt," antwoordde de weerwolf, "ik ben maar de loopjongen. Ik krijg mijn opdrachten, voer ze uit en rapporteer terug bij de heer Tsur." Hij volgde een beetje onder de indruk hoe Olfughto al zijn massa de stoel uit kreeg en naar een dressoir liep voor een glas wijn dat waarschijnlijk uit een jaar kwam van voor de weerwolf geboren was.

"Dat is de jongen ja," bevestigde Levi. "Naar de kapitein's weten is hij destijds uit Oikilan vertrokken, maar blijkbaar is hij toch blijven hangen of later teruggekeerd. Iets wat de kapitein niet zint." Hij reikte naar het glas dat voor zijn neus was gezet en nam een kleine slok. Levi was een jongen die een grote beker mede waardeerde boven het fijnste glas wijn, maar hij moest toegeven dat de nachtelf tegenover hem gelijk had. Blijkbaar had hij gewoon nog niet genoeg fijne glazen wijn in zijn korte leven gedronken.

Juist toen de weerwolf een volgende slok wilde nemen gooide de heer tegenover hem het gesprek ineens de andere kant op. Hij verslikte zich en probeerde uit alle macht de voorstelling van zichzelf in een schunnige jurk weer uit zijn gedachten te krijgen. Hij nam nog een slok, zowel tegen het verslikken als het helse beeld. Evoy was even vergeten.

"Als wachter bedoelt u, hopelijk? Ik zou niet..." Wat zou hij dan in Olki's naam aan zijn roedel moeten schrijven? Dat hij overwoog bij een hoerentent te gaan werken? Hij kreeg alleen al rode wangen bij het idee.

Toch verwierp hij het idee niet helemaal. Bedachtzaam wreef hij over zijn beginnende baardje waar zojuist nog commentaar op was geleverd. De weerwolf was uit principe tegen etablissementen als deze, maar de Orchidee leek hem een vrij nette variant daarvan. Daarnaast was hij al bijna twee jaar bezig met het sparen voor hem en Aymée maar de getale die haar vader om haar gevraagd had waren nog niet in zicht. Dus vroeg hij na een minuutje of wat alsnog: "Wat zou er allemaal bij komen kijken?"