Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Toch maar langs bij neppapa  (91 keer gelezen)

Speeldatum: 12 september 1308 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
Nog verrassend vaak was Lynna in de lerarenvleugel te vinden. Haar gesprekken met heer Amèl waren gesprekken die ze niet verborgen hield en meestal de reden dat ze hier was geweest. Zo af en toe moest ze bij een andere docent komen voor iets dat ze gedaan had, maar dat kam niet zo vaak voor. Een deur die ze nog zeldzamer bezocht was de deur van Rodric van Wiltz, bij haar ook wel bekend als neppapa. Het was een naam die was blijven hangen, zo had ze de landelf namelijk ook genoemd toen ze voor het eerst in de man zijn kantoor had gezeten.

Snel keek ze even door de gang om er zeker van te zijn dat niemand haar zou zien. Het was weer tijd voor haar jaarlijkse bezoekje aan de man. Wat Lynna betrof, kwam ze het liefst zo min mogelijk bij de landelf over de vloer, maar ze moest toch minimaal één keer per jaar even laten zien dat het nog steeds goed ging en dat ze nog steeds op weg was om cum laude af te studeren, of in ieder geval dat ze dat probeerde.

Zo ook vandaag, de gorgo klopte op de deur en ging het kantoor binnen.
"Goedenavond neppapa," zei ze met een nette knix. Ze wist dat ze hem officieel heer van Wiltz moest noemen, maar ze kwam vandaag niet bij de man als leerling. Hem bij zijn achternaam aanspreken, zou het alleen nog maar meer ongemakkelijk maken om het gesprek met haar voogd te voeren.
"Ja, alles gaat nog steeds goed. Mijn cijfers zijn netjes en het is alweer lang geleden dat ik iemand ondergespreukt heb. Hoe gaat het met u?" Met een kleine zucht ging ze op een van de krukjes in het vertrek zitten, ze hield toch zo van dit soort formaliteiten.

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
De wijn rolde in het glas zoals het nu eenmaal was voorbestemd om te rollen. Heer van Wiltz, burggraaf en momenteel godsdienstleraar, bewoog zijn hand traag in rondjes terwijl hij in het haardvuur tuurde. De manier waarop de vlammen bewogen gaf een bepaalde rust die op sommige dagen maar lastig te vinden was. Een trieste glimlach lag om de mond van de landelf terwijl hij terugdacht aan thuis. Er waren momenten dat hij zijn huis miste, de omgeving en zelfs zijn vrouw. Nooit zoals hij Louïsa had gemist wanneer hij van haar gescheiden was.

Al weer zo veel jaren waren ze nu van elkaar gescheiden. Rodric kon de dagen en de jaren niet meer tellen die voorbij waren gegaan. Er lag schoonheid in de wijze waarop de dood het leven voortbracht, bedacht de oude man zich. En trillende zucht ontglipte hem terwijl hij zichzelf een moment van zwakte gunde waarbij hij toegaf aan de verlangens die hij normaal gesproken op een verstandige afstand hield. Zijn hand trilde toen hij het glas voorzichtig naar zijn droge lippen bracht. De goede wijn smaakte nergens naar en Van Wiltz boog langzaam opzij om het glas op de tafel naast hem te zetten.

Verrast keek hij naar het kind dat in zijn kamer zat. Hij knipperde de glans van zijn ogen en zag dat het de jongedame was die aan zijn zorgen was toevertrouwd. Hoe lang had ze hier al gezeten? Had hij haar uitgenodigd en was hij vervolgens helemaal in zichzelf gekeerd? Het gaf toch geen pas om zo met gasten om te gaan. Rodric schraapte zijn keel en hij toverde een vriendelijke lach op zijn gezicht, al was de blik in zijn ogen nog onzeker.

'Het is goed je weer te zien, kind. Ja, het is goed. De tijd gaat zo snel voorbij en tegelijkertijd kan men zich soms afvragen waarom het zo lang duurt. Liefde is een bijzondere, pijnlijke schoonheid, kind.' De oude man leek even langs Lynna heen te kijken tot hij haar weer aankeek. 'Vertel eens, hoe maak je het? Gaat het leven zoals je had verwacht? En zoals je het had gewenst?' Het leven ging nooit zoals verwacht en zelden zoals gewenst, maar misschien had het kind het nog niet ervaren.

« [Reactie #2] : 5 maanden geleden »
Er werd naar de landelf gekeken, elke beweging van de man werd in de gaten gehouden. Het eerste dat Lynna opviel was de glimlach, deze paste niet bij zijn ogen. Er was iets mis, hoe makkelijk een glimlach ook te veranderen was, ogen waren iets dat maar weinig myrofas zo snel konden veranderen. Maar ze zei er niets over, het was ongepast om te vragen naar persoonlijke gedachten en worstelingen. Zeker als er niet aan weerskanten acceptatie was voor dat soort vragen.

Het duurde niet lang voordat het befaamde gezwets over abstracte dingen uit haar voogd kwam. Lynna glimlachte even, maar zei er niets over. Ze was bij een andere docent, met een andere manier van doen. En deze was, bij haar weten, niet zo vrij als heer Amèl als het ging om kritiek of vragen. Ze had veel geleerd van de phaosfee, de man had indruk op haar gemaakt, maar dat hoefde heer van Wiltz niet te weten. Tenminste niet uit haar mond.

"Het gaat goed heer," zei de met een tweede kleine glimlach. "Cijfers zijn nog steeds prima en het leven op Bumetrel is niet zo spannend. Dus het is momenteel wel wat ik van een school verwacht. Voor zover is dat ook gewenst. Het zou vervelend zijn als er ongewenste dingen zouden gebeuren op deze school." De gorgo had genoeg onverwachte en ongewenste dingen meegemaakt om verrassend content te zijn met haar rustige, voorspelbare leven op Bumetrel.
"Hoe gaat het met u?"
« Laatst bewerkt op: 5 maanden geleden door Lynna Seros »

« [Reactie #3] : 4 maanden geleden »
Het ging goed zei ze. Dat betekende dat het kind nog in de dagen van haar onschuld leefde waar het kwade slechts bestond in verhalen en het lijden iets was voor later. Heer van Wiltz was blij voor het meisje, dat ze dacht dat het goed ging en dat er geen ongewenste dingen gebeurden op Bumetrel. Het lukte haar klaarblijkelijk nog om het dunne laagje vernis te zien zonder de verrotting en het verderf er achter op te merken. Hoe gelukkig waren toch de dagen van een kind.

'Ja, het zou vervelend zijn als er ongewenste dingen zouden gebeuren op zo'n prachtige school als de onze,' beaamde Rodric. Hij glimlachte traag naar de gorgo en sprak peinzend verder. 'Geniet van de tijd die je hebt, kind. De tijd heeft ons allen in haar greep en wij zijn overgeleverd aan haar grillen. Soms leidt ze ons sneller dan wij graag zouden zien en dan zijn er momenten waarop ze iedere tel uitrekt, welhaast tot het een eeuwigheid is geworden. Hmmhmm, de tijd is zo fragiel als een pasgeboren kind. We moeten het koesteren en liefhebben ondanks de pijn die het ons brengt.'

De burggraaf stond op en vroeg of het kind wat wilde drinken, maar zelfs al zou ze wat terugzeggen dan zou hij het niet horen. In gedachten verzonken schonk de oude man een glas halfvol met de goede wijn die hij zelf ook had gedronken. Het was een stuk sterker dan de met water aangelengde drank die leerlingen soms kregen. De landelf zette het glas bij het kind neer en zakte met een diepe zucht weer in zijn zetel neer.

'Hoe aardig dat je naar mijn welzijn vraagt, lief kind. Ik mag niet klagen, niet met het lange leven dat ik heb gehad en alles wat ik heb gezien en gedaan. Ik mag mezelf een gezegend mens noemen, zeker als we zien waar ik me nu bevind. Het leven van een edelman is geen gemakkelijk leven, maar we dragen het met liefde omdat het volk reddeloos verloren zou raken zonder de leiding die de adel geeft.' Burggraaf Van Wiltz keek Lyanne recht aan.

'Leiden en geleid worden, zo moet het zijn. Vergeet dat niet. Leiden is lijden, ja dat is waar, maar toch moeten wij dapper voortzetten wat wij zijn begonnen. Weet je wat het is om te leiden? Hoe het waarlijk is?'

« [Reactie #4] : 2 maanden geleden »
Haar voogd leek afwezig, het was niet moeilijk om dat op te merken en werd pijnlijk duidelijk toen ze haar wijn proefde, gezien ze om vruchtensap had gevraagd. De eerste paar sippen moest ze wennen aan de sterke smaak, maar daarna vond ze het eigenlijk wel lekker. Haar smaak was nog niet genoeg bekend met wijn om te proeven of dit nu goede of slechte wijn was, maar ze vermoedde zo dat de burggraaf vooral goede wijn in zijn bezit had.

Ze had zeker haar concentratie nodig om het verhaal van Zwets allemaal te volgen en ze zuchtte zacht toen ze lief kind genoemd werd. Lynna wist niet in welke illusie de man leefde, maar ze was noch een kind noch zijn kind. Zelfs zonder moeder figuur in haar leven, kon ze wel inschatten dat ze ondertussen van kind was overgegaan tot vrouw.

Ze keek de man recht in zijn ogen en voelde geen drang om weg te kijken terwijl ze zijn vragen beantwoordde.
"Nee heer, weinig vakken op Bumetrel leren om leiding te geven." Ze had wel gehoord over Heracor opdrachten waar ouderejaars de leiding kregen over groepjes, maar die vakken volgden ze niet. "Verder ben ik geen torenhoofd." Dat was ook alweer een taak minder. Verder kende ze geen leidingstaken op Bumetrel voor leerlingen.