Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Uitje  (1260 keer gelezen)

Speeldatum: 19 september 1304 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 jaar geleden »
Door de straten van Oikilan liep een jonge nachtelfvrouw met een jochie van een jaar of zeven[1] aan haar hand. Het was haar neefje Viktor, het kind van haar zus Sakine. Viktor zag er op z'n zachtst gezegd vreemd uit, en dat was niet zo gek aangezien zijn vader een landelf was. Jammer genoeg had deze kleine kruisling de vette pech dat hij niet doorkon voor een landelf en al helemáál niet voor een nachtelf. De jongen had een blanke huid met hele lichte, grijze zweem, zijn haar was een rare mix van zwart, wit en bruin en de zwarte vlekken die hij op zijn voorhoofd had, waren een belabberde afspiegeling van die van een raszuivere nachtelf. Daarnaast  had slechts een van zijn elfenoren een zwarte punt. Hij was een kruisling en er was niets anders van te maken.

De familie was laaiend geweest toen Sakine erachter kwam dat ze zwanger was van een landelf op doorreis, waarmee ze een kortstondige relatie had gehad en die vervolgens naar de noorderzon was vertrokken. Ze hadden haar compleet verstoten voor ongeveer een decennia. Ze zocht het zelf maar lekker uit met haar baby, het was immers haar schuld. Na die jaren kwam het contact beetje bij beetje terug, hoewel  overgrootouders d'Aubreth nog steeds weigerden met 'dat smerige landelfengebroed en die vuile verraadster' om te gaan. De rest van de familie, die minder conservatief ingesteld was, probeerde het kind zo 'nachtelf' mogelijk te krijgen, maar mede door de zachtaardige opvoedkunsten van Sakine lukte het maar half.

Desondanks was Lenyah heel erg gesteld op Viktor. Het was een pienter en nieuwsgierig knulletje, met de neiging te zeggen wat hij dacht. Die kant bracht hem zo nu en dan in de problemen, zoals toen hij eens doodleuk vertelde dat hij 'blij was dat hij blank was en niet lelijk grijs'. Dat had hem een flinke oorvijg en een scheldkanonnade van opa Ovid, Lenyah's vader, opgeleverd. Verder mocht Sakine een tijdje niet meer op bezoek komen. En terecht. Lenyah had er wel stiekem om gegrinnikt.

Nu was Lenyah met Viktor op weg naar een herberg. Hij bleef met enige regelmaat bij haar logeren, en werd dan bij haar gebracht door Lenyah's oom, een handelaar die toch overal en nergens moest zijn. Eerlijk gezegd vond ze met hem op straat lopen niet zo fijn; Viktor werd ontzettend vaak voor haar kind aangezien omdat hij met zijn grote grijsblauwe ogen sprekend op haar leek.

'Gaan we naar de Dorstige Draak?[2]' vroeg Viktor hoopvol aan haar. 'Want draken vind ik heel stoer.[3]' De Dorstige Draak werd gerund door landelfen, daar had ze het niet zo op. Aan de andere kant had ze Viktor al twee dagen alleen thuisgelaten terwijl zij aan het werk was bij de IRMM. Ja hoor, dat deed ze, het joch kon prima alleen thuisblijven, werd ie lekker zelfstandig en sterk van. Vandaag was ze echter vrij, en daarom besloot Lenyah hem voor deze keer zijn zin te geven.

Zo stapten de twee de herberg binnen en gingen zitten aan een van de tafeltjes.[4]
 1. 18 in mensenjaren
 2. Gaan we naar de Dorstige Draak?
 3. Want draken vind ik heel stoer.
 4. Open topic! Wie zin heeft in een babbeltje of om d'r uit te jouwen vanwege dat kruislinggedrocht, ga uw gang.
Wie het laatst lacht, is het traagst van begrip.
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Lenyah d'Aubreth »

« [Reactie #1] : 2 jaar geleden »
Vruchtensap, als je dat al hebt,[1] bestelde Mathan Carathin, toen een bediende informeerde wat hij wenste te drinken. Hij was nog even de Draak ingedoken voordat hij de terugtocht naar huis zou beginnen. De landelf had een bezoek gebracht aan Geneesheer Ralvio Krathais, voor controle. Of dat een controle was van zijn genezende tong of van de drankvoorraad van de faun, was niet helemaal duidelijk. In elk geval was er ook genoeg tijd geweest om nieuwtjes uit te wisselen. Over zijn kersverse erfgenaam bijvoorbeeld.

Hyplon lag aan zijn voeten, onder protest, dat wel. Er was hier ontzettend veel te ruiken en te horen en dat ging toch maar matig als je steeds op dezelfde plek moest blijven liggen.

Terwijl Mahtan wachtte op zijn vruchtensap, zag hij hoe de deur openging en een nachtelf binnenkwam. Eentje van hier kennelijk, want niemand maakte er een punt van. Ze had een jong elfje bij zich... zelfs hij, edelman en perfect opgevoed, staarde het jochie aan. Bij Vanas[2], mompelde hij en wendde toen zijn blik weer af. Dit was niet de eerste keer dat hij een kruisling tegenkwam en je kon vaak wel zien dat ze gemengd waren, maar Vanas en Cerce hadden dit jongetje bepaald niet gezegend.
 1. Vruchtensap, als je dat al hebt,
 2. Bij Vanas

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #2] : 2 jaar geleden »
Viktor stapte trots en overwinnelijk naast zijn tante de herberg binnen: het was hem gelukt om haar te overtuigen hierheen te gaan! Hoewel hij misschien half landelf was, betekende dat niet dat hij niet wist hoe zich trots te gedragen: rug recht, shouders naar achteren, borst naar voren en heel hooghartig kijken. Hij spiekte even om te zien of zijn tante hetzelfde deed, maar werd toen al gauw weer afgeleid door alle aanwezigen in de de herberg. Bovendien was hij druk bezig met het zoeken naar de befaamde dorstige draak. Zouden ze hem misschien in de kelder houden? Hij moest straks maar even gaan kijken, besloot hij, terwijl hij achter tante Lenyah aan liep.

Net toen de twee aan een tafeltje gingen zitten, spotte het jongetje de hond. Kleine vingertjes werden om de rand van zijn stoel geklemd en met grote ogen keek hij van de hond naar zijn tante. Hij moest zich natuurlijk wel goed gedragen, anders mocht hij niet meer bij tante Lenyah blijven slapen. Maar toen ze afgeleid werd omdat ze drankjes aan het bestellen was[1], kon Viktor het niet meer houden: hij gleed van zijn stoel en zigzagde snel tussen de myrofas door, tot hij dichtbij genoeg was. Op handen en knieën kroop het joch de laatste meters, zodat de landelf hem niet zo snel zou zien, tot hij uiteindelijk oog in oog met de grote jachthond zat. Voorzichtig stak hij zijn hand uit. Hee hondje,[2] fluisterde hij. Hoe heet jij? Je hebt net zo veel kleuren haar als ik, leuk he?[3]
 1. GM?
 2. Hee hondje,
 3. Hoe heet jij? Je hebt net zo veel kleuren haar als ik, leuk he?

« [Reactie #3] : 2 jaar geleden »
Het was een drukke avond in de Dorstige Draak. Een van de avonden dat Zalzar zich tussen de Myrofas moest wurmen om bij de bar te komen. Het was nooit gemakkelijk op dit soort momenten, omdat hij als fee verdween tussen de lange elfen. Hij zette zijn handen in zijn zij en zocht naar een plekje om de aandacht op te eisen. Naast een lange landelf die stilletjes in zichzelf aan het mompelen was, klom hij op de barkruk.

Toen Zalzar eindelijk de aandacht van het barmeisje had gevangen, stond hij even later met een kom dampende aardappelen in zijn handen. Evenwichtig manoeuvreerde hij tussen de elven door, op zoek naar een lege tafel. Ook dat was nog een behoorlijke klus, want geen van de tafels was nog leeg en niet iedereen in de herberg zag eruit als aangenaam gezelschap. Links in de hoek zaten een paar Phaofee-magiërs op zachte toon met elkaar te praten, gehuld in zwarte kledij en met waakzame blikken op hun gezichten en Zalzar wist terecht dat ze gezelschap niet zouden waarderen. Achterin de hoek zat een vampier, wiens gezicht volledig verborgen was in de schaduwen van de kap over zijn hoofd. Hij had een glas wijn voor zich die hij niet had aangeraakt. Dan waren er rechts van de gelagzaal twee weerwolven die samen een hele tafel bezetten en in rap tempo dronken aan het worden waren. Er was een nachtelf met een kind, een kruislinge die door sommige gasten met neerbuigende blikken bekeken werden. En er was een landelf met een hond.

Dat laatste klonk van alle opties de meest aantrekkelijke. Dus Zalzar liep op deze tafel af, tot hij vanuit zijn ooghoeken de nachtelf met kind herkende. Het was de dame van de IRMM, vrouwe d'Aubreth. Hij maakte een scherpe bocht naar links en zette zijn kom voedsel op de tafel. "Goedenavond, vrouwe d'Aubreth. Bezwaar als ik hier plaats neem?" De herberg was vol, dus zo bijzonder was het niet dat Myrofas bij elkaar gingen zitten. "Ik moet u nog hartelijk bedanken van onze gezamenlijke vriend, uw hulp laatst is opgemerkt en zeer op prijs gesteld." Hij wilde verder niet in de herberg bespreken hoe Lenyah IRMM-documenten had verbrand. Dat wilde ze vast zelf ook niet.

« [Reactie #4] : 2 jaar geleden »
Honden zijn kleurenblind, dus of hij net zoveel kleur haren had als het kleine elfje dat zo maar aandacht aan hem gaf, wist Hyplon niet. Dat het jongetje een kruisling was, wist hij ook niet. Het was ook niet belangrijk. Wat ertoe deed was: aandacht, eten. Niet perse in die volgorde. Hyplon snuffelde eens aan de hand, rook interessante dingen en besloot dat deze hand schoongelikt moest worden. Kinderen van welk ras dan ook hadden op deze leeftijd gewoon wat extra zorg nodig als het om schone handen ging.

De oude landelf merkte niets van dit onderonsje onder de tafel. Hij was druk bezig om zijn vruchtensap te betalen. Door het toegeschoven bedrag bleef de aandacht van de bediende op Mahtan en diens fooi gevestigd, zelfs toen hij weer wegliep.

« [Reactie #5] : 2 jaar geleden »
Dat het druk was, viel Lenyah zeker ook op. Gelukkig maar dat ze zo snel een vrij tafeltje had kunnen vinden! Nu moest ze het nog voor elkaar krijgen om in de heisa drankjes te bestellen.
'Een glas melk en een beker sap, graag,' sprak ze tegen een bediende die aan hun tafeltje kwam staan en er daarna weer vandoor ging. Vervolgens klonk er een bekende stem naast haar. De vrouw keek op, en zag dat het Zalzar was.
'Nee hoor, ga uw gang,' antwoordde ze. 'En dat is mooi om te horen, heel mooi. Hopelijk heeft hij er wat aan.' De nachtelf glimlachte en ging er verder niet op in, mede omdat...

... ze zich plotseling realiseerde dat Viktor verdwenen was.
'Waar is Viktor?' vroeg ze, meer tegen zichzelf bedoeld dan tegen Zalzar. Vluchtig spiedde ze om zich heen, maar er was geen spoor van het ventje te bekennen. Hij was vast weggeglipt op het moment dat ze aan het bestellen was geweest en Zalzar aan kwam lopen. Zat hij ergens verstopt? Die kleine dondersteen.
'Moment.' Ze wierp Zalzar de tijdloze tjsa-die-kinderen-hè blik toe en stond op uit haar stoel. 'Viktor?'
De vrouw zette een aantal passen van de tafel vandaan en keek opnieuw rond. Haar blik viel op twee voetjes die onder een nabijgelegen tafel uitstaken. Daar zat ie!

'Viktor! Ga eens snel onder die tafel uit![1]' zei Lenyah bits tegen het kind. Toen zag ze pas dat er een hond bij lag. Aha, daarom was hij daar gaan zitten. Hoofdschuddend wendde ze zich tot de elf, die ze herkende als een landheer uit de buurt.
'Sorry heer, hij vindt uw hond nogal leuk, denk ik,' verontschuldigde ze zich, ditmaal in het Latijn. Lenyah ging een beetje door haar knieën zodat ze de onder de tafel zittende Viktor beter kon aanspreken.
'Kom, klein draakje, ik heb melk voor je staan[2] ,' zei ze op een vriendelijke doch dwingende toon die geen tegenspraak duldde. 'En als je voortaan een hond wil aaien, dan vraag je dat eerst.[3]'
 1. Viktor! Ga eens snel onder die tafel uit!
 2. Kom, klein draakje, ik heb melk voor je staan
 3. En als je voortaan een hond wil aaien, dan vraag je dat eerst.
Wie het laatst lacht, is het traagst van begrip.
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Lenyah d'Aubreth »

« [Reactie #6] : 2 jaar geleden »
Eerder op de dag had Natal haar paard hier haar paard laten stallen, en daarna was ze een lange tijd weggeweest. Over de markt had ze gelopen, vooral had ze naar dingen gekeken, zonder iets te kopen. Ach oke, die bakker die goed brood kon bakken had haar een beetje gekost, maar het rook zo verschrikkelijk lekker. Plus ze was blij dat Flo nog leefde, dus ze had wat te vieren, vond ze. Waar Flo nu was, dat wist ze niet.

Op de markt had ze bedacht dat ze nog voor Flo op Bumetrel zou kijken of het kindje van Avesoete er nog was, en hoe het kindje het maakte. Daarna had ze een lange tijd nagedacht over hoe en wat logisch zou zijn. Uiteindelijk kwam ze tot de conclusie dat ze als oud studente vast wel binnen mocht komen.

Nu was ze weer terug bij de Dorstige Draak. Ze moest echt eens vragen hoe hij op die naam gekomen was, maar leuk klonk het zeker. Hoe zou ze zelf een herberg noemen, vroeg ze zich af, terwijl ze door de deur naar binnen liep. Voor ze er echt een antwoord kon bedenken, zag ze de verschrikkelijke drukte. Lieve help! Wat een drukte!

Ze zag aan één tafeltje vrije plekken, er zat alleen een fee met een bord avondeten. Dus ze liep erop af. "Is hier een plek vrij? Ik heet Natal trouwens" Ze stak haar hand uit om hem te groeten. Voor de fee kon antwoorden kwam er een bediende met twee glazen drinken aanlopen, een met melk en een met sap, die ze op de tafel neerzette. Als ik twee seconden gewacht had, dan wist ik dat deze plek bezet was zuchtte ze inwendig.

Maar voor ze zich kon excuseren om daarna een andere plek te zoeken, reageerde de fee[1].
 1. Sorry voor deze gm, als je t niet oke vind, haal ik het weer weg

« [Reactie #7] : 2 jaar geleden »
Lenyah d'Aubreth reageerde beleefd voor een nachtelf. Maar Zalzar begreep dat ze net als haar zoon waarschijnlijk wat landelfenbloed door haar aderen moest hebben stromen. Een zoon die overigens verdwenen was. Zalzar keek om zich heen, maar Lenyah had met haar moederinstinct sneller dan de fee de jongen al gevonden. Ze stond op en Zalzar had voor heel even de tafel voor zich alleen. Dat vond hij helemaal geen probleem; immers worden de aardappelen zo heet gegeten als ze worden opgediend.

Natuurlijk was een lege tafel in een volle herberg nooit lang leeg. Een vrouwelijke landelf kwam snel op de plek aflopen. Natuurlijk zat de nachtelf met haar dochter er al, maar Zalzar vond het helemaal niet erg dat ze erbij kwam zitten. Ze wilde al wegdraaien, maar Zalzar hield haar tegen door zijn hand op haar elleboog te leggen. "Er is nog een plaats over, geen probleem. Gaat u vooral zitten." Even overwoog hij of het wel een goed idee was om een landelf bij een nachtelf aan tafel uit te nodigen, maar aangezien het een herberg was gerund door landelfen zou Lenyah het vast niet heel erg vinden.

***
Een telepathische fluistering klonk in Natals hoofd, een strenge mannelijke stem die haar bij haar naam noemde. Natal Sy. Het was een totaal andere stem dan die van de fee aan tafel, die net met zijn mond vol aardappelen naar de lachtelf en haar kruislingneefje keek. Het was een stem die gezag uitstraalde.

We houden je al een tijd in de gaten. We weten van je opleiding, ook het deel dat geheim moet blijven. We weten dat je altijd klaarstaat voor vrienden, ook als ze op de vlucht zijn. We weten dat je meer uitdaging zoekt dan je huidige baan. Wat jij zoekt, kunnen wij je bieden. Een mogelijkheid om het land te dienen. Een missie, die alleen iemand met jouw vaardigheden kan voltooien. Maar het is zeker niet zonder gevaar. Het is niet volledig volgens de wet. Maar je zou een hoop goed kunnen doen.

De stem moest wel bij iemand in de kroeg vandaan komen, maar de kroeg was afgeladen vol. Het was niet duidelijk wie Natal telepathisch benaderde. Als je geïnteresseerd bent, ga zitten, bestel wat te drinken en luister naar ons voorstel.

***

Zalzi draaide zich om naar Natal, die lichtelijk afgeleid leek te zijn door iets. Hij slikte zijn aardappelen door en hervond zijn manieren: "Mijn naam is overigens Zalzar Malt, aangenaam." De fee had vaag het idee dat hij Natal wel eens eerder gezien had, maar wist niet meer precies waar.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #8] : 2 jaar geleden »
Viktor had al met al net twee minuten met de hond voor zijn tante hem vond. Twee minuten was echter al genoeg tijd om beste vrienden te worden voor een kind van zeven en een hond. Hij zat dus ook met beide handen diens buik de aaien toen hij de koude hand in zijn nek voelde die hem wegtrok uit zijn veilige tentje onder de tafel. Niet dat die koude hand er echt was, maar zijn tante's stem was kil genoeg om zo op hem over te komen.

Maar tante Lenyah, kijk, hij heeft net zo veel kleuren haar als ik![1] riep de kruisling enthousiast terwijl hij zijn hoofd onder de tafel uitstak. De rest van zijn lichaam volgde al snel, hoewel hij nog verlangend terug keek naar zijn nieuwe vriendje. Weet u waar de echte draak zit? Die wil ik ook nog zien! En ja tante, ik zal niet meer weglopen om honden te aaien...[2] ...om andere dingen te ondernemen, dat kon hij niet zomaar beloven.

Bijvoorbeeld nu: het joch glipte met een laatste zwaai aan de hond alweer weg naar de tafel waar het beloofde melk stond. Daar zag hij dat er ineens twee nieuwe myrofas aan zijn tafel zaten! "Wie zijn jullie? Waarom zitten jullie aan onze tafel?" Hij nam even een grote slok melk, om daarna met een flinke melk snor weer verder te praten. "Oh, mag ik uw vleugels aanraken? Ze zijn zo mooi!" Viktor keek er verlangend naar.

(post van Eleonora trouwens, net als de vorige paar)
 1. Maar tante Lenyah, kijk, hij heeft net zo veel kleuren haar als ik!
 2. Weet u waar de echte draak zit? Die wil ik ook nog zien! En ja tante, ik zal niet meer weglopen om honden te aaien...
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #9] : 2 jaar geleden »
Carathin knikte even naar de vrouw. "Ik heb geen last van hem gehad. Kinderen worden door honden aangetrokken en andersom." Hij glimlachte kort. De landelf was geen nachtelfenvriend, maar het was niet nodig om openlijk onbeleefd te zijn. Zeker niet nu deze jongere nachtelf hem zelf correct en beleefd had aangesproken.

De jonge draak was alweer gevlogen, op weg naar de beloofde beker melk, ongetwijfeld. Hij gaf Lenyah nogmaals een knikje, ditmaal ten afscheid en ging verder met zijn vruchtensap. Met een duwtje van zijn laars gaf hij Hyplon te kennen dat die moest gaan verliggen. Op je rug gaan liggen was natuurlijk prima, maar bij voorkeur niet op Mahtans linkervoet.

« [Reactie #10] : 2 jaar geleden »
'Jij bent zelf een draak[1],' antwoordde Lenyah op Viktors vraag. En hoep, weg was ie weer. Het enthousiasme en de energie van het jonge elfje was aandoenlijk. Ze zag hem weer naar hun tafel 'vliegen', waar intussen nóg een myrofas zat. Oh bij Cerce, het was die landelf weer. Niet zomaar eentje, maar Natal. Ze was niet zeker of ze daar juist blij mee moest zijn of niet. Aan de ene kant bleek Natal wel oké te zijn toen ze samen met haar terug naar Oikilan was gelopen, aan de andere kant vond ze Natal een sul zonder ruggengraat. Maar dat was landelf-eigen. Dus mja.

Met een nors gezicht ging ze bij de tafel staan. Natal had haar plek ingepikt en Viktor had zijn eigen stoel die naast Natal stond[2] weer gepakt. Eerst besloot ze af te rekenen, de bediende stond al lang genoeg te wachten terwijl zij op jacht was gegaan naar Viktor. Daarna keek de jonge vrouw om zich heen, beende ferm naar de tafel met weerwolven toe en plukte zonder blikken of blozen een onbezette stoel weg. Hadden ze vast niet nodig. Ze ging het ook niet netjes vragen aan die zatte vlooienbalen. Waarschijnlijk hadden ze het niet eens opgemerkt, hun pullen bier waren interessanter.

De stoel werd al net zo ferm rechts van Zalzar geplant -want daar had eerst geen stoel gestaan- en de nachtelf ging weer zitten. Ze had geen zin om stennis te schoppen in een overvolle herberg, bovendien was daar geen reden toe. Dat er een landelf aan de tafel zat, was dan maar zo.
'Mooie melksnor,' zei ze tegen Viktor, die nu tegenover haar zat. 'Misschien heb je over een jaar of vijftig[3] een échte witte snor. Of een witte baard!' Lenyah grinnikte. Ze hoopte maar dat zijn baardharen later wel wit zouden zijn en niet zo'n lelijke kleur als het haar op zijn hoofd.
 1. Jij bent zelf een draak
 2. Ik had mezelf ingebeeld dat Viktor en Lenyah naast elkaar waren gaan zitten toen ze binnenkwamen
 3. Dan is ie 21
Wie het laatst lacht, is het traagst van begrip.
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Lenyah d'Aubreth »

« [Reactie #11] : 2 jaar geleden »
[1]Ah het was altijd fijn als ze kon zitten. Toen kwam die boodschap binnen bombarderen, haar ogen keken eerst verbaasd, maar daarna besloot ze het maar te vertrouwen[2]. Hoewel er zeker genoeg stoelen waren geweest voor Zalzar, Viktor, Lenyah en Natal, was er net een andere vampier binnengekomen, die een van de stoelen meenam. Hij ging bij de andere vampier zitten, en ze begonnen samen zachtjes te praten[3]. Natal was via de stallen binnengekomen, omdat ze daar haar paard had staan, en ze had even gekeken hoe hij erbij stond. In de stallen had ze Zedkiel ook maar achtergelaten.

Ze zat nog maar net toen Zalzar zich voorstelde. Ze had nog maar net 'Aangenaam' gereageerd, toen er een kleine kruisling aan kwam stuiteren, en de rest van haar zin onderbrak. Natal glimlachte even naar de jongen, en reageerde "Hee kleine jongen, ik heet Natal, maar je bent hier met je moeder?" Ze keek even vragend naar Zalzar, want die was hier wat langer, en die wist vast wat meer. De bediende, die nog bij de tafel stond te wachten tot Lenyah zou afrekenen, kreeg een bestelling van een glas appelsap, van Natal. Intussen was de kleine kruisling tegen Zalzar aan het babbelen. Daarna kwam Lenyah eraan lopen en rekende af met de bediende, waarna de bediende wegging om het drankje voor Natal te halen. Natal wist ook niet goed of ze blij moest zijn dat ze Lenyah tegenkwam, helemaal omdat Lenyah niet al te vrolijk keek, waarna het Natal opviel dat er iemand een stoel bij die tafel had weggehaald. Direct vond ze het weer een wat ongemakkelijke situatie, want zoals het kleintje had gezegd, zo leek het nu ook te zijn: Dat ze de plek van Lenyah had afgepakt. Ze keek een beetje gespannen hoe Lenyah wegbeende. Dit alles gebeurde in bijzonder weinig tijd.

Even later kwam Lenyah terug met een stoel, en begon tegen de kleine elf te praten. Het was op zich wel leuk om ernaar te kijken, en Natal glimlachte ook een beetje. Ze zat te twijfelen wat handig was: De nachtelf die chagrijnig was aanspreken, en zo haar gesprekje met haar zoon[4] onderbreken, waardoor mogelijk de nachtelf boos kon worden omdat ze dat gesprek onderbrak. Of even met Zalzar gaan praten, nu Lenyah met haar zoontje praatte. Ze besloot maar als groet beleeft te knikken en daarna met Zalzar te praten.

"Het is hier bijzonder druk, vind je ook niet?" Door de drukte duurde het zeker een aantal minuten voor de bediende terug zou komen met de appelsap voor Natal. Erg veel trek had Natal nog niet, en de nieuwsgierigheid naar het bericht, gemengd met een beetje spanning, zorgde ervoor dat ze nu even helemaal geen trek had.
[5]
 1. Verdraaide lastig om al die posts aan elkaar te breien, haha
 2. Gil! Ik denk dat ze meer verbaasd kijkt, misschien denkt Lenyah dat ze iets enorm verbazends gehoord had
 3. Het lijkt me logisch dat er nog een stoel bij was, anders had Zalzi vast geen stoel aangeboden
 4. Als Viktor niet gezegd heeft dat het z'n tante is, dan denkt ze nu nog dat het haar zoon is
 5. Naar mijn idee heb ik de posts wel redelijk gecombineerd tot een lopend verhaal in mn post, iemand ergens ontevreden over?  :engel:

« [Reactie #12] : 2 jaar geleden »
De aardappels waren niet lang genoeg doorgekookt of de kok had de verkeerde soort aardappelen gebruikt. Het was zonde, want het was een duur gerecht.[1]

De landelf wisselde een paar stoelen, zodat ze plaats kon nemen en ook de nachtelf met haar kruislingneef keerde terug. Zalzar wist nu dat het haar neef was, omdat hij het woord tante[2] opving. De fee had basiskennis van een aantal Myrofastalen, wat noodzakelijk was voor zijn werk.

De landelf had zin in een praatje en Zalzar knikte. "Ik huur nu al ruim drie weken een kamer hier, en dit is het drukste dat ik het ooit heb gezien. Niet dat ik het erg vind, maar twee weken geleden begonnen een paar dronkenlappen spreuken naar elkaar te gooien. Met zoveel Myrofas op elkaar geperst lijkt me dat dat tot grote problemen kan leiden." Zalzar maakte zich er niet heel druk om, maar hij hield in gedachte dat het kon gebeuren.

Aan de andere kant werd Zalzars aandacht ook gevraagd door de jonge kruisling. Een eigenaardig verzoek. "Nee jongeman, vleugels zijn bijzonder gevoelig. Feeën hebben liever niet dat vreemden eraan zitten. Maar ik ben blij dat je ze mooi vindt." Zalzar was best trots op zijn vleugels, ook al hield hij ze in deze drukte redelijk stevig tegen zijn rug aan gevouwen.

***

Terwijl Zalzar zich omdraaide naar Victor en een serveerster Natal een appelsap voorzette, begon de stem in haar hoofd haar een volgende opdracht te geven. Een gevaarlijk persoon is teruggekeerd naar Oikilan. Ons vermoeden is dat dit persoon een magisch wapen bij zich heeft dat een heel ras kan uitroeien. Wij willen dat jij het kasteel Bumetrel infiltreert en dit wapen lokaliseert. Stel het in veiligheid en neutraliseer het gevaar. Het gaat om een sterk en gevaarlijk magiër.
Heel even pauzeerde de stem in Natals hoofd, alsof het iets overwoog. Dit is de laatste kans om weg te lopen. Als je nu opstaat en de herberg verlaat, zullen we je niet meer contacteren. Als je blijft zitten, gaa we ervan uit dat je de opdracht aanvaard. Als je dat doet, zorgen wij voor middelen en een financiële beloning passend bij deze opdracht.

***
 1. Jaja, ik kwam er te laat achter dat aardappels pas over twee eeuwen in zijn. Aan de andere kant, we hebben ook indiaanweerwolven, dusik ga ervan uit dat het een dure maaltijd is ofzo.
 2. tante

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #13] : 2 jaar geleden »
"Oh. Dat wist ik niet," was alles wat de kruisling antwoordde op Zalzi's woorden. Hij keek nog even aandachtig naar de twee glinsterende vleugels: hij probeerde ze voor te stellen op een draak. Viktor had natuurlijk genoeg boeken over draken gelezen, maar omdat er maar weinig myrofas waren die een draak hadden gezien en die daarna nog in staat waren een boek te schrijven, waren er niet zo heel veel plaatjes van te vinden. Het waren meer faerieverhalen. Nu wist Viktor wel zeker dat draken vleugels hadden, maar hij kon zich niet echt voorstellen hoe die fragiel uitziende dingetjes op de gigantische draken van zijn verbeelding moesten passen.

Tante Lenyah, hoe passen zulke kleine vleugels dan op een draak? Want draken zijn heel groot toch, en ze hebben vleugels, maar die passen toch helemaal niet?[1] Viktor veegde ondertussen met zijn mauw zijn melksnor af en wees toen met dezelfde hand naar de vleugels van de fee. En krijg ik dan net zo'n grote snor als overgroot opa op dat schilderij? Die met die schedel. Misschien wordt mijne wel aan één kant wit en aan de andere kant bruin. Dan kan ik bij het circus! Hebben ze daar ook draken, tante, bij het circus, weet u dat?[2] Er werd nog een grote slok melk genomen en het jongetje likte nu maar gelijk zijn lip af. Overgroot opa was een beetje te eng om nu al op te gaan lijken. Dan kon hij vast niet meer bij het circus.
 1. Tante Lenyah, hoe passen zulke kleine vleugels dan op een draak? Want draken zijn heel groot toch, en ze hebben vleugels, maar die passen toch helemaal niet?
 2. En krijg ik dan net zo'n grote snor als overgroot opa op dat schilderij? Die met die schedel. Misschien wordt mijne wel aan één kant wit en aan de andere kant bruin. Dan kan ik bij het circus! Hebben ze daar ook draken, tante, bij het circus, weet u dat?

« [Reactie #14] : 2 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Och, wat was Viktor weer nieuwsgierig. Lenyah glimlachte. Wat hoopte ze dat hij later de kans kreeg om naar Bumetrel te gaan! Hij was er slim genoeg voor en aan interesse ontbrak het ook niet. Helaas had Sakine waarschijnlijk te weinig geld; er was geen man in hun huishouden die voor inkomsten zorgde, de enige die dat deed was Sakine zelf. En als je tegelijkertijd nog een kruislingkind moet onderhouden dat niemand wil opvangen - behalve Lenyah af en toe - dan wordt het lastig. Ach, Viktor kon altijd nog een studiefinanciering aanvragen en klusjes doen.
'Wie zegt dat een draak kleine vleugels heeft? En je krijgt vast een hele mooie snor, maakt niet uit of hij wit, bruin of allebei de kleuren is[1]' reageerde ze. 'Maar een witte snor vind ik wel het mooist, als ik moest kiezen.[2] Wit bleef toch de kleur haar van een raszuivere nachtelf.

De gedachte aan Bumetrel deed plots haar herinneren aan een andere draak. Ze ging over op het Latijn, omdat ze dat netter vond staan tegenover Zalzar. In een andere taal spreken vond ze net zo onbeschoft als fluisteren in het gezelschap van anderen. Lenyah hoopte maar dat Viktor de hint zou snappen en in het Latijn ging babbelen.[3]
'Wist je dat een grote roze draak Bumetrel heeft aangevallen?' sprak de vrouw op een onheilspellende toon. 'Hij heet Dribbel, en hij kan vuurspuwen! Gevaarlijk hè?' Het was na haar tijd op Bumetrel geweest, maar ze had er genoeg van meegekregen.

Vervolgens wendde de nachtelf zich weer tot de andere twee aan de tafel.
'Hebben jullie eigenlijk op Bumetrel gezeten?' Daar was ze wel nieuwsgierig naar! Zo op het oog leken de twee ongeveer net zo oud als zij, maar elfen en feeën verouderden zo langzaam dat ze met gemak decennia later pas op Bumetrel konden zijn gekomen. Of ze hadden op een andere school gezeten, dat kon ook.
 1. Wie zegt dat een draak kleine vleugels heeft? En je krijgt vast een hele mooie snor, maakt niet uit of hij wit, bruin of allebei de kleuren is
 2. Maar een witte snor vind ik wel het mooist, als ik moest kiezen.
 3. En anders wordt het topic een beetje in twee gesprekken 'gesplitst'.
Wie het laatst lacht, is het traagst van begrip.

« [Reactie #15] : 2 jaar geleden »
De kleine elf keek nog eenmaal bewonderend verder naar Zalzars vleugels, en de blik deed Zalzar zich afvragen wat er allemaal in de jongen zijn hoofd moest afspelen. Hijzelf was ook ooit een kleine jongen geweest die vol fantasie en verwondering naar andere rassen kijken kon. Hetzelfde moest nu in het koppie van de halfling gebeuren.
En vervolgens begon de jongen gestaag te brabbelen. De fee deed zijn best om de woordenstroom te vertalen, zijn Elfs was roestig, maar hij had een goed idee waar de twee het over hadden. De jongen sprong van hak op de tak en vuurde vraag naar vraag op Lenyah af. Zij beantwoordde de vraag over zijn snor en Zalzar realiseerde zich dat hij nooit had nagedacht over het kruisen van rassen. Zouden er kruislingen van phaosfeeèn en feeèn zijn?

Hij merkte dat het gesprek overging op het Latijn, waarschijnlijk om hem bij het gesprek te betrekken. Zalzar knikte kort. "Ik zat op school ten tijde van een van de aanvallen. Er waren vier van de grootste magiërs tesamen nodig om Dribbel van het terrein te verdrijven, ondanks diens verlangen om op het terrein te landen. Daar lag iets wat Dribbel wilde hebben, want wat bleek..." Zalzar wachtte even om de spanning op te bouwen voor de kleine jongeman, "... het was een groot roze drakenei. Dribbel bleek een vrouwtje te zijn en de schoolhoofden hadden haar per ongelijk weggejaagd van haar ei."
De fee had eigenlijk geen idee hoe dat verhaal was afgelopen. Wat was er met dat ei gebeurd? Hadden ze dat teruggegeven? Gehouden? Een omelet van gemaakt?

"En ja, ik heb dus Bumetrel gedaan en daarna Ypsilon. Uzelf ook?" En Zalzar keek daarna naar Victor. "En jij? Wil jij ook later naar Bumetrel? Zou je dan het liefst Socophon, Merifel of Heracor willen doen?"

***

Natal was redelijk stil terwijl de andere Myrofas bij haar aan tafel gezellig praten. Maar alle anderen hadden geen mysterieuze stem in haar hoofd die haar opdrachten gaf. En de stem had ook opgemerkt dat ze was blijven zitten, want hij ging verder met zijn relaas.

Goed dan. Je hebt je keuze gemaakt, wij zullen je vertellen hoe je voorts te werk zult gaan. Allereerst zul je Bumetrel moeten infiltreren. Schoolhoofd Magvatero heeft na een incident met de schilden besloten om de beveiliging van de school aan te scherpen. Jij zult hem aanbieden om dit werk te leveren.
Wanneer je aangenomen bent, hou je de man in de gaten die de naam Vigo Amèl heeft. Hij is in het bezit van een stof die nog het beste te beschrijven valt als versplinterd kristal. Duizende zandkorrels met de kleur van de regenboog. Het zal er niet gevaarlijk uit zien, maar het herbergt een groot gevaar. Amèl zal het waarschijnlijk goed verborgen hebben en niet makkelijk opgeven. Ontvreemd hem dit wapen en breng het ons.


Even klonk in Natals stem enkel stilte, maar bij de volgende telepathische woorden klonken anders. Ze galmde meer. Wij zullen bij de volgende volle maan elkaar hier weer spreken. Wij hechten grote waarde aan onze anonimiteit. Toch begrijpen we dat je met vragen zit. Wij zullen één vraag beantwoorden. Het galmen betekende dat voor heel even de telepathische connectie beide kanten op werkte en dat Natal een vraag terug kon sturen. Het was echter nog steeds lastig te zeggen met wie ze contact had.

***

« [Reactie #16] : 2 jaar geleden »
Inderdaad gingen de gesprekken een beetje langs Natal heen, als ze achteraf zouden vragen waarom, zou ze iets zeggen over een vermoeiende dag. Toch leek het erop dat ze de gesprekken wel mee kreeg, Natal had haar 'pokerface' opgezet. Niet dat Natal kon pokeren, maar dat is een detail.

De instructies gingen verder, en Natal herhaalde de kernwoorden in gedachten, die zou ze later even ergens op schrijven, niet nu. Nu moest ze even opletten op wat die persoon allemaal vertelde. Toen werd het stil, en Natal vroeg zich af of dit alles was wat ze moest weten. Ah, blijkbaar mocht ze reageren.

Of ze vragen had? Wie zou in deze situatie geen vragen hebben? Tenslotte, hoe werkte dat 'poeder'? Welk ras zou die Viego willen uitroeien[1]? Welk ras was Viego van? Mocht ze Viego om zeep helpen[2]? Hoe zou het poeder vernietigd worden? Waar kwam het poeder vandaan? Hoeveel van het poeder bestond er? Was het niet handiger om gewoon de nachtelfen ermee uit te roeien[3]? Hoeveel rugdekking zou ze krijgen?

Deze vragen had ze allemaal wel gedacht terwijl ze de info kreeg, maar de vraag die ze stelde was deze: Hoe zullen jullie het vernietigen? Tenslotte was het belangrijkste dat dit spul vernietigd werd, maar Natal was te nieuwsgierig om ongeïnteresseerd te zijn in hoe het dan wel vernietigd zou worden.

Nadat ze geantwoord had, bedacht ze zich: Was er niet een phaosfee door de magische schilden van Bumetrel heen gebroken?
 1. Direct een naam goed onthouden doet niemand :P
 2. Doodstraffen waren normaler toen, dus het lijkt me geen verbazing da ze zo denkt
 3. Natal is zich ervan bewust dat haar ouders slaven kunnen zijn geworden, plus met AG heeft ze op landelfjes moeten experimenteren, hierdoor heeft ze enige haat naar nachtelfen gekregen
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Natal Sy »

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #17] : 2 jaar geleden »
Viktor keek vol verwondering naar de fee en zijn mond was tijdens het spannende verhaal een beetje open gezakt. "Een vrouwtje?" Er werd even geknipperd terwijl Viktor de informatie verwerkte. "Ik wist niet dat er ook vrouwtjes draken waren." Eigenlijk had de kruisling die optie nog helemaal niet overwogen. "Draken zijn altijd zo groot, en stoer, en sterk en... gewoon niet vrouwachtig. Maar er moeten natuurlijk baby draakjes komen, toch?" Viktor wist niet zo veel over baby draakjes, of over baby's over het algemeen, maar hij had nog begrepen dat daar toch echt een mama voor nodig was.

"Ja! Dan ga ik Herrakor doen. Dat is voor echte sterke nachtwezens, zegt mama altijd. Dan gaan ze me leren vechten, en als ik het heel goed doe dan wil opa misschien wel komen kijken als ik slaag. Dat zegt mama altijd. Als ik laat zien dat ik een echte volwassen nachtelf ben." Het jochie knikte heftig en nam toen nog maar eens een grote slok van zijn melk.

[1]
 1. Ik was heel eventueel misschien een heel ietsie pietsie beetje dit topic vergeten. Misschien.
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #18] : 2 jaar geleden »
Het was een vreemd gezelschap dat aan het kleine kruislinkje vastzat. Zijn moeder was een nachtelf, maar dat was kennelijk geen probleem voor de fee en de landelf aan hetzelfde tafeltje. In elk geval werden de nachtelf en haar zoontje fatsoenlijk behandeld. Het moest de tijd van de dag wel zijn, een gebrek aan dronken, ruziezoekende myrofas.

In elk geval waren de dromen van het jongetje net zo enthousiast als de rest van wat hij deed en zei. Bumetrel nog wel. Misschien dat hij een goede Heracori zou zijn, maar zou hij ook de kans krijgen? De school zelf liet kruislingen wel toe, maar je moest ook nog zes jaar overleven tussen je medeleerlingen. En dit exemplaar elf was niet eentje die gemakkelijk onopvallend door het leven zou gaan. Zou hetzelfde voor zijn eigen zoon gaan gelden? Of zou de naam Carathin hem beschermen?

« [Reactie #19] : 2 jaar geleden »
Het leuke bij kinderen was dat hun ogen gingen stralen als sterren wanneer ze geboeid naar iets zaten te luisteren. Dat was mooi om te zien, dus Lenyah bekeek Viktor uitgebreid terwijl Zalzar tegen hem praatte. Ze kon het niet laten om te glimlachten om de blije snuit van het jochie. Zou het hem zijn opgevallen dat ze naar hem keek? De nachtelf verwachtte van niet, hij was een en al oor voor het verhaal van Zalzar.

'Ik heb ook op Bumetrel gezeten,' beaamde Lenyah. Ze wendde haar blik af van Viktor en richtte zich nu tot Zalzar. 'Ik zat in Merifel, met een berg keuzevakken. En daarna Ypsilon, de Academie voor Nachtwezens. Die is nu verdwenen, heb ik vernomen.' Lenyah nam een slok van haar beker sap.

'Heracor nog wel! Ben je daar dapper en sterk genoeg voor?' zei ze plagerig tegen het kind. 'Ik hoop dat jouw mama daar genoeg geld voor heeft..' Zo, nu was het meteen duidelijk dat Viktor haar zoon niet was, mochten haar tafelgenoten het nog niet mee hebben gekregen. Peinzend nam ze Viktor nogmaals op. Tsja, het geld. Sakine had al moeite om de eindjes aan elkaar te knopen; er was geen man in het huishouden die voor inkomsten zorgde en gaan werken terwijl Viktor thuis zat deed ze liever ook niet - net zoals Viktor meenemen naar haar werk. Wanneer Viktor bij zijn tante was kon haar zus even flink aan de bak, maar Lenyah ging niet eeuwig[1] voor Viktor zorgen. Ze was toch zeker niet gek!

'Anders kun je altijd nog klusjes doen op Bumetrel,' vervolgde ze. 'Als mama het niet volledig zelf kan betalen. Want Bumetrel is erg leuk en het is heel waardevol voor later!' Soms maakte Lenyah zich stiekem een beetje zorgen om haar neefje. Hij bleef een zeer duidelijke, soms zelfs als lelijk bestempelde kruisling en was niet van goede komaf. Zou hij later wel een vrouw kunnen vinden? Dat soort zaken. Vervloekte Sakine ook met haar domme acties. In tegenstelling tot andere nachtelfen vond Lenyah kruislingen niet erg, maar eerder de ouders die de kruisling op de wereld hadden gezet. Die waren gewoon idioot en egoïstisch bezig geweest. Iedereen wist toch dat kruislingen niet bepaald gewenst waren? Viktor kon maar beter ver van Hazdor blijven.

 1. Geen hyperbool[1] in het geval van elfen ^_^
 1. wauw, doe maar stijlfigurig Gis
Wie het laatst lacht, is het traagst van begrip.

« [Reactie #20] : 2 jaar geleden »
"Ik heb veel goede strijders gekend die van Heracor kwamen. Het is een goede opleiding, als je een doorzetter met lef bent." Dat vertelde Zalzi de kleine kruisling. Hij had eigenlijk zelf nooit zoveel waarde gehecht aan het vermogen een zwaard rond te zwaaien. Het was pas toen hij op Ypsilon zwaardmeesters had zien duelleren, dat hij begrepen had dat het een echte kunst was om met een zwaard om te gaan. Achja, Zalzi ging gevecht toch liever uit de weg.
"Ik zelf heb Sophocon gedaan." richtte hij daarna het woord tot Lenyah. "Gevolgd door de Academie van Wijsbegeerte. Dat heet nu anders inderdaad, maar ik ben niet volledig op de hoogte van alle veranderingen op Ypsilon. Wél vind ik dat ze er juist aan hebben gedaan om de vervolgopleiding beter bij de opleiding op Bumetrel aan te sluiten."

Hij luisterde verder naar het gesprek tussen tante en neef en begreep dat ze niet in de slappe was zaten. Natuurlijk was goed onderwijs niet voor iedereen weggelegd, maar als iemand écht wilde, moest er wel iets op te vinden zijn. Zo dacht de fee er althans over. "Mijn ouders hebben hun hele leven gespaard en gebikkeld om hun ene zoon naar school te sturen en zelfs toen heb ik nog mijn handen uit de mouwen moeten steken. Maar er zijn natuurlijk altijd nog andere manieren, het is belangrijk om die te kennen." Hij wilde niet Lenyah overladen met ongevraagd advies, maar hij vond het belangrijk om te vertellen: "Er zijn genoeg rijken of edellieden die studenten aanbieden om hun studie te financieren, als ze in ruil daarna een paar decennia bij hen in dienst komen om het terug te betalen. Wanneer hij zijn uiterste best doet en opvalt, kan dat zeker ook lukken voor deze jongeman." Natuurlijk was het iets lastiger als kruisling, maar dat wist Lenyah zelf ook wel.

Intussen keek hij naar de laatste persoon aan tafel, Natal, die zwijgend en peinzend voor zich uit zat te staren. "Een rep voor uw gedachten, dame." glimlachte hij, in een poging haar bij het gesprek te betrekken.

***

Het was een verstandige vraag die Natal stilzwijgend stelde. Even bleef haar geheimzinnige opdrachtgever stil, toen antwoordde hij langzaam maar zonder aarzeling. Zodra het wapen van Vigo Amèl is afgepakt, zijn we van plan het op te lossen in grote hoeveelheden water. Maar wanneer u het gevonden heeft, zullen wij u uitleggen hoe het precies werkt en zult u begrijpen waarom dat nodi is. Dat verzekeren wij u. Mat deze uitleg zou Natal het moeten doen: Wij zullen hier bij de volgende nieuwe maan op ditzelfde tijdstip hier weer zijn, dan kan u de voortgang van uw missie vertellen en hopelijk heeft u dan het wapen in handen. Succes, Natal Sy. Het lot van de wereld ligt in uw handen. En de stem in Natals hoofd verstomde weer.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #21] : 2 jaar geleden »
 "Klusjes doen is niet erg, tante, ik moet mama nu ook al helpen met klusjes. Elke ochtend water halen bij de put, en helpen met hout sjouwen en ik moet ook wel eens de was ophangen van mama." De kruisling trok een vies gezicht, hij hield dus echt niet van de was doen. Wassen was vrouwenwerk, zeiden zijn vrienden altijd, maar die vrienden hadden ook gewoon twee ouders en niet alleen een mama.

Viktor volgde het verdere gesprek niet helemaal; geldzaken en Ypsilon gingen hem te boven. In plaats daarvan genoot het jochie even in rust van zijn melk, terwijl hij ondertussen de herberg afspeurde naar iets interessants dat eens van dichterbij bekeken moest worden. Zijn oog viel weer op de hond een paar tafels verderop, maar hij had tante Lenyah beloofd niet weer weg te rennen om honden te aaien.

Het jongetje zat dus rustig op zijn stoel tot ineens... Was dat een schilderij van een draak aan de muur? Ja! Ja dat was het! Dat móest van dichterbij bekeken worden : dat zou tante wel snappen toch? Het was ook niet zo'n wonder dat zodra zijn tante even afgeleid was, Viktor verdween uit zijn stoel en snel door de myrofas heen zigzagde op weg naar het schilderij.

[1]
 1. Vanaf m'n mobiel gepost dus excuus voor typefouten en evt te weinig woorden (hij telt niet)
« Laatst bewerkt op: 2 jaar geleden door NPC »

« [Reactie #22] : 2 jaar geleden »
Omdat Natal niet gek was, krabbelde ze met een beetje magie de belangrijkste woorden op haar voeten[1] De gebaren maakte ze met één van haar handen onder de tafel, het was bepaald niet de sterkste magie, dus zou het de nachtelf niet opvallen.

Het lot van de wereld in mijn handen? Hm, dat klinkt me wat sterk, eerder een kruispunt van de toekomst van de wereld. Maar goed, ik moet daar dus solliciteren, veel onderzoek doen naar de magie, en in mijn vrije tijd die Viego Amèl leren kennen, vriendschap lijkt me een makkelijke manier. Hm, hoe zou ik dat doen met mijn ontslag? Inderdaad, meer uitdaging is wel wat interessant voor nu. Intussen glipte Viktor achter haar langs, wat Natal niet opmerkte. Hm hm hm, lastig! Ik zou wel wat meer vragen willen stellen aan die figuren. Maar Bumetrel dus, daar zou ik ook voor Flo nog langsgaan, om eens te kijken hoe het met dat kind zat. Hoe kan ik tussen al die leerlingen op die school nou weer een kind gaan vinden? Uh ik bedenk wel w-

"Eh? Eh, ik zat te bedenken dat ik een bezoek zou brengen aan Bumetrel. Ik heb vroeger op universiteit Ypsilon gezeten, en nu het samengevoegd is, ben ik er wel benieuwd naar."

Nadat ze dat gezegd had, bedacht ze zich dat het gesprek eerder over Bumetrel en Ypsilon gegaan was[2]. Nu ze alles genoteerd had, en door Zalzi bij het gesprek betrokken werd, lette ze wel weer op. Later zou ze de details wel weer uitwerken.
 1. Ik vind dat ze met magie iets moeten kunnen schrijven ^_^ Dat dit dus onopgemerkt blijft
 2. Heb ik wel eens, dat je past hoort wat er gezegd is, een paar seconden nadat het gezegd is. Maar Natal lette niet op, dus de kern kreeg ze mee, maar de details niet

« [Reactie #23] : 2 jaar geleden »
'Vanwege de samenvoeging vind ik het inderdaad ook een goed idee om de opleidingen zo eenvoudiger over te laten lopen, maar ik mis wel de meer rasgebonden academies. Maar goed, daar heb ik geen last meer van.' Ze nam een slok van haar sap en dacht even na over Zalzars woorden.
'Dat zou kunnen,' antwoordde ze bevestigend. 'Dat zou leuk zijn, toch Viktor? Dat je naar Bumetrel kunt-' En ja hoor, de grapjas was weer weggeglipt. Ditmaal rolde ze haar ogen, stond op opnieuw op uit de stoel en leunde met haar handen op het tafelblad.
'Ik ben wéér eventjes weg,' zei ze geërgerd, waarna ze zich vlug omdraaide en door de taveerne begon te lopen. Natals opmerking ontging haar volkomen. Op dit moment had de nachtelf andere dingen aan haar hoofd; namelijk een speurtocht naar een ondeugende kruisling die blijkbaar niet op z'n stoel kon blijven zitten.

Waar hing die snotneus nu weer uit? Het geduld van Lenyah begon aardig op te raken. Zoekend keek ze rond,[1][2] maar al snel had ze het jongetje gevonden bij een schilderij van een draak. Binnen een paar passen was ze bij hem en zette haar handen ferm in haar zij.
'Nu is het klaar!' sprak Lenyah hem streng toe. 'Blijf eens gewoon zitten! Ik heb geen zin om jou telkens te moeten gaan zoeken.' Ze liet haar armen weer naar beneden vallen en bekeek het drakenschilderij. Ze snapte heus wel dat hij die graag van dichtbij wilde zien, maar dan had hij het alsnog kunnen vragen, net zoals bij die hond.
'En ik zal het je nog eens zeggen; vráág het anders eerst voordat je ergens heen stormt. Dan hoef ik jou niet te zoeken en word ik niet boos. Dat vind jij toch ook fijn?' Vragend keek de nachtelf het jochie aan.

'En nu meekomen. Je hebt trouwens nog melk staan.' Het kind werd gewenkt. Als Viktor niet wilde luisteren, dan zou ze hem bij z'n arm pakken. Dan zou hij het wel voelen dat er geluisterd moest worden naar tante Lenyah.
 1. Random.org:
1 t/m 5: Ze vindt hem
6 t/m 10: Ze vindt hem (nog) niet
 2. Gegooid: 1
Wie het laatst lacht, is het traagst van begrip.

« [Reactie #24] : 2 jaar geleden »
Kanend op zijn laatste aardappel, luisterde Zalzi naar Natals antwoord. Hij knikte. "Ja, dat ga ik ook nog eens in de nabije toekomst doen. Het is me laatst ter oren gekomen dat oud-leerlingen daar zonder opgaaf van reden over het terrein mogen lopen en naar gelieve mogen bezoeken." Daar zag de fee wel wat in. Wellicht zou hij nog wat oude leraren van hem tegen het lijf lopen. "Sowieso is het handig om vrije toegang te hebben tot de grootste bibliotheek van Mircam."

Lenyah was weggelopen en sleepte mopperend op haar neefje terug naar de tafel. Arme jongen, het was vast niet makkelijk om op te groeien in een nachtelfengezin, zeker niet met landelfenbloed door je aderen stromend. Maar het was niet aan hem om te oordelen, hield hij zichzelf voor. Daar kwamen enkel vooroordelen van.
Hij stond op en knikte Lenyah, Victor en Natal toe. "Ik moet weer verder aan het werk. Bedankt voor jullie gezelschap. Juffrouw Aubreth, jongeman, vrouwe." Daarna[1] liep hij met zijn lege kom door de menigte heen, gelovend dat er snel iemand zijn plek in zou nemen in deze drukte.
 1. Tenzij iemand hem tegenhoudt ofc