Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De duisternis neemt vorm aan  (281 keer gelezen)

Speeldatum: 5 november 1306 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [] : 1 jaar geleden »
Flarden schaduwen kropen tussen de boomwortels en gleden langzaam het bergpas af. Het schijnsel van de maan was niet sterk genoeg om deze duisternis te illumineren. Het was een donkerte gevuld met haat. Bomen schudden, alsof ze hun wortels probeerden terug te trekken van dit kwaad. Ze voelden vernietigende energie bruisen in het gras en over de stenen. Maar de schaduwen waren niet geÔnteresseerd in bomen.

De schaduwen waren geÔntereseerd in het licht van honderden kleine fakkels en lichtpuntjes in de verte. In eerste instantie kon de duisternis deze niet zien, dus creŽerde het ogen voor zichtzelf om te kijken. Het duister knipperde en focuste zich op het dorp. Fakkels en vuren verlichtte de houten ommuring en de huizen daarachter.
Het duister had een mening over het dorp, dus het creŽerde een mond voor zichzelf. Het was een zwarte horizontale scheur, zonder tong of tanden. Maar het was voldoende voor de schaduw. Hij veranderde zijn mond in een grijns. Twee ogen en een grijns in volledige duister. En zo stond het daar voor enkele uren te staren naar het dorp, terwijl de lichten daar doofden en de inwoners hun bedden opzochten.

De ogen knipperde opnieuw en de mond ging open. Een fluistering in de wind, woorden die nergens vandaan leken te komen. "Rumath. Ik herinner me. Herinneren jullie mij?"
Deze woorden leken het teken voor de schaduwen om vorm aan te nemen. Handen, voeten, haren, alles vormde zich in de duisternis, om zich vervolgens te omhullen met een mantel zo zwart als de nacht. De schaduw verlegde zijn blik van het dorp naar zijn handen, bewoog de pasgevormde vingers. Het knikte tevreden.

"Niet meer. Maar snel weer. Jullie zullen mij herinneren."