Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Goedmaken voor beginners - wat ruik ik  (441 keer gelezen)

Speeldatum: 16 augustus 1304

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »

In het centrum van Oikilan liep een centaur boodschappen te doen. Zwetend als een paard ploegde hij zich een weg door de massa om met een opgeluchte glimlach te constateren dat hij alles in huis had om de zusjes te verrassen.

Dyharm ging in gestrekte draf naar huis en overdacht zijn plan. De zusjes waren even vertrokken en al wist de jonge centaur niet precies waar ze heen waren gegaan, meisjes hadden nooit haast wanneer ze eenmaal weg waren. Met de nadruk op wanneer. Het gaf hem hoogstwaarschijnlijk meer dan genoeg tijd om zijn plan tot uitvoer te brengen.

Thuis gekomen begon hij de gekochte spullen in het keukengedeelte uit te stallen. Bloedworst, uierboord[1] en niet te vergeten zalige appels en groenten.
Dyharm had besloten de wijste te zijn en op die manier het conflict op te lossen en de lucht in het huisje te klaren. En dat, zo had hij bedacht, kon hij het best bereiken door te koken. Een feestmaal moest het worden, een absoluut feestmaal.

Hij had Debb en Ryx geregeld bezig gezien en bedacht dat het niet moeilijk kon zijn. Hijzelf zorgde meestal voor de afwas en om redenen die hij niet  begreep probeerden de zusjes hem altijd uit de buurt te houden als er werd gekookt. Hij vermoedde dat het echt “zo’n zusjes onder elkaar ding” was dat koken.

De groenten had hij in het water gegooid. Hij had overwogen ze te snijden en kon zich niet herinneren dat hij dat groene spul ooit aan penen had gezien thuis, maar het was vast lekker.
De plaat werd al goed warm en de bloedworst en uierboord werden er opgegooid. De bos bloemen die hij had gekocht werden op de tafel gezet en de tafel gedekt.

Als het nu niet goedkomt… dacht hij zelfvoldaan. Hij had zijn best gedaan. Nu wachten tot het eten klaar was.

Wachten duurt lang en voor het eten te lang.
De meisjes waren nog niet thuis en de op de bakplaat gelegde worst begon raar uit te lopen en te ruiken. In de pan met groenten zat geen water meer en Dyharm draaide ze maar eens om nadat hij er in geprikt had.
Zou het kwaad kunnen om water bij te vullen? Hij nam de proef op de som en schrok zich wild toen grote wolken stoom zich opeen stapelden in het huisje. Toen er van de plaat tot overmaat van ramp ook nog rare donker gekleurde rookwolken opstegen sprong de jonge centaur in paniek een stukje naar achteren. Tegelijkertijd vroeg hij zich af of het nog wel eetbaar zou zijn. Hij besloot om de boel snel op te ruimen voor de zusjes weer terug zouden komen.
 1. of op zijn Rotterdams koeientiet

Lachend kwam Deborah om de hoek samen met Ryxini. Ze hadden zich prima vermaakt deze ochtend. Het was een ochtend met drankjes en het ophalen met mooie herinneringen aan vroeger in de tijd bij de kudde, maar ook alle maffe en prachtige dingen die ze op Bumetrel hadden meegemaakt en hoe vaak Ryxini bijvoorbeeld wel niet haar zusje had moeten verdedigen en hoe vaak Deborah Ryxini wel niet een domme actie uit het hoofd had moeten praten, omdat ze niet over de gevolgen had nagedacht.

Maar het lachen verging haar snel, toen Deborah de huisjes in het vizier kreeg en met name hun eigen huis. "Brand!" Deborah liet Ryxini los en snelde zich in de richting van het huisje. Stel dat Dyharm nog binnen was of een andere huisgenoot![1] En hoezeer ze Dyharm een kwal vond, ze gunde hem geen dood door verbranding.

Eenmaal binnen leek de schade mee te vallen, behalve dat de hele keuken blauw stond en het ezelsveulen van een Dyharm er paniekerig en dwaas bij stond te kijken. "Aan de kant!", sommeerde ze hem. Ze trok de pannen snel van het vuur en gooide de pannen inclusief toch al verpieterd eten in een teil met water, waar het protesterend met luid gesis in verdween.
Daarna zag ze pas wat voor een slagveld de rest van de keuken was. "Wat heb je gedaan?!", vroeg ze hem meer geschrokken dan boos. Daarna volgde iets milder. "Je hebt jezelf toch niet bezeerd?" Brandwonden waren naar en moeilijk te genezen.
 1. Er wonen natuurlijk meer dan 3 centaurs in een huis ^^

'Haha ja, dat was geweldig. Ik zou dat zo graag. Huh..' Rook, uit hun huisje! Niet meer dan een seconden later schoot Ryxini achter haar zusje aan. Ze hoopte maar dat er niemand binnen zat. Ze wilde niet nog meer centaurs missen om haar heen.

Ryxini moest eerst even knipperen met haar ogen. De rook verblinde haar even. Debb bleek daar geen last van te hebben en loste het probleem in een mum van tijd op.
Dyharm bleek al gauw de schuldige te zijn. 

'Heb je proberen te koken?' Ryxini wist niet waarom, maar dat vond ze erg komisch. Grinniken of misschien ook wel uitlachen kon ze niet voorkomen. Mannen konden niet koken. En zeker Dyharm niet die alles gevoerd kreeg. Ja voor haar was dit wonderbaarlijk heel grappig.

Typisch, zo typisch. Net op het moment dat hij een keertje niet wist wat te doen moesten de dames natuurlijk binnen komen.
Deborah was verrassend doortastend en gooide de boel in een teil met water. Hij vroeg zich af waarom hij daar niet aan gedacht had en dat irriteerde hem nog het meest.

‘Zo jullie zijn lekker op tijd zeg, kunnen jullie voortaan iets vroeger te laat komen?’ mopperde de centaur tegen Deborah.
‘Ik sta hier te sloven om eten op tafel te zetten en dan komen jullie niet en dan .. En dan.. En dan.’

Hier stopte eigenlijk alle gemopper van de jonge centaur. Hij begreep heel goed dat zonder de oudste zus, of was het nu de jongste, de boel waarschijnlijk nog slechter was afgelopen, maar dat wilde hij niet toegeven, niet aan de zusjes, waarvan Ryxini schaterend voor hem stond te hinniken.

‘Als je klaar bent met lachen’ hervond hij zich, ‘kan je misschien net als je zus wat medelevendheid vinden? Dit had heel slecht voor me af kunnen lopen.’
Hij schaamde zich rot, maar het feit dat hij ergens hopeloos in gefaald had, had zijn trots gekrenkt en kon zich niet voorstelen dat welke brandwond dan ook meer pijn kon doen.

Deborah wreef wat tranen - door de rook en niet van emotie- van haar wangen en liep naar de ramen om deze open te doen. Door de lachbui van haar zuster, gingen de mondhoeken van de jongste van de twee ook omhoog en klonk er een giechel. Ergens was de situatie heel grappig, nu het gevaar voorbij was. "Zullen we dit gesprek in een andere ruimte vervolgen?", stelde ze voor. Het stond hier behoorlijk blauw, het stonk en het was benauwd. Ze voelde al dat haar longen wat geprikkeld aan het raken waren. Al was haar conditie beter, ze had nog steeds zwakke longen.

Deborah liep in ieder geval de keuken uit. Ze negeerde de opmerkingen van Dyharm, want het lag er redelijk dik bovenop dat de jongen geschrokken was en zich allesbehalve trots voelde over zijn prestatie. "Waarom wilde je opeens koken, Dyharm?" Want dat vond ze helemaal niets voor de jongeman. Hij leek het gewoonlijk wel best te vinden dat de zusjes kookten en dat hij met de pot kon mee-eten. "Was je bang dat je van ons geen eten meer kreeg?"

[1] Ryxini kreeg haar lachbui onder controle en veegde wat tranen weg. Die van haar waren wel van emoties, lachen.
'He he, sorry Dyharm het was niet mijn bedoeling om je uit te lachen. Maar de situatie was gewoon grappig.' Een man die ging koken en alles blauw liet staan en door haar zusje nota bene 'gered' moest worden.

Ryxini volgde haar zusje de keuken uit. En keek even achterom of de mannelijke centaur volgde. Hij zou er verstandig aan doen.

'Jouw laten verhongeren zou wreed zijn. Je bent dan wel een ez.. Je hebt dan wel stomme dingen gedaan. Je bent en blijft een centaur.' En die hielpen elkaar.
 1. (8, 9, 10) Winst bij hoger dan 5

Dyharm stond met een blos op zijn wangen zijn emoties in bedwang te houden. Hij wist zelf niet goed of hij kwaad moest worden op de zussen of op zichzelf.

‘Nou ja… ik wilde jullie verrassen,’ hij slikte en stond beschaamd naar zijn hoeven te kijken, ‘jullie denken dat ik niets kan en ik wilde laten zien dat dat niet zo is.’
‘Het is alleen niet helemaal gelukt,’ voegde hij er aan toe.

De jonge centaur zuchtte diep. Hij vond eigenlijk dat hij al genoeg door het stof was gegaan. Hij rechtte zijn rug en krabde achter zijn hoofd.

‘Tja ik weet alleen even niet wat we nu moeten eten. Misschien heb je het wel iets te snel weggegooid Deb, was er nog wel iets van te maken geweest,’ zei hij in een poging zelfverzekerd over te komen.

Deborah glimlachte naar de jongen. "Nouja, je goede bedoelingen worden heus wel gewaardeerd." Ze keek met een schuin oog naar haar zuster. "Ik denk alleen dat je ons makkelijker van het oorlogspad krijgt door je gewoon vriendelijk en redelijk op te stellen en te weten wanneer je excuses moet aanbieden."

Hij deed het bijna goed. "Zoals je net deed bijvoorbeeld, dat was echt perfect." Alleen jammer dat hij nu weer moest doen alsof zíj nog bruikbaar eten had weggegooid. Deborah rolde met haar ogen en schudde haar hoofd. "Is er nog eten in huis dat wel te bereiden is? Of moeten er nu nog boodschappen gedaan worden?" Eigenlijk zouden ze Dyharm dan op pad moeten sturen met een (gedetailleerd) boodschappenlijstje, maar zelfs dan zag ze hem eigenlijk wel ertoe in staat ook dat te verpesten. Ach, hij kon met boodschappen doen in ieder geval niet het haas laten afbranden.

Ryxini was het helemaal eens met haar zusje. Gewoon een sorry, ja ik zat fout, het spijt me. Was al meer dan genoeg voor Ryx. Hij had helemaal geen eten hoeven te koken. Want zo was wel te merken dat kon Dyharm niet.

'Ik heb een beter idee.' Een grijns van een flauw plan verscheen. 'We gaan uit eten. En zoals een echte heer betaamd betaald Dyharm. Je maakt dan een mooi gebaar en het eten zal prima smaken. Deborah en ik zullen er zeker van genieten.' Nu was de vraag of Dyharm het nog echt zou doen of niet. Ze hoopte van wel. Uit eten gaan betekende vaak heerlijk eten!

Dyharm kreeg het voor elkar een flauwe glimlach op zijn gezicht te toveren. Hoe meer hij er over nadacht, hoe zekerder hij wist dat er vast nog wel wat eetbaars tussen zat.

Hij wilde dit nog een keer aantippen toen ook Ryxini zich ermee bemoeide en opperde om uit eten te gaan.
Een volmondig ja was bijna ontsnapt, toen Ryxini de  voorwaarden bekend maakte.

‘Ja maar luister eens, die boodschappen hebben veel geld gekost en dan wordt er ook nog zo maar een deel weggegooid. Mijn vader zei altijd dat eten niet mag worden verspild, als brood oud is, dan kauw je maar wat langer, is vlees verbrand, dan krab je het zwarte er maar vanaf,’ Dyharm kreeg weer wat van zijn zelfvertrouwen terug, maar voelde de kille blikken van de zusjes in zijn huid priemen[1]
Hij keek van de één naar de ander en slikte.
‘Aan de andere kant,’ mompelde hij binnensmonds, ‘een huisje opnieuw bouwen kost ook wel geld hè.’

Hij krabde gegeneerd op zijn achterhoofd. Geld was niet het probleem, dat had hij genoeg, maar Dyharm was zuinig en wilde ook niet zomaar toegeven. De zusjes zagen eruit alsof ze honger als een paard hadden en, zo moest hij toegeven, hij lustte zelf ook wel wat.
Ryxini had in ieder geval wel het licht gezien, bedacht hij, die begreep dat hij een echte heer was. Als er werd gegeten zou hij doen wat juist was.
Hij stond even in tweestrijd, maar het duurde niet lang voordat een glimlach zijn gezicht sierde.

‘Op één voorwaarde!’ sprak hij de meisjes streng toe, ‘ik begeleid jullie ook zoals het een heer betaamt.

Hij deed een pas naar voren en bood de zusjes zijn armen aan. Als hij dan toch met twee dames zou gaan eten, dan zouden ze ook gearmd naar de dis gaan.
 1. GM zonder toestemming, maar ik kan me niet voorstellen dat de zussen zijn geblaat lachend staan aan te horen. Als het niet akkoord is, verander ik het