Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Rode rondleiding  (551 keer gelezen)

Speeldatum: 14 december 1304 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 jaar geleden »
[1]
Levi beloofde hem een punt voor het naar de mentor brengen van die nieuwe. Miras draaide zich geërgerd om en wilde Levi, hoe ongepast dan ook, juist vertellen wat hij met dat punt kon doen toen hij een blik wierp op het meisje en zijn geërgerde grom in zijn keel bleef hangen.

Een moment te lang bleef de mond van de stoere nachtelf openstaan. De nieuwe was bijzonder aantrekkelijk. Hij schudde zijn hoofd om die gedachte te verdringen. Wie kon er nu aantrekkelijker zijn dan Leo, maar dan nog.

“Natuurlijk mijn beste,” antwoordde Miras, die de laatste tijd eigenlijk onnatuurlijk vrolijk was, Levi's verzoek  “kom loop maar mee.” Miras gebaarde naar de sirene dat ze hem moest volgen.

“Selene zeg je? Aangenaam. Ik ben Miras.” Hij nam het meisje nog snel een keer op, uiterst aangenaam dacht hij.

“Laten we snel naar binnen gaan, het is zelfs geen weer om je weerwolf uit te laten vandaag,” en met die woorden stapte hij in de richting van de toren, naar de kamer van Nilai. 
 1.  Eerste post is voor Selene
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #1] : 2 jaar geleden »
Selene volgde de instructie van Miras op en liep met de jonge nachtelf mee. Dat hij haar iets te lang had aangestaard was haar niet ontgaan, maar ze reageerde er niet op. Misschien later, maar nu was het eerst zaak om naar binnen te gaan. Het was ijskoud en haar veren boden ook niet heel lang meer de juiste warme beschutting. Daarbij was ze moe en had ze trek. Ze was nog in de groei, dus eten ging er altijd wel in.

"Miras was je naam toch? Hoe lang zit je nu op Bumetrel?" ze was nieuwsgierig geworden naar de jongen. Hij had iets mysterieus om zich heen hangen en ze moest toegeven dat hij er niet slecht uit zag. Ze wist haast wel zeker dat hij ouder moest zijn dan dat zij was, maar dat maakte de Sirene weinig uit. Leeftijd was maar een getal. De witte lok in zijn verdere zwarte haren ving Selene's blik. Ze vond het een mooi contrast en het maakte de mysterieuze uitstraling van de jongen compleet.

Haar maag begon te knorren van de honger. Waarom nu? Ze verlangde zo naar een douche, maar haar lichaam wilde schijnbaar eerst eten. Een kleine grijns verscheen op haar gezicht en ze keek Miras een klein beetje schuldbewust aan, terwijl ze speels een lok haar uit haar gezicht streek. "Is er misschien een mogelijkheid om eerst even wat te eten voor we naar het kantoor gaan?"
~Wie vecht kan verliezen, wie niet vecht heeft al verloren~

« [Reactie #2] : 2 jaar geleden »
Miras zette flink de pas erin. Hoe sneller hij dit achter de rug was hoe beter. Niet omdat hij Selene vervelend gezelschap vond, maar omdat hij een aangeboren hekel had aan klusjes waar hij zelf niet beter van werd.

‘De kamer van Nilai is niet ver,’ antwoordde hij, ‘vooraf iets eten is niet verstandig, de mentor is waarschijnlijk ingelicht dat je op weg bent naar zijn kamer en neem van mij aan dat je hem beter maar niet kan laten wachten.’

‘Je bezoek aan hem zal niet lang duren denk ik, kan je daarna proberen wat te eten te krijgen.’

De nachtelf stopte abrupt bij een deur.
‘Kijk hier is het. Als je aanklopt zal hij je zeker te woord staan. Succes nog verder hè.’

Miras nam de sirene nog een laatste keer op en draaide zich om, de eerste passen zettend naar de leerlingenkamer[1]
 1. of hij moet worden tegengehouden natuurlijk.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #3] : 2 jaar geleden »
De jonge Nachtelf leek haast te hebben en weinig zin om haar uitleg over het kasteel te geven. Jammer, want alles was hier prachtig! Ach ze zou nog tijd genoeg hebben om rond te kijken. Ze baalde als een stekker dat ze niet eerst wat mocht eten. Wat maakten die vijf minuten nou uit? Wisten ze dan niet wat een jonge hongerige Sirene doet als ze niet snel voedsel kreeg? Een diepe geïrriteerde zucht verliet haar lippen, terwijl ze binnensmonds verder mopperde.

Met een knal liep ze tegen Miras op. De jongen was abrupt stil gaan staan en ze had niet op de jongen gelet. 'Had je niet even kunnen waarschuwen?' beet ze de jongen toe. Zie daar begon het al. Ze had honger en raakte geïrriteerd en helaas voor hem, moest de leuke Nachtelf het bekopen. Een rode blos verscheen op haar wangen. 'Sorry, dat was niet de bedoeling.'

Ze knikte begrijpend na de uitleg van Miras, over waar ze waren. Ze klopte op de deur en liet haar blik nog één keer afdwalen naar de Nachtelf. Deze maakte aanstalten om verder te lopen en ergens hoopte Selene dat hij nog even zou blijven. 'Ik weet niet hoe lang dit duurt, maar zou je het misschien leuk vinden om me straks even rond te leiden?' Wat?! Had ze dit echt hardop durven vragen? Ze voelde haar hartslag omhoog schieten van de lichte paniekaanval. Ze kende de jongen niet eens en misschien wilde hij haar niet eens kennen. Nee dat klopte niet, niemand kon haar weerstaan. Dat was één van de vele voordelen van een Sirene zijn. En ze had echt wel gezien dat de jongen haar goed in zich had opgenomen. Wie weet kon hij wel om haar brutaliteit lachen.
~Wie vecht kan verliezen, wie niet vecht heeft al verloren~

« [Reactie #4] : 2 jaar geleden »
De deur zwaaide open nog voordat Selene haar zin af had kunnen maken en Nillai keek naar het tweetal dat voor zijn deur stond.
"Wat gezellig, een rondleiding van jongeheer Camealan," zei de Centaur van achter zijn bureau, "Ik zie dat u een nieuwe leerling komt afleveren, of bent u hier voor een andere reden en komt u nu heel toevallig deze sirene tegen. Wel wonderbaarlijk hoe u altijd gevonden wordt met met mooie dames, is het niet Camealan?" Nillai was in een vreemde bui, hij was al de hele dag zo en kon zijn vinger er maar niet op leggen. Waarschijnlijk lag het aan de winter en aan Oikilan en aan het feit dat hij teveel binnen zat.

"Als u hier niets meer te zoeken hebt, kunt u nu gaan. En wat u betreft, juffrouw Raven, u kunt komen zitten." Er werd naar een van de houten krukjes tegenover zijn bureau gebaard en de deur sloot vanzelf nadat de sirene binnen was. Op het eerste gezicht leek er niks vreemds aan de man achter het bureau. Dat was, althans totdat hij opstond en er een half paardenlichaam achter het bureau vandaan kwam en naar de kast tegen de muur liep.
"Kan ik u iets te drinken aanbieden? Vruchtensap misschien?" Ja hij moest echt nodig naar buiten.
"Zo vertel eens iets over uzelf en wat u verwacht van uw tijd hier?" zei Nillai nadat hij dunbier voor zichzelf en een glas vruchtensap[nb]Of niet als Selene niet wil. Dan kun je dat deel van de zin vergeten.[nb] voor Selene neergezet had en weer was gaan zitten.

« [Reactie #5] : 2 jaar geleden »
Selene's hart sloeg een slag over toen de deur onverwachts open ging. In gedachten vervloekte ze haar onoplettendheid even. Ze deed een paar passen naar binnen. Daar keek ze nog even om naar Miras, wachtend op een antwoord, maar die kreeg de kans niet. De deur werd magisch gesloten en er werd haar verzocht om op een houten krukje te gaan zitten. Dit deed ze dan ook netjes.

Ze had nog nooit een Centaur in het echt ontmoet en keek vol bewondering naar het wezen voor haar. Snel wendde ze haar blik af en nam het vruchtensap dankbaar aan. Al was ze blij als ze wat kon gaan eten en douchen! Ja vooral douchen! Ze zag eruit als een verzopen weerwolf in plaats van de gracieuze Sirene die ze normaal uitstraalt. Ze hoorde haar moeder al mopperen waarom ze niet eerst was gaan douchen in plaats van eerst naar de decaan te gaan. Tja daar was het nu te laat voor. Nu dit gesprek maar zo snel mogelijk afronden en hopen dat ze nog even de kans had om met Miras rond te hangen.

Ze zat zo in gedachten dat ze pas laat door kreeg dat Nillai tegen haar sprak. 'Voor ik dat vertel wil ik eerst mijn excuus aanbieden voor mijn verschijning. Ik had graag eerst even gedoucht voor ik zo vuil naar u toe was gekomen.' Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan. Het lag in haar aard om er goed uit te zien, maar soms waren bepaalde opmerkingen niet handig. Alsof Nillai het interesseerde hoe ze eruit zag. Hij wilde puur weten wie ze was en wat ze hier wilde bereiken. Ze besloot om maar snel door te praten, in de hoop dat hij de opmerking zou negeren. 'Ik ben Selene Raven, een Sirene van twaalf jaar en voor ik naar Bumetrel kwam heb ik het land door gereisd met mijn moeder.' ze vond het lastig om dit soort standaard gesprekjes te houden, daarbij was ze nog steeds een beetje onder de indruk van de Centaur voor haar. Haar zenuwen hielpen daar al helemaal niet bij. Ze nam een slok van het vruchtensap, wat verrassend goed smaakte! Ze besefte nu pas hoeveel dorst ze ook had gehad.

'Ik hoop hier op Bumetrel te kunnen ontdekken wat ik later zou willen gaan doen met mijn leven en eventueel het boogschieten te kunnen gaan oppakken.'
~Wie vecht kan verliezen, wie niet vecht heeft al verloren~

« [Reactie #6] : 2 jaar geleden »
Sirenes...
"Je kunt je straks wassen met een emmer en koud water, maar je bent hier bij Heracor, wen er maar aan het zal nog wel vaker gebeuren." Ze moest er maar aan wennen, het was normaal dat Heracorie bezweet en smerig van de training terug kwamen. Als ze dat niet kwamen, hadden ze duidelijk niet hard genoeg getraind. Mocht de sirene er nu al een probleem mee hebben, ging ze nog wel vaker dat probleem hebben.

"Heb je lessen gehad of ga je extra lessen nodig hebben in vakken zoals Latijn en wilsmagie? En heeft je moeder je studiejaar betaald of kom je in aanmerking voor studie financiering?" Er waren genoeg myrofas die stufie hadden. Een van de kastlades ging open terwijl Nillai een leeg dossier liet komen en er dingen in begon te schrijven.
"En waarom denk je dat Heracor daarvoor het beste is? En wat is je keuzevak?"

« [Reactie #7] : 2 jaar geleden »
Wilsmagie...Hoorde ze dat nou goed? Ze had totaal geen aanleg voor magie, ondanks de afkomst van haar vader. Dat talent had ze nou niet overgenomen. Ze bedacht zich nog net op tijd dat de beste man...paard...Centaur nog op een antwoord wachtte. 'Ik heb wel lessen in Latijn gehad, maar Wilsmagie bleek ik totaal geen aanleg voor te hebben. Dus daar zal ik dan wel extra lessen voor nodig hebben.' ze had besloten zo eerlijk mogelijk te zijn, het ging tenslotte om haar toekomst en ze hoopte zo eerder weg te kunnen.

'Mijn moeder heeft voor het schooljaar betaald.' Sharon had genoeg mannen verleid om zo het studiegeld voor Selene bij elkaar te krijgen, dus dat was het probleem nooit geweest. Eén van de voordelen van het Sirene zijn. Geld en aandacht genoeg. 'Heracor past het beste bij mij, omdat ik een doener ben. Ik pak graag dingen op een praktische manier aan en het vele fysieke werk wat daarbij behoord is een goede work-out voor mijn figuur.' Oeps, had ze dat zojuist hardop gezegd? Snel nam de jonge Sirene nog een slok van het drankje voor haar. 'Daarbij wil ik heel graag leren boogschieten.' dat laatste voegde ze er nauwelijks hoorbaar aan toe.

Keuzevak...Selene grinnikte zachtjes. Alsof dat nog niet duidelijk was. 'Mijn keuzevak is Schone Kunsten.' Het vak paste eigenlijk totaal niet bij de afdeling, maar ze was toch een Sirene. Ergens moest ze haar ras waardig blijven en daar was dit vak de beste oplossing voor.
~Wie vecht kan verliezen, wie niet vecht heeft al verloren~
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Selene Raven »

« [Reactie #8] : 2 jaar geleden »
"Mochten uw punten voor wilsmagie laag blijven nadat heer Amèl met u aan de slag is gegaan, dan zullen er bijlessen geregeld moeten worden. U moet het vak met een voldoende afronden, anders kun u niet over. U kunt dit zelf met heer Amèl bespreken, mochten er dan alsnog problemen voordoen, hoor ik het." Er werden nog wat dingen in haar dossier geschreven.

"Oke, dan weet ik alles dat ik moet weten, uw uniform en uw andere spullen liggen in de kist bij uw bed. De eerste jaars slaapzaal is op de eerste verdieping in de Heracor toren. Deur uit, links, langs de lerarenkamer, langs de grote zaal en dan ben je er. Veel succes." Met die woorden ging de deur weer open en kon de sirene weer gaan. Nillai borg het dossier op en ging verder met het papierwerk dat de rest van zijn bureau in beslag nam.

« [Reactie #9] : 2 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
Miras had een hele tijd voor de deur van Nilai gestaan, maar het gesprek dat de sirene met de mentor had duurde lang, heel erg lang.

Hij overwoog wat te doen. Eigenlijk wilde hij het liefst doorlopen en verder gaan met zijn eigen zaken, alhoewel er niet direct veel was wat hem op dit moment bezig hield.

Hij liep de gang nog een keer op en neer en probeerde daarna met zijn oor aan de deur te horen of het gesprek bijna was afgelopen. Wat hij hoorde was echter een voort kabbelend gesprek over bijlessen en cijfers.

Miras was er klaar mee. De sirene was het wachten niet waard. Als ze een beetje hersens had kon ze de keuken gemakkelijk vinden.

Hij haalde zijn schouders op en liep de gang uit richting de slaapvertrekken.

At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]