Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het regent torenhoofden  (751 keer gelezen)

Speeldatum: 8 oktober 1304 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 jaar geleden »
Als Zare een plek in Bumetrel had moeten kiezen die ze het meeste haatte had ze zonder twijfel deze gekozen. Als ze had moeten kiezen om geteleporteerd worden óf in het zwembad onder in de kelder (de watertempratuur zou nu een fijne 10 graden moeten zijn, dacht ze zo) óf hierheen, had het zwembad gewonnen.
Maar toch was ze hier. Iedereen schreeuwde; Verschillende leerlingen die van nature geen staart moesten hebben, hadden een staart; propjes papier en een enkele inktpot vlogen door de kamer; iemand lag uitgestrekt op een tafel een boek te lezen en drie eersteklassers leken tikkertje te spelen.

Zare haalde even diep adem en stapte de drempel van de Merifel-leerlingenkamer binnen. Waar was dat verdraaide torenhoofd als je d'r nodig had?
Comfortabel genesteld in een van de luie stoelen dicht bij de haard, zo bleek het.

"Leo," ze tikte met haar kruk tegen de stoelpoot aan. Zodra de nimf opkeek begon ze aan haar verhaal.
"Peter, een elf van Socophon, en Nirvana, die s... nimf van jouw afdeling, zijn al een tijdje weg. Een vriend van Peter kwam net bij me. Hij denkt dat ze de stad in zijn, maar het zou ook best kunnen dat ze ergens op het schoolterrein rondhangen. Misschien zouden we ze eens moeten gaan zoeken." Ze verplaatste haar kruk wat, zodat ze er met haar volle gewicht op kon leunen. "Iedereen denkt dat het zo gaat onweren en dit kan nooit goed zijn voor hun kuisheid." Ze keek wat vuil naar Leo. "Niet dat laatste jou dat veel uit maakt."

Zare had de twee ook best wel in haar eentje willen zoeken, maar ze was niet het meest mobiele torenhoofd dat er op dit moment rondliep, en zeker als je het feit meetelde dat Leo vast wel wat magische trucjes wist, waren ze met z'n tweeën waarschijnlijk sneller klaar.
Als de twee onderbouwleerlingen echt de stad in waren gegaan, had ze er ook best personeel bij kunnen halen, maar voor enkel een vermoeden vond ze dat wat overdreven. Bovendien was Zare, ondanks haar chagrijnige voorkomen, niet erg dol op straf geven. Personeel erbij zou vrijwel zeker betekenen dat Peter en Nirvana in de problemen zaten.   


Ugh

« [Reactie #1] : 2 jaar geleden »
Hoewel het misschien niet zo leek met de heersende chaos had Eleonora een goed overzicht van wat er allemaal gebeurde en binnen haar eigen leerlingenkamer ging een binnenstappende myrofas zeker niet onopgemerkt. Aan hoelang het gnoompje bij de haard naar de deur keek, was af te leiden dat er een ongewoon iemand binnen kwam: een niet-Merifeller dus. Het werd echter niet rustig genoeg om een leraar of wachter te zijn: een sok of rode. Het getik van de kruk had haar uiteindelijk de laatste hint gegeven tot wie het kon zijn: haar collega torenhoofd Zare.

"Zare," groette de nimf dus zonder op te kijken. Ze las nog even haar zin af. "Wat is er?" Zare kwam haar niet voor thee en een koekje bezoeken, dat wist ze wel, dus er moest iets aan de hand zijn. De landelf legde het probleem kort uit: dat kon Eleonora nog wel aan haar waarderen.
"Ah. Nirvana. Vierdejaars, als ik het goed heb. Ze staat onvoldoende voor magische elixers, wist je dat? Ze mag Mocha niet, zegt ze, maar volgens mij ligt het ergens anders aan. Peter volgt ook magische elixers, niet waar?" Eleonora zuchtte en sloeg haar boek dicht. Ze legde hem bovenop de haard: haar naam stond erop, dus hij zou daar wel blijven liggen.

"Goed, laten we dan maar de... kuisheid van onze afdelingen waarborgen, vind je niet?" De nimf glimlachte en stond op. "Magische elixers proberen? Of had die vriend van Peter soms nog een idee?"
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #2] : 2 jaar geleden »
Zare gaf geen rattenstaart over Nirvana's cijfers, maar dat de twee samen magische elixers samen hadden had ze nog niet gerealiseerd. Ze had ergens in haar achterhoofd wel geweten dat Peter dat als keuzevak had, maar ze had het hier nog niet mee in verband gebracht. Leo had het wel bedacht, terwijl hij niet eens in haar afdeling zat.
Ze keek nors naar de nimf. Waarom was ze overal beter in dan Zare? Zelfs in het kennen van Socophon. Dat zou haar specialiteit moeten zijn. Ze herpakte zich echter snel weer. Ze was praktischer geworden de afgelopen jaren, minder geneigd haar gevoelens in de weg te laten zitten. 

"De vriend dacht dat ze dus in de stad waren, maar het lijkt me sterk dat ze langs de wachters zijn gekomen. Waarschijnlijk heeft Peter daar alleen maar over lopen opscheppen," zei ze, emotieloos. "Ik verwacht dat ze buiten zijn eerlijk gezegd. Net wat minder kans om betrapt te worden, maar we kunnen wel even langs het elixerslokaal gaan."

Haar kruk werd met een slinger weer onder haar oksel gepositioneerd en ze begon de kruistocht naar de uitgang. Rotkamer. "Waarborgen? Het wordt reanimeren[1], denk ik. Dat is..." Een van de tikkertje spelende eerstejaars botste tegen haar aan en ze werd tegen Leo aangeduwd, niet te hard, maar hard genoeg dat ze bijna haar evenwicht kwijt raakte. Ze vloekte.
"Zeg, in die paar maanden dat je hier nog bent, ben je dan nog van plan je afdeling op te voeden of zo?"
 1. of een middeleeuwse versie daarvan
Ugh

« [Reactie #3] : 2 jaar geleden »
"Hm, ja, dat zou ook kunnen." Eleonora was even afgeleid geweest tijdens dat gedeelte van het verhaal, gezien ze bezig was geweest met het plaatsen van het gedrag van haar rasgenootje. "Maar goed, als het gaat regenen loop ik toch liever langs het elixerslokaal voor we naar buiten gaan. Het is toch op de route- ho!" Zare botste tegen een onvoorbereide Leo aan, dus ook het nimfje kieperde bijna achterover. Ze vloekte, opvallend genoeg in het elfs.

"Ja," snauwde ze, "Nu zelfs. Sam!" De eerstejaars werd bij zijn kraag gegrepen: iets wat alleen lukte omdat de betreffende niet tegenstribbelde zodra hij haar hand in zijn nek voelde. Ze keek hem even indringend aan. "Ok. Ik geef je twee adviezen: ten eerste, houd alsjeblieft je ogen open als je door de leerlingenkamer rent! Er zijn meer myrofas op de aardbol dan jij alleen. Ten tweede, zorg even dat je voor het eind van de middag een punt voor Merifel gescoord hebt, zodat niemand erachter komt dat je er zojuist een hebt verloren, liefje. Snap je wat ik probeer te zeggen?" De elf knikte heftig. "Goed." Ze liet hem weer los, en de eerstejaars stoof ervandoor.

Eleonora ging Zare voor de leerlingenkamer uit en liep richting de trappen. "Sorry daarvoor. Hij had niet tegen je aan mogen botsen. Een Merifeller dient oplettend te zijn. Daar is het voor weet je, tikkertje in de leerlingenkamer. Je leert er meer van dan je zou denken. Myrofas ontwijken, rondvliegende spreuken ontduiken, obstakels overkomen - het zit allemaal in een simpel spelletje tikkertje. Bovendien doet hij nu de rest van de dag zijn stinkende best in de lessen." Het torenhoofd glimlachte. "Ik voed ze wel een beetje op."
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #4] : 2 jaar geleden »
Leo deed gezellig mee aan haar gevloek en Zare vroeg zich af waar ze dat überhaupt geleerd had. Het was niet echt damesachtig, maar dan was het vergiftigen van twee afdelingen ook niet en daar leek de nimf ook geen moeite mee te hebben.

Ze keek hoe Eleonora de jongen aansprak en knikte goedkeurend. "Je kunt wel streng zijn, als je het probeert." Er klonk wat respect in door. Zare zou niet zo snel punten van Socophon aftrekken. Nu moest Leo niet gaan denken dat ze vol ontzag naar haar opkeek.  "Aan de andere kant, je moet inhalen wat je de afgelopen jaren hebt verwaarloost." Ze grijnsde.

"In Heracor deden ze dat ook, maar ik denk niet dat er echt zo'n theorie achter zat. Ze wilden gewoon tikkertje spelen en als je tegen iemand aan knalde en die daar niet blij mee was, dan beukte hij maar terug." Het was niet echt iets voor Zare geweest. "Bij Socophon hebben we kaartspelletjes. Traint het brein. Hmrfg." Dat was ook al zeker niet haar idee geweest.
"Rottige trappen. Zou je wat langzamer willen gaan?"
Ugh

« [Reactie #5] : 2 jaar geleden »
Misschien had ze zich wel een beetje uitgesloofd voor haar collega, maar de boodschap was in ieder geval helder: Leo paste wel op haar afdeling als ze er zin in had. Meestal vond ze de stand van zaken echter prima zoals ze waren. "Ik verwaarloos ze niet... ze zijn gewoon erg zelfstandig."

"Oh tuurlijk, trappen." De nimf teleporteerde terug naast Zare, een tiental treden hoger. "Zeg, als we Nirvana enneh," ze teleporteerde een paar treden verder, "Peter vinden, dan laat je Nirvana maar aan mij over, als jij dan," ze teleporteerde weer terug, "Peter doet?" Ze besloot maar een paar treden mee te lopen met de landelf: haar spelletje verveelde een beetje. "Lijkt me handiger. Of wil je ze liever samen straffen? Ik zie het helemaal voor me. Nieuwe headline voor de roddelflops: strenge preken van het gevreesde groen-blauwe torenhoofd duo, mooi plaatje erbij, afwisselend blauw groene letters, helemaal perfect." Ze grijnsde en telepoorteerde naar de laatste tree. "Als ik je nou gewoon zou leren hoe je moet teleporteren...? Ben je een beetje goed in wilsmagie?"

Edit: Lol, OOC-ik was even vergeten dat Zare nu blauw is. Edit dus.
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #6] : 2 jaar geleden »
Ze nam haar tijd met de treden en probeerde niet te letten op Eleonora die heen en weer flitste op een manier dat je er bijna epilepsie van kreeg. "Ja, ik kan Peter wel aan en ik heb bovendien geen ambitie om in de roddelflops te komen. Alweer. Hoewel die verschrikkelijke kleurencombinatie die je voorstelt wel iets is wat ik wil zien." Ze grijnsde.
Leo had waarschijnlijk stukken van haar verhaal gemist omdat ze maar niet kon ophouden te verdwijnen en verschijnen, maar dat was haar probleem. Ze nam de laatste paar treden en kwam gelijk uit met de nimf. Samen liepen ze verder.

"Hm, niet slecht, maar zeker niet op het niveau van een merifeler. Ik heb een tijdje spreuken gehad, voordat ik naar Socophon moest. In ieder geval, het lijkt me sterk dat ik iets van Ypsilonniveau zou kunnen." Het klonk twijfelachtig en ook vaag hoopvol. Je realiseerde je pas echt goed hoeveel trappen Bumetrel eigenlijk had totdat je er vijf minuten over deed om er een te beklimmen. Teleporteren zou zoveel makkelijk zijn.

Ze kwamen bij het elixerlokaal aan en zonder haar pas te vertragen gooide Zare de deur open[1] en liep naar binnen. Twee leerlingen, zittend op een tafel keken razendsnel op. Peter had z'n arm om Nirvana en zij was bezig geweest om in een van de ketels te roeren waarin iets pruttelde. Zare trok haar wenkbrauw op. "Goedemiddag dame en heer. Mag ik vragen wat jullie hier doen?"
 1. Gm dat Mocha of wie er het laatste is geweest de deur niet op slot heeft gedaan. Als dat niet zo is, dan zal ik de post even aanpassen.
Ugh

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #7] : 2 jaar geleden »
Een charmante glimlach werd naar Peter toegeworpen. ' Wil jij niet roeren? Jij kan dat veel beter als ik.'  En als Peter zou roeren dan kon Nirvana mooi zijn spieren bewonderen. Hij mocht dan wel een Phonnie zijn, zijn spieren waren als die van een Heraci.

Maar Peter peinsde er niet over. 'Nee Nirvana, jij wilde oefenen met elixers dan moet je alles ook zelf doen.'  Toen Nirvana wat betreurd ging kijken besloot Peter een arm om haar heen te slaan. 'Maak je maar geen zorgen. Je leert het heus wel.'

Een arm van Peter om haar heen was eigenlijk beter dan hem zien roeren. Ze genoot van het moment. Al was het kort want de deur knalde opeens open.

Nirvana schrok zich dood! Daar stond haar torenhoofd Eleonora. En dat blauwe torenhoofd van de Phonnies.
'Peter helpt mij met elixers.'  Antwoorde ze na haar schrik. 'Als ik geen voldoende haal dan zak ik voor het vak.' Sprak ze ontschuldig. Nu was er een kleine kans dat haar torenhoofd daar intrapte. Maar ze kon het altijd proberen.

« [Reactie #8] : 2 jaar geleden »
"Nou, ik wil het wel een keertje proberen om het je te leren? Als je daar zin in hebt natuurlijk. Ik weet niet of het kan, maar wie niet waagt wie niet wint." Veel van Zare's verhaal had ze niet gemist, teleporteren was namelijk net tijdreizen. Je verdween en verscheen zonder dat er veel tijd verstreek. Zou tijdreizen trouwens mogelijk zijn? De nimf overdacht het even grondig: het zou best leuk zijn om de hele nacht rond te sluipen en dan toch nog op tijd in bed te liggen. Maar wat als je jezelf tegenkwam? En dat je toekomstige ik al wist wat je moest zeggen omdat de vroegere ik het al had gehoord? Wat als je dat dan niet deed?

Oh, daar was het elixerslokaal al. Exact zoals Eleonora het had voorgesteld gooide Zare de deur open en liepen het blauwe en groene torenhoofd het lokaal binnen: zij aan zij zoals het beruchte torenhoofdduo ook op de voorkant van de roddelflops zou staan. Handig soms, dat de deuren hier centaur-formaat hadden.

Terwijl Zare zich echter op het tweetal richtte, werd Leo's aandacht door iets heel anders getrokken. Er hing een onmiskenbare geur van oude bruine bonen in de lucht, gemengd met een vleugje rozenblaadjes en ook het prikkende gevoel van uien bereikte Eleonora's gevoelige zintuigen. Met een korte, opnemende blik bekeek de nimf de overige ingrediënten: kleefkruid, paardenbloempluis en een halflege fles rode wijn. Maar, maar, wat was dat?!
"Nirvana! Wat heb je gedaan...? Nee, nee nee..." Ze snelde naar voren en bekeek de inhoud van de ketel: de beba[1], die een zachte, rode kleur zou moeten hebben, was een kolkende bruine massa geworden met afwisselend rood en paarse vlekken. Vlug zocht ze naar de oorzaak van de fout, immers, als de oorzaak bekend was zou ze kunnen proberen het terug te draaien. Wat was er mis gegaan?
Haar oog viel op het kleefkruid. "Nee, Nirvana, je hebt toch niet...? Derunia's derrière[2], je hebt het kleefkruid verpulverd?! Lees je überhaupt wat je moet doen, of gooi je zomaar de ingrediënten door elkaar heen?! Het moest gesneden worden, bij de goden!" De woorden werden maar half bewust uitgesproken: de nimf was al bezig met het uitvogelen hoe de fout het beste teruggedraaid kon worden, zonder dat ze halve school straks de lucht in zweefde.
Na een halve seconde geaarzeld te hebben, legde ze een schild aan om het onstabiele elixer en zichzelf[3] en Peter en Nirvana werden als door een onzichtbare muur weg van het elixer geduwd, inclusief de tafel waar ze op zaten. "Meketi zoon zoom zoon zoom esdofali dadoon. Meketi zoon zoom zoon zoom esdofali dadoon, bij Sprilas, meketi zoon zoom zoon zoom esdofali dadoon," reciteerde de zesdejaars, haar handen trillend uitgestoken boven de ketel en haar ogen geconcentreerd gesloten. "Kom op!" Voorzichtig probeerde ze te voelen wat er allemaal in het instabiele elixer aan de hand was, maar ze botste tegen een muur van magie op waar ze niet omheen kon. Eleonora klemde haar kaken op elkaar en probeerde het nog eens: "Meketi zoon zoom zoon zoom esdofali dadoon. Meketi zoon zoom zoon zoom esdofali dadoon." Zou het werken?
 1. hierbij besloten :P http://myrofas.nl/elixers/index.php?doc=elixer&elixer=9
 2. Derunia's derrière
 3. (6, 8) Winst bij hoger dan 4
De lucht is blauw als een sinaasappel!
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #9] : 2 jaar geleden »
Zare glimlachte. "Prima, maar je het voor elkaar krijgt dat alleen mijn goede been teleporteert en ik het ergens uit de gracht moet vissen, klaag ik je aan bij de IRMM." Ze was erg gesteld op dat been. De andere maakte haar niet zoveel uit. "Is dat mogelijk, deels teleporteren?"

Ze wou beginnen met het van repliek dienen van de twee. Bijles? Amahoela. Daar konden ook best wel wat tafeltjes tussen zitten. Leo echter had andere plannen. De nimf stoof naar voren en begon te zenuwen over de veredelde pot met kruiden van Nirvana. Ze deed een stap naar voren toen de tafel met Peter en Nirvana naar achteren werd geduwd. "Verpulveren in plaats van snijden, zo'n klein verschil? En dat veroorzaakt zo'n paniekaanval? Ik vraag me af of Mocha nog zenuwen over heeft." Ze probeerde nog wat dichterbij te komen, maar botste tegen iets onzichtbaars op. "Kun je het niet door de gootsteen spoelen?

Ja, Zare was erg behulpzaam als het ging om onstabiele elixers.
Ugh

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #10] : 2 jaar geleden »
'Ik heb niks gedaan.' Ze was onschuldig! Ze was te mooi om schuldig te zijn.
Oke ze moest toegeven dat ze alles had gedaan. En ze had ook echt gelezen! Alleen had Peter haar wat afgeleid.

Nirvana kon nog ontkomen van de tafel. Peter had minder geluk. Nu de tafel hem niet meer ondersteunde viel hij op de grond. Vervolgens kreeg hij de tafel over zich heen.[1]

Nirvana negeerde het geraas van haar torenhoofd en liep gauw naar haar Petertje toe. Hij bloedde! Hij had een hoofdwond![2] 'Je hebt Peter verwond!' Dat Eleonora nu even druk bezig was met een ramp te voorkomen kon de nimf vanzelfsprekend niet veel interesseren.
Petertje's zijn hand werd gepakt en Nirvana keek bezorgd naar de jongen.
Peter was gelukkig bij kennis maar dacht er niet aan om op te staan. Zijn hoofd bonkte daar wat te veel voor.
 1. Even dobbelen voor de ernst van de klap van de tafel. Dobbelsteen van 10[1]
 1. 7
 2. Hoofdwondje..

« [Reactie #11] : 2 jaar geleden »
[1]

Een simpel gebaar, en het al bestaande schild werd geluiddicht. Eleonora had totaal geen baat bij het getetter van van haar medetorenhoofd en afdelingsgenootje, hoewel Peter, dank aan Sprilas, wel verbazingwekkend stil was.

Magisch onderzocht ze wat er aan de hand was in het elixer, en al gauw ze wist een weg om de muur van magie te vinden. Het elixer leek zich te voeden met de magie dat het zelf genereerde: meer magie betekende meer voedsel, en meer voedsel betekende meer magie, eindigend in één grote Bebabom. Eleonora wist dat er nog maar luttele minuten, eventueel maar enkele seconden, over waren op de spreekwoordelijke timer, daarnaast begreep ze ook dat ze er niks meer aan kon veranderen, en als laatste besefte ze dat ze hier veel meer lol in had dan ieder ander weldenkend myrofas waarschijnlijk zou hebben.

"Nirvana, teleporteer, en haal Mocha. Nu," zei de nimf toen ze het wilsmagische schild liet vallen, waarna ze ineens voelde hoeveel energie ze eigenlijk al had gebruikt. Ze hoopte dat de ernst in haar stem genoeg was om haar rasgenoot te overtuigen, want ze voelde een grijns en lichte manie opkomen: iets wat haar overtuigingskracht vast niet zou versterken. "Zare, Peter... ren, of kom dichter naar mij toe." Bij die woorden kon ze haar grijns niet meer onderdrukken, en hoofdschuddend draaide ze zich weer naar het elixer, hoewel ze wel langzaam naar achteren begon te lopen, zodat ze naast Peter stond. Als ze nou een heel sterk schild eromheen aanlegde, misschien kon ze dan de schade beperken? Of was het beter om al haar krachten te focussen op een schild om hen drieën?

Eleonora ging aan de slag. Hoewel ze het beste was in magische elixers, had elke elixiër een sterkte basis nodig in de wilsmagie, of anders kwam je niet heel ver. Ze had besloten dat de eigen veiligheid belangrijker was dan het eventuele vliegvermogen van de halve school, en dus legde ze een zo sterk mogelijk fysiek schild aan om haarzelf en de twee heracori.[2] Hij lukte niet perfect, vast vanwege haar vermoeidheid, maar de nimf was tevreden. Mentaal begon ze af te tellen, toen ze ongewild een nieuwe, vreemde en misvormde magiegolf opving: het kwam er nu echt aan, Mocha was te laat. 3, 2, 1...
 1. Wat gaat er gebeuren met het elixer? D20: laag is slecht. What I rolled: 1d20 = 4 Muwhaha.
 2. (8, 6) Winst bij hoger dan 5
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #12] : 2 jaar geleden »
0.

Boem.

Het was helemaal niet iets dat heel vaak voorkwam, maar wel iets dat vaak voorkomen werd, puur doordat Mocha tijdens de lessen aanwezig was. Was ze echter niet aanwezig, dan was er de mogelijkheid tot escalatie van elixers, zij het dan dat ze er vanuit ging dat er geen leerlingen in het lokaal kwamen. Omdat het op slot zat. Maar het was Merifel die het meest elixers oefende, dus dat was geen barriére.

Het lokaal had daarom al jaren[1] een magisch schild, in stand gehouden door de magie van de school. Een schild dat al te grote magische discrepanties keurig wist te imploderen, met zo hier en daar wat extra problemen maar niet voldoende om een leerling om zeep te helpen.
Soms, zo dacht Mocha, terwijl ze de deur opendeed, soms was dat jammer. Enkele aanwezigen in dit lokaal zouden vermoedelijk pas rustig zijn als ze om zeep waren geholpen.

Het elixer was geflopt, als je met floppen tenminste bedoelde dat het geen Beba geworden was. Wat het wel was, ze had geen idee. Niet veel goeds. Mocha wandelde naar het gat in de vloer van het lokaal waar het elixer gestaan had. Zoals verwacht was het aardig diep, precies tot op de laag vloer waar het schild om het lokaal zich bevond. Het schild had er prachtige paarse aders gekregen.

Eleonora's schild dampte en was bedekt met een keurige laag slijmerige zwarte drab. "Jullie mogen blij zijn dat er een torenhoofd zo vriendelijk was jullie binnen een schild te zetten." Zei Mocha kalmpjes. "Laat je schild zakken, Eleonora."
 1. Jep, sorry, ik had ook graag een grote boem, maar helaas.
No mercy for the wicked.