Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een laatste avondmaaltijd  (410 keer gelezen)

Speeldatum: 5 april 1302

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Met een zwaar gemoed liep Oréwinde de eetzaal binnen. Ze had de afgelopen weken de plaats zo veel mogelijk gemeden (en dus veel maaltijden overgeslagen), want ze had een hekel gekregen aan de luidruchtigheid van alle myrofas.

Overvallen door al het lawaai bleef ze even in jet midden van de Grote Zaal stil staan. Het eten werd al uitgedeeld, ze was erg laat. Daarna kwam ze snel in beweging en liep naar de laatste legen plekken achterin de zaal. Stil en met het hoofd gebogen nam Or plaats. Ze moest vanavond wat eten, want ze moest vanavond de laatste hand leggen aan haar verouderingsdrank. Misschien kon ze ook al een eerste portie aan de rat toedienen. Dan kon ze op de rat uitproberen hoeveel ze nodig had voor een dodelijke portie, zodat ze die aan zichzelf kon toedienen. Dat moest ze in twee dagen wel voor elkaar kunnen krijgen: ze had voldoende ingrediënten.

Natuurlijk bestonden er veel betere en doeltreffender elixers die een snelle dood tot gevolg hadden. Helaas had haar zoektocht daarnaar in de bibliotheek frustrerend weinig opgeleverd. Afgezien van een paar vage verwijzingen was ze niets wijzer geworden. Or was er zo wanhopig van geworden dat ze even met het idee had gespeeld om naar Mocha te gaan, maar dat had ze meteen weer verworpen. Wat moest ze dan vragen? "Mevrouw Mocha, ik wil graag dood. Welk elixer kunt u mij aanbevelen?" Nee, het moest op de omslachtige manier.

Het eten werd nu ook aan Or's tafel uitgedeeld. Hopelijk was dit haar laatste avondmaal.
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Oréwinde Telrunya »

« [Reactie #1] : 3 jaar geleden »
'En weet je wat ik toen deed?' Haar gele ogen schitterden van de pret. 'Ik maakte een prachtige illusie van een monster, wel zó groot! Ik heb nog nooit iemand zo hard zien rennen. Die tweedejaars Merifeller weet nu wel beter dan hogerejaars stiekem onder proberen te spreuken met een zielige hydoree.' Pesterig woelde ze door Dux' zijn haar en gaf hem een kus op zijn wang. Niet voordat ze zich had verzekerd dat er niemand in de buurt was, uiteraard.
'Ik ga eten, ik stik van de honger. De rest zit zeker al lekker op hun krent in de Grote Zaal te smullen. Jij komt straks toch ook? Wel snel zijn hoor, het is al laat. Doei!' En met die woorden haastte negentienjarige Gisèle zich verder door de gang, de deuren van de Zaal door.

Oh. Het zat behoorlijk vol. Het wolfje tuurde rond en spotte een paar lege plekken. Ze zette een paar passen in de richting en besefte vervolgens dat het enige meisje dat daar zat Oréwinde was. Hoe kon het ook anders. Er was geen andere leerling op Bumetrel die zulke vreemde vleugels had als zij. De onafscheidelijke OrGis was sinds het derde jaar afgebrokkeld tot een zielig hoopje vriendschap dat daarna weggeveegd was toen ze ergens in de vijfde vrienden werd met Eleonora. Gisèle snapte het ergens wel. Eleonora en Oréwinde hadden elkaar nooit gemogen en doordat zijzelf een relatie had met Dux hield ze minder tijd voor Or over. Al vond ze wel dat Or stom deed over haar en Dux (zelfs toen ze nog vrienden waren), en dat begreep ze niet. Ze kon toch een beetje blij voor haar zijn. Ja, het mocht niet, en het was smerig en vies, maar ze waren vrienden, dus.. Ze had gehoopt op een beetje meer begrip.

Over Dux gesproken, hij kwam net binnenlopen. Gisèle stond met haar rug naar de deur toe, maar ze rook hem van een afstand. Onwillekeurig keek ze kort over haar schouder en liep door naar Oréwinde. Misschien viel er nog iets goed te maken. Ze zou het zonde vinden als ze straks naar Ypsilon zouden gaan en daar vrolijk verder elkaar zouden negeren.
'Kijk eens wie we daar hebben, het is mijn favoriete libelle,' grijnsde de weerwolf en soepel gleed ze naast Or op de bank. Zou ze zich de gebeurtenis rond het woord libelle nog herinneren? Dat was geweldig geweest, en die omhooggevallen nachtelf van een Amadeus was flink op zijn nummer gezet. Ze wilde net het standaard 'Hee, hoe is het met je?' zeggen, toen een ijzerachtige geur haar neus binnendrong. Was dat nou bloed? Iets bevreemd keek ze haar ex-beste vriendin aan, maar zag nergens bloed in de buurt. Het was desondanks onmiskenbaar bloed, en het kwam van Oréwinde.[1] Oréwinde zag er tegenwoordig sowieso niet heel goed uit, nogal vreugdeloos. De link tussen de depressie en het bloed legde Gis echter niet, hoewel ze verstandig genoeg was om er niet over door te vragen.

'Ik rammel!' Ze legde haar handen op haar buik en gluurde intussen opnieuw naar Dux, die een eindje verderop was gaan zitten. 'Ik hoop dat ze nog wat brood hebben, want daar heb ik zin in.'[2]
 1. Ik nam aan dat Gisèle het bloed ook kan ruiken, aangezien de vampier dat ook kon en een weerwolf een superneus heeft.
 2. Er staan een aantal Dux-gm's in, maar Dux/Rhae is inactief.
:hihi:

« [Reactie #2] : 3 jaar geleden »
Op haar bord werd een ondefinieerbaar grijs goedje neergekwakt. Dat was nog niet het ergste, nee, dan de geur: een mengsel van hemelse geuren die Or deden watertanden (wanneer had ze voor het laatst gegeten?). Het was toch bij Vanas onmogelijk was dat ze nú honger had, terwijl ze op het punt stond om ervoor te zorgen dat ze nooit meer iets zou eten. Oh, de ironie.

Met een verlekkerende zucht nam ze een grote hap. En daarna een nog grotere. Met volle mond en gesloten ogen genoot ze van haar maaltijd. Toch jammer dat ze dat zou moeten missen, maar dat was niet anders. Sterven was nu eenmaal onvermijdelijk. Even onvermijdelijk waren vervelende myrofas met nog irritantere opmerkingen die zich opdrongen aan Or tijdens wat er nog restte van Or’s leven. Gisèle in dit geval. Ze deed één oog en daarna meteen weer dicht, want waarom zou ze een gesprek beginnen? Toch nam ze de moeite om iets terug te zeggen: ‘Mohoow Mujsèl’, sprak ze ernstig met volle mond. Misschien omdat het er toch nooit meer van zou komen of omdat ze toch verder niemand anders had om tegen te praten. Haar bord was toch al bijna leeg, dus een lang gesprek kon het sowieso niet worden.

Na een keer slikken werd haar mond weer leeg, maar er viel niets meer te zeggen. Er was geen wijze raad of spijtbetuiging die Or nog aan Gis kwijt wilde. Oréwinde  zweeg, terwijl ze minutieus de laatste restjes van haar bord schraapte en naar haar mond verplaatste. Smakkend genoot ze van zelfs die allerlaatste hapjes prut.[1]   


 1. Eh, Gis, ik wist er niets beters van te maken. Hoop dat je er nog iets van kunt maken ^^;

« [Reactie #3] : 3 jaar geleden »
Met een vragend opgetrokken wenkbrauw bekeek het meisje Oréwinde, die zat te schranzen als een uitgehongerd paard. Sinds wanneer was die pap zo lekker? Het leek meer op een hoop kots. De pap was voedzaam, dat dan weer wel. En daar ging het om. Dus Gisèle volgde het voorbeeld van de luchtfee en nam een hap, hoewel dat met lange tanden ging. Die pap kwam haar neusgaten uit - figuurlijk. Een paar keer had ze pap met honing gekregen, dat was al een hele verbetering.

Krijg nou wat, er kwam geluid uit! Verrast keek de weerwolf op naar Or. Ze had eigenlijk verwacht dat de stille strijd tussen hun twee nog zou voorzetten. Niet dat dit veel beter was, want wat er uit haar mond kwam was onbegrijpelijk gebazel. De opmerking 'Vrouwe Worrseyu zou zeggen dat je niet met je bek vol moet praten' slikte ze maar in, net als de volgende hap pap. Gisèle hield nadenkend haar hoofd scheef en herhaalde het gebazel keer op keer in haar hoofd. Zei ze 'Moho Muisje'? 'Morgen mutsel'? Maar het was geen ochtend!

Het kwartje viel. Het klonk ergens vaag als 'Mond houden Gisèle'. Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes en ze keek naar haar bord pap, dat nog behoorlijk vol zat. Peinzend roerde het meisje met haar lepel door de drek, waardoor er een soort spiraal in ontstond. De stille strijd was toch niet afgelopen. Oréwinde zweeg als een graf.

Gisèle had geen idee hoe dichtbij Oréwinde bij dat graf stond.

Er kwam een schaal met brood langs, die zo te zien al aardig leeg was geroofd door grijpgrage handjes. Bij het diner was er alleen brood dat over was van de lunch, en je moest dus heel snel zijn. Daar ging De Gis, haar handen uitgestrekt, heldhaftig twee stukken brood grijpend. Triomfantelijk legde ze het ene stuk naast haar bord en bood Oréwinde de andere aan. Zonder iets te zeggen uiteraard.
:hihi:

« [Reactie #4] : 3 jaar geleden »
Toen kwam er het onvermijdelijke moment dat Or's bord écht leeg was. Alle pap had ze er systematisch afgeschraapt. Een blik opzij leerde Or dat ze best snel had gegeten. Zelfs de centaur aan de andere kant naast haar was pas net klaar, terwijl toch iedere myrofas weet dat zij legendarisch snelle eters zijn. De uitdrukking was niet voor niets 'honger hebben als een paard'.  Gisèle was ook nog steeds aan het eten en hield gelukkig haar mond. Dat waardeerde Or wel, want dan hoefde zij niet gedwongen sociaal te doen.

Het zou vast nog lang duren voordat Oréwinde van tafel kon om haar elixer af te maken. Ze kon haar tijd maar beter nuttig besteden, zodat ze zo snel mogelijk haar elixer op de rat kon uittesten en een dodelijke dosis kon bepalen. Dat was niet ideaal: er bestonden weliswaar omrekenschema’s van een dosis afgestemd op ratten naar een op myrofas, maar iedere soort had een net andere dosering. Or – als kruislinge – had het extra moeilijk, want meestal waren omrekenschema’s niet op kruislingen bedacht. Gelukkig hoefde ze zich daar vanavond nog niet over te buigen. Ze hoefde alleen nog het laatste beetje fenegriek toe te voegen aan haar eerste batch, dan was dat elixer helemaal klaar. Aan haar tweede batch wilde ze een variant met fazantenveren toevoegen. Oréwinde hoopte dat dat een extra dodelijk effect zou geven, maar zou dat eerst nog moeten uittesten op een tweede rat (die ze dan eerst nog moest vangen).

Met een ruk werd ze uit haar gedachten gehaald, toen ze de broodmand langs zag komen. Natuurlijk kaapte de immer egoïstische Gisèle de laatste twee broodjes voor haar neus weg. Beteuterd staarde ze weer naar haar bord. Ze had het kunnen weten: Gis moest het haar kwalijk nemen dat ze een tijdje ook verliefd was geweest op Dux. Weerwolven waren nu eenmaal erg strikt met de afbakening van hun territorium. En verliefd zijn op het vriendje van je beste vriendin was wel héél erg fout. Totdat Gis' hand haar een stuk brood aanreikte. Onzeker door dat gulle gebaar keek Oréwinde weg.[1] Haar ogen werden vochtig. Plotseling stond ze op, bang om in huilen uit te barsten voor heel Bumetrel. Ze gaf het broodje terug aan Gisèle, zonder haar aan te kijken. Met verstrikte stem mompelde ze: "Dankjew- bedankt- je was een geweldige vriendin." Daarna haastte ze zich de grote zaal uit.[2]
 1. (10, 7) -2  (wonden + ziekte) aftrek. Winst bij hoger dan 5
 2. Voel je vrij om Or tegen te houden ^_^
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Oréwinde Telrunya »

« [Reactie #5] : 3 jaar geleden »
Het broodje zweefde afwachtend in de lucht totdat het gegrepen zou worden door Oréwinde. Dat moment kwam, en eventjes glimlachte Gisèle tevreden, gerustgesteld door de gedachte dat Or haar misschien toch nog aardig vond. Het kon ook gewoon zijn dat Oréwinde zo'n verschrikkelijke honger had dat ze alles wat er te eten viel opvrat, want daar gedroeg ze zich wel naar. De kruislinge bleek een grotere eter te zijn dan Gisèle, en evenaarde zelfs de centaur die een eindje verderop zat. Dat verbaasde haar: zo herinnerde ze Oréwinde helemaal niet. Misschien had ze nu pas haar groeispurt, maar dat leek haar sterk. Ze had die vast allang gehad.[1]

Maar Gisèle kreeg het broodje terug en de glimlach verdween van haar gezicht. Ongelovig keek ze het meisje aan. Hoezo dat nu opeens? Vond ze het brood vies? Of wilde ze geen brood aannemen van een vieze hond die ooit haar beste vriendin was geweest? De tranen in Oréwinde's ogen ontgingen haar in eerste instantie,[2][3] en ze nam het stukje verbaasd aan, waarna ze pas doorhad dat Oréwinde emotioneel werd.
'Oréwinde!' riep ze haar na, terwijl ze wegrende. En toen dat niet werkte[4]: 'Or! Orrie! Hee!'

Verbijsterd bleef Gisèle achter met de twee stukjes brood en de halve Grote Zaal die haar aanstaarde. Was een geweldige vriendin? Goh, dat klonk wel héél dramatisch. En om dan ook huilend weg te stormen.. Had ze Oréwinde gekwetst? Was ze vroeger misschien een geweldige vriendin geweest en moest ze daarom bijna janken? Omdat Gisèle nu een trut was geworden? Nee, dat rijmde niet met haar vriendelijke daad. Maar wat was er dan aan de hand? De weerwolf beet op haar lip en staarde naar haar halflege bord pap tijdens de rest van het diner.[5]
 1. Leeftijd in bio klopt niet, heb voor je zitten rekenen (op basis van luchtelf aangezien die leeftijd telt): ze is sowieso geboren tussen 1265-1259. In bio staat dat ze naar Bum ging toen ze net de leeftijd ervoor had, dus dan is dat max. 1265. Dan is ze in 1305 18 jaar (als ze nog leeft), en in dit topic 15 à 16.
 2. Dobbel: 1-5: Gis merkt de tranen niet 6-10: Ze merkt het half 11-15: Ze merkt het meteen
 3. 10
 4. Neem ik aan
 5. Meh, flutpost
:hihi: