Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

'De markt, van alle markten thuis.'  (112 keer gelezen)

Speeldatum: 7 augustus 1308 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 maanden geleden »
Het was marktdag. Een dag vol gezelligheid met kraampjes vol met eten en leuke spulletjes. Voor de klanten dan. Voor de kraamhouders was het een dag hard werken. Als je een goed lopende zaak had tenminste.
Nu had Tobias niet een heel slecht lopende zaak. Hij kwam rond en kon zijn gezinnetje verzorgen. Maar hij deelde zijn kraam wel met twee andere verkopers. Gelukkig kon hij het goed met de mannen vinden.

Het eerste dagdeel had Tobias niet heel veel verkocht. Hij moest in de middag echt zijn best gaan doen. Gelukkig klaarde de lucht wat op. Misschien zou dat meer klanten trekken.
En het hielp. Een wat ouder vrouwtje kocht een centaur beeldje voor haar kleindochter. Tobias was blij dat hij die had verkocht want het was een van zijn duurdere exemplaren. Er zat veel tijd in.
Even later kwam een kind zeuren bij zijn moeder dat hij echt dat honden beeldje wilde. En het kind kreeg het nog ook. Natuurlijk vond Tobias dat geen probleem.

Maar na de drukte kwam rust. Kon Tobias mooi even zijn beeldjes opnieuw uitstallen. En er weer wat nieuwe bij zetten. Trots keek hij op van zijn werk toen hij recht in de ogen keek van een andere weerwolf. De trots maakte al snel plaats voor ongeloof. Stond Tatiana nou voor zijn neus?

Off: Eerste post voor Tati

« [Reactie #1] : 2 maanden geleden »
Het kon niet kwaad om op haar vrije dag een stukje te gaan winkelen in Oikillan. Zeker niet als het markt was en het paste Tatiana eigenlijk wel om alvast te kijken waar ze voor een redelijk zakcentje een paar nieuwe jurken kon kopen. Op een gegeven moment werden die van haar gewoon faal na het vele gebruik en de vele wasbeurten. Laat staan de aantal keer dat ze in attanna stond en haar jurken uit hun naden scheurden. Nee daar zou echt wat op gevonden moeten worden...

Met een vleesstok in haar handen liep ze langs de verschillende kraampjes, ze beet een stukje af en trok een stukje van het schapenvlees af om het richting Jippe te gooien. Hij ving het op uit de lucht en begon er vrolijk op te kauwen. Haar hond mocht dan wel oud zijn, maar voor voedsel had hij nog steeds een reserve extra energie over. Hij trippelde vrolijk achter haar aan en ze gaf hem een gezellige aai over zijn kop.

Zo schuifelde ze van kraampje naar kraampje, de ene verkocht verschillende kleuren linnen, de volgende verkocht hompen kaas die lagen te verkwijnen in de zon. Bij dat kraampje moest ze even haar neus opsteken, de zweterige lucht van de kaas stak haar iets te veel in haar neus. Jippe leek het ook niet erg plezant te vinden en stond al bij het kraampje tegenover die van de kaas houder te kwispelen. Tati draaide zich om, bracht haar vleesstok naar haar mond en liep op haar hond af. Er liep een vrouw met haar kind weg van het kraampje en daar stond een bekende kop vol met blonde, wilde haren achter de kraam. Zou... Zou het? Ze snoof diep en daar rook ze hem, rechtstreeks tussen de stank van de kazen door. Het was weeldegelijk Tobias. Met haar vleesstok nog steeds in één hand, een wang vol met schapenvlees en donkerbruin vet gecombineerd met kruiden over haar hele mond heen gesmeerd, staarde ze haar oudere broertje aan die lachend en trots naar zijn waren keek.

Niet veel later keek hij op van zijn goederen en stonden ze stil naar elkaar te staren. Tatiana had niet verwacht dat ze hem hier zou ontmoeten voor de eerste keer in een lange tijd, maar als ze Zalzi mocht geloven dan was hij weeldegelijk in Oikillan gehuisd dus wellicht was het lang niet zo vreemd als zij dacht. Haar aanwezigheid hier was de vreemde eend in de bijt. Ze slikte haar hap vlees door, veegde snel met haar pols haar mond schoon, wat er maar half in slaagde en liep toen vlot naar zijn kraampje toe. "Ik zie dat u beeldhouwwerkjes verkoopt?" Vroeg ze hees, haar stem schor ineens en ze schraapte haar keel, waarna ze een beetje schuldig naar alle kleine beeldjes keek die te koop stonden, waarna ze een beeldje van een wolf oppakte die stond te huilen in de lucht. Ze glimlachte wat schaapachtig. "Hoeveel vraagt u voor deze en hoeveel moet ik extra betalen voor een moment van uw tijd, here Lundraw?"
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #2] : 2 maanden geleden »
Owja hoor dit was Tati, maar wat deed ze hier? De laatste keer dat ze elkaar spraken was nog in de tijd van Bumetrel. En dat was slecht afgelopen.
Ze zag er ouder uit dan toen. Volwassener, niet meer het irritante jonge zusje. Tobias schudde zijn verbazing af en begon te glimlachen.

'Deze vrouwe Lundraw?'  Tobias kwam achter zijn kraam vandaan en ging naast Tatiana staan. Het was te zien dat hij lichtelijk mank liep. 'Die krijgt u van mij.' En daar gingen de armen van de jongen om zijn zusje. Stiekem had hij haar wel gemist.

'Waar heb je uitgezeten?' Vroeg hij nadat hij haar had losgelaten. 'En hoe gaat het met je?'

Tobias kwam achter zijn kraampje weg, met de moeilijkheid die daarbij kwam en omhelsde haar. Ze gaf hem dezelfde genegenheid terug en knuffelde hem stevig, haar vleesstok voorzichtig van zijn rug weg gericht zodat ze hem niet al te hevig zou onder smeren. Ze keek hem aan met een glimlach toen hij haar los liet en hield zijn bovenarmen op armlengte afstand nog stevig vast. "Ik-- Ik uuh heb een tijd lang bij Natasja gezeten. Het gaat wel redelijk. Ik heb een positie als filosofie lerares bemachtigd op Bumetrel. Dat terzijde--" Ze keek naar haar hond die hevig kwispelend aan Tobias zijn been stond te snuffelen, zijn manke been om wel te verstaan. "-- wat is er gebeurd met je been?" Vroeg ze geschrokt, terwijl ze zijn been inspecteerde met grote ogen. "Er is behoorlijk wat gebeurd geloof ik, wat heb je in tussentijd dat ik weg was allemaal uitgespookt?"

Ze gaf Jippe de rest van haar vleesstok, die hem slobberig uit haar handen nam en er vurig op begon te kauwen, de stok brak op verschillende punten bij zijn stevige beten en ze richtte zich weer omhoog naar haar broer en inspecteerde de rest van zijn gezicht. Hij was ouder, nog steeds even speels, maar er zaten meer rimpels in zijn gezicht. Tati kon niet helpen te glimlachen. Nog steeds haar oudere broer.
I'm the beast and you're the beauty.

'Zo lerares bij Bumetrel, goed gedaan zus.' Trots weer klonk in zijn stem. 'Hoe was het bij Natasja?'

'Oh dat.' Tobias gaf Jippe de aandacht die het verdiende en besloot toen een korte versie te geven. 'Ik heb ruzie gehad met een andere weerwolf. Stom haantjes gedrag. Beide zijn we er niet heel goed vanaf gekomen. Maar het heeft me wel geholpen met de liefde van mijn leven. En..' Maar verder kwam die niet.

'Papa!' Een kleine kleuter rende op haar vader af en sloeg haar armen om het goede been van de wolf. Tobias grijnsde naar het kleine kind en tilde haar op. 'En je hebt een nichtje.' Tobias ving de blik van vrouwlief op die in de winkel stond. Hij stak even zijn duim naar haar op ten teken dat het oke was. 'In het kort na een hevig gevecht heb ik een gezin gekregen. En heb ik mijn eigen bedrijfje kunnen starten.' Dat hij zijn vrouw bijna kwijt was geraakt vertelde hij niet. Dat kon later nog wel eens. 'Nou kleine meid[1] dit is je tante Tati.' Het meisje keek met grote ogen naar de vrouw. 'Tante?' Het arme kind wist niet wat een tante was.
 1. Ik heb nog geen naam.

Haar hoofd knikte geamuseerd mee. Haantjes gedrag, natuurlijk. Wat anders had ze verwacht. Ze moest een lach verdoezelen onder haar hand. Het was zo typisch Tobias om zijn plek door een gevecht te moeten bevestigen. Misschien was het Tobias gedrag, misschien was het weerwolf-Tobias gedrag. Hoe het ook was, Tati was het gewend. Het was niets anders geweest op Bumetrel. Maar liefde van zijn leven? Nou, dat was onbekend terrein voor Tatiana. Haar ogen glinsterden geïnteresseerd terwijl ze haar armen kruiste en hem schreef aankeek. "Tobias Lundraw? De enige echte? Liefde van zijn leven? Nog even zoetsappig als voorhe--"

Een bliksemschicht van een meisje schoot op Tobias af en klemde zich als een koala om zijn been. Het woord 'papa' galmde door haar hoofd heen en Tatiana keek verschrikt naar het meisje met de blonde, wilde haren. Ze had trekjes weg van de Lundraw familie die ze direct herkende. Er verscheen een blos op Tati's wangen en vocht verzamelde in haar ogen, een brok in haar keel. Ze dacht dat ze veel gemist had bij het horen dat Tobias nu een vrouw had, maar dat ze de geboorte van haar bloedeigen nichtje had gemist stak haar nog dieper. Ze had hem echt totaal achter en alleen gelaten en ze kon haarzelf niet erger schamen dan op dat punt. Tati was een verschrikkelijke zus en tante geweest. Tranen zou ze echter niet laten. Wat in de geschiedenis was, was in de geschiedenis. Maar nu was ze hier en nu zou ze het goedmaken en haar nichtje de aandacht geven die het meisje verdiende en Tobi natuurlijk, en de nog ongenoemde vrouw die nu aan zijn zijde schaarde. "Bij Olki, Tobi... Dat is zo goed om te horen, ik ben zo blij dat alles goed met je gaat." Ademde ze uit en gaf hem een kleine, zachte stomp op zijn bovenarm met een grijns op haar gezicht.

'Tante?' Tatiana glimlachte even triest en ging toen naast het meisje op haar hurken zitten, één hand op de vacht van Jippe die was gaan liggen om zijn vleesstok te verorberen. "Hallo, lieverd. Ik ben het zusje van jouw papa. Dus dat betekend dat ik jou 'tante' ben. Zo heet dat. Ik ben tante Tatiana." Ze keek even om naar haar hond. "En dit is Jippe. Hij is mijn hond, maar hij is heel lief en een beetje oud, maar vind het vast heel leuk om met jou te knuffelen. Heb jij een zusje, lieverd?"
I'm the beast and you're the beauty.

Tobias zetten zijn kleine meid weer neer en bekeek hoe Tatiana reageerde op dit nieuws. Schokkkend, dat was ook niet zo raar. Als zijn zusje nu met een kind was komen aanzetten had hij ook vol ongeloof gestaard. Zijn zusje met een man en kind dat kon hij zich niet voorstellen.

'Ha, daar ben ik ook wel blij mee.'  Hij zou Gabi en zijn kleine meid echt niet meer kunnen missen. En nu Tati weer terug was zou hij zijn best doen die ook in de buurt te houden.

Ondertussen was het meisje ene tante aan het bestuderen, en toen de zelfde vrouw de hond aanwees werd die weer bestudeerd. Ze had vaker andere vrouwen en honden gezien. Maar deze vrouw had een speciale naam tante, nee Tante Tati. En de hond had ook speciale naam, Jippe. 'Jippe aaien?'  Aangezien dit geen hond was maar een Jippe vroeg ze maar of ze die mocht aaien. Vragen dat had ze wel van haar ouders geleerd.

'En hoe zit het bij jou. Je hebt een baan, ook iets in de liefde?'  Grapte hij zijn zusje toe. 'Je hebt toch wel onderdak he? Anders kan je wel even bij ons blijven wonen.' Je kon je zusje niet op straat laten leven.

"Ja natuurlijk mag je Jippe aaien, dat vind hij vast fijn." Knikte ze instemmend met een warme glimlach naar haar nichtje. Van binnen warmde ze op bij dat woord. Nichtje. Haar eigen nichtje. Wat een prachtig meisje. Tatiana was in één instantie verliefd geworden op het verlegen meisje.

Ze stond weer op en keek naar Tobias toen het meisje aanstalten begon te maken om haar hond te aaien, die op zijn beurt nog steeds heel rustig op zijn nu verorberde vleesstick lag te kauwen. Op de achtergrond hoorde ze een monotone en vrolijke 'aai aai aai' bij elke aai die het meisje over de kop van de hond gaf en moest glimlachen terwijl ze naar haar broer luisterde die een reeks aan vragen stelde. Natuurlijk weer op de oudere broer manier.

"A-Ah, liefde, nee n-nog niet. Niet meer na Zalzi eigenlijk." Opnieuw krabte ze ongemakkelijk aan haar nek en deed haar best om naar alles om haar heen te kijken behalve Tobias, terwijl een kleine blos op haar wangen vormde. "En de voordelen van lerares zijn op Bumetrel is dat de onderdak daar bij in zit. Ook één van de redenen waarom ik überhaupt lerares wou worden. De paluti werd een beetje krap, omdat ik veel ervan moest uitgeven aan een kamertje bij de herberg hier. Maar misschien is het leuk om in de weekenden af en toe een logeerpartijtje te organiseren met mijn kleine nichtje hier." Ze gaf het meisje, die nog steeds verwoed haar hond stond te 'aai aai aai'en, een aai over haar eigen bol terwijl ze het meisje een zachte blik gaf.

"Maar goed, huisje, boompje, beestje... En je bent nu beeldhouwer? Lijkt me een rustig leven, of heb ik dat mis?"
I'm the beast and you're the beauty.

'Nog steeds?' Tobias grijnsde. Zalzi was een prima kerel, geen slecht woord over de fee. Maar eerlijk gezegd had hij gehoopt dat die liefde over zou zijn. Tati zou eerder ouder worden en hij wist niet zeker of Zalzi daar voor zou gaan. Maar hij besloot er niks over te zeggen niet nu.

'Dat is natuurlijk waar. Leraren krijgen onderdak.' Had hij moeten weten. 'Maar je bent welkom wanneer je maar wilt.'

'Over het algemeen vrij rustig. Heel af en toe krijg ik een grote opdracht. Maar ik haal mijn geld vooral via de markt binnen. En op markt dagen kan je van alles verwachten. Berovingen mensen die de laagste prijs bij je willen afdwingen. Maar ook mensen die verliefd zijn op mijn werk. Dat doet mij dan weer goed op zo'n dag.'

De jonge telg Lundraw was vermaakt met de hond. Al werd aaien alleen wel een beetje saai. Knuffelen zou vast ook mogen. Dus daar gingen de armpjes voorzichtig om Jippe heen. De actie ging samen gepaard met de woorden: 'Lieve Jippe.' Gevolgd door: 'Papa klant.' De kleine meid werkte als een alarm voor haar vader.

Papa Tobias keek op en knikte naar de vrouw. ' Ik kom zo bij u.'
'Ik moet weer aan de bak zusje. Gauw maar eens afspreken om goed bij te kletsen?'

Hij had een ware markt kraam die daadwerkelijk wat opleverde, aan de klanten te zien die er af en toe kwamen om een aankoop te doen. Tobias had iets gevonden om te doen waar hij van hield en waar hij goed in was en het ontbrandde en trots warm vuur in haar borstkas. En nogmaals: Tobias had een familie! Ze kon er echt niet over uit.

Tatiana grijnsde hem na en knikte. "Ga maar gauw weer aan de slag. Ze staan te popelen om iets te kopen. Volgende keer is het eten op mij bij de dorstige draak! Neem je vrouw en dochtertje ook me, en dat is een verplichting, Lundraw! Anders krijg je geen eten." Ze gaf het meisje een aai over haar bol, terwijl ze haar armen van Jippe afhaalde. Jippe gloeide inmiddels helemaal vanwege de aandacht van het meisje en zwiepte zijn staart enthousiast tegen de grond aan. Hij rolde net op zijn rug, pootjes tegen zijn borst aan om die zoete zoete buik kriebels te ontvangen waar hij altijd zo van hield, toen Tatiana een keertje floot en hij binnen een seconde weer op vier poten stond, klaar om haar te volgen.

Tatiana knielde bij het meisje neer en knuffelde haar even stevig. "Goed op papa letten voor tante Tati, oke? Ik en Jippe komen later wel weer een keertje terug en dan mag je zo veel met hem spelen als dat je wil. Is dat goed?" Het meisje knikte enthousiast en sloeg haar armpjes nog een keertje om de nek van Jippe en vervolgens om de nek van Tatiana zelf. Even had ze weer een brok in haar keel toen ze een hand op de rug van het meisje legde om haar terug te knuffelen. Hoe kon ze in Olki's naam dit gemist hebben. Maar toen lieten de twee meisjes elkaar al weer los en stond Tatiana op.

"Succes, broerlief. Je weet me te vinden mocht je mijn hulp nodig hebben. Succes met je werk~" Ze keek neer op haar hond. "Kom, Jippe, tijd om naar huis te gaan." En ze begonnen samen weer terug in de richting van Bumetrel te wandelen, nog een keer omkerend naar het tweetal en ze enthousiast uit te zwaaien.
I'm the beast and you're the beauty.