Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Losbandig - een warm welkom  (440 keer gelezen)

Speeldatum: 16 augustus 1304

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »

‘Leo,’ Miras schudde de nimf zachtjes door elkaar, ‘wakker worden, we moeten gaan.’
De nachtelf was de hele nacht wakker gebleven en nu de dageraad op krieken stond kreeg hij haast. Het zou vandaag een lange lastige dag worden, zover was hem inmiddels wel duidelijk geworden. Niet alleen moesten ze ongezien uit het huisje van Gis zien te verdwijnen, ook moesten ze nog eens ongezien Bumetrel binnen zien te komen.

Hij rekte zich uit en wreef in zijn ogen. Hij zou er heel wat voor over hebben om een uurtje te slapen, maar wist dat daar geen tijd voor was.

‘Leo?’ zei hij nog een keer zachtjes het lichaam van de nimf heen en weer schuddend toen een reactie uitbleef, ‘kom op nou!’
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #1] : 3 jaar geleden »
Naast Eleonora lag een weerwolf te slapen. De dekens had ze van zich afgetrapt in haar slaap omdat het veel te warm was met die krengen over je heen. Badend in het zweet was ze vervolgens erbovenop gaan liggen. Hoe Leo ooit ónder die dekens, waar Gis op lag, kon slapen interesseerde Gisèle niet, want ze sliep natuurlijk. Misschien lag Leo ook wel op de dekens, wist zij veel.

Ze was er één keer uit bed gegaan, half iets murmelend wat leek op 'Heb dorst en moet plassen, heel erg'. Daarna stommelde ze naar beneden, en weer naar boven, met iets teveel lawaai, zich daarna realiserend dat er geen geluidsschild meer was en dat er myrofas verborgen gehouden moesten worden. Ach, het was nu al gebeurd en de tijd terugdraaien ging niet. Gisèle had Miras grinnikend een goede nacht gewenst (want hij mocht niet slapen, hehe), aan Eleonora's in de weg liggende arm + hand gesjord, had gevloekt en was er maar bovenop gaan liggen. Eleonora kon best wakker worden met een compleet gevoelloze arm, mits ze hem niet onder Gisèle uit had getrokken of zelf was verplaatst.

En het was de bedoeling dat Gisèle door zou slapen totdat Miras en Eleonora weg waren, al zou dat afhankelijk zijn van de hoeveelheid herrie die de twee produceerden. Zo diep sliep Gis op dit moment niet.[1]
 1. Jullie mogen met z'n tweeën gewoon doorposten, als het goed is slaapt Gis overal doorheen, tenzij jullie haar wakker maken o.i.d.
:hihi:
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Gisèle M. S. Ne. Ethelgis »

« [Reactie #2] : 2 jaar geleden »
"Uiteraard weet ik wat u bedoelt, schone vrouwe, maar ik blijf bij mijn punt: Ik kan uw aanbod niet aannemen. Het zou uw respect voor uzelf, en mijn respect voor u en uw lichaam, alleen maar vernietigen," sprak een zware stem. Het luisterende nimfje vleide zich dichter tegen de onbekende man aan die gesproken had; een lang, donker figuur met zwarte haren en scherpe gelaatstrekken. Ze had amper kleding aan, enkel een doorschijnende doek die haar edele delen maar deels bedekte. "Nee, nee," sprak ze, zonder dat ze er controle over had, "ik bied me aan, ik geef me aan u over..."

"Leo, wakker worden, we moeten gaan."

Het beeld veranderde, en de jonge nimf zag zichzelf nu met dezelfde man in een donkere kamer zitten. Ze kamde haar haren, dof en amper herkenbaar als haar eigen fel rode krullen en keek met een verloren uitdrukking in de spiegel. Haar gezicht was geverfd, maar zo overdreven dat het haar eigen gelaatstrekken verborg onder een laag van wit. Wit was mooi immers, had haar meester gezegd. Wit is wat de mannen willen. Het donkere figuur stond op van het bed, en kwam dichterbij. "Ik heb je meester betaald om je tot middernacht te hebben," sprak de zware stem weer. "Kom op." Nog net voelde ze hoe ze aan haar haren naar het bed getrokken werd, en van enige bedekking, zelfs het doorschijnende gewaad van eerder, was geen sprake meer. Ruw werd ze door elkaar geschud...

"Leo? Kom op nou!"

De hand die ze in haar droom gevoeld had, schudde haar nog eens door elkaar en ineens werd Eleonora wakker. Ze schoot overeind, ogen wijd open gesperd, gevolgd door een heftige, bonkende pijn in haar hoofd en een dof, verlamd gevoel in haar arm. Ze had even een moment nodig om haar omgeving in zich op te nemen, maar ontdekte al gauw de slapende vorm van haar favoriete weerwolf, en de amper zichtbare glimlach van haar favoriete nachtelf. En haar vriendje, bedacht ze, met gemengde gevoelens.

De nimf schudde vrij letterlijk de dufheid van zich af, en stond voorzichtig op zodat de weerwolf niet wakker zou worden. Bijna verloor ze haar evenwicht, maar met een hand op Miras' arm wist ze overeind te blijven. Gniffelend zei ze, "Goedemorgen," en na maar een moment aarzeling legde ze ook haar andere hand op Miras en gaf hem een tedere zoen. Weer werd er gegrinnikt: nuchter voelde het ineens heel anders, maar niet verkeerd. Ze zou er zeker aan kunnen wennen.

Haar oog viel echter op een kruik met water die op het bureau stond: Gis had die vast ergens vannacht opgehaald. Haar mond voelde aan als schuurpapier, hoewel ze gisteravond de halve bar had leeggedronken - of zo voelde het tenminste in haar blaas. Voorzichtig hobbelde ze ernaartoe en constateerde dat ze een schoen mistte, voordat ze de kruik oppakte en begon te drinken. "Zullen we dan maar?" fluisterde Leo toen ze hem half leeg had, maar ze was er zeker van dat ze niet meer op kon. Ze bukte om haar schoen van de vloer te pakken, en kwam met een grimas en een hand op haar achterhoofd weer overeind.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #3] : 2 jaar geleden »
Miras stond hoofdschuddend naar de rond strompelende nimf te kijken. Niets in haar handelen leek op de gracieuze, lieflijke nimf waar hij al jaren gek op was en die sinds gisteren zijn vriendin was.
Bij die laatste gedachte verscheen een glimlach op zijn gezicht en leek zijn hartslag te veranderen in een nog later uit te vinden gabber beat.

‘Ja we gaan,’ antwoordde hij van de gelegenheid gebruik makend haar nog een zoen te geven.

Miras’ hoofd voelde aan als een baal net geschoren wol. Niet alleen had hij niet geslapen, maar hij had de hele nacht zitten piekeren hoe ze Bumetrel in moesten komen maar was nog niet met een idee gekomen.

Hij opende de deur van de kamer van Gisèle, keek om de hoek de ruimte in en stapte vervolgens naar buiten. Zover hij nu kon zien was er niemand wakker.

‘Kom Leo,’ wenkte hij naar de nimf.

At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 1 jaar geleden door Eleonora Vasiles »