Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een lans breken  (206 keer gelezen)

Speeldatum: 24 juni 1308 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 jaar geleden »
De verantwoordelijkheden als schoolhoofd en de last van het leven in brede zin drukten zwaar op de schouders van Marcus Magvatero. Maar hij had als kleine jongen altijd braaf zijn bordje leeggegeten en dus was hij groot en sterk geworden. Toch ontglipte de centaur regelmatig een diepe zucht terwijl hij in de woonkamer over de tafel stond gebogen. Hij schudde zijn hoofd en schoof een aantal papieren aan de kant.

Verdwaald hoorde hij het geluid van Alaiz die deed wat Alaiz nu eenmaal deed. Marcus schraapte zijn keel en zei zonder zich om te draaien: 'Ik zat te denken.. een boek.' Hij knikte even. Ja, dat was best een goede gedachte geweest. 'Of misschien een lans. Zo'n versierde die ze bij Loghus en Geelhart verkopen.'
« Laatst bewerkt op: 1 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

« [Reactie #1] : 1 jaar geleden »
Alaiz keek op van haar borduurwerkje - een stukje handenarbeid waarin zij zojuist de runen had proberen te ontcijferen die een of ander nichtje daar voor tante Alaiz had in getracht te verwerken. "Beide waren beter geweest," beaamde de centaur.

Ze had geen flauw idee waar Marcus het over had en evenmin wist ze zeker dat hij het tegen haar had en niet tegen zichzelf. Doorgaans maakte het op dit moment van de dag uberhaupt niet uit of ze iets terug zei of niet en dat was een prettige eigenschap aan hun leven samen. Het zorgde voor wat afleiding en een gevoel van gezellig samenzijn en tegelijk konden ze elk gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren.

Nu ja, Marcus dan. Alaiz moest soms aandacht besteden aan de andere mannelijke centaur in haar leven en die wenste wel degelijk aandacht als hij zijn mond[1] opentrok.

Alaiz stond op en strekte haar poten. "Loghus en Geelhart? Ik dacht dat die vertrokken waren?" Niet dat zij zo vaak in Oikilan kwam. Maar Marcus deed nou ook weer niet zo vaak boodschappen. Eens in de 50 jaar misschien?
 1. Waarbij aangetekend moet worden dat Wilhelmus een telepatisch foefje uithaalde waar ze geen weerstand aan kon bieden, hoezeer ze ook probeerde om het te negeren
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)
« Laatst bewerkt op: 1 jaar geleden door Alaiz Mel'nas Magvatero »

« [Reactie #2] : 1 jaar geleden »
Er viel een stilte die voortduurde tot Marcus zich uiteindelijk omdraaide en naar zijn vrouw keek. Ze had iets onbeduidends in haar handen. Marcus had lang geleden geleerd dat vrouwen van de meest bijzondere zaken hielden en dat het als man maar beter was te doen alsof het niet bestond. Die tactiek was ook buiten de omgang met het vrouwelijk geslacht veelvuldig toepasbaar.

'Je hebt gelijk,' beaamde Marcus de woorden die hij had gehoord zonder ze te verstaan. Alaiz was een verstandige vrouw. Rechter geweest nota bene. Dan kon je er vanuit gaan dat ze rake dingen zei. 'De zoon.. hij is nou vijf lentes jong? Zes? Zijn verjaring zal binnenkort weer moeten worden gevierd, neem ik aan.' Of was zijn eniggeboren zoon in de winter ter wereld gekomen?

« [Reactie #3] : 1 jaar geleden »
Alaiz glimlachte. Wilhelmus was inderdaad binnenkort jarig. De tijd vloog als je het druk had en hoewel ze het opgroeien van haar zoon vrij duidelijk dagelijks meemaakte, waren er toch al enkele jaren voorbij gegaan sinds ze hem op de wereld had gezet.

"Wat wordt ie al groot he", hoorde ze zichzelf zeggen. Maar bij Abilad, ze kon haar moederlijke trots toch niet verborgen houden, hoe belachelijk ze die tot een paar jaar ook gevonden had. Het was immers niet de prestatie van de moeder dat kinderen groeiden en zich dingen eigen maakten.

Ach....

"Een boek is een fraai geschenk, maar ook kostbaar. Misschien is hij nog wat jong..." opperde ze. Een lans, lang, onhandig en scherp gepunt, dat leek haar een matig idee. Dat liet ze maar even voor wat het was. "Misschien kunnen we nog wat extra speelgoed laten maken. Of een nieuw dekkleed voor buiten?"

Boeken lezen was prima, maar als het aan haar lag, leerde Musje ook zijn ledematen te gebruiken.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #4] : 1 jaar geleden »
'Loghus en Geelhart vertrokken?' herhaalde Marcus traag en hij haalde zijn schouders op. Ja, dat was goed mogelijk. Er waren zo veel veranderingen dat hij het niet meer bij kon houden. Marcus werd oud, dat was iets wat hem maar al te duidelijk werd. Zo'n school besturen ging je ook niet in de koude kleren zitten. Hij mompelde iets in zichzelf wat klonk als ledigheid en de tand des tijds.

'Ja, je hebt gelijk vrouw. Ja, ik denk dat we dat maar moeten doen. Hmmm.' Hij vertrouwde er blindelings op dat Alaiz de dingen wel zou regelen, wat die dingen dan ook al weer waren. Alaiz was goed in regelen. Misschien moest hij haar een boek geven. Of een lans. Alaiz zou dat kunnen waarderen. Marcus besloot op een later moment eens aan Rhiakath te vragen of die zijn vrouw niet kon instrueren een geschenk te bedenken.

Marcus keek Alaiz aan en zei verrassend helder: 'Hebben we er wel goed aan gedaan? De jongen? Een centaur heeft familie nodig. En als wij.. Hij heeft geen broer of zus.' Moesten ze misschien de heks van Merifel vragen om te zorgen dat ze nog een kind kregen?

« [Reactie #5] : 1 jaar geleden »
Alaiz keek even naar haar echtgenoot en vroeg zich af bij welk stukje van het gesprek hij was. Tot nog toe klonk het alsof hij ondertussen aan het lezen was en daardoor vertraging opliep. En hij was nog wel zelf het gesprek begonnen. Vreemde man...

Ze wilde zich net weer neervleien met het borduurwerkje toen Marcus een figuurlijk sprintje in de conversatie trok, haar zelfs rechts inhaalde. Alaiz bevroor middenin haar neerwaartse beweging. Marcus mocht dan verrassend helder spreken, zijn woorden waren het niet. "Hoe bedoel je?, vroeg ze verward. Er was toch familie? Er waren toch meer centaurs op Bumetrel? En dan was er nog de familie in Almaria... En nee, Wilhelmus had geen broer of zus, hoewel ze vaker zwanger was geweest. Vond hij soms dat ze tekortschoot?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #6] : 1 jaar geleden »
Marcus fronste even toen hij zijn gedachten netjes ordende. Blijkbaar was hij niet duidelijk. Normaal gesproken kon hij er vanuit gaan dat het probleem dan bij de ontvanger lag. Maar dit was Alaiz. Die kon Marcus zich weer het kleine jongetje laten voelen dat zijn lesje niet goed had opgezegd. Het was die vervloekte IRMM-opleiding van haar. Of het moederschap.

'De jongen groeit anders op dan wij zijn opgegroeid. Wij zullen nooit de kudde zijn waarin normale centaurs opgroeien. En als wij dood zijn, wat moet hij dan? Naar Tirella[1] en haar man? Dat kunnen we het kind toch niet aan doen?'

Of het nu door Marcus' telepathische gaven of hun jarenlange huwelijk kwam, maar Marcus had instinctief begrepen waar de verwarring vandaan kwam. 'Geven wij hem wel wat een centaur nodig heeft? De groep. Het reizen. De.. Ik heb toch niet mijn ambities, de school, ik heb het toch niet boven mijn zoon gesteld?' De onzekerheid was overduidelijk te lezen van zijn gezicht, maar Marcus herstelde zich snel weer. Hij schraapte zijn keel en keek om zich heen of er drank was om zijn twijfel mee weg te spoelen.
 1. Jongere zus van Marcus

« [Reactie #7] : 1 jaar geleden »
Alaiz plofte haar machtige paardenlichaam neer en luisterde naar Marcus woorden terwijl ze ondertussen de vorige nog aan het wegen was. Hoezo groeide de jongen anders op dan anders? Wat had Tirella met de zaak te maken? "Wat stel je dan voor?" vroeg ze, nog steeds verward, "dat we naar Almaria terugkeren? Naar jouw familie?" Het idee alleen al... haar maag verkrampte bij de gedachte of haar schoonouders onder ogen te komen, of haar eigen ouders. Ze was er nog niet uit welke erger zouden zijn.

Bijna zonder na te denken schonk ze twee karaffen in met wijn. Ze had geen telepathie nodig om de zoekende blik van haar man te interpreteren. Hij moest weten dat er altijd voldoende drank in huis was, maar toch leek hij het nooit te kunnen vinden of te onthouden waar het stond.

"Natuurlijk heb je je ambities boven je zoon gesteld. En daarom ben je nu schoolhoofd van Bumetrel en met mij getrouwd en niet een of andere kasteelheer met een jonkvrouw en 3 Wilhelmi en 4 Wilhelmae..." Ze pakte een karaf en proefde even.
"Je had er maar hoofdpijn van gekregen, want dan had je over allerlei moeilijke dingen na moeten denken." Zoals waar de wijn was opgeslagen. Maar ook of die eigenlijk wel geoogst werd en wie dat dan bijhield. Om over zaken als bruidschatten en goede huwelijken voor al die kinderen nog maar te zwijgen.

Ze was niet aardig, maar hij stelde stomme vragen en bovendien was de kans altijd aanwezig dat hij haar woorden feitelijk oppakte en alle meta-informatie wegfilterde danwel domweg niet meekreeg. Het was een reden waarom ze hem zo graag mocht en hem soms zo graag buiten de muur wilde hangen.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #8] : 1 jaar geleden »
Dankbaar nam hij de drank van Alaiz aan. Het was hem een raadsel waar ze het iedere keer weer vandaan wist te toveren. Marcus dronk van de wijn terwijl Alaiz rake woorden sprak. Wanneer je de hele zaak inderdaad zo bezag dan was het de juiste keuze geweest om hun zoon niet bovenaan te plaatsen. Hij peinsde even over de vraag wat ze dan moesten doen. Terug naar zijn familie wilde Marcus niet. Misschien een eigen kudde beginnen? Meer tijd doorbrengen met zijn gezin?

Maar hoe nobel die gedachte ook was, Marcus was te eerlijk om zichzelf voor te liegen. Hij wilde helemaal niet meer tijd doorbrengen met zijn gezin. De centaur was hier op zijn plaats. Misschien was hij niet het beste schoolhoofd dat er de afgelopen eeuw was geweest, maar hij was toch op zijn minst capabel. Misschien zelfs goed.

De centaur nam een slok van zijn wijn en zuchtte diep, waardoor hij zich verslikte en hoestend en proestend zichzelf op de borst sloeg. Toen Marcus weer bij adem was, concludeerde hij: 'Je hebt gelijk. Speelgoed of een dekkleed dus. Ik zal de smid langs laten komen.' En daarmee was de kwestie wat Marcus betreft afgedaan.