Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ziek?  (383 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 11 jaar geleden »
's avonds.

Ze had zich de hele dag al niet lekker gevoel. En nu, nu ze eigenlijk hoorde te slapen was het niet beter geworden. Zannah had snel haar uniform aangetrokken en was stil de slaapkamer uit gegaan. Ze wilde niemand wakker maken.
Ze snelde naar de toiletten en had daar al snel haar maag geleegd.

Omdat Zannah zich nog niet echt beter voelde was ze naar de leerlingenkamer van Heracor gegaan, had een raam open gezet en was in de vensterbank gaan zitten. Ze ademde diep en langzaam, maar het ging niet helemaal goed. Het duizelde haar voor de ogen. Even later was ze buiten bewustzijn en viel ze uit het raam...

off: onzin posts NIET toegestaan.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Zannah Monte »

« [Reactie #1] : 11 jaar geleden »
Zwevend voor de maan, als de heksen in de sprookjes ging hij door de lucht. Met zijn vleugels als bezemsteel en zijn kettinkje als toverketel suisde hij naar beneden, richting de Heracor-vleugel. Eens kijken of er nog wat te beleven valt daar. Hij verveelde zich, behalve wat inbrekers, een spelletje tikkertje op het dak en een moordpartij in de bossen was er weinig te beleven. Voor het licht van een raam van de leerlingenkamer van de Heracori verscheen een silhouet.

Eigenlijk was dat niet helemaal correct, want het ging niet voor het raam, maar in het raam zitten. Of beter gezegd, in de raamopening. Het hoofd bewoog wat heen en weer en viel plotseling op hets borst.

Het kantelde opzij en gleed langzaam, het hoofd eerst, het raam uit. Omlaag, langs stenen en scherpe uitsteeksels viel ze naar beneden. De zwaartkracht deed haar werk toen het wezen steeds sneller naar beneden suisde.

Zodra het naar buiten begon te glijden had hij vaart gemaakt en nu vloog hij op topsnelheid naar het wezen toe, dat hij een paar meter boven de grond kon opvangen. Het extra gewicht duwde hem naar beneden, waarbij er steeds grotere krachten op zijn lichaam begonnen te werken.

Het lichaam was te zwaar en hij had al zijn energie nodig om af te remmen. Zijn voet raakte een kozijn, hij kwam op kop te vallen, schamte een boom tak en landde daarna met zijn rug op het grasveld, het gewicht van het wezen bovenop hem.

Ademnood had hem in zijn greep, de roep om lucht werd sterker terwijl het wezen op hem lag, zo beweginloos als een lijk. Met zijn laatste krachten negeerde hij pijn en ademtekort en duwde het lichaam van zich af. Lucht vulde zijn longen, pijn vlamde op vanuit zijn voet en het besef drong tot hem door dat het wezen naast hem Zannah was.

Ongerust schokte hij rechtop, viel weer neer van de pijn en draaide zich voorzichtig om naar haar. Zweet liep van haar voorhoofd, haar ogen had ze half open, glazig keek ze naar door hem heen, terwijl haar borst regelmatig op en neer bewoog.

Rechtop proberend te zitten negeerde hij de pijn en schudde Zannah door elkaar heen. Een hoest, de glazige ogen werden wild rondtollende ogen en ze hapte naar lucht.

"Gaat alles goed? Wat is er gebeurd? Hoe voel je je?" De vragen stroomde van zijn lippen, terwijl hij ongerust naar haar staarde en na ging of er ergens gebroken ledematen rondslingerden. Dit bleek niet het geval, maar wat er wel rondslingerde was een brokje steen, ter grote van een ring. Het suisde naar beneden en raakte zijn gewonde voet.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

« [Reactie #2] : 11 jaar geleden »
Pijn. Een boel vragen.
Zannah deed haar ogen open, in de verwachting nog altijd in de vensterbank te zitten. In plaats daarvan lag ze op de grond. Ze kwam snel overeind, iets té snel. Het duizelde haar en ze greep iets vast, ze had geen idee wat het was.
Toen ze weer een beetje goed zicht had zag ze het gezicht van Aegnor. Ze kwam wat meer bij haar positieven en keek even naar boven. Al gauw had ze door wat er gebeurd was en ze kreeg een kleur.
"Ik.. ehm... " ze probeerde zijn vragen te herinneren. "Volgens mij ben ik naar beneden gevallen. Maar dat zie je zelf ook wel. Ik voelde me de hele dag al niet lekker, maar ik weet niet meer precies..."

Ze stopte midden in haar zin. Ze wist best waarom het gebeurd was. Haar hand ging naar de zak in haar uniform, waar zich een klein doosje bevond.
Ze keek wat onzeker op. "Bedankt Aegnor... Volgens mij kan ik beter vragen of het wel met jou gaat..." haar stem klonk zacht, onzeker.

Eigenlijk moest ze zeggen waarom ze zich zo beroerd voelde, maar ze wilde niet. Ze wilde niet toegeven dat ze zo zwak was. Dat ze...
Haar lip begon wat te trillen. Niet huilen! dacht ze snel, maar hoelang zou ze het kunnen tegenhouden?!

"Ik wilde het niet, echt niet! Maar.. Maar toen ik eenmaal eentje had genomen.. ik kon niet stoppen... en nu.. ik probeer het, maar ik voel me telkens zo beroerd.." Opeens vlogen de woorden haar mond uit. Een traan vond langzaam zijn weg naar beneden over haar wang. Zannah had het niet door. Wat moest hij wel niet denken?!

+2 ~ Meneer Vladistov

« [Reactie #3] : 11 jaar geleden »
Geweldig, nu moest ze zich ook nog vastgrijpen aan hem en nog meer druk uitoefenen op zijn voet. Het was in ieder geval goed dat ze niet zo wit meer was, want dat stond niet bij haar rode haar. Geen goede combinatie.

Ik.. ehm... " Zo te zien probeerde ze te herinneren wat hij gevraagd had. "Volgens mij ben ik naar beneden gevallen. Maar dat zie je zelf ook wel. Ik voelde me de hele dag al niet lekker, maar ik weet niet meer precies..."

Ze klonk erg verward, zag er slecht uit en bovendien lag ze half op zijn gewonde been. Leuke manier van ontmoeten, dacht hij ironisch.

Ze taste naar haar uniform en keek naar hem op. Haar ogen stonden nog steeds niet helemaal helder. Blijkbaar had ze door dat hij geen superelf was die alles maar kon doorstaan zonder dat hij een schrammetje kreeg, want ze vroeg: "Bedankt Aegnor... Volgens mij kan ik beter vragen of het wel met jou gaat..."

"Het gaat wel, heb alleen wat pijn in mijn voet." Het leugentje gleed er gladjes uit. Zijn gezichtsuitdrukking ging alleen niet zo makkelijk.

Plotseling begon ze te huilen en zei: "Ik wilde het niet, echt niet! Maar.. Maar toen ik eenmaal eentje had genomen.. ik kon niet stoppen... en nu.. ik probeer het, maar ik voel me telkens zo beroerd.."

Waar had ze het nu weer over? Had ze soms gifpillen gejat van Mocha ofzo?

"Wat nam je dan?"

Hij kon niet meer medelijden opbrengen, want dat werd verdrukt door de pijn. Pijn en medelijden is ook geen goede combinatie.

« [Reactie #4] : 11 jaar geleden »
Wat ze nam? Wat ze nam?! Ze stond wat wankeltjes op. Haar blik ging naar beneden en merkte dat ze al die tijd op zijn been had gezeten. Dat moet pijn hebben gedaan. Het ziet er ook niet gezond uit...
Het liefst was ze heel hard weg gerend. Maar ja, dat ging niet zo goed en bovendien was dat helemaal niet eerlijk tegenover Aegnor. Hij had haar tenslotte... gered.

Met een zucht knielde ze weer neer. Ze had haar ogen drooggeveegt en keek nog altijd naar Aegnors been. Wat moest ze hier nou mee?
Allereerst was er de kwestie van vertellen, daarnaast was het vast een goed idee dat er bekeken werd wat er met hem was.

"Ik kijk even naar je been hoor." Ze schoof voorzichtig zijn gewaad wat weg.
"Ehm..Ik maak het zelf. Dat heb ik geleerd van mijn moeder. Het is eigenlijk om mijn.." ze kreeg een kleur. ".. nou ja voor meiden." besloot ze ervan te maken. "Alleen is het wat sterker. Het maakt dat je niet, of nauwelijks pijn voelt. En.. nu..." ze slikte.
Zannah besloot niet verder te gaan. Haar hand ging naar zijn been en raakte het voorzichtig aan. Met een zachte, geoefende hand gleed ze een stukje naar boven, lettend op zijn reactie.

off: gm met toestemming

« [Reactie #5] : 11 jaar geleden »
Selamona stond nog half versufd van de slaap op uit haar bed. Ze zag Zannah niet in haar bed liggen. Vreemd. Ze liep op blote voeten naar de leerlingen kamer. Behalve een open raam was er niks te zien. Ze draaide zich weer om maar plotseling draaiden haar gedachten op volle toeren. Een open raam?!! De laatste keer dat ze dat gezien had gingen Dorian, Lessien en Zannah klimmen. Ze rende naar het raam en keek langs de muur naar boven. Niks te zien. Toen keek ze naar beneden. Er zaten/lagen twee figuren op de grond. De een leek Zannah wel. Ze ging in de raamopening staan en liet zich naar beneden vallen. Halverwege liet ze haar vleugels het gewicht dragen en zacht landde ze op de grond naast het tweetal.

Ze knielde neer bij de twee. Zannah haar gezicht was bedekt met tranenen en de ander zat voor haar gevoel er een beetje schaapachtig bij te kijken. Selamona keek van de een naar de ander. "Wat is er gebeurd?"

« [Reactie #6] : 11 jaar geleden »
"Ik kijk even naar je been hoor" Voor hij kon protesteren ging ze verder met haar schamele verklaring: "Ehm..Ik maak het zelf. Dat heb ik geleerd van mijn moeder. Het is eigenlijk om mijn.." ze kreeg een kleur. ".. nou ja voor meiden. Alleen is het wat sterker. Het maakt dat je niet, of nauwelijks pijn voelt. En.. nu..."

Hij had er eens van gehoord, een soort verdovend middel. Wat hij overigens ook wel kon gebruiken. Een hand raakt zijn been aan en in een reflex sloeg hij naar de persoon die het deed. De zijkant van zijn hand raakte haar bovenarm en hij voelde haar ineenkrimpen van de pijn.

Hij schrok zich naar. Wat deed hij nu toch? "Het spijt me, ik eeh, het was een reflex." Snel keek hij naar haar arm, zag dat er een mooie blauwe plek begon te vormen en schaamde zich. Gebroken benen en aanraking was ook geen goede combinatie.

« [Reactie #7] : 11 jaar geleden »
Ze zei nog net geen lelijk woord. Zannah kromp ineen maar wist zich alweer onder controle te krijgen. Ze was tegenwoordig goed geworden in zich beheersen.
"t geeft niet.. Goede reflexen.." ze mompelde maar wat, want ach je moest toch iets zeggen?
Ze keek naar haar vriendin, die er intussen bij was gekomen. Ze schrok, en hoopte maar dat het niet te zien was. Het was niet de bedoeling dat Sela haar zo zou zien. Zo.. zo hulpeloos.
"valpartij." zei ze dan ook en richtte zich weer naar Aegnor.
"Je zult daarmee naar de ziekenboeg moeten. T is zo gebroken als wat. Maar.." ze glimlachte half, een mondhoek trok wat omhoog, "Het is goed te genezen. Voor zover ik heb kunnen voelen." Ze grijnsde heel even.

Het ging weer wat beter. Je kon het merken aan haar flauwe antwoord. Maar.. nu was daar Selamona. En voor zover Zannah haar vriendin kende, wist ze zeker dat ze een heleboel vragen had. En ze zou niet zomaar opgeven. Ze had haar immers nog nooit in tranen gezien. Ookal waren het dan niet veel, het waren tranen. Een lichte zucht.

"Denk je dat ze blij zijn als we er nu heen gaan? Jij kan wel op Sela en mij leunen. Kunnen we de ziekenzaal verblijden. Tenzij jij iets beters weet." Ze keek nog steeds richting Aegnor, en het was ook aan hem besteed. Ze vond het wat gemeen van zichzelf dat ze Sela zo buitensloot, maar het zou toch echt even moeten wachten.

« [Reactie #8] : 11 jaar geleden »
Selamona stond er een beetje hulpeloos bij. Zannah praatte vaag over iets wat ze zelf maakte en onderzocht Aegnor's been. Sela krabte zich achter haar oor. Vaag. In een keer merkte Zannah haar op. Ze schrok duidelijk. Waarom schrok ze als ze zei dat het een valpartij was? Wat was er aan de hand? Waarom huilde ze zonet? Een waar had ze het over dat ze zelf maakte? Zonder te vragen greep ze Aegnor bij een arm. "Kom op, we gaan de ziekenzaal verblijden." In een andere situatie had ze er misschien om kunnen lachen. Maar nu niet.

« [Reactie #9] : 11 jaar geleden »
Behalve Zannah begon nu ook Selamona aan hem te trekken. Zonder dat hij kon protesteren sjorde ze hem overeind, daarbij niet realiserend dat dit best pijnlijk was. Hij besloot dat trekken aan armen en een gebroken been ook niet een heel fraaie combinatie was.

"Kom, we gaan de ziekenzaal verblijden."

Hij slaagde erin een smal glimlachje tevoorschijn te toveren en beet op zijn tanden. Hij stond, voor zo ver dat ging, op een been en leunde zwaar op Zannah en Selamona. Hij stond even zijn pijn te verbijten en op adem te komen. Hij keek ondertussen nog eens naar Zannah, die er nog steeds niet heel helder uit zag. Het was overduidelijk dat ze gehuild had.

"Hoe gaat het je arm?"

Ze deden een stap naar voren. Hij was er niet op berekend, kreeg zijn volle gewicht op zijn gebroken been en met een kreun viel hij flauw. De zwarte gewichtsloosheid omvatte hem en hij voelde niets meer.

Off: Zo, dan kunnen jullie weer verder. Trouwens, de meeste GM's in dit topic zijn met toestemming.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

« [Reactie #10] : 11 jaar geleden »
Oef... Het was helemaal niet fijn dat Aegnor zo op hen moest leunen. Ze keek even naar Selamona, maar volgens haar had haar vriendin er niet zoveel last van. Ze zuchtte. Ze voelde zich miserabel, maar liet het wel uit haar hoofd om te gaan klagen. Hoe beroerd ze zich ook voelde ze zou doorzetten. Ze was een Heracori!
Als er iets was waar Zannah niet, of in elk geval nauwelijks, aan deed dan was het opgeven.

"Goed hoor, het is maar een blauwe plek." mompelde ze ten antwoord.

Ze gingen precies een stap naar voren en het ging gelijk al mis. Aegnor kreeg het gewicht op zijn gebroken been en viel flauw.
Zannah knikte naar Sela en gebaarde met nog een hoofdknik dat ze hem maar moesten laten zakken. En dus legden ze hem op de grond.

"Aegnor!" Ze gaf een paar tikjes tegen zijn wang en ging er toen zelf ook maar bij zitten. Ze had het warm en veegde met de palm van haar hand het zweet van haar voorhoofd. Wat gegeneerd keek ze naar de grond.
"Misschien moeten we maar iemand hierheen halen.." mompelde ze, niet doorhebbend dat ze hardop dacht.

« [Reactie #11] : 11 jaar geleden »
Post to Be
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Selamona Arani »

« [Reactie #12] : 11 jaar geleden »
Het diepe zwart werd doorbroken door een stem. De stem riep iets. Houd toch je mond, het is hier zo vredig. Hij voelde niets, wist niets en was nergens. Het was niets, waar hij zich in bevond. Maar hij werd weer teruggeroepen. Vaag kwamen er beelden, gedachten en gevoelens terug. Pijn, hoogte en gepraat vulden hem.

"Aegnor"

Nog meer prikkels ten gevolge van een paar klappen, als deze al zo te benoemen waren, trokken hem terug uit het niets naar de aarde. De stilte veranderde in woorden, de gevoelloosheid veranderde in pijn en het zwart bleef zwart. Zijn ogen nog steeds gesloten luisterde hij naar het gemompel naast hem.

Zijn bakjes werden overvallen door een stroom van prikkels en waarnemingen. Hij veegde zich eens het klamme zweet van zijn voorhoofd en bleef zo stil mogelijk liggen. Zijn stem raspte toen hij fluisterde: "Raak mijn been nie.." Het gerasp stief weg en de pijn ebde weg, zoals het water na een regenbui. Helaas bleven hier ook de plassen staan.

Zijn ogen openend keek hij naar de lucht en zag het hoofd van Zannah in beeld komen. Ze was wazig, niet zoals gewoonlijk, maar nu ook van beeld.

Off: Die GM van Sela accepteer ik niet. Ik vlieg dus niet, wordt niet gedragen, maar lig netjes op de grond. Omdat ik Sela niet kan bereiken op dit moment doe ik het maar even zo.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

« [Reactie #13] : 11 jaar geleden »
Opgelucht merkte Zannah dat hij een teken van leven vertoonde. Niet dat ze had gedacht dat Aegnor dood zou zijn, maar het was toch wel fijn dat hij weer bij kwam.
Ze keek hem aan en wilde kalmeren haar hand op zijn schouder leggen, maar bedacht zich voordat ze haar arm in beweging bracht.

"We zitten er niet aan. Blijf erbij, wil je?!" Ze zat nog altijd rechtop, maar besloot om er nu bij te gaan liggen. Voorzichtig liet ze zich zakken op de grond en keek naar de sterren.

"Sela? Zou jij een ziekenboegkerel willen halen?" ze klonk wat onzeker maar ging toen door. "Ik denk dat dat het verstandigst is.."

« [Reactie #14] : 11 jaar geleden »
In zijn oor klink haar stem, wat onzeker maar vriendelijk. "We zitten er niet aan. Blijf erbij, wil je?!" Gelukkig, ze zijn zo slim niet meer aan mijn gebroken been te zitten. Hij wist dat hij niet zo onaardig moest denken, maar besloot dat dat mocht wanneer er aan je gebroken been werd getrokken.

In een poging tot humor antwoordde hij zachtjes: "Nee, ik zal niet weggaan hoor. Ik lig net zo ontspannen van de sterren te genieten." Sterretjes had hij in ieder geval genoeg gezien voor een avond.
Zijn toon klonk hem niet heel erg overtuigend in de oren, maar dat scheelde hem niet. Het enige wat hem scheelde was dat er niemand meer aan zijn been kwam en er snel iemand kwam die er verstand van had.

Hij sloot zijn ogen weer en merkte toen dat er iemand naast hem ging liggen. Aangezien hij niet de kracht had om te kijken wie er naast hem lag, maar de kans was groot dat het Zannah was.

Een andere keer, in andere omstandigheden zou ik dit helemaal niet erg gevonden hebben. Ook nu was het feit dat ze samen in het gras lagen niet erg, maar de omstandigheden waren niet heel geweldig.

"Selamona, zou jij misschien even naar de ziekenzaal willen gaan?" vroeg hij, de woorden van Zannah onderstrepend.

"Gezellig hier, hè?" De woorden, gericht aan Zannah, klonken serieus met een zweempje ironie in de ondertoon.


« [Reactie #15] : 11 jaar geleden »
Ze moest zacht lachen bij zijn antwoord. "ja de sterren zijn mooi zichtbaar vanavond." ging ze erop door, alsof ze niet snapte dat het niet helemaal gemeend was.

Ze lag eigenlijk best wel lekker in het gras. Haar armen losjes langs haar lichaam en ze had haar benen nu ook gestrekt. Wel zo dat ze niet per ongeluk tegen Aegnors been kon stoten.
Het was de perfecte nacht om buiten te liggen, aldus Zannah. Het was niet te koud maar ook niet te warm. Bovendien was het hier best gezellig. Ze luisterde hoe Aegnor nog eens vroeg aan Sela of ze een doc wilde halen. Die zal wel denken dat ze weggestuurt word. Nou ja.. dat is eigenlijk ook zo Ze glimlachte licht en keek even opzij naar de Merifeljongen.

"Zeker gezellig." antwoorde ze gemeend. "Het zou nog beter zijn als er straks geen een of andere geneeskerel hoefde te komen.."

« [Reactie #16] : 11 jaar geleden »
"Ja de sterren zijn mooi zichtbaar vanavond."

"Ja, een mooie avond. Gelukkig zijn er geen wolken vanavond en het is ook een lekkere temperatuur"

Hij merkte dat naast hem Zannah wat ontspannener ging liggen en hoorde haar zeggen: "Zeker gezellig. Het zou nog beter zijn als er straks geen een of andere geneeskerel hoefde te komen.."

"Nou, ik zou anders maar wat blij zijn als die geneesheer er is. Ieder beweging doet me pijn."

Hij schikte zich wat op de grond, bewoog zijn been en voelde een pijnscheut. In een reflex greep hij het dichtsbijzijnde, wat Zannahs hand bleek te zijn.

Op zijn tanden bijtend en Zannah een zere hand bezorgend trotseerde hij de pijngolf.

« [Reactie #17] : 11 jaar geleden »
Ze glimlachte. Grappig. Ze schenen precies hetzelfde te denken. Ze had voelen willen denken in plaats van denken, maar aangezien hij een gebroken been had leek het haar zeer sterk. Hmm.. houd het dan maar op aanvoelen Zann.. dacht ze droog.

Ze wist heel even niks te zeggen maar toen voelde ze Aegnors hand. En niet echt op een fijne manier. Hij kneep hard in haar hand en dat deed verdraaid veel pijn. Een soort van kreun ontsnapte uit haar keel en er kwam een "au!" bij. Van plotselinge schrik hapte ze even naar adem, maar hield zich toen in. Ze gaf even een kneepje terug op te laten merken dat het wel goed was.

Ze liet hem knijpen en keek wat bezorgd naar zijn gezicht. Hij had gezegd dat elke beweging hem pijn deed... Ze dacht even na.
"Misschien kan een verdovend middel je een beetje verlichting geven," zei ze. Ze wist welke dosering hij nodig zou hebben.


« [Reactie #18] : 11 jaar geleden »
Hij besefte dat hij Zannah's hand vast had en daar in kneep. Vlug ontspande hij zijn hand. De woorden "Misschien kan een verdovend middel je een beetje verlichting geven" deden hem die terug trekken. Het raakte hem, maar hij liet niets merken. Die pijn was vergeten en achter gelaten.

Hoe moest hij dit vriendelijk zeggen? "Het lijkt mij niet zo'n goed idee, Zannah. Zoals je zag hebben die middeltjes er voor gezorgd dat je bijna dood was." Merkend dat dit niet heel vriendelijk klonk voegde hij er aan toe: "En bovendien is jouw gezelschap wel genoeg afleiding voor mijn pijn." Dit met een zweem van een lach in zijn stem, voor zo ver hij in deze situatie kon lachen.

Waar bleef Sela toch met die geneesheer?

« [Reactie #19] : 11 jaar geleden »
Hij liet haar hand los. Ze zuchtte bijna opgelucht. Ze bewoog haar vingers wat heen en weer, maar al snel deed het niet echt pijn meer.

Zijn woorden kwamen hard aan. Ze keek van hem weg en wilde dat deze situatie anders was. Ze vroeg zich af wat er gebeurt zou zijn als zij niet naar beneden was gestort en hij geen gebroken been had. Al snel hield ze daarmee op, want je kwam er niet verder mee.

"En bovendien is jouw gezelschap wel genoeg afleiding voor mijn pijn." die woorden deden haar fel omkijken. Ze keek hem onderzoekend aan, een rode kleur op haar kaken. Wat bedoelde hij hiermee? Meent hij het?
Beide vragen durfde ze niet te stellen.

"Je hebt gelijk. Ik ben gestoord dat ik het voorstel."
ze zweeg een poosje. Van haar mocht Sela nog wel even wegblijven, maar dat zou niet heel goed voor Aegnor zijn.
"Gelukkig maar, want een andere afleiding is er niet." ze mompelde, nog steeds verlegen.

« [Reactie #20] : 11 jaar geleden »
Dorian had geen idee waarom ze in de leerlingenkamer zat. Nou ja, eigenlijk had ze wel een idee. Het was nacht en dwergen hadden minder slaap nodig dan andere myrofas, en in de leerlingenkamer kon je niet ongestoord uit het raam hangen. Hier kon dat wel, je moest hooguit uitkijken dat je niet door een leraar of wachter werd betrapt.

Ze sloot de deur zorgvuldig achter zich en liep naar het raam. Het was helder buiten, zag ze en ze opende het raam. Eens kijken wat voor sterrenbeelden er vannacht allemaal zichtbaar waren.

Even later keek ze naar de sterren, dezelfde sterren waar ze thuis ook vaak naar keek, en herkende de bekende en de minder bekende sterrenbeelden. Maar net toen ze de Zwaan gelocaliseerd had, hoorde ze iets. Er praatte iemand en het was niet binnen.

Haar ogen schoten naar de andere torens die ze zag. Nee, daar waren de ramen dicht. Toen keek ze naar beneden.

Wát! Daar lagen twee myrofas op de grond! Wat deden die daar! Er was vast iets mis, als je wat aan het uitspoken was, lag je meestal niet, en zeker niet op zo'n opvallende plek.

Ze boog zich uit het raam en keek nog eens wat beter. Wacht... ze kende die twee! De ene was Zannah, zo te zien aan het rode haar. En die ander... Aegnor? Nee, dat zou vast niet. Wat moest Aegnor nou met Zannah op de grond onder hun toren?

Dit was iets dat uitgezocht moest worden. Ze keek even langs de muur naar beneden. Abseilen? Meteen verwierp ze het plan. Veel te opvallend. Het was beter om binnendoor te gaan, als ze een leraar tegen kwam kon ze altijd nog zeggen dat ze de dokter zocht, dat was binnen toch een stuk geloofwaardiger dan buiten.

Een paar stappen en weer ging de deur van de leerlingenkamer open. Even later waren - voor wie heel goed luisterde - rennende voetstappen op de trap hoorbaar. Het duurde maar even voor ze beneden was, zonder dat iemand haar gezien had. De grote buitendeur zwaaide open en niet veel later stond Dorian naast Zannah en inderdaad! Aegnor. Ze kon meteen zien dat ze pijn hadden.

'Zannah? Aegnor?' vroeg ze. 'Wat is er gebeurd? Kan ik helpen?'

+1 ~ Meneer Vladistov
Klein maar dapper

« [Reactie #21] : 11 jaar geleden »
Het was o zo gezellig samen met Zannah in het maanlicht. Het altijd aanwezige maanmannetje keek glimlachend toe en de immer bemoeizuchtige dwergen waren welkom. De pijn was namelijk nog niet weg en een dokter was een ver te zoeken genot. Er moest nodig iemand een dokter gaan halen en die iemand was niet Zannah. Zannah was ziek en bovendien was het maanmannetje het met hem eens. Zijn glimlach sprak boekdelen, nog duidelijker dan deel Y van de Britannica die toen nog maar net bestond.

"Fijn dat je er bent! Ik heb mijn been gebroken en nu moet ik een dokter hebben. Zou jij die willen halen?"

« [Reactie #22] : 11 jaar geleden »
Aegnor begon te praten. Zijn been gebroken? Hoe brak een luchtelf nu een been? Maar Dorian begreep wel dat dit niet het moment was om vragen te stellen.

'Is goed,' zei ze. 'Ik ren al. Hou vol!' Wat er vol te houden was, wist ze niet goed, maar het klonk wel aardig.
Ze trok een sprintje naar de ingang van de Grote Zaal, die gelukkig vlakbij was. Gelukkig was die ook open. Even later was ze verdwenen in het innerlijk van de toren waar de Grote Zaal en de ziekenzaal waren, op zoek naar de dokter.

OFF: Dokter gepm't.
Klein maar dapper

« [Reactie #23] : 11 jaar geleden »
Doctoren hadden slaap nodig zodat ze de volgende ochtend genoeg energie hadden om zwakkelingetjes en oerdomme leerlingen op te vangen en te genezen. Een groot deel van Bumetrel wist dat, en haalde 's nachts geen domme activiteiten uit zodat Doc prettig kon slapen. Een ander - klein - deel van Bumetrel, leek dit echter niet te snappen, gingen 's nachts met elkaar op de vuist of - in dit geval - vielen 's nachts uit het raam, ofzo. Waarom ze dat niet overdag konden doen was tot noch toe onduidelijk. Doctoren hadden het zwaar, dat was zo goed als zeker.  

'Ga me maar voor, Dorian, dan weet ik zeker dat ik niet verkeerd loop.' Glimlach.

Hij liep in zijn kreukelige doctor's gewaad die hij snel had aangedaan toen Dorian hem wekte uit een prachtige droom. Zijn haar stond bij gebrek aan verzorging alle kanten op en in zijn ogen lag een moeizame blik. Toch was hij er, moest, hij was doctor.

In de verte verschenen er twee gedaantes op zijn netvlies. Hij fronsde toen hij ze naderde. Voor de twee bleef hij staan.

'Dus, wie heeft de moed gehad mij uit bed te moeten halen? Wat doen jullie in de eerste instantie buiten, op dit uur?' Hij knielde neer, zuchtte. 'En wat is er gebeurd?'

« [Reactie #24] : 11 jaar geleden »
"Ik heb die moed gehad, meneer." Het kwam er vrij droog uit, maar hij was op het moment ook vrij droog. Als je als dokter er bij kwam staan moest je toch wel kunnen zien wie er gewond was. "Ik ben bang dat ik mijn been gebroken heb."

Hopelijk zou de man niet vragen hoe het gekomen was, want dan moest hij weer dat hele verhaal gaan vertellen en moeten beslissen wat hij wel en niet wilde vertellen. Het zou simpeler zijn om gewoon meegenomen te worden naar de ziekenzaal en geholpen te worden aan zijn botbreuk.

Hij keek de dwerg aan, die had haar werk in ieder geval goed gedaan. "Dank je."