Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Distance unites missing beats of two hearts in love  (130 keer gelezen)

Speeldatum: 2 december 1308 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

2 december 1308 - woning Kaimi, Signy en Cyrano- begin van de avond.

Het was lang geleden, te lang geleden, dat Signy was vertrokken. Ze had het wel terloops tegen Kaimi gezegd, mogelijk voor of nadat ze weer iets had gedaan om hem uit te dagen of te stangen. Waarschijnlijk was de informatie verloren gegaan -of Kai was oplettender dan ze dacht-, maar ze was echt weggegaan. Oh, ze had hem niet verlaten. Dat zou ze niet zomaar doen. Daarvoor hield ze teveel van hem en dat was ook niet de reden van haar vertrek geweest. Ze had gewoon een perfecte gelegenheid gezien en gevonden om verder onderzoek te doen naar toverdranken. Er was een universiteit geweest waar ze een nieuwe doorbraak hadden. Ze had een briefwisseling gehad en ze was uitgenodigd. Ze had het niet kunnen weigeren... voor zichzelf niet.

Natuurlijk was het moeilijk geweest om Kaimi achter te laten en misschien nog wel moeilijker om haar zoon, Cyrano, achter te laten. Echter was het kind in goede handen, daarvan was ze overtuigd, en Kaimi was een volwassen man; hij kon heus wel voor zichzelf zorgen.

Alleen was terugkeren misschien moeilijker dan gedacht? Ze was vertrokken, deels impulsief en had het toen een goed idee gevonden, maar de terugkeer vreesde ze toch een beetje voor de toorn van haar man. Mogelijk voelde hij zich gekrenkt of gepasseerd, verlaten en simpelweg niet serieus genomen. En ze wilde geen ruzie. Ze wilde dat hij trots op haar was, trots was op wat ze had bereikt en ontdekt... Ze had nog veel langer kunnen blijven. Alleen het gemis en de heimwee waren te sterk geworden. Maar, echt, terugkeren was moeilijker dan gedacht.

Toch stond Signy er nu. Misschien een paar maanden later dan nodig, maar ze had niet... Misschien had ze het niet gedurfd? Al was dat moeilijk om aan jezelf toe te geven. Toch dat stukje nachtelf dat weigerde toe te geven angst te kennen... Aarzelend stond ze voor de deur van haar appartement. Ze haalde diep adem, sloot kort haar ogen, verzamelde haar moed en klopte toen aan. Niet dat ze wachtte tot hij open zou doen, want ze had een sleutel. Ze wilde echter niet dat hij zou schrikken als ze zomaar in de kamer zou slaan, of haar misschien wel in een impulsief moment aan zou vallen. Het gevaar dat hij was ontdekt en plots huurmoordenaars op zijn dak kreeg, was natuurlijk nooit helemaal volledig verdwenen.

"Kai?"

Gemis en liefde overvielen haar, toen ze na die zo lange tijd weer het gelaat van echtgenoot zag. Ze glimlachte flauwtjes, keek hoopvol, en besloot toen dat het eigenlijk niet zo uitmaakte of hij nu blij met haar was. Zíj was dolgelukkig hem te zien. Ze stoof op hem af en sloot Kaimi innig in haar armen, en hem te kussen (mits hij het toestond). "Ik heb je zo gemist," murmelde ze tegen zijn borst. "Hoe is het met je?" Aarzelend tilde ze haar hand op, streelde hem toen over zijn wang. "Je bent nóg knapper dan ik me herinnerde," ze glimlachte naar hem.

[OOC: Privé]

Het meisje had geluk dat hij vandaag gekweld was door leerlingen die dom en lui waren, de aanblik van Yaondra Staverius die langs hem door de gangen van het kasteel liep en het lege huis waar, zo leek het, opnieuw een staatsgreep gedaan was en de oorlog was uitgebroken. Troep. Viezigheid. Chaos. Leegte. Eerst waren het de slaven die hij gemist had. Nu was het vrouwelijk gezelschap. Signy, in het bijzonder.

Dus hij was moe. Intens moe. Te moe om zich te verroeren tijdens Signy's innige omhelzing en haar vleiende woorden, maar ook te moe om boos te worden. Toen Signy klaar was met haar liefkozing en hem eindelijk losliet en haar mond hield, deed Kaimi een stap naar achter. 'Nu je terug bent,' zei hij zakelijk, zonder in te gaan op haar vraag over hoe het met hem ging. '... mag je opruimen, schoonmaken en eten maken. Zoals het een vrouw betaamt. Daarna mag je antwoord geven op de volgende vragen. Eén, waar ben je geweest? En twee, wat heb je gedaan? En vervolgens, als je met een plausibele verklaring komt en ik je nog niet deur heb gewezen, heb ik een casus voor je. Los je die voor me op, dan zal ik doen alsof er in de afgelopen weken niets gebeurd is.'

Kaimi schoof een stoel aan de kant en ging zitten. Zijn armen over elkaar, zijn blik strak op Signy gericht.
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Kaimi Arlando »

Goed, ze wist weer waarom ze in eerste instantie had gedacht dat ze Kaimi niet zo zou missen... Mensen, die dachten dat dit een heel klef topic ging worden, kunnen weer opgelucht adem halen.

Signy spiegelde de houding van Kaimi, toen hij eindelijk klaar was met zijn bevelen en verwachtingen. Ook zij sloeg de armen over elkaar en trok een wenkbrauw omhoog. "Goh. Nou, 'tis goed te merken dat je geen steek bent veranderd in mijn tijd van afwezigheid", zei ze koeltjes. Ze had alweer spijt van dat momentje van 'zwakte'. Had ze ergens gedacht, of gehoopt, dat Kaimi ook blij zijn haar weer te zien, had hij haar vrijwel direct van die illusie afgeholpen. Ja, ze voelde zich ergens teleurgesteld, maar dat was ze dan weer niet van plan om te laten merken.

"Je bent echt net een klein kind," mopperde ze verder, "zo moeilijk is het niet om je kleding in de wasmand te gooien of je vuile vaat in een emmer voor de deur te zetten. Er zijn hier schoonmaaksters, weet je." Ondertussen gebruikte ze wat spreuken om de kamer stukje bij beetje op te ruimen en de chaos langzaam stukje bij beetje te temmen. Alle kleding bij elkaar, alle vaat bij elkaar, alle afval bij elkaar, et cetera.

"Voordat ik heb opgeruimd én schoongemaakt én gekookt, zijn we wel weer een paar uur verder, Kai. Dus ik neem de vrijheid nu maar alvast antwoord te geven op je vragen." Ze glimlachte hem toe, vooral om te tonen dat ze, hoe vervelend en dreigend hij ook deed, ze heus niet bang van hem was. "Ik was naar het oosten. Daar is een universiteit met onderzoek naar verschillende giftige ingrediënten." Ze liet een korte stilte vallen. "En wat ik daar heb onderzocht en zo weten te ontwikkelen dat het bruikbaar is, is een giftige toverdrank, waarvan pas na enkele maanden het effect toeslaat. Iemand zakt dan in één keer in elkaar en sterft... En dan is de dader allang ver weg en niet meer te traceren." Er waren nog wel wat haken en ogen, zoals dat iemand in de tussentijd dan niet voor een of andere reden al antigif had ingenomen of andere dranken die zich met de werking ervan bemoeide. Maar het was veelbelovend. "En ik dacht dat dat misschien wel kon pas voor komen voor jou..." Dat hij het kon gebruiken om terug te nemen waar hij recht op had... Niet dat hij er het slachtoffer van moest worden.

Signy zette een tafeltje overeind en gooide de overleden kamerplant bij de stapel afval. "Dus... al plannen om me de kamer uit te gooien?"

Hij was niet de enige die geen steek was veranderd. Alhoewel... Kaimi's ogen vernauwden zich kort en heel even stond hij op het punt er tegenin te gaan, maar tenslotte liet hij Signy toch maar haar verhaal doen. Het zijne kwam later wel. Hij was het intussen gewend dat Signy Mocha niet zo meegaand was als de meeste vrouwen. En als hij niet tot in de late uurtjes discussies met haar wilde voeren, was het verstandiger om haar eerst maar de ruimte te geven die ze nodig had, alvorens hij tot de kern van de zaak zou komen.

Toch kon Kaimi niet ontkennen dat zijn nieuwsgierigheid geprikkeld werd door de reden van Signy's afwezigheid. Toen ze uitgepraat was, stond hij op, liep hij een paar keer met zware passen door de kamer - zwijgend - waarna hij stilstond en zijn keel schraapte. 'Dit is precies de reden waarom ik geen kleding bij de was gooi of vuile vaat schoonmaak. Laat staan dat ik planten verzorg. Ik verspil mijn magie liever aan belangrijkere zaken.' Zijn ogen begonnen te glimmen. 'Je zou het niet denken, Signy Mocha, maar je afwezigheid heeft me goed gedaan. Me wakker geschud. Dus nee, ik gooi je nog niet de deur uit. Je mag een oplossing geven voor mijn casus.'

Hij liep naar haar toe, legde zijn handen op haar bovenarmen en keek haar indringend aan. 'Hoe - krijg - ik - Nascam - terug?'


"Heeft je wakker geschud, hoe?", vroeg Signy een tikkeltje sceptisch. Ze keek Kaimi aan, terwijl ze allemaal borden met aangekoekte etensresten op elkaar stapelde. Spottend trok ze een wenkbrauw omhoog en haar felle groene ogen boorden in de zijne. Ze had niet verwacht dat hij zou toegeven haar gemist te hebben, maar doen alsof hij er beter van was geworden... "En ik zie het... je bent niet meer zo'n suffe onderuitgezakte gezapige echtgenoot. Je begon al een buikje te krijgen," besloot ze te reageren met spot en de wetenschap dat hij straks mogelijk tegen haar uit zou vallen. Ze kon het echter niet helpen... hij probeerde haar te kwetsen en dan deed ze dat net zo hard bij hem terug.

Kaimi's casus was... verwacht, maar tegelijkertijd was het onverwacht dat hij dacht dat zíj dat voor hem kon oplossen. Signy trok haar armen los. "Daar zit je zelf al jaren op te broeden zonder succes en nu moet ik het even in vijf minuten voor je oplossen? Anders gooi je me eruit." Ze schudde haar hoofd, pakte demonstratief een bezem. Voor nu ging ze ermee vegen, maar ze kon de bezemsteel evengoed gebruiken om Kaimi er een klap mee te verkopen.

"Wat dacht je ervan anderen eens om hulp te vragen? Er zijn er genoeg die de Arcenaux goed gezind zijn, of het absoluut geen probleem zouden vinden om die landelf daar op de troon van Nascam een hak te zetten?" Ze trok een mondhoek op. "Wat dacht je van Olfughto? Die doet ook niet zo moeilijk over minder morele oplossingen?" Ze humde. "Alleen moet er wel iets zijn wat hij er voor terug krijgt."

"Waar is Cyrano eigenlijk? Op bed?"

'Hoe? Is dat een serieuze vraag?' Kaimi lachte schamper. 'Omdat het niet van een troonopvolger verwacht wordt dat hij zijn eigen vaat schoonmaakt, zijn kleren wast of de planten water geeft. En toch zit ik in die situatie. Dat moet veranderen. Daarom. Duidelijk genoeg of moet ik er nog meer woorden aan vuil maken? En over dat buikje gesproken.' Kaimi grijnsde en klopte trots op de plek waar naar zijn idee nog altijd meer spieren dan vet zat. 'Als je er niet mee leven kunt, ga je maar weer weg. Maar deze keer wel ná een scheiding, want er is genoeg vrouwelijk schoon dat mij nog altijd buitengewoon aantrekkelijk vindt.' Hij lachte, verzond zijn vrouw een treiterend luchtkusje, maar liep toen van haar weg.

Terwijl Signy antwoordde op zijn casus en nogal verbolgen - althans, zo leek het - met een bezem begon te vegen, hield Kaimi wijselijk zijn mond. Vrouwen en bezems waren gevaarlijke combinaties. Bovendien had hij wat om over na te denken. Natuurlijk was Signy's idee ook in zijn hoofd opgekomen, maar toen was het nog abstract geweest. Hij was elk spoor met zijn vader en diens raadgevers kwijt en wist niet wie hij naast hen vertrouwen kon. Signy bood hem nu een concrete vervolgstap. Het idee om zijn voormalig AG-docent te betrekken bij zijn problemen was nog niet eerder zijn hoofd opgekomen. Waarom zou het ook? Voor zover hij wist had hij op dit moment weinig interessants in zijn bezit om als tegenprestatie te leveren. Hoe dan ook, het was een optie om nog niet direct aan de kant te schuiven.

De naam van zijn zoon trok Kaimi uit zijn gedachten. 'Cy...? Die... ehh...' Hij krabde zich achter zijn oor. 'Hij is... uit logeren.'


"Oh nee, natuurlijk. Kaimi, de prins zonder land, is te goed voor een beetje huishoudelijk werk," antwoordde ze honend. "Nou, ik ben blij dat je je hebt gerealiseerd dat je me vooral als je schoonmaakster mist. Jeetje... Je zou ook maar per ongeluk van iemand kunnen houden. Dat zou wel choquerend zijn, natuurlijk. Ik denk niet dat je reputatie d?t zou kunnen overleven." Ze humde en gaf inderdaad de planten maar meteen wat water, want bij nader inzien zagen die arme groene aardbewoners er wel heel erg dorstig uit. Nu moest ze toegeven dat het haar verbaasde dat de planten ?berhaupt nog leefden.

"Mm..", ze trok een wenkbrauw naar hem op. "Dus ik mag nu tenminste blijven tot een scheiding?" Ze hield haar hoofd schuin. "Je weet dat, als een dergelijk verzoek al wordt gehonoreerd, dat je dan nog wel minstens heel wat jaar aan me vastzit?" Signy grinnikte. Ze ging er maar vanuit dat dit Kaimi's manier was om te zeggen dat hij wilde dat ze  bleef. Ze trok het sprei op de oude bank wat rechter. Zo zag het ding er tenminste nog een beetje uit alsof het wat voorstelde.

Uit logeren? Bij wie zou Cyrano in Circe's naam nu kunnen logeren? "Wie vertrouw jij genoeg om je erfgenaam aan uit te lenen?", vroeg ze een tikkeltje wantrouwend, want zo kende ze Kaimi niet. Hij had Cy toch niet bij een of ander wijf gestald? Want ondanks dat ze heel lang was weggeweest, zou ze het Kaimi niet vergeven als hij vreemd zou zijn gegaan. Nee, dan zou hij letterlijk haar wraak voelen. "Zeg op, bij wie is hij? En laten we hem nu dan maar meteen gaan ophalen. Niet?"