Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Vlekken oppoetsen  (66 keer gelezen)

Speeldatum: Heel lang geleden, maar al wat minder.

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 weken geleden »
Dingen kunnen veranderen, details kunnen wijzigen, maar de essentie van iets zal altijd hetzelfde blijven. Het kan wel zo zijn dat mensen het over de loop der jaren anders ervaren.

Neem bijvoorbeeld Vigo Amèls kantoor. In essentie was het een kille, emotieloze ruimte. Onpersoonlijk. Soms waren andere dingen waar te nemen. Dan groeiden er metershoge klaprozen uit de stenen vloer, of dartelden er feeën in hun onderkleding rond. Dan kon je de essentie van de kamer niet goed waarnemen. Maar de details varieerden en snel keert dan de natuurlijke staat terug. Dan werd het kantoor weer een nietszeggend vertrek.

Alleen de beste verhalen spelen zich af op de dagen dat er van alles gaande was. Vandaag geen dronken dokters of reusachtige spinnen. Vandaag hing er een vlek boven Vigo's bureau. Een kleurloze, diepteloze vlek. Beter viel het niet te beschrijven. De hersenen van een Myrofas konden simpelweg niet bevatten wat het was en het zorgde voor hoofdpijn als je er te lang naar staarde.
Vigo Amél stond aan de andere kant van de kamer en stond er veel te lang naar te staren. Er lagen veel schilden tussen hem en de vlek, enkele lichtblauw pulserend. Het zorgde voor een schijn van veiligheid.

Vigo stond vlak naast de deur van zijn vertrek toen geklopt werd. Lynna. Ze had de afgelopen twee jaar vaker hem met een verzoekje vereerd. Vigo had gelijk gehad de eerste keer: ze was erg schrander. Op een zeldzame manier. Een irriterende manier dikwijls. Maar ze was eerlijk, recht voor haar raap. Vigo had gewild dat zijn eigen zoon wat meer op haar leek. Zijn zoon Glen had geen ruggengraat, gaf geen deugdelijke adviezen. En ook al volgde Vigo niet altijd alle adviezen op (Vigo's essentie kon immers ook niet veranderd worden), zelf probeerde hij toch zichzelf te verbeteren. En wederzijds Lynna ook te verbeteren.
"Kom binnen." De Phaosfee legde zijn hand op de klink en opende de deur. Zijn blik bleef strak op de vlek gericht. "Ga zitten op de stoel en probeer u zo weinig mogelijk te verroeren, juffrouw Seros. Ik ben bezig met een onderzoek." Er was slechts één stoel bereikbaar, de rest stonden achter de lagen schilden. "Ik denk dan ook dat dit een tamelijk kort gesprek gaat worden. Doch wil ik u wat vragen. Het opstootje tussen Heracor en Merifel waar u bij betrokken was. Dat was ongebruikelijk voor u. Wat was er gebeurd?"
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #1] : 2 weken geleden »
Rustig kwam de gorgo binnen toen de deur voor haar open gedaan werd. Ze was het kantoor van heer Amèl ondertussen wel gewend en keek de phaosfee met een kleine glimlach aan. Ze vond de gesprekken met de man interessant, ze waren uitdagend, maar hij wist hoe hij Lynna goed kon laten nadenken. De avonden met heer Amèl waren vermakelijk en Lynna keek elke keer uit naar de vragen die de man ging stellen. Het was iets waar geen andere myrofas vanaf wist, tenminste Lynna had het aan niemand verteld.

"Goedenavond heer Amèl," zei ze met een nette knix voordat ze zich richting de ene stoel bewoog. Haar oog werd getrokken door de verschillende schilden rond een de kleurloze, diepteloze vlek boven het bureau. Wat had de man nu weer gedaan? Maar het was een vraag voor later, gezien haar docent haar voor was met het stellen van vragen. Netjes deed ze wat de man zei en bleef stil zitten op de stoel. Het enige dat af en toe bewoog waren haar ogen die naar de vlek keken.

"Oh, ja dat. Nee dat was niet de bedoeling, maar ze verdiende het. Een stel vierde jaars hadden boeken uit de bibliotheek geleend en waren daar buiten mee aan het boekwerpen. Ze hadden precies het boek dat ik nodig had en wilde het niet teruggeven waardoor ik niet nuttig bezig kon. Ze waren kinderachtig bezig dus heb ik ze teruggespreukt en toen kreeg ik mijn boek terug zodat ik verder kon." Het viel allemaal wel mee, zoveel had het opstootje nu ook niet voor gesteld.

"Wat voor onderzoek doet u?" Nu ze dat uitgelegd had, kon ze eindelijk vragen terug stellen aan haar docent. En ze had er genoeg.
"Wat zit er in de schilden? En waarom moet ik stilzitten en krijg ik er hoofdpijn van als ik er naar kijk?"

« [Reactie #2] : 2 weken geleden »
Hoe kan iemand gehoorzaam zijn en tegelijkertijd ongetemd blijven? Commando's opvolgen maar zonder onderdanig te zijn? Dat kan enkel als iemand karakter heeft en tegelijkertijd gedisciplineerd is. Dat was heel kort de essentie die Vigo in Lynna had blootgelegd. In hoeverre dat mogelijk was.
Ze ging zitten, ze luisterde, ze antwoordde. Maar tegelijkertijd wilder ze dingen weten. Wilde ze groeien. Ze was een extreem fascinerend studie object. Bijna even interessant als de zwevende vlek.
 
"Dat klinkt als een goed, aannemelijk verhaal." sprak Vigo. Hij liet een stilte vallen alsof hij aan Lynna twijfelde. Alle studenten op Bumetrel logen. Kleine leugentjes over hun huiswerk, grote leugentjes over hun nachtelijke escapades. Vigo nam nooit een woord voor waar aan uit hun kleine liegende monden. Het liefst zou hij alle leerlingen iedere ochtend waarheidselixer bij het ontbijt voeren. Misschien was het niet kosteneffectief, maar het zou zoveel minder gedoe opleveren.
Hij twijfelde niet echt aan Lynna's woorden. Iedere stilte was een werktuig, zelfs als ze niet nodig zijn. Zelfs een blinkende tafel kan nogmaals gepoetst worden. Maar hij sprak weer verder.

"Ik wilde vandaag uw mening hebben over straffen. Sommige leraren flirten weer met het idee van lijfstraffen invoeren. Persoonlijk ben ik een andere mening toegedaan. Straffen die leerlingen mentaal raken zijn vaak veel efficiënter.
Deze Heracor leerlingen bijvoorbeeld. Zij hebben iets gedaan wat tegen de regels was. En zij zouden nu gestraft moeten worden door meneer Vladistov? Von Oikilan? Of hun mentor? Hoogstwaarschijnlijk ontlopen ze hun straf, maar stel u was schoolhoofd en had ze betrapt. Wat had u gedaan?"

Er veranderde iets met de vlek. Niet dat er iets zichtbaar veranderde, maar het was meer een gevoel. Bij Vigo gngen er haren op zijn rechterarm overeind staan. Uiterst interessant. "We kijken hier overigens naar Bumetrel. De essentie van Bumetrel, als ik me niet vergis." De man liet het klinken alsof het een soepvlek in zijn vloerkleed was, die toevallig een bijzondere vorm had aangenomen.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #3] : 2 weken geleden »
De essentie die Vigo in Lynna blootgelegd had, was een flinter dun lijntje met rauw talent dat uiterst fragiel was en dat de jonge gorgo graag koesterde. Voor het eerst had ze iets van die lijn geproefd in hun eerste gesprek toen ze met het laatste woord Vigo's kantoor uitgelopen was. Op haar weg terug naar de Merifelvleugel had ze gevoeld wat de man in haar gezien had. Uiterst voorzichtig ging ze met dat idee om. De phaosfee had iets gezien in haar en Lynna had ontdekt wat dat was.

De gesprekken die volgden werden steeds leuker. Hoe meer ze begreep, hoe leuker ze het vond om met heer Amèl te sparren. En dat was iets dat maar weinig andere leerlingen konden zeggen over heer Amèl. Ze had iets speciaals, iets dat niemand meer van haar af ging pakken en iets waar alleen heer Amèl vanaf wist. Dat was het tweede dat de docent bij haar te weeg bracht. Voor een kort moment voelde ze zich onoverwinnelijk.

De stilte van de man deed Lynna weinig. Ze had de waarheid vertelt en er moest wel meer gebeuren om haar klein te krijgen. Zoals gevraagd bleef ze op de stoel zitten en bewoog ze zo min mogelijk, in afwachting tot de man weer begon te spreken. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht.
"Een straf moet iets zijn dat de persoon bijblijft. Iets waar ze zichzelf aan herinneren als ze in het vervolg weer eenzelfde soort actie willen uitvoeren." Ze was even stil en dacht na.

"Het moet iets zijn dat ze langer aan hun fout herinnert dan een avondje regels schrijven, laarzen boenen of rondjes rennen. Dat is binnen een avond klaar en dan zijn ze weer weg. Dan hebben ze niet genoeg tijd om na te denken over wat ze gedaan hebben. Iets creatiefs werkt ook altijd goed, dat is iets dat langer bijblijft. Vrouwe Mocha heeft een goed arsenaal aan straffen om Merifel in het gareel te houden." Een korte pauze. Nadenken was belangrijk in een aspect van een gesprek.

"Van de opties lijkt meneer Vladistof het beste. Hij maakt daadwerkelijk indruk op leerlingen. Von Oikilan heeft nog te weinig gezag om straffen uit te delen, al denk ik wel dat ze iets interessants zou verzinnen als ze het in zich heeft om te straffen. Hestür is wel een prima mentor, maar zijn straffen zijn nog niet zo goed, ze blijven niet hangen. Verder denk ik dat ze nog wel even herinnerd blijven aan hun spelletje boekwerpen." Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht, maar verder ging ze er niet op in.

"Waarom hebt u de essentie van Bumetrel in uw kantoor?" Er was een verbaasde toon in haar stem te horen, eentje die ze niet kon verbergen. Wat die man in zijn kantoor had, was meer dan een standaard bord pap dat door de grote zaal vloog.
"Waarom moet ik stilzitten? En waarom krijg ik hoofdpijn als ik er te lang naar kijk? En wat bent u nu precies aan het doen met de essentie van Bumetrel?"

« [Reactie #4] : 1 week geleden »
"Mee eens met al uw observaties. Disciplinering moet iemand bijblijven en herhaling voorkomen. Wat belangrijk is dat straffen op ieder persoon een ander effect hebben. Het is belangrijk om, zoals vrouwe Mocha, een breed scala van sancties te hebben om uit te kiezen. De keuze van een sanctie is dus belangrijk."

Vigo was geen groot fan van Vladistov. Misschien dat de man intimiderend was, maar hij verliet de bibliotheek zelden. Vigo vermoedde dat de man eigenlijk mentaal incapabel was. In ieder geval kon de vampier niet de verantwoording aan wat er met de boeken buiten zijn muren gebeurde. Geen van de drie personen was geschikt om de Heracori op hun daden te wijzen. Natuurlijk was dat al gebeurd door Lynna, zoals ze duidelijk impliceerde.

"We moeten echter ook oppassen dat de straffen niet te streng worden. Iemands favoriete huisdier vermoorden omdat hij zijn huiswerk niet gemaakt heeft? Ik mag wel zeggen dat we kunnen stellen dat dat te overdreven is. Ik ben op de hoogte van uw repercussie jegens de boekwerpers[1]. Denkt u dat dat een overdreven reactie was?" Vigo zuchtte even, schudde zijn hoofd en scheen even aan iets te denken buiten de kamer om.
"Ik zal u vertellen waar deze vraag vandaan komt, het is allemaal onderdeel van zelfreflectie. Ik heb vorige week een tweedejaars leerling laten nablijven. De jongeman in kwestie had geweigerd om te oefenen op het breken van wilsmagische schilden. De eerste keer heb ik hem een uur in een lokaal laten zitten oefenen. Ik creëerde een zwak schild om een inktpot en hij mocht vertrekken nadat het hem gelukt was deze te breken. Na een uur lukte hem dat, een ondermaatse prestatie. Hij beloofde verbetering.
Twee weken later gaf hij weer toe niet geoefend te hebben. Duidelijk was bij hem een andere straf nodig. Dus ik heb hem weer weer een uur laten nablijven. Weer heb ik een wilsmagisch schild aangebracht en weer mocht hij pas vertrekken als hij het schild had vernietigd. Maar ditmaal was het een volledig geluids- en lichtdicht schild. Rondom zijn hoofd. Iets wat volgens vrouwe Meradon leidde tot een claustrofobische, traumatische ervaring. Ik hoor graag uw mening erover."

Hij wees naar de vlek, de schilden eromheen veranderde van kleur naar een ondoorzichtig donkerblauw. "En het is niet de bedoeling om u hoofdpijn te bezorgen. Ik was erg benieuwd of u de essentie van Bumetrel kon doorgronden.  Alle magische personen, voorwerpen en plekken laten een resonantie na. Het probleem is dat wij niet in staat zijn om deze te begrijpen of te verwerken. Onze zintuigen zijn er niet op afgesteld om deze informatie te verwerken. Zonde, want er zit een schat aan kennis verborgen in deze vlek.

En ik wilde niet dat u bewoog, omdat dit alles uiterst instabiel is en een magische verplaatsing kan leiden tot de volledige vernietiging van deze kamer."
 1. De schrijver weet nog van niets.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.