Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Bibliothekige slimmigheid  (363 keer gelezen)

Speeldatum: 22 oktober 1302 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Al een tijdje had Lynna zitten denken er was namelijk iets dat ze graag wilde weten. Heer van Wiltz leek haar alleen niet de juiste persoon om het mee te bespreken. Zorgvuldig had ze de rest van het personeel bestudeerd. Meneer Elik leek altijd druk te zijn en bij nader inzien ook niet de juiste myrofas, mevrouw Kyna was een beetje veel te vrolijk voor de vragen in kwestie en de enge mevrouw in de grote toren... ja die was eigenlijk gewoon te eng.

In een van de geschriften uit de biblitheek was ze een goed persoon tegengekomen. De centaur uit het boek bleek ook nog eens op Bumetrel rond te lopen, als dat nou geen toeval was. Helaas bleek de vrouw moeilijker te vinden dan Lynna had gedach, iets wat vreemd was, want normaal vond ze centaur altijd als ze ze niet nodig had. Dus Lynna hield zich steeds voor dat ze de vrouw niet nodig had, totdat ze haar op een dag tegenkwam.

"Uhm... Hallo vrouwe," sprak Lynna zacht terwijl ze kunstig haar hoofd in haar nek legde om de vrouwelijke centaur aan te kunnen kijken. Oké, misschien stond ze iets te dichtbij. Snel schuifelde de gorgo een paar stappen naar achteren en probeerde het opnieuw.
"Uhm... Hallo vrouwe," sprak ze, wat harder deze keer. Even werd er gepauzeerd zodat Lynna er zeker van was dat ze de aandacht van de centaur had. Het zou immers erg jammer zjn als ze door de centaur ondersteboven gelopen werd. Centaurs waren namelijk toch wel vrij groot en daarmee ook wel een beetje eng, maar, aan de andere kant, het waren duidelijk geen mensen en dus aanspreekwaardig.

"Weet u veel?" De vrouw tegenover Lynna had als rechter bij de IRMM gewerkt en was schoolhoofd geweest dus Lynna was ervan overtuigd dat de vrouw net zoveel moest weten als de hele bibliotheek bij elkaar!
"Zou ik u wat mogen vragen?" Even keek de kleine gorgo bezorgd de gangen in. "Alleen graag."

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Alaiz Magvatero was juist op weg naar de witte toren. Niet omdat ze nog schoolhoofd was, maar wel omdat ze getrouwd was met het schoolhoofd dat zich daar meestal ophield. Ze droeg een paar vellen perkament onder haar arm, netjes opgerold maar nog niet verzegeld.
Ze stond stil toen ze zacht werd aangesproken. Nu ja, ze merkte meer dat iemand haar moest hebben, dan dat haar naam echt genoemd was. Ze keek naar beneden en haar ogen keken in die van een klein gorgomeisje. Ze kende het meisje wel, het was een van de vele kinderen die in Bumetrel ronddartelden. Een naam wist ze niet, de achtergrond ook niet, maar het meisje zelf had ze wel vaker gezien.

"Of ik veel weet?" herhaalde ze verbaasd. "Ja, ik weet veel, denk ik," besloot ze na even nadenken. Meer dan de meeste myrofas, minder dan Marcus. "Als je opschiet mag je wel wat vragen," zei Alaiz gul.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Ah mooi, de vrouw wist inderdaad veel. Lynna's vermoeden klopte dus en de centaur wist inderdaad zoveel als de hele bibliotheek bij elkaar. Dat zou het kleine meisje goed van pas komen. Hoewel, ze had wel gezegd dat ze dacht veel te weten, maar voor nu had Lynna geen beter persoon kunnen vinden dus de vrouw  moest maar voldoen voor de vragen in kwestie nog zoudne volgen.

Helaas bleek de vrouwelijke centaur minder snel dingen te snappen en leek het concept van 'alleen' niet te begrijpen en leek eigenlijk ook wel een beetje ongeduldig te zijn. Maar heer van Wiltz had haar geleerd dat er altijd tijd was voor nieuwsgierigheid en vragen en dat dat een goede eigenschap was. Nu beantwoorde de man Lynna's nieuwsgierigheid altijd met een slaapverwerkend lang verhaal en leek nieuwsgierigheid bij de man niet meer zo uitnodigend, maar deze vrouw had het nog niet verpest!
"Mag het ook niet in de gang? Want ik wil het wel vertellen, maar we staan hier zo in de gang te staan en er zijn andere myrofas en die mogen het niet weten." Lynna keek haast smekend met haar grote groene gorgonische ogen naar de vrouw. "Het is een beetje pers...persoonlijk." Het duurde even voordat ze het woord had geweten, maar het was dan ook een best heel moeilijk woord geweest.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Oh!" zei Alaiz. "Euh..," ze keek om zich heen. Waar kon je hier ergens praten zonder dat... oh wacht, natuurlijk. "Kom, ik weet wel iets," zei de centaur en ze ging de gorgo voor naar een lege ruimte naast het latijnlokaal. Eigenlijk had ze nog steeds haast, maar ze had het gevoel dat het sneller was om antwoord te geven op vragen van kinderen (die waren altijd dringend, ook al beoordeelde je dat als volwassene anders) dan om in discussie te gaan over of het perse nu moest en perse apart.
Ze sloot de deur achter het meisje en glimlachte zo vriendelijk mogelijk. "Wat is je vraag, meisje?"
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Ah kijk aan! De vrouw leek al beter te begrijpen waar Lynna naartoe wilde en gewillig volgde het meisje de, toch ergens wel een beetje heel grote, centaur naar een leegstaand, ja wat eigenlijk? Hok? Zorgvuldig werd de deur, na een laatste ganginspectie, gesloten hoewel het de ruimte een beetje krap maakte. Och Lynna was klein en ze had zich wel in nauwere situaties bevonden, niet dat ze daar graag aan terug dacht.
"Nou, hè, ja, ik wilde eigenlijk weten of u wist of ik papa nog ooit zou zien en of mama en of de vrouw nog ooit zou terug komen om me te halen en naar papa te brengen?" De blik in de ogen van het meisje was een stuk triester geworden bij die gedachtes en dus ook haar gehele humeur dat ze uitstraalde.

"Want nou, hè, ja, hier heeft de zwarte vrouw in de toren me wel een voo-" Eigenlijk wist Lynna het woord niet meer, maar dapper dat het meisje was, probeerde ze het nog een keer. "Voo- hmm..." Onbewust knipte ze met haar vinger. "Nep-papa!" Ja dat was het, Lynna was er zeker van. "Gegeven." Lynna ging in alle rust verder met haar verhaal alsof er geen enkel probleem was met de woorden die ze gezocht had.
"Maar meneer van Wils is wel aardig en hij heeft me ook goed Latijn leren lezen en schrijven en daar ben ik hem ook wel dankbaar voor, maar hij lijkt zeg maar zo niet op mijn papa. En er is wel meneer Elik en die heeft een mantel gemaakt voor mijn popje." Natuurlijk werd het popje, mét mantel, trots laten zien, hoewel de kwaliteit tussen het popje en de mantel wel aanzienlijk anders was. "Maar meneer Elik lijkt ook niet op mijn papa en weet eigenlijk ook niet zo veel van gorgo's en er loopt wel een meneer rond, en die deed wel alsof hij  mijn papa was toen ik hier kwam, maar hij bleek mijn papa niet te zijn, maar hij lijkt er wel op en dat is verwarrend. En meneer van Wils lijkt zoveel op een mens en de mensen zijn stom, maar u lijkt niet op een mens dus u bent wel aardig!" Ja eigenlijk was haar vraag heel duidelijk, aldus Lynna zelf.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Alaiz begreep het helemaal. Ze trok een stoeltje uit de verzameling in de ruimte en gebaarde Lynna dat ze erop moest gaan zitten. "Ik moet even nadenken," legde ze uit. "Dat moet bij sommige vragen." Ze hoopte maar dat de gorgo er genoegen mee zou nemen.

Kennelijk kenden meerdere myrofas het meisje beter. Het was dus geen slecht idee om eens bij een van hen te informeren wie dit meisje was en hoe ze hier gekomen was. Dan zag ze daarna wel verder. Via telepathie nam ze contact op met Elik Pillao. Die had vermoedelijk toch niet veel om handen nu.
Het was een goede wachter, dus toen hij een beeld had gekregen van het gespreksonderwerp, kwam hij vrij snel met een paar herinneringen op de proppen. Genoeg om Alaiz' begrip van het geratel van deze Lynna - want zo heette ze kennnelijk - iets te vergroten.

Ze liep naar het meisje toe en boog zich door haar voorpoten om iets meer op lengte te komen. "Toen je hier kwam, was je alleen. Er was geen familie meer in de buurt. Die zoeken we nog steeds, maar dat duurt heel lang. Het is heel moeilijk om ze terug te vinden, ook al zoeken we nog zo goed. Meneer van Wiltz heeft beloofd dat hij op je zal passen totdat we jouw familie hebben gevonden of tot je oud en sterk en slim genoeg bent om zelf te zoeken. Begrijp je dat?
Meneer van Wiltz is misschien geen gorgo en ook een beetje raar soms, maar hij is wel heel zuinig op jou. Dat heeft hij beloofd,  he. En hij is geen mens hoor. Die zien er heel anders uit. Let maar eens op. Mensen zijn kleiner en dikker en ze hebben hele andere oren. En ze zijn ook niet zo slim als landelfen. En een mens zou nooit zomaar voor een gorgo zorgen en ook niet helpen met lezen en schrijven. Mensen kunnen dat namelijk niet.  Daarvoor weten ze te weinig. Als ik moest kiezen, dan zou ik bij meneer van Wiltz blijven. En ondertussen kun je altijd met meneer Elik kletsen of naar de bibliotheek gaan om alles te lezen over gorgo' s. Dingen weten is heel belangrijk." Ze glimlachte. "Maar volgens mij wist je dat al."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Een dankbare glimlach kreeg de centaur toen Lynna mocht gaan zitten. Het was duidelijk dat de centaur een goede keus was geweest, ze was nu al beter dan heer van Wils. Rustig wachtte Lynna tot de vrouw uitgedacht was, ze wist wel dat nadenken goed was, dan wist je meestal meer en het betekende dat de vrouw dus zeker heel veel moest weten als ze eerst moest nadenken. Als iemand meteen een antwoord had, dan wisten ze vast  niet zoveel meer dan alleen dat en dat was niet goed.

"Maar het duurt al super lang," zei ze treurig. "Ik moet al twee jaar klusjes doen en... en...-" Snik. "-papa is me al veel eerder vergeten dan twee jaar." Lynna had op haar vingers geteld, niet dat de hoeveelheid vingers overeen had gekomen met het gefluister van getallen en eigenlijk had ze haar vingers niet nodig om te tellen, maar andere myrofas deden het en het zag er wel slim uit als ze dat deed.
"En mevrouw Kyna zei dat heer van Wils op mijn opa zou lijken en heel aardig zou zijn, maar... maar... mijn opa had paarse slangen van wel zóó lang." Haar armen werden gespreid tot noemenswaardige lengte ter verduidelijking van de lengte.

Een nieuwe snik volgde.
"En opa noemde me nooit 'lief kind' en meneer van Wils wel, opa vond me altijd een hele grote gorgo en heel stoer en vertelde altijd dat ik later heel goed ging zijn in magie en hij kon hele mooie dingen maken van het steen dat papa mee terug bracht en papa was altijd heel blij als opa iets had gemaakt dat hij kon verkopen." Lynna omarmde haar kleine popje nog beter.
"En de mevrouw zei dat we mama niet mochten gaan zoeken want dat was heel gevaarlijk en dat we snel weg moesten en mama moesten achterlaten." Tranen liepen met geluidsloze snikken over de wangen van de kleine gorgo.

"En de mevrouw is me gewoon vergeten, ze heeft me hier gewoon gedumpt en is toen zelf naar papa gaan zoeken, zonder mij!" Slangen siste om haar hoofd, terwijl ze zich eerder nog stil hadden gehouden.
"Ze zijn me allemaal vergeten en meneer van Wils snapt toch niks over gorgo's hij praat alleen over alle goden en na twee keer zijn die verhalen ook niet leuk en meneer Elik is druk en een beetje erg chagrijnig sinds een tijdje geleden en mevrouw Kyna had gezegd dat meneer van Wils aardig zou zijn en op opa zou lijken, maar dat is niet waar, of misschien alleen een beetje, en ze zei ook dat de mevrouw in de toren niet eng zou zijn, maar ze was wel eng! En ze gaf me zomaar af aan een nep-papa en heer van Wils is niet zo'n goede gorgo-nep-papa en ik durfde niet te zeggen dat ik liever naar meneer Elik wilde want alles was eng en ze had van die rare beesten." Lynna was ondertussen in tranen uitgebarsten bij alle herinneringen die ze had moeten ophalen om het verhaal te vertellen.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Oh, bij Ikatur, waar was ze nu in beland? Kinderen waren al niet haar sterkste punt en deze was nog jong en in tranen bovendien. Wat wist zij van gorgo's? Mircam was geen gorgoland en Almaria al helemaal niet. Behalve Sadirs en Hector kende ze maar een paar andere gorgonen. Fulaki, een rechter bij de IRMM in Irasja. Of zat hij inmiddels ergens in Tchaulich?

Alaiz schudde haar hoofd. "Meneer van Wiltz is niet jouw papa en ook niet een soort opa. Hij is degene die op jouw past en beslist hoe het verder met je gaat tot je groot bent. Dat heet een voogd. En Elik is een aardige manier maar hij heeft het heel druk. Hij kan niet voor jou zorgen, maar daarom kan hij nog wel een praatje maken of iets moois maken voor je pop.
Er zijn maar heel weinig gorgo's hier, die wonen allemaal heel ver weg. Daarom duurt het zoeken ook zo lang. Ondertussen passen wij op jou, maar dat is niet altijd leuk. Niemand is jou vergeten, maar het gaat gewoon niet sneller. Daarom moet jij in de tussentijd veel leren en vrienden maken en nog meer leren, zodat je een hele slimme meid wordt waar je familie trots op kan zijn."

Ze betwijfelde of het veel uithaalde wat ze zei, maar ze had het kind nu eenmaal niet meer te bieden dan deze vage uitspraken. Ze zou Jotar een briefje schrijven. Hij had genoeg vrouwen die zich misschien wel geroepen voelden om iets voor dit meisje te betekenen. Of de kapitein der Fulaki nog erg op haar briefjes zat te wachten, wist ze niet, maar ze kon het proberen. Of zou Maida zoiets al geprobeerd hebben?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Lynna snikte in alle rust verder terwijl Alaiz zich afvroeg wat ze nu eigenlijk moest doen.
"Maar waarom zei mevrouw Kyna dan dat hij op mijn opa zou lijken? En waarom gaf de enge mevrouw uit de toren me dan zomaar aan heer van Wils? Weet ze niet zoveel als u? En snapt ze dan niet dat heer van Wils niet zo veel over gorgo's en er wel andere gorgo's rondlopen hier? En daarnet zij u dat meneer Elik wel tijd had om te kletsen en nu zegt u dat meneer Elik het heel druk heeft en dat hij een aardige manier[1] is dat klopt wel."

"En hoe weet u zo zeker dat niemand me vergeten is? U weet niet hoe de mevrouw me heeft gedumpt en dat ik zomaar alleen hier naartoe moest lopen en dat papa me gewoon heeft achter gelaten en er vandoor is gevaren met z'n grote schip en hij had nog wel beloofd dat ik ooit mee mocht!" Voor een moment stopte Lynna met praten en snikte even.
"Ik wil niet dat heer van Wils op me past." Het klonk erg zacht want Lynna wist ook wel dat ze dat eigenlijk niet mocht zeggen. "Waarom moet iemand op me passen? Ik doe toch zelf klusjes en heb toch een eigen kamer? En wat moet ik hier nog meer doen waarvoor heer van Wils op me moet passen?"

Lynna dacht even na, ze wist best veel dus moest ook even nadenken.
"Ik ga mijn papa en mama nooit meer zien hè? Daarom moet ik hierblijven, daarom moet meneer van Wils op me passen zodat ik niet wegloop. Alle andere kinderen hebben wel een papa en mama en die sturen ze dan brieven en die krijgen ze dan terug, papa heeft nog nooit een brief gestuurd of iets leuks van waar hij nu is. Ziet u wel dat hij me gewoon vergeten heeft. Hij vond Florine toch altijd leuker dan mij, maar mama zou me nooit vergeten, maar ze heeft ook nooit een hop gestuurd."

Even had Lynna een helder moment tijdens het gesnik. De centaurmevrouw was de eerste die gezegd had dat er naar haar ouders werd gezocht.
"Maar wie zoeken er dan? En hoe weet u dat zo zeker? En zoekt u wel ver genoeg weg?" Het heldere moment was weer weg en het snikken ging in alle rust verder.
"Maar ik mag niet leren, iedereen zegt dat ik nog veel te jong ben om te leren en er zijn geen andere kinderen van mijn leeftijd. En alle andere kinderen zijn toch altijd druk bezig."

Het gesnik werd heviger, Lynna had teveel herinneringen opgehaald in zo'n kleine tijd.
"Ik wil naar huis," snikte ze. "Naar mama."
 1. Meneer ook wel, maar dit is leuker :P

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Kinderen redeneren als kinderen. Zoiets had ze haar moeder wel eens horen zeggen, maar nu begreep ze werkelijk hoe ergerlijk het was. Ze luisterden niet naar wat je zei of ze begrepen het niet of ze gingen aan de haal met details en maakten ze zo groot als draken.

"Stop," zei Alaiz en ze gaf het woord een kleine magische lading zodat het doordrong tot diep in het meisje. "Er zijn veel dingen die kinderen nog niet begrijpen. Als je iets niet goed begrijpt kun je het verkeerd onthouden. Als ik zeg dat we naar jouw ouders zoeken, dan is dat zo. Ik zie wel dat je verdrietig bent en boos en dat je het liefst bij je mama wil zijn. Alle myrofas willen graag bij hun familie zijn, maar dat kan niet altijd."

Alaiz kwam overeind en stak haar hand uit naar het meisje. "Je moet wat minder piekeren en wat meer met het nu bezig zijn. Vertrouw er maar op dat de volwassenen weten wat ze doen." Voorzichtig gaf ze die woorden een magische nadruk mee. "Kom, dan gaan we."
Ze had nog andere dingen doen en dit gesprek had al langer geduurd dan ze had gehoopt.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
De magische lading kwam zeker binnen bij Lynna en het gesnik stopte niet veel later hoewel ze nog steeds treurig keek. De centaurvrouw beweerde dat ze het niet snapte, maar Lynna snapte het wel degelijk. Haar moeder was meegenomen en zou nooit meer terug te komen volgens de mevrouw, en waar haar vader naartoe was, dat wist niemand eigenlijk, Lynna in ieder geval zeker niet. De centaur leek het niet te willen snappen.

Ondanks dat ze van de vrouw niet meer mocht piekeren, bleef ze met één vraag zitten. Netjes liep ze met de vrouw mee.
"Vrouwe? Mag ik nog één ding vragen?" Voordat Alaiz goed en wel antwoord kon geven, ging Lynna alweer verder. "Wat moet ik dan hier nog verder doen dan klusjes en naar de bibliotheek? Want eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik nog meer kan doen." Daarna waren Lynna's vragen voor nu wel op. en kon de vrouw eindelijk weer met haar eigen werk bezig.

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
"Wat je verder moet doen?" vroeg Alaiz verbaasd. "Dat mag je helemaal zelf weten denk ik. Als je tijd over hebt naast je lessen en je klusjes, dan mag je die gewoon invullen zoals je dat zelf wilt. Er zijn genoeg kinderen om mee te spelen en anders kun je nog kijken wat andere myrofas aan het doen zijn. Het is een groot kasteel, het lijkt me dat er genoeg te doen is voor een meisje van jouw leeftijd."

Er waren bomen, muurtjes en gebouwtjes waar je bovenop kon klimmen, het kasteel zelf zat vol kamertjes en hoekjes en dingen waar je verstoppertje kon spelen. Alaiz had het wel geweten...

"En nu moet ik echt gaan, jongedame. Ik heb nog 100 klusjes te doen."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)