Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Aankomst van Aelneth  (737 keer gelezen)

Speeldatum: 27 december 1304 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
De grond lag bezaaid met sneeuw, toen Aelneth aan kwam. Ze werd gebracht door haar vader, moeder, zus en broer. Ze wou graag naar school maar ze moest een jaar wachten door de verhuizing. Het meisje liep en liep omdat ze zo graag naar school wou. Toen ze een paar meter voor de poort stond durfde ze niet meer en de moed zonk in haar schoenen. Haar ouders zeiden dat ze moest gaan en dat ze een flinke meid is. Toen kreeg ze haar moed terug en toen zeiden haar ouders:

'We gaan Caldir en Caleneth naar school brengen, veel plezier lieve schat.'
'Oké, papa en mama, maar ik wil wel knuffels van jullie,' zei Aelneth.
Caleneth plette Aelneth zo hard dat het pijn deed. 'AU AU, dat doet pijn Caleneth!' zei het meisje.
'Kom we gaan,' zeiden haar ouders daarna.

En vervolgens gingen ze weg. De nimf zwaaide tot ze uit het zicht verdwenen waren. Nerveus klopte ze op de poort en wachtte en wachtte tot de poort open ging.
Aelneth Írdes[1]
 1. Aelneth Írdes

« [Reactie #1] : 3 jaar geleden »
Rínion kwam net terug van een dagje Oikilan. Zijn vrienden had hij daar achtergelaten, want die wilden zo nodig nog naar 't Hoekje, terwijl ze heel de dag al in de gelagzaal van Dorstige Draak hadden rondgehangen. En opnieuw naar een taveerne gaan, daar had Rínion dus mooi geen zin in. Hij had wel wat beters te doen. Ergens anders rondhangen dan in een taveerne, bijvoorbeeld.

De jongen naderde zachtjes fluitend en met zijn handen in zijn zakken de poort. Plots viel zijn blik op een meisje met een bos rode krullen. Dat moest Leo wel zijn, dat kon niet anders! Hij kende geen andere roodharige krullenbollen (zonder vleugels) die op Bumetrel zaten. Het bracht hem op een leuk plannetje. Grijzend kwam hij dichterbij, en tot zijn verbazing merkte ze hem niet eens op![1] Dit was wel heel erg makkelijk. Nou ja, nu had zijn plan des te meer kans van slagen.

Toen Rínion nog maar een paar passen van haar verwijderd was, riep hij hard: 'Hee Leo!' en gooide een prachtige plens water naar haar toe.[2] Eleonora smeet zelf ook altijd met magie, nu kreeg ze het een keertje keihard terug.
'Dat was een mooie, hè?' zei de fee trots, terwijl hij met zijn hand door zijn haar streek. 'Een hele verbetering sinds die ene keer dat ik die bol met water liet ontploffen.' Hij knipoogde plagerig.

Jammer voor Rínion was dit nimfje Eleonora helemaal niet, maar dat had hij absoluut niet door. Een rode bos krullen stond gelijk aan Leo, hoe kon dat deze keer niet zo zijn?
 1. Gm met toestemming
 2. (10, 9) Winst bij hoger dan 5
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Rínion F. von Lanthirion »

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #2] : 3 jaar geleden »
Jakobus stond binnen de poort. Die zat dicht. Normaal gesproken was de poort overdag open, maar Hector en Elias waren al een paar uur bezig om de scharnieren van de enorme poortdeuren te vervangen. En dus zat de poort dicht en moesten alle passanten door het kleine deurtje in de poort. Hector, de gorgo, zat bovenaan een ladder om het bovenste scharnier vast te maken. En Elias had blijkbaar niet de juiste spullen, waardoor er een luide woordenwisseling volgde met bijpassende beledigingen.

De weerwolf grijnsde en hoorde door de ruzie niet eens dat er een nieuweling was gearriveerd. Maar het geschreeuw van de volwassen fee hoorde Jakobus wel. Hij trok het deurtje open en negeerde het gevloek van Hector toen hij nog net de ladder aantikte. "Ik had wel kunnen vallen en mijn nek kunnen breken, jij schurftige hond!" klonk de stem van Hector, "was je dan gelukkig geweest?"

Jakobus negeerde het en keek naar de nimf en de fee. "Wat zie jij d'r verzopen uit," complimenteerde de wachter het meisje. "Kan ik je helpen?"

« [Reactie #3] : 3 jaar geleden »
"Met die slangen zeker," sprak Elias grijnzend en hij tikte de ladder met zijn vriendelijke vijand weer in een stabielere positie. "Oh hallo, vrouwe". Het was een wonder hoe snel de jonge weerwolf zijn gezicht weer de plooi had. Jarenlange ervaring met docenten als Mocha, ongetwijfeld.

Alaiz Magvatero, eveneens een onderdeel van de wacht, grijnsde niet. Zelfs een glimlachje kon er niet vanaf. "Bij Ikaturs staart, hoe lang zijn jullie nog bezig? Denken de heren voor zonsondergang de goede spijkers in de goede gaten te hebben geslagen? Of zal ik vragen of de nachtwacht een dubbele shift wil draaien zodat jullie een nachtje door kunnen gaan? Wat denk je, Jakobus, ..."
De stem van de centaur stierf weg toen ze merkte dat Jakobus niet voor de sier in de deuropening stond. Een collega van Jakobus stond een paar meter verderop heel erg zijn best te doen om niets gehoord te hebben.   
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #4] : 3 jaar geleden »
'Ahhhhhhhhhh,' zei Aelneth en boos draaide ze zich om en zei vervolgens: 'Stomme fee, je noemt mij Eleonora hé, dat zul je voor boeten.' Daarna draaide ze zich om naar de wachter en zei toen: 'Pardon, dat ik zo schreeuw tegen die stomme fee daar, hij gooide een plas water over mijn hoofd en dat is niet fijn. Maar wat zei u eigenlijk.' Aandachtig luisterde de nimf nog een keer.[1]

'Het aanbod helpen, heel graag. Geef die stomme fee daar straf. Hij noemt mij Eleonora en ik weet niet eens wie Eleonora is, ik vind het stom, onbeschoft en raar dat hij een nieuw meisje Eleonora noemt en dat hij een plas water gooit, echt dom.' zei Aelneth allemaal tegen de wachter. 'Ik kom hier lessen volgen, want ik ben een nieuwe leerling voor Merifel, waar moet ik heen meneer,' zei Aelneth beleefd.
 1. Als hij het herhaalt
Aelneth Írdes[1]
 1. Aelneth Írdes
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Aelneth Írdes »

« [Reactie #5] : 3 jaar geleden »
De jongen kon gegrinnik niet onderdrukken toen Leo begon te krijsen. Hij had haar maar mooi beet genomen! Maar het meisje keerde zich om, en dat was het moment waarop Rínion zich realiseerde dat hij iemand anders nat had gespetterd.
'Doe eens rustig joh,' reageerde hij op het nimfje, dat bij nader inzien een heel stuk jonger en kleiner bleek te zijn dan Eleonora. 'Als je hier al zo pissig om wordt, vraag ik me af hoe lang je het uithoudt hier op Bumetrel. Die Merifellers doen niets anders dan heel de dag met magie strooien.'

Kijk, daar was Jakobus. Hij gaf de wachter een vriendelijk knikje. En daar ging het meisje weer, in de hoop dat ze hem een portie strafwerk kon bezorgen. Hij trok een wenkbrauw op en besloot het een en ander recht te zetten.
'Nou, er zijn meer rooie krullenbollen op school dan alleen jij,' reageerde Rínion rustig, 'niet zo gek dus dat je iemand voor een ander aanziet. Jij had toevallig de pech dat dat je dat overkwam. Trouwens, je gaat toch niet dood van een beetje water.'

Ach gut, het was een nieuw Merifellertje. Nou, dan mocht ze helemaal uitkijken. Die afdeling van haar bestond uit een bende ongecontroleerde groene stuiterballen met een voorliefde voor plagerijtjes. Maar daar had hij haar al voor gewaarschuwd.
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Rínion F. von Lanthirion »

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #6] : 3 jaar geleden »
Jakobus hoorde de woorden van de centaur niet. Hij rook wel dat ze in de buurt was, maar hij besteedde er geen aandacht aan. Net zomin als hij aandacht besteedde aan de geur van drie verschillende wachters en een handjevol leerlingen. De weerwolf keek van de nimf naar de fee en weer terug. Hij schudde zijn hoofd. "Je kunt niet zomaar dames natspuiten, zeker niet als ze nog zo klein zijn. Als je tijd hebt om kinderen lastig te vallen dan heb je ook genoeg tijd om wat extra oefening te krijgen voor je opleiding. Zondagochtend voor het ontbijt meld je je bij de kapitein van de wacht."

En toen wendde hij zich tot de nieuwe. Die kreeg niet een veel vriendelijkere blik toegeworpen. "Ik weet niet waar jij vandaan komt, maar op Bumetrel zijn we beleefd tegen elkaar. Omdat je nieuw bent zal ik het door de vingers zien." Veel nieuwen dachten dat ze op Bumetrel ook al het personeel konden commanderen, dus het was maar het beste om vanaf het begin duidelijk te maken dat, zeker als eerstejaars, iedereen boven je stond.

"Nou, laat de papieren maar eens zien die je mee hebt gekregen," vervolgde Jakobus op een vriendelijkere toon. Haar ouders hadden documenten gekregen en deze zouden ze meegegeven hebben. "En als je wapens hebt, kun je die nu afgeven."

« [Reactie #7] : 3 jaar geleden »
'Oke, meneer. Ik ga me nu aan de regels houden.' zei de nimf netjes. Ze grabbelde in haar zak en vond toen haar inschrijf papieren. 'Hier zijn mijn inschrijfformulieren en ik heb geen wapens.' en dat zei ze op een nette toon. Haar jurk plakte aan haar lijf door het water en het was zo vervelend want daardoor had ze had het steen en steen koud. Ze is nog steeds chagrijnig op die stomme fee, grrr. Ze zei sorry met tegenzin tegen de fee. Om de wachter tevreden te stellen. Ze staat nu al een hele ochtend voor de poort en ze wordt het zat.[1]
 1. HAHA ^_^ :D
Aelneth Írdes[1]
 1. Aelneth Írdes

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #8] : 3 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Hector begon een beleefd maar warrig relaas af te steken waarbij hij probeerde uit te leggen wat de smid hem had geleerd over vakmanschap, nauwkeurigheid en lege ringen van staal. Dit leek hem een goed moment om te tonen aan niemand anders dan vrouwe Magvatero dat hij toch echt een ontwikkeld man was.

Ondertussen keek Jakobus naar de papieren van het meisje. Die leken allemaal in orde en ook de magische controle die hierop volgde leverde geen problemen op. De weerwolf gaf de papieren weer terug aan het kind en gebaarde dat ze verder kon. "Dit pad aflopen tot het kasteel, daar naar binnen en direct naar rechts. Aan het einde van de gang ga je naar links en daar heb je de mentorkantoren. Je moet die van Mocha hebben."