Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Wilsmagie alle jaren  (253 keer gelezen)

Speeldatum: 2 juli 1308 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 maand geleden »
Er was een extra ingelast voor alle leerlingen die daar behoefte aan hadden. Dit waren Merifellers, Socophonners en Heracori uit alle jaargroepen. Het was een vrijwillige verdiepingsles waar iedereen welkom was die behoefte had aan verdieping en uitleg. Bepaalde leerlingen hadden wel van Aegnor te horen gekregen dat ze zo belabberd presteerden dat hij ze kon garanderen dat ze dit jaar niet zouden halen als ze deze extra lessen niet volgden.

Daardoor zou het lokaal al snel gevuld zijn met enthousiaste en minder enthousiaste leerlingen van allerlei snit. Aegnor had besloten dat de kinderen oud en wijs genoeg moesten zijn om het lokaal niet af te breken in zijn afwezigheid dus hij was op het moment dat de eerste studenten arriveerden niet in het lokaal maar in de bibliotheek. Daar had hij een bijzonder verhelderend gesprek met zijn oudoom over het al dan niet afhakken van leerlingenvingers.

Op het bord van het lokaal stond in weinig sierlijke maar desalniettemin duidelijke letters geschreven: Neem plaats en bereid je voor.

« [Reactie #1] : 1 maand geleden »
Wilsmagie was een vermoeiend vak. Het theorethisch gedeelte was lichtelijk chaotisch en abstract, maar verder voor elke Sophoconner goed te doen. Maar het praktijkgedeelte, daar had je een beetje talent en vooral veel ervaring nodig. Vandaar dat Olwyd gewoon aanwezig was bij deze extra les.

Meneer Ancalimë was dat echter niet. Meneer Ancalimë was sowieso een bijzondere docent. Hij was bijzonder slim en had iets duisters over zich heen, maar hij leek op een kind van Olwyds leeftijd. Er gingen de meest ongeloofwaardige verhalen over hem de ronde, een daarvan was dat Ancalimë als landelfleerling hier op Bumetrel had gezeten en dat het zwarte schoolhoofd hem in een hongerige bui had gebeten. Maar ja, er gingen ook verhalen rond dat er een grote roze draak in het bos woonde. Je wist nooit precies welke verhalen je moest geloven, maar Olwyd vond ze allemaal even fascinerend.

Maar soms moest je je focussen op het hier en nu. Om de instructies op het bord te volgen pakte de dwerg zijn schrijfgerei. Hij keek om zich heen, zag voor hem iemand hetzelfde doen. Hij moest oefenen met schilden toch? Hij kneep zijn ogen samen en legde een schild om het inktpotje, waardoor degene voor hem onmodelijk de veer in de inkt kon dopen.
Achja, je moest toch wat doen.

« [Reactie #2] : 1 maand geleden »
Wilsmagie was een van Elifase's beste vakken. Ze had besloten naar de extra les te komen omdat het ook een van haar favoriete vakken was geworden in de jaren dat ze nu op Bumetrel zat.

De elf had besloten dat ze niet zoveel beters te doen had. Ze keek het lokaal kort rond en ging toen redelijk voorin zitten, op de plek waar ze meestal zat. Om maar zo goed mogelijk mee te krijgen waar ze het deze les over zouden hebben. Misschien dat een aantal myrofas wel vragen stelde waar zij nog niets over wist, of misschien zou er bij haar zelf wel een vraag opkomen.

Elifase kamde met haar vingers door haar vuurrode, lange krullen. Toen ze net op Bumetrel was gekomen had ze die meestal in een vlecht gedragen. Het was een tijd geleden sinds ze voor de poort had gestaan en ze had een tijd geleden besloten dat ze het liever los droeg.

Elifase besloot haar haren weer met rust te laten en keek achterom naar de leerlingen, die een voor een binnen druppelden. Sommige leerlingen, zoals zij zelf, leken veel zin te hebben in een extra les wilsmagie. Andere leerlingen hadden een norse blik en verraadden daarmee dat zij naar de les toe gestuurd waren omdat zij moeite hadden met het vak. Elifase keek even naar de leerling achter haar, die net als zij al het schrijfgerei en dergelijke op de tafel had gelegd.

« [Reactie #3] : 1 maand geleden »
Niet direct zijn favoriete vak, wilsmagie. Met veel pijn en moeite sleepte hij zich door de lessen heen, deed braaf zijn huiswerk, maar zijn resultaten bleven achter.
Na de vorige les had meneer Ancalimé hem aangegeven dat het uiterst verstandig zou zijn om de extra lessen te volgen als hij nog een kans wilde hebben om  het vak te halen.
Dus zat Thexes vol frisse tegenzin in het klaslokaal te wachten op wat ging komen.

Veel liever had hij buiten gezocht naar planten die hij in zalfjes of elixers kon verwerken. Wie weet wat je allemaal kon bereiken met goede elixers.
 
Thexes mijmerde verder over plantjes, zalfjes en drankjes en zijn gedachten dwaalden verder en verder af.

« [Reactie #4] : 1 maand geleden »
Wilsmagie... Wilsmagie was een belangrijk vak als je op Merifel zat. Net als Latijn voor Socophon een belangrijk vak was en lichamelijke beweging voor Heracor van belang was. Maar des al niettemin ging het vak Maybell niet al te goed af. En dit richtte ze heus niet af op het feit dat de leraar die het gaf een enge, plagende vampier was met hoge verwachtingen. Die extra stress op haar schouders zorgde voor meer dan genoeg zenuwinzinkingen waardoor de resultaten van haar oefeningen nogal... dof waren vergeleken met haar prestaties bij andere vakken. Ze presteerde gewoon niet zo goed onder druk! En het feit dat de leraar een vampier was en ze ten alle tijde minimaal 3 wezens in en om haar kleding en haar had zitten voegde niet heel veel goeds toe aan haar zenuwen. Maybell had Teemor en Prisca al verboden om mee te komen naar deze lessen, maar ze hadden niet geluisterd en hadden zelf hoogstpersoonlijk teamwerk uitgevoerd om ook Muisje in de lucht op te tillen om mee te nemen. Maybell had sinds dien hevig geprobeerd om de beestjes in haar kleding, tas en haar te verstoppen. Ze wist dat het gekkenwerk was want er was simpel weg gewoon géén mogelijkheid dat meneer Ancalimë de beestjes al niet opgemerkt had, maar ze moest toch wat?

Eenmaal het lokaal in liep ze recht naar Thexes af. Als zij de fauna van huidig Bumetrel was dan was hij honderd procent zeker de flora. Ze legde haar spullen neer en zoals de tekst op het bord aangaf bereidde ze zich mentaal voor. "Hey Thex. Vind je het oké als ik je Thex noem? Ik vond het wel een schattige bijnaam maar als je het naar vind dan gebruik ik wel gewoon Thexes." Fluisterde ze in een riedel door.

« [Reactie #5] : 1 maand geleden »
Bereid je voor, had er op het bord gestaan alsof Ancalimë had geweten wat er deze leerlingen te wachten stond. Alsof hij had voorspeld dat er in zijn afwezigheid iets zou gebeuren waarvan geen leerling dit had overleefd zonder waarschuwing. Of misschien niet voorspeld, maar wel gehoopt? Konden vampieren lijden aan verveling? Was dat nog een emotie die ze wel eigen was?

Voorspeld, gehoopt of onverwacht, wat het ook was: het gebeurde. Onaangekondigd op een ietwat muntige en vreemd magische geur na liep er een nimf het lokaal binnen. Het was een onbekende nimf nog wel, een nimf die al bijna twee jaar niet meer vaak op Bumetrel te vinden was. De jongedame miste het kenmerkende zwarte gewaad van een docente, maar aan haar hele aura was te merken dat ze hier hoorde: ze gooide zelfde met een gebaar magisch de deur achter haar dicht.[1]

Eleonora was zoals altijd tegenwoordig een ware verschijning. Haar wilde krullen sprongen alle kanten op, verstrengeld met verschillende kruiden waarvan Thexes waarschijnlijk maar een minieme hoeveelheid zou herkennen - laat staan kunnen benoemen. Haar simpele jurk zat onder de vlekken, waarvan eentje opvallend genoeg langzaam van kleur veranderde. Verder tinkelde ze aan alle kanten: dit kwam door de grote hoeveelheid magische elixers in haar tas en zakken. Drie hiervan haalde ze nu tevoorschijn en zette ze met een plechtige blik voor haar op het bureau. Inmiddels had ze de aandacht wel getrokken - er viel een stilte in het lokaal.

"Dus, bumetrellers, merifellers, heracori en..." ze grimaste een halve seconde, "sokken. Er is een probleem gedetecteerd binnen de muren van deze school en ik ben vandaag hierheen geroepen om dit op te lossen." Weer die zelfverzekerde blik, maar met daaronder een half verborgen grijns. De nimf draaide haar nogal aanwezige derrière naar de klas toe en spreukte het bord schoon. In grote letters schreef ze op: PiC. "Jij, jaa, jij," zei ze tegen een verschrikte leerling toen ze weer omgedraaid was, "Wat is PiC? Waar staat het voor? Wie zat erin en wat was hun voornaamste prestatie?" Eleonora keek de ongelukkige myrofas met een strenge blik aan en tikte met een nagel tegen een van de magische elixers op het bureau aan, waarna deze in een onheilspellende kleur paars veranderde.
 1. GM jezelf naar binnen!
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #6] : 1 maand geleden »
Tom vond dat hij best goed was in wilsmagie. Het lukte hem negen van de tien keer zelfs om een min of meer degelijk schild op te roepen. Maar volgens de kleine meneer Ancalimë was het niet zijn talent maar meneer Ancalimë's genade die er voor hadden gezorgd dat hij niet was blijven zitten vorig jaar. Tom had daar niets tegen durven in te brengen. De leraar mocht dan kleiner zijn dan hij, maar hij kon hem met zo'n doodse blik aanstaren dat Tom bang was dat de vampier hem op zou eten.

Gelukkig was de minileraar niet aanwezig toen Tom het lokaal in liep. Hij plofte naast Olwyd neer en keek om zich heen. Toen hij zag wat de dwerg aan het doen was, grijnsde Tom breed. Maar voor hij iets kon doen kwam er iemand binnenlopen die begon les te geven. Het was niet de vampier. Maar misschien was het een illusie. Tom had wel eens gehoord dat vampiers konden veranderen in iedereen die ze hadden doodgemaakt.

Hoewel Tom niet de beurt had, sprong hij toch enthousiast op. Hij stak zijn hand op en riep: 'Dat waren Elmay en Indy, toch?' Iedereen wist dat Elmay en Indy de grootste leerlingen waren geweest die Bumetrel ooit had gekend. Na hen was niemand in de buurt gekomen van de acties die de twee meisjes hadden uitgehaald. 'Ik heb gehoord dat ze het hele kasteel groen hadden geverfd en dat als meneer Vladistov, niet die enge van de bieb maar die van de zwarte toren, langsliep dat de muren dan heel hard begonnen te gillen. Dat zei Mila en die had het van haar neef en die zat op school toen zij er ook op zaten dus dat moet wel waar zijn. Toch?'

« [Reactie #7] : 1 maand geleden »
Avalon grijnsde om het enthousiasme van de faun. Ze was zelf niet het soort persoon dat graag liet merken dat ze tegen iemand opzag, maar ze moest toegeven dat ze bewondering had voor de PiC. Niet dat ze hen gekend had, maar ze had genoeg over hen gehoord om op zijn minst een klein beetje onder de indruk te zijn van het leven dat zij hier in de brouwerij gebracht hadden. Ze wenste dat ze zelf soms iets minder een einzelgänger was, en iets meer als hen.

Avalon knikte instemmend op Toms verhaal en verplaatste haar blik naar de rode nimf met de magische elixers. 'Volgens mij was Elmay een sirene en Indy een weerwolf. Maar er gaan ook verhalen de ronde dat ze niet menselijk was, maar een elf? Opmerkelijk.' Avalons blik werd heel even wazig. 'Hoe dan ook.' Een voorspelbare grijns gleed op haar gezicht. 'Het moest vast een feestje zijn geweest om tegelijkertijd met hen op Bumetrel les te hebben gehad. Weet u waar ze nu zijn?'
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Avalon van Castro »

« [Reactie #8] : 1 maand geleden »

“Hallo,” begroette Thexes Maybell, “ja je mag Thex zeggen van mij hoor.”
“Wat vindt jij van wilsmagie?” vroeg hij Maybell serieus aankijkend. “Ik ben er niet zo goed in zelf.”

Hij wilde net zijn verhandelingen op tafel leggen toen de docente met de les begon. Binnen twee seconden was de jonge Gorgo afgeleid. Verdwaasd keek hij voor zich uit starend naar Eleonora, niet dat haar schoonheid hem volledig uit het veld sloeg, maar die kleur haar.
Die kleur leek heel erg op dat van zandhaarmos. Hij dacht aan thuis en de plekken waar hij het mos gevonden had om er mooie smeersels mee te maken die erg goed bleken te zijn in het veroorzaken van huidproblemen.

Hij merkte dan ook niet dat de voormalige groene hem de beurt gaf. Pas toen één van zijn slangen luid in zijn oor siste schrok hij op om erachter te komen dat een andere leerling het antwoord gaf op de vraag die hij niet gehoord had.

Daarna werd er dooreen phaosfee een vraag aan de docente gesteld en leek het moment voorbij.

Hij zakte weer wat onderuit, blij dat hij hier goed aan ontkomen was.

Alan Negorid

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #9] : 1 maand geleden »
Alan had lichtelijk verveeld achterover in zijn stoel gezeten te wachten tot meneer Ancalimë de extra les zou beginnen. Wilsmagie was een prima vak voor Alan, echter hij had nog wat inhaal werk nadat hij met een long infectie de ziekenzaal van dichtbij had bekeken voor de eerste keer. Het was duidelijk dat als het aan meneer Ancalimë had gezeten Alan allang van school gesodemieterd was voor zijn afwezigheid. Het was maar goed dat dat dus niet aan meneer Ancalimë lag.

En toen stond er een nimf voor de klas, super knap en alles, bla bla, mooie kop rode krullen enzo en ze begon de les over te nemen. Of nou ja.. les? Lesje Bumetrel geschiedenis wellicht. De grote letters die op het bord verschenen deed Alan rechter in zijn stoel zitten en keek er met een onderzoekende blik naar. PiC... PiC... Oh natuurlijk. Hij stak zijn armen over elkaar en ging weer terug in zijn stoel zitten, niet meer verveeld maar bedachtzaam.

Tom en Avalon begonnen al over de beruchte namen achter de ondeugende organisatie. "Stond PiC ook niet voor 'Partners in Crime'? Ik dacht dat ze opgeheven waren sinds Elmay en Indy van school af zijn." Merkte hij op. Niemand had die taken écht overgenomen want niemand durfde zulke ongein uit te halen en er mee weg te komen zoals zij dat hadden gedaan. Maar hun reputatie had een merk achtergelaten op de school.
Boefje eersteklas

« [Reactie #10] : 1 maand geleden »
Toen Thexes het groene licht gaf om hem 'Thex' te noemen begon ze te glunderen en Teemor knorde slaperig in de zak van haar mantel. En voordat ze hem antwoord kon geven over Wilsmagie, ondanks dat haar getergde gezicht waarschijnlijk al genoeg vertelde, nam een.. nimf het woord vooraan in de klas. Merkwaardig wat voor schoonheid die wezens bevatte. Maybell keek haast verliefd naar het woeste vuurrode haar van de vrouw. Ondanks dat ze wat.. pittig was. Noemde ze alle Socophonners nu.. sokken?

Maar PiC... Daar had Maybell nog nooit van gehoord, tenminste... Ze legde haar vingers op haar slapen en begon heel hard na te denken, misschien als ze zich hard genoeg concentreerde wist ze waarover het ging. MMMMH... Nee, werkelijkwaar geen één enkel idee. Maybell had nog nooit van deze schijnbaar befaamde ex-leerlingen gehoord. En met een blik opzij naar haar gorgo buurman bleek dat hij ook werkelijk waar geen flauw benul had.

Ze porde hem voorzichtig in zijn zij en fluisterde, met twee palmen opgestoken tussen haar en het gezichtsveld van de nimf in: "Is dit.. voor onze tijd? Ik dacht dat we wilsmagie zouden krijgen."

« [Reactie #11] : 1 maand geleden »
"Helemaal correct, jij, met je... hoorntjes." Ooit had de nimf zich gewijd aan het kennen van elke myrofas binnen Bumetrel: wat hun naam was, weten wat ze deden, wat hun keuze vakken waren, welk huiswerk ze dus eventueel zouden willen doorverkopen... Maar tegenwoordig gebruikte ze dat geheugen voor andere zaken zoals elixerrecepten en bestellingen. "Een punt voor Socophon dus." Eleonora wist niet precies hoe het kon dat het puntensysteem nog wist wie ze was als ex-torenhoofd, maar door een glitch in de magie was het mogelijk. Ze had het laatst ontdekt toen een in gedachten verzonken eerstejaars bijna tegen een extreem waardevol elixer was aangelopen en de nimf in verontwaardiging een punt van zijn afdeling had afgetrokken. Het werkte ook nog!

"Elmay en Indy waren inderdaad de twee leden die PiC rijk was." Leo schreef de twee namen gauw op het bord, zodat iedereen het goed bijhield. "En een punt voor van Castro, Elmay was inderdaad een sirene en Indy een weerwolf. Zoals je zegt is het niet helemaal duidelijk geweest hoe dat zat, gezien ze eigenlijk een kruislinge was. Deels elf, deels mens en daardoor later een weerwolf. Zo ziet men maar weer, de wil van Olki is nooit te doorgronden. Ja, blauwe, perfecte inbreng! PiC is de befaamde afkorting van Partners in Crime. Nog een punt voor Socophon." Ook dat werd op het bord gepend.

"Nu, zoals deze jongedame zo achteloos vraagt," weer een naam die ze niet kende, en een merifeller nog wel, "is dit inderdaad voor onze tijd. Desondanks is het uiterst belangrijk om te leren van onze geschiedenis. Dacht u echt dat Mocha zo extreem goed is geworden in elixers door domweg elke fout maar te blijven herhalen?" Ze stapte iets verder de klas in. "Nee!" Een hand kwam hard neer op een van de bureau's waar een ongelukkige gorgo net een dutje aan deed. "Bij de les blijven alsjeblieft, of je krijgt een slok daarvan." Leo knikte naar de elixers en gaf Thexes nog een waarschuwende blik. Ze liep weer verder de klas in en bleef even bij Maybell staan. "Het doel van deze les wordt u zo duidelijk, geen zorgen mejuffrouw." Eerstejaars de stuipen op het lijf jagen was niet haar bedoeling, dat mocht de vampier straks komen doen.

"Nu, door naar hun voornaamste streken. Zoals meneer met de horens al had gezegd, zijn dit er aardig wat. Groene, schreeuwende muren, jungles in de gangen, wisseldranken, maar daar ben ik hier niet voor. Weet iemand de geschiedenis van jullie gevreesde leraar Wilsmagie, meneer Ancalimë? Ja, jij, over Ancalimë. Vertel me wat je weet." Ze wees naar een leerling met de hand omhoog, of streek die toevallig gewoon een pluk haar uit het gezicht?
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Eleonora Vasiles »

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #12] : 1 maand geleden »
Ergens achterin de klas zat een meisje in een groen gewaad. Ze had prachtige lange blonde haren die haar gezicht omlijstten. Daar hield de schoonheid dan ook op. Oleana was een kruisling, als je het haar vroeg dan was haar moeder een mens en haar vader een landelf. Dat ze deels myrofas was, viel niet te ontkennen want ze kon prima magie. Maar de blik in haar ogen deed eerder vermoeden dat haar vader een trol was dan een elf. Oleana was een lief kind, maar niet het slimste meisje van de klas. Ze was met de hakken over de sloot doorgegaan naar het tweede jaar. Grote, harige hakken.

'Ancalimee-ee,' stamelde Oleana. Haar trollenoogjes werden zo wijd dat ze bijna op normale grootte waren. 'Ze zeggen dat hij een kind van mevrouw Mocha is. En dat mevrouw Mocha heel stout was geweest en eigenlijk dood moest. Maar als straf heeft toen een vampier haar kind gebeten en dat is meneer Ancalimee-ee.' Een flauwe grijns van trots ontsierde nu haar gezicht, omdat ze een goed antwoord had gegeven. Ze was heus niet dom.

« [Reactie #13] : 1 maand geleden »
Thexes daalde verder en verder af in de spelonken van zijn gedachen.
De PiC zei hem helemaal niets, en kon hem ook niet boeien. Ze klonken als een stel boefjes en Thexes wilde helemaal geen boefje zijn, dat zou zijn aandacht alleen maar afleiden van het ontdekken van allerlei plantsoorten en elixers.

Wegdromend vroeg hij zich af  wat je van zandhaarmos allemaal zou kunnen maken? In zijn hoofd creëerde hij een elixer waardoor de gorgo vleugels kreeg. Prachtige opvallende oranje vleugels.

Hij zag zichzelf naast Maybell vliegen, Ze waren aan het duiken en tollen door de lucht, lachten hard en genoten van de vrijheid, althans dat deed Thexes, Maybell kon natuurlijk al vliegen.

Toen verloor hij zijn vleugels plotseling en hij ging met duizelingwekkende vaart in een vrije val naar de grond onder hem.
De wind leek hem zacht te duwen, Maybell riep nog iets over tijd en wilsmagie, maar het klonk als gefluister en hij kon het belang er niet van plaatsen. De val ging ongecontroleerd door tot hij met een knal op de grond landde.
Omdat de knal in zijn gedachten gepaard ging met een zeer overtuigend effect, veroorzaakt door de hand van Eleonora op de tafel, zat Thexes met wijd open ogen  rechtop in zijn stoel en keek schaapachtig naar de roodharige docente.

“Sorry mevrouw Zandhaarmos,” stamelde hij. Had hij nu echt de docent Zandhaarmos genoemd.
Zijn slangen hadden het in ieder geval gehoord en waren verdeeld over de gepastheid van zijn opmerking, een deel liet hoofdschuddend zijn afkeur blijken, een ander deel keek net zo geschrokken als Thexes, maar de twee in het midden zaten met open bek een geluidloze lach te schateren.

Thexes zelf hoopte maar dat de docente het niet gehoord had.

« [Reactie #14] : 1 maand geleden »
Achter in het lokaal bevond zich een gorgo die niet bepaald onder de indruk was van de nieuwe docent. Ze kende de nimf en had haar zelfs als torenhoofd meegemaakt. Dit was absoluut geen nieuwe docent. Lynna wist dat Leo er vast wel iets leuks van wilde maken, maar dit paste niet haar idee van een verdiepingsles. Het boek op haar tafel lag open bij het laatste hoofdstuk over wilsmagiesche spreuken. Hoewel ze met heer Ancalimë nog niet zover waren, lag Lynna een beetje voor op de rest van de klas. Ze had dan ook graag een aantal vragen willen stellen.

Met een half oor luisterde ze naar wat Eleonora te vertellen had, ondertussen maakte Lynna aantekeningen over het gebruik van wilsmagische spreuken en het verschil met normale spreuken.

Alice E. Firestone

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #15] : 1 maand geleden »
[1]

Het was heerlijk om in een lokaal te zitten waar daadwerkelijk niemand haar kende. Zo veel scheen het de leerlingen echter niet te deren, want Alice zat daar immers in een heracor mantel met drie prominente sterren op haar borst. Geronseld van één of andere oudere jaars die nu een mantel minder had liggen in de hutkoffer onder hun bed. Voor de verandering lag haar krullerige haar in een rommelige vlecht op haar rug, het beste wat ze kon doen op het moment.

Toen de les begon had ze eigenlijk Aegnor verwacht en ergens had ze gehoopt dat ze hem een beetje op stang kon jagen door zijn les opzettelijk te terroriseren totdat hij haar herkende en haar pontificaal de les uit zou zetten. Dat plan kon ze net zo goed verscheuren en van een veilig afstandje in de fik steken. Er stond een nimf voor de klas.

Dat niet alleen maar ze begon over PiC en Alice haar ongeïnteresseerde houding schoof naar voren. Elmay en Indy... Die namen had ze in geen decennia meer gehoord. De terror vriendinnen van Bumetrel. De persoonlijke hoofdpijn van Gustaf Vladistov hemzelf. En de legendes van die twee bleek tot een zekere hoeveelheid nog bij leerlingen blijven hangen ver nadat ze beide spoorloos de wereld in verdwenen waren. Alice was onder de indruk van de geschiedenis van Bumetrel waar de huidige leerlingen van af wisten. Verschillende leerlingen gaven vlijloos antwoord op de vragen, maar de klas viel een beetje stil toen er gevraagd werd of ze af wisten van het ontstaan van Aegnor. Alice legde haar hoofd met een duistere grijns op haar hand en keek het kobolden kind aan terwijl ze een poging deed om een verhaal in elkaar te flansen.

De realiteit was echter nog mooier en nog meer onwaarschijnlijk dan het verhaal wat het koboldenkind had verteld. Ze besloot haar mond open te trekken, dit stukje geschiedenis mochten deze leerlingen niet ontgaan, het was simpelweg te mooi. Iedere vampier die des tijds in de coven zat die wist er van af, voornamelijk omdat geen enkele vampier Aegnor voor een centimeter vertrouwde en ze hem zo goed mogelijk in de gaten wouden houden. "Elmay en Indy...  Duivels als dat ze waren... Ze hebben Aegnor een drankje toegediend. Zo'n eentje waar je alleen maar over hoort in de donkerste uithoeken van de aarde. De jonge luchtelf was abrupt, poef--" En ze maakte met haar handen een klein explosie na. "--veranderd in een levende, menselijk versie van het uitermate schattige jongetje dat je tegenwoordig kent. Toen kwam Gustaf Vladistov langs." Ze beeldde twee figuren af met haar handen, eentje die naar de andere toe liep. "Hap! Aegnor gebeten, Aegnor vampier en Angelus kreeg er een nieuw broertje bij. Allemaal dankzij de streken van de PiC."

Alice was benieuwd waar dit heen zou gaan. Het drankje, bleek ze later te ontdekken tijdens haar training, had een IRMM-ban op zich. Maar ze was hier niet als één of andere verklikker. Oikillan was niet haar werkvlak en ze had geen behoefte om zich niet te mengen in zaken die haar niet aan gingen. Er was al genoeg werk op haar bord zonder dat ze daar de zaken van Bumetrel aan toevoegde. Ze zat hier als (oud-)leerling, daarnaast zat ze domweg vast.
 1. Ik post hier in mee nadat de reden waarom Alice op Bum is beland een beetje uitgespeeld zijn en dat het nu duidelijk is dat ze hier niet echt meer weg kan. Ze probeert nu het beste van haar tijd hier te maken en te genieten van haar 'favoriete' vampier.
And when my prayer to God was met with indifference, I picked up a pen. I wrote my own deliverance.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Alice E. Firestone »

« [Reactie #16] : 1 maand geleden »
"Uh," Eleonora keek verbaasd naar de merifeller die van achterin de klas haar mond open durfde te trekken. "Niet helemaal, lieverd... maar je hebt wel een beetje gelijk, dat hij gebeten is door een vampier!" Ze knikte een beetje te heftig en gaf het kind een halve glimlach terwijl ze twijfels begon te trekken aan de waarde van haar eigen opleiding. Had ze hier al die jaren aan gespendeerd?

De nimf was even te erg van haar à propos om verder beledigd te zijn door een blauwe wiens hersenspinsels even door de war waren als de slangen op zijn hoofd. "Uh- Vasiles. Vrouwe Vasiles, niet Zandhaarmos. Uhm, Zandhaarmos is wel een ingrediënt van een bepaald liefdeselixer uit Skalatin, erg krachtig. Dus ik snap de verwarring wel." Zielig jongen dat hij een keer een mooie nimf tegenkwam en gelijk al afdwaalde naar ingrediëntenlijsten over elixers - hij kon haar ook gewoon vragen of hij een kusje mocht. De jeugd van tegenwoordig ook...

"Maar goed, PiC dus." Ze herpakte zich. Voor een moment keek Eleonora teleurgesteld te klas in, maar gelukkig wist een van de leerlingen wel het verhaal te vertellen zoals het hoorde. Ze wist het zelfs met meer detail te vertellen dan de nimf zelf wist. "Ah, jongedame... dat heeft u helemaal goed. Een punt voor Heracor." Ze liep iets dichter naar de schaduwachtige hoek waar de onbekende leerling zat en keek haar even onderzoekend aan. Het was zeker een ouderejaars, te zien aan de drie sterren, maar een onbekende. Iets wat erg onwaarschijnlijk was gezien deze leerling dan nog wel uit haar tijd zou komen en waarschijnlijk nog lessen had gedeeld met Miras. Die verschillende feitjes werden opgeslagen en voor het moment even op de achtergrond geplaatst, maar de nimf zou er nog wel op terug komen.

"Goed, nu jullie allemaal zijn bijgekletst over ons verleden - luistert goed, ik gebruik met een reden ons. Dit, PiC, is namelijk niet zomaar een feitje dat je leert bij geschiedenis, maar PiC zijn leerlingen voor ons; voorgangers die een legende hebben achtergelaten onder de leerlingen van nu. Daarmee wil ik komen op de vraag van vandaag..." Eleonora liep weer naar voren en veegde het bord leeg. Dramatisch draaide ze naar de klas. "Ik loop hier langs een leraarloos lokaal vol leerlingen met een immense potentie, en alles wat jullie doen is hier in stilte wachten tot de heer zelf verschijnt. Waar zijn jullie streken? Ideeen? Plannen voor medeleerlingen, voor de andere afdeling, voor Mocha, voor Magvatero, voor de heer Ancalimë zelf? Waarom zitten julile hier?" Ze keek de klas rond, teleurgesteld. "Ik wil dat jullie PiC-waardige streken uithalen. Dus, het huiswerk." De nimf pakte de drie elixers die voor haar op tafel stonden en liep naar haar eerste slachtoffer toe: de gorgo van eerder. "Ik wil dat jij dit aan minstens vijf leerlingen van een andere afdeling voert: gooi het door de pap, roer het door een sapje, besprenkel hun kussens ermee, kies iets. Ik zal het weten als het niet gebeurt, reken daar maar op. En dan voor deze..." Het tweede elixer werd voor Avalon gezet. "Zelfde opdracht, maar nu voor Socophon en Heracor." Ze gaf de merifeller een enthousiaste grijns. Als laatste liep ze naar de tafel achterin waar de onbekende vampier aan zat. "Een laatste elixer voor Heracor. Maak plannen met je medeleelringen, verdeel het, als je het maar aan de andere afdelingen voert. Leef je uit!"[1][2]

Eleonora liep weer naar voren in de klas en begon haar spullen bijeen te rapen. "Nu, dat was het voor vandaag. Over een week zal ik terug zijn om de vorderingen door te spreken. Ondertussen wil ik dat jullie onderzoek doen naar MOCHA." Ze schreef snel de letters op het bord en keek nog een keertje de klas rond. "Uiteraard zullen er voor die kennis ook weer afdelingspunten uitgedeeld worden, dus ik verwacht veel van jullie." Een laatste veer met wat inkt - die misschien daarvoor helemaal niet van haar waren geweest - verdwenen in haar tas en de nimf trok een van de riemen over haar schouder. "Nou, dààg he, veel plezier bij Wilsmagie!" Uiteraard teleporteerde de nimf het lokaal uit, even spontaan als ze verschenen was. Je was een drama queen of je was het niet.
 1. Je mag zelf kiezen welk elixer het is: Beba, Dedet Levit, Neti of Sekkekkit. Uiteraard mag je ook een nieuw elixer bedenken, zolang de werking ervan maar onschuldig en grappig is :p
 2. zie: http://myrofas.nl/elixers/index.php?doc=zoek_elixers
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Eleonora Vasiles »