Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Vlieg, hop, vlieg!  (542 keer gelezen)

Speeldatum: 27 oktober 1304 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 jaar geleden »
Mijn geliefde Shellymhai,

Het is al weer bijna drie jaar geleden
sinds ik in jouw mooie groene ogen heb gekeken.

Ik mis de vreugde in jouw blik
die me altijd zo deed glunderen.
Ik mis de blijdschap in jouw glimlach
die me altijd zo deed blozen.

Maar het meest van al mis ik de zaligheid in jouw stem,
jouw mooie stem,
die ik nog eens wens te horen.

Weldra zal ik terugkeren naar Oikilan,
waar ik op je zal wachten.

Tot gauw,
mijn liefste.

Solas


Netjes vouwde Solas de brief dicht en bond er een rood lint omheen. De hemelen hadden zich opengezet en Solas stampte, volledig gehuld in een zwarte mantel, door de plassen richting de hoppendienst in Icdor. Helemaal doorweekt en bemodderd trad de jongen binnen en groette de oude landelf die daar 's zondags de hops kwam voederen. "Goedemorgen mijnheer[1]", sprak Solas beleefd, waarna hij een hop uitkoos die zijn boodschap kon overbrengen. Hij bond het lint mooi om diens middel[2] en stuurde het vliegertje richting Bumetrel.

[3]
 1. Goedemorgen mijnheer
 2. Als ze er al één hebben :P
 3. De brief is uiteraard voorbestemd voor Shellymhai, maar hoe de brief haar zal bereiken staat volledig open. Vandaar geen privé stempel  ^_^
De aanval is de beste verdediging.
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Solas B.A. Roaryr »

« [Reactie #1] : 2 jaar geleden »
De reis van Icdor naar Bumetrel duurde een halve dag voor de hop. Het was al middag geweest toen het pluizige beestje de torens van Bumetrel bereikte. Feilloos wist hij de toren van Heracor te vinden, perste zich door een luchtgat en vloog de rode kamer in. De Heracorkamer was rumoerig en rook naar zweet en gerookt vlees, wat niet zo ongebruikelijk was. Het ronde postdier zocht naar de geadresseerde voor zijn brief.

Maar helaas, na een tocht over bossen vol hongerige arenden en wolven, bleek de leerlingenkamer vol Heracori toch zijn zwaarste beproeving te worden. Twee gelige ogen richtte zich op hem en met een prachtige sprong werd de hop door een van de weerwolven uit de lucht gegraaid.
Balderia hield vol trots de tegenspartelende hop tegen de grond aan gedrukt. "Ik heb hem! Ik heb hem!" joelde ze vrolijk, terwijl ze het papier van het vliegertje afhaalde. Natuurlijk ging ze hem niet opeten zoals ze met andere vogels zou hebben gedaan. Hoppen waren verboden om op te eten, bovendien scheen hun vlees tamelijk omsmakelijk te zijn.

Balderia trok het rode lint eraf. Ze had nooit geleerd over privacy voor andermans spullen. In Balderia's ogen mocht iedereen horen wat er in de brief stond. Ze liet de hop los, die zich uit de voeten maakte en las de brief. Ze grijnste van oor tot oor. "Het is een liefdesbrief! Jongens, moeten jullie dit horen, het is een liefdesbrief." Ze klom op de tafel, wachtte tot er voldoende ogen op haar gericht waren en begon toen voor te lezen: "Mijn geliefde Shellymhai!

Shellymhai, dat was toch een van de ouderjaars Heracori? Ach, wat maakte het ook uit. Balderia haalde diep adem en begon aan de tweede zin, vol overdreven dramatiek: "Het is al weer bijna drie jaar geleden..."

« [Reactie #2] : 2 jaar geleden »
Miras zat de jacht op de hop onderuit gezakt in één van de stoelen te bekijken.
Hij zag Balderia de hop uit de lucht plukken en een bewonderende kreet ontsnapte hem. Het was niet overdreven te zeggen dat de jonge weerwolf een fraai staaltje acrobatiek had laten zien, waarbij ze vlak naast de stoel van Miras was geland.

Het moment dat Balderia de naam Shellymbai noemde was  Miras’ interesse gewekt. Waarom kreeg die landelf post?

Balderia had net luid verkondigd dat het een liefdesbrief was en zat halverwege de tweede regel  toen hij het papier uit de handen van de weerwolf graaide.[1], wat hij zo vlot deed dat het papier niet eens scheurde.
‘Kom op zeg Balderia, je gaat toch geen brieven voorlezen?’ mopperde hij glimlachend de weerwolf met één arm van zich af houdend[2]
Miras liet zijn ogen over de tekst glijden en schaterde het uit.
‘Ik mis de vreugde in jouw blik… ,’ bulderde hij inmiddels staand op zijn stoel, ‘die me altijd zo deed glunderen,’ oreerde hij overdreven terwijl hij de rug van zijn hand op zijn voorhoofd legde en zoveel mogelijk theatrale gebaren in zijn rede probeerde te verwerken.

‘Tjonge jonge wat klef zeg, ’ sprak hij stoer terwijl hij het papier uit zijn handen liet vallen waardoor het naar de grond dwarrelde,  ‘alsof een vrouw dat soort dingen wil horen.’
 1. gaat het papier wel of niet kapot. (7, 10) Winst bij hoger dan 5 - niet kapot
 2. kleine GM die mij logisch leek. Gezien de afdeling lijkt het me niet dat Balderia niet een poging doet om het papier terug te pakken. Niet mee eens, laat maar horen
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #3] : 2 jaar geleden »
Irritante nachtelfen. Balderia stond voor nog geen drie tellen in het midden van de aandacht, kwam die nachtelf Miras zich ermee bemoeien. Hij rukte het papier uit de handen van de weerwolf en stal daarmee ook Balderia's publiek. Balderia probeerde nog tevergeefs het terug te pakken, maar hij wist haar zonder al te veel moeite van zich af te houden.
Misschien was zijn voordracht wel beter dan die van Balderia, maar nachtelfen waren gewoon ervarener in andere mensen pesten. Balderia poogde nogmaals om de brief af te pakken, maar Miras liet hem al vallen. De grap was ervan af en Miras had haar clue gejat.

De nachtelf wilde weer weglopen, terwijl hij de brief bekritiseerde. Balderia snoof toen hij hoorde wat hij zei. "Alsof jij wilt wat een vrouw wilt. Iedereen weet dat die groene nimf jou nauwelijks ziet staan, ondanks al jouw moeite." Het was niet aardig - en waarschijnlijk behoorlijk dom - om Miras in zijn gezicht te beledigen. Zeker als jijzelf pas een eerstejaars bent. Zeker als het gaat om de geliefde van een ouderejaars nachtelf.

« [Reactie #4] : 2 jaar geleden »
Hij had zijn werk gedaan en was vast van plan om zich weer in een stoel te nestelen. Miras had even de aandacht van de aanwezigen gehad en dat was voldoende.
Kleffe hap, dacht hij nog. Zijn gedachten gingen uit naar Leo en de manier waarop hij haar voor hem had gewonnen in het hoekje. Het irriteerde hem dat hij moest toegeven dat hij niet veel minder klef was geweest.

Hij had afgesproken zijn relatie met Leo zo goed als mogelijk verborgen te houden. Hij twijfelde er niet aan dat het feit dat hij op deze wijze omgang had met de roodharige voor heel veel gefronste blikken en afkeuring zou zorgen en vooral voor heel veel verkeerde aandacht van mentoren.

Hij hoorde Balderia mopperen en haalde zijn schouders op, die vervolgens bleven steken ter hoogte van zijn oren en niet 1-2-3 naar beneden wilden.
Als door een adder gebeten was draaide hij zich om naar Balderia. Waar haalde ze het lef vandaan om te denken dat Leo niet geïnteresseerd in hem was, ha!
‘Fout meisje, helemaal fout!’ De blik in de ogen van de nachtelf was scherp, de spottende glimlach maakte het geheel sinister.
‘Die groene nimf, zoals jij Eleonora noemt, ziet mij helemaal staan,’ zei hij terwijl hij met zijn vinger op haar schouder tikte, ‘je bent niet goed op de hoogte, maar ik heb zoveel klef gedoe niet nodig om iemands hart te veroveren.’

Hiermee was wat hem betreft de zaak afgedaan en hij plofte in een stoel. Tevreden over zijn repliek, tot het moment dat hij besefte dat hij net zo goed aan de stadsomroeper had kunnen vragen even om te roepen dat hij iets had met Eleonora.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #5] : 2 jaar geleden »
"Tis niet waar," klonk het vol spottend ongeloof uit de deuropening. "Zal ik jou een geheimpje vertellen, Miras," vroeg Elias op geheimzinnige toon, "als je een nachtelf van 2 meter bent, ziet iederéén je helemaal staan."

"Oh, en Balderia, je kunt maar beter een lichtgewicht zijn, want het repareren van tafels is niet mijn hobby. Zelfs niet als het die van mijn favoriete afdeling is. Maarre, daarvoor kwam ik hier niet. Het boogschiethokje is verrot en ik ga er zondagochtend mee bezig. ik trek nóóit een afdeling voor als het om strafklusjes of stufieklusjes gaat, dus als je per ongeluk iets te doen hebt gekregen...  Toedels!"

En weg was de weerwolf weer.

« [Reactie #6] : 2 jaar geleden »
Miras gaf zich open en bloot en er lag een prachtige kans om hem te beledigen. Het gebeurde niet vaak dat een nachtelf toegaf gevoelens te hebben, zeker niet ter aanzien van een hele volle leerlingenkamer. Balderia had haar mond al geopend, maar Elias was haar voor met zijn sarcastische opmerking. En dat was maar goed ook, want Balderia had nog niets echt pakkends gevonden.

De opmerking die Elias maakte, daar reageerde Balderia goed op. Ze sprong van de tafel af, knikte eenmaal naar Elias en liep toen weg richting de slaapzaal. Toen ze Miras' stoel passeerde, kon ze het niet laten om nog even iets in te wrijven: "Nou maar hopen voor je dat er snel roodgroene kinderen rondlopen. Anders gaan er mensen nog twijfelen aan je mannelijkheid." Ja, want Balderia wist prima waar baby's vandaan kwamen, bij haar in de clan werd daar openlijk over gesproken.

« [Reactie #7] : 2 jaar geleden »
Leerlingen waren niet de enige die in de leerlingenkamer kwamen. Zo nu en dan kwam er ook een mentor eens kijken hoe de sfeer was. Of zoals vaker het geval was, leerlingen ophalen die vonden dat straf niet nodig was of dat een mentor niet zo belangrijk was. Deze keer echter, was het de eerste reden dat er een centaur begon aan zijn klim naar de rode leerlingenkamer en nog wel hun eigen enige echte mentor.

Onderweg werd, de voormalig rode, weerwolf begroet. Wat hij kwam doen, wist Nillai niet, maar dat hij niet zomaar even langskwam was wel te raden. Och het maakte ook niets uit, Elias bedoelde het altijd goed.
"Ho maar even," zei de mentor toen hij eenmaal binnen was. Balderia werd tegengehouden voordat ze naar de slaapzalen kon gaan. De jonge weerwolf kon het wel even vergeten dat ze weg kon, net als Miras  overigens. Als centaur mocht Nillai dan geen weerwolvengehoor hebben, hij had andere trucjes om vanalles te weten te komen. En na een paar jaar als mentor en nog eens behoorlijk veel jaar als hoofd van de wacht had hij wel door als er iets gaande was tussen myrofas, zeker jonge myrofas die nog niet zoveel wisten van de wereld.

Zijn oog viel op een brief die onder tafel lag. Deze werd opgeraapt, vluchtig doorgekeken en vervolgens in de binnenzak van zijn mantel gestoken.
"Wie o wie kan mij vertellen waarom deze brief niet bezorgd is?" Er werd van Miras naar Balderia gekeken en terug. Natuurlijk waren er wel andere myrofas aanwezig, maar deze leken er toch duidelijk minder mee te maken te hebben en waren al lang verder gegaan waar ze mee bezig waren toen de mentor zich ermee ging bemoeien.

« [Reactie #8] : 2 jaar geleden »
Elias was net een zeemeeuw. Hij vloog de kamer in, deed krijsend zijn boodschap en vertrok, de rommel achterlatend.
‘Stoffige vlooienbaal,’ mopperde Miras die niet veel op had met de weerwolf[1] in de richting van Elias, die de kamer al lang verlaten had. Dat juist hij de opmerking van Miras op had moeten vangen. Daar kwam vroeger of later ellende van.

De andere weerwolf scheen last te krijgen van roedel-gedrag en jankte een paar venijnige opmerkingen naar Miras. Hij was juist van plan haar van repliek te dienen toen Nilai binnenliep. Die hield de weerwolf tegen, las de brief snel door en ging toen geheel in stijl lastige vragen stellen.

Waarom de brief niet bezorgd was? Dat was de schuld van Balderia geweest, die had immers de hop uit de lucht geplukt! Miras hield er alleen niet van om studiegenoten te verlinken.

“De hop was uitgeput heer,“ begon hij zijn antwoord, “ze viel hier op de grond neer. We hebben alleen even gekeken voor wie de brief bedoeld was. Een windvlaag zorgde ervoor dat ze, de brief niet de hop, op de grond is beland.”
Hij haalde zijn schouders op en probeerde zo serieus mogelijk te kijken.
“We wilden hem net gaan bezorgen toen Elias binnenliep,” hij stak zijn hand uit, “als U hem geeft gaan wij hem meteen wegbrengen, niet waar Baldie?”
Hij keek de jonge weerwolf glimlachend aan en hoopte dat ze er dezelfde code op nahield.
 1.  One Hundred and Eighty - (gooi een tomaat en win!) met als gevolg One Hundred and Eighty One
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #9] : 2 jaar geleden »
Soms bood het leven prachtige kansen aan. Je moest ze alleen herkennen en er verstandig mee omgaan.

Hun mentor, de ontzaglijke centaur Nillai Hestür, hield Balderia tegen. Je zag centaurs niet gemakkelijk over het hoofd, maar nu vroeg de weerwolf zich toch even af hoe lang de man daar al had gestaan. Had de man gehoord wat er gebeurd was? Zou ze nu in de problemen zitten?

Blijkbaar niet, nog niet althans. De mentor raapte de brief op en het zag ernaar uit dat hij Miras of Balderia verdacht van het onderscheppen van de brief. Balderia vond het maar lastig gedrag dat de mentor zich hiermee moest bemoeien. Had hij niets beters te doen? Toen Merifellers midden in de nacht een kikkerplaag hadden veroorzaakt, hadden zij toen problemen met hun mentor gekregen? Wat stelde één onbezorgd briefje nou voor?

Maar goed, als hun mentor iemand de schuld zou geven, dan zou het Balderia's woord tegen dat van Miras zijn. Als Miras haar zou verlinken, zou ze gewoon keihard liegen en Miras de schuld ervan geven. Ze had haar onschuldige gezicht al opgezet om vol in de aanval te gaan, toen Miras iets deed dat haar verbaasde.
De nachtelf verraadde haar niet, maar kwam op met een smoes. Balderia had dat nooit achter een zo'n donkerhuidige puntoor gezocht, maar nu kon ze net zo goed mee gaan. Ze vergaf het hem zelfs dat ze hem Baldie noemde. Ze keek de mentor aan, herlaadde haar onschuldige gezicht en knikte: "Wat Miertje zegt is waar. Kunnen we u trouwens ergens mee helpen, meneer Hestür? U bent vast met een reden hier."
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Balderia Euswindsdochter »

« [Reactie #10] : 2 jaar geleden »
Netjes werd er geluisterd terwijl de twee een voor een hun woord deden. Ze hielden heus hetzelfde verhaal, wat leuk. Helaas voor beide hadden ze te maken met een myrofas die langer in het vak zat en daarbij ook nog een centaur was. Dus je moest wel uitstekend je gedachten en gevoelens kunnen verbergen en kunnen liegen dat het een centaur niet op zou vallen.
"En ik ben koning van Illiadel. Leuk geprobeerd jongens. Maar inderdaad, ik ben hier zeker met een reden." Nillai greep een derde jaars landelf bij zijn kraag.

"Ik wil jou voor mijn kandoordeur zien staan als ik terug kom, Edward, zo niet, kan ik je garanderen dat je de de aankomende vakantie elke dag het kasteel aan het poetsen bent, of je naar huis mocht of niet." Na die dreiging maakte Edward zich behoorlijk snel uit de voeten.
"En wat jullie twee betreft," zei de mentor nog steeds kalm richting de weerwolf en de nachtelf. "Over 3 dagen na de laatste les wil ik jullie beide in mijn kantoor zien. Ik verwacht een verslag van zeg 1000 woorden[1] met daarin een plan van aanpak, alle benodigdheden, toestemmingen en een tijdsplan over hoe jullie met z'n tweetjes een originele Heracor-actie gaan uitvoeren."

Met die woorden liep Nillai weer richting de deur. Van binnen glimlachte hij, het was een goede oefening voor die twee. De actie mocht van alles zijn, ze konden Merifel of Socophon gaan pesten of een feest of een toernooi voor Heracor organiseren of ze vierden de verjaardag van een docent, zolang ze het maar met z'n tweeën regelden en er een mooi verslag van schreven. Onderweg naar zijn kantoor sprak hij telepatisch met Mara dat ze een oogje in het zeil moest houden zodat die twee het zelf maakten en het geen andere lieten doen. Nu eerst maar eens zien of de schoonmaakploeg er een nieuwe rekruut bij had in de vakantie. Shellymhai zou die dag ook een telepatisch bericht krijgen dat er een brief voor haar in Nillai's kantoor lag.
 1. Dat zijn 2 A4'tjes lettertype 11 in moderne tijd.

« [Reactie #11] : 2 jaar geleden »
Balderia mocht jong zijn, dom was ze niet. Ze hield zich keurig aan de erecode en Miras was er al van overtuigd dat ze met een kleine vermaning terug gestuurd zouden worden, toen de weerwolf overijverig werd.
Nee niet doen, dacht Miras toen de weerwolf aanbood of ze ergens mee konden helpen.

De mentor vertrok en Miras gaf het meisje uit frustratie een harde zet.
“Ben jij op je pannenkoek gevallen ofzo?” mopperde hij tegen de weerwolf.
“Kunnen we nog iets voor U doen?” immiteerde hij Balderia met een hoog nasaal stemmetje.
“Les 1 jongedame, je biedt nooit je hulp aan een mentor, zeker niet als het Nilai is.”
Miras had altijd moeite met de in zijn ogen overijverige mentor, die er volgens de nachtelf een onbegrijpelijk gevoel voor eerlijkheid op nahield.[1]

Uit frustratie begon de nachtelf te weerwolven[2]. Al heen en weer lopend mopperde hij nog even door op de weerwolf.
Dat ze zo lief onschuldig kon kijken, dat het hem echt wel was opgevallen dat ze probeerde te slijmen, dat het tijd werd voor een puppy cursus en vooral dat zij haar handschrift maar moest gaan oefenen.

Nu zijn frustraties geuit waren kalmeerde de jongen en keek Balderia aan.
“Goed,” zuchtte hij, “morgen direct na de lessen in een studiezaaltje gaan wij beginnen aan dat plan. Aangezien jij zonodig iets wilde doen, neem jij perkament en inkt mee. Schrijven zal je in ieder geval.”

Miras liep terug naar zijn stoel en merkte dat hij een glimlach niet kon onderdrukken. Een Heracor plan, wat konden ze verzinnen. Balderia had al laten zien dat ze heel snel kon denken en eigenlijk was het helemaal niet zo’n vervelende opdracht, alles beter dan latrines graven.
 1. en dat is niet zo raar natuurlijk….
 2. van ijsberen had hij nog nooit gehoord
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #12] : 2 jaar geleden »
Het plan mislukte, ze kregen misschien niet direct straf voor het vergrijp, maar ze mochten wel een verslag schrijven. En net zoals Miras Balderia verweet, rekende zij hem de schuld toe aan dit debacle. Nillai was nog niet uit het zicht, of die nachtelf gaf haar een duw en de schuld. Hij deed een imitatie van haar en begon te weerwolven. Balderia liet zich niet zo makkelijk imponeren.

"Zo klink ik helemaal niet!" schoot ze gelijk in de verdediging. Ze zette een bromstem op: "'Ik ben Miras. De brief was gevallen van een uitgeputte hop die vreemd genoeg wel sterk genoeg was om weg te vliegen.'" De kleine weerwolf balde haar vuisten en ging met haar normale stem verder. "Dat was een domme smoes. Het is jouw schuld. Enne... Neem zelf maar perkament en inkt mee." Het was misschien niet de best verwoorde reactie, maar de nachtelf was duidelijk ouder, sterker en meer ervaren dan de weerwolf.

Ze moest er maar eens een nachtje over slapen. Ze draaide zich om en vanuit haar mondhoek prevelde ze: "Ik zie je morgen wel. Nachtelf." Snel schoot ze weg, naar de meisjesslaapkamer. Daar kon Miras haar tenminste niet volgen en op die manier had ze toch nog het laatste woord.

« [Reactie #13] : 2 jaar geleden »
Balderia maakte nog een sneer en verliet de kamer.
Miras haalde zijn schouders op, keek een gooide een eerstejaars uit 'zijn' stoel en ging zitten.

Morgen zouden de eerste stappen worden gezet voor een rood plan dat zijn weerga niet kende. Hij verwachtte van Balderia wel wat ideetjes, maar hij moest er zelf ook een paar hebben.

Hij zakte lui onderuit en begon al wat mogelijke scenario's in zijn hoofd door te nemen.
Het duurde echter niet lang tot dat de rust in de kamer tot het verleden behoorde en Miras besloot deel te nemen aan het gevecht dat spontaan ontstond over een buitgemaakt kussen.

[1]
 1. de rollen van Miras en Balderia zijn uitgespeeld in dit topic.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]