Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Lopend gesprek  (730 keer gelezen)

Speeldatum: 31 september 1302 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Nee, ze was niet in de toren, antwoordde de faun. "Volgens mij is ze op het grasveld, vrouwe. Er is een latafikatraining van Socophon." Alaiz bedankte het meisje en wandelde weer naar buiten, blij dat vier trappen Socophontoren haar bespaard werden.

Op het grasveld zag ze al gauw de locatie van de training. Het was er blauw. Blauw op de grond en blauw in de lucht. Er werd zelfs door blauwerds geschreeuwd. Het was een wonder dat de training nog niet gekaapt was door merifel en/of heracor. Hoewel, dit wás Socophon. Het kon best zijn dat ze hun training hadden afgestemd op het rooster van de andere afdelingen. Als er een afdeling was die alle roosters bijhield, dan zou het Socophon zijn.

De centaur opende haar geest en vond al gauw de geesten van alle centaurs in de groep. Deborah was er inderdaad bij. Ze bleef op ruime afstand staan en focuste zich op het meisje. Die zou haar aanwezigheid nu opmerken en ongetwijfeld bedenken dat Alaiz zoiets niet zomaar deed.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Deborah was een vaste bezoeker geworden van de latafika-trainingen. Ook al speelde ze het zelf niet, was ze elke training op het terrein te vinden. Ze moest natuurlijk haar afdeling steunen en in het bijzonder Julian. Ze kreeg ook het idee dat hij het prettig vond als keek en voor hem juichte en dat moedigde haar aan om zonder aarzeling gewoon te blijven komen.

En toen werd Deborah bewust van een persoon in haar omgeving. Langzaam werd het duidelijker en voelde ze van wíe ze zich bewust werd. Ze deed een paar stappen achteruit en haar ogen vonden algauw de plek waar Alaiz stond, het was niet heel moeilijk, de oudere centaur had haarzelf weggegeven. Het meisje keek even vragend en vroeg zich duidelijk af wat er gaande was.

Deborah wandelde in de richting van de vrouwe. Eenmaal genoeg in de buurt was, boog ze door haar voorste benen bij wijze van knix. "Vrouwe Magvatero, komt u ook naar de training kijken?"

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Alaiz glimlachte en schudde haar hoofd. "Nee, ik ben niet gekomen om te kijken. Het zou de afdeling maar een hartverzakking bezorgen. Nee, ik kwam eigenlijk voor jou. Ik hoorde dat ik je hier kon vinden... doet hij het een beetje goed?," vroeg ze met een onschuldig grijnsje.

"Ik kan je ook later op komen zoeken, als dat beter uitkomt. Het heeft geen haast."
Ze kon zich voorstellen dat Deborahs aanwezigheid op dit moment op het latifikaterrein nodig was. Het moreel van het team moest hoog zijn en hoog blijven. Zulke dingen moest je niet onderschatten.
De centaur had geen telepathische gaven nodig om te concluderen dat de relatie tussen D en J nog immer het etiket 'bijzonder' verdiende.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Voor mij?" Haar wenkbrauwen schoten verbaasd de lucht in. Daar bleven ze ook even hangen, maar werden ze algauw vergezeld door een rode blos op de wangen. Wat verlegen schoot haar blik naar de grond, maar een glimlach kon niet worden tegen gehouden. Hij deed het zeker heel erg goed, maar dat vergat ze hardop uit te spreken.

"Nee, het kan nu wel. Het is niet erg als ik even weg ben." Of rekende de vrouwe erop dat het een heel lang gesprek zou worden? "Mag ik vragen waar het over gaat?" peilde ze wat voorzichtig. Maar onprettig vond Deborah het niet dat de vrouwe haar kwam opzoeken. Ze was namelijk van plan geweest om Alaiz zelf ook op te zoeken en wat vragen te stellen, maar daar was het eerder nog niet van gekomen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
"Prima," zei de centaur, "loop je een stukje mee? Dan vallen we wat minder op." Ze zetten zich in beweging en even later kreeg Deborah het antwoord op haar vraag. "Ik was benieuwd hoe het met je ging. Ik ben niet je voogd of je mentor, maar ik kan het niet laten om een beetje op te letten. Net als op de andere centaurs. Het voelt als een kudde." Alaiz glimlachte een beetje ongemakkelijk.
"Ik heb voor de verhuizing met je zus gepraat. Over jullie oude kudde, over geld, over later. Ik vroeg me af of jullie het daar wel eens over hebben samen. En met meneer Hestür. Het is al herfst en ik heb geen reden om aan te nemen dat jullie het examenjaar nog eens over moeten doen. Je hebt me eens gevraagd of je rechter kon worden. Weet je dat nog? Is dat nog steeds iets waar je over denkt of heb je andere ideeën? Je hoeft er niet op te antwoorden. Ik ben gewoon nieuwsgierig, dat is alles."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Deborah knikte beamend. "En in deze kudde voel ik me meer op mijn plaats dan ik me ooit thuis..." De zin was te moeilijk om af te maken. "Misschien dat Ryx het daarom..." En die zin ook. Nouja, de emoties en gedachten die door haar heen gingen waren niet heel moeilijk te gissen. Zeker niet voor een centaur die daar misschien wel voor open stond.

Daarna werd de blik van het meisje wat treuriger en ze schudde haar hoofd. "U mag het vragen. Ik...vind u wel lief... ook al leek dat misschien niet zo net nadat papa... Maar dat was niet persoonlijk en sorry. Heb ik ooit mijn excuses geboden voor toen?" Deborah wist het niet meer. Het was een heftige tijd geweest. "Maar wat betreft Ryx. Nee. We praten niet meer. Sinds papa... Het lijkt wel alsof..." Ze zuchtte. "We lijken een beetje uit elkaar te groeien." Ze haalde haar schouders op. "Ik weet niet goed wat ik daaraan moet doen." Ze keek naar de vrouw naast haar. "Dus ik probeer vooral goede cijfers te halen en...eigenlijk wilde ik u ook nog spreken. Ik wilde u vragen of u denkt dat ik klerk zou kunnen worden en dan misschien ooit rechter, inderdaad. Je moet daar ook fit voor zijn en ik..." Ze was al beter dan een hele tijd terug, maar ze was nog niet zo in topvorm als ze als jonge centaur zou moeten zijn. "Maar stiekem zit dat met Ryx me nu iets meer dwars dan wat ik na Socophon ga doen." Misschien was het stom, maar het ging wel om haar zus.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Alaiz gaf Deborah een knikje. "Het was een moeilijke situatie, dan worden er onhandige dingen gezegd aan alle kanten. Het had anders gekund, maar we kunnen het niet over doen."

Deborah sprak niet meer met haar zusje? Dat was verbazingwekkend. "Jullie groeien ook uit elkaar, dat gebeurt als je ouder wordt en je eigen weg gaat kiezen. En je moet niet vergeten: jij hebt Julian erbij. Ryxini heeft jou en haar vriendinnen, maar dat is toch anders. En Ryxini zit anders in elkaar dan jij. Ze denkt anders over de dingen na. Waarom zoek je haar niet op? Ga samen iets leuks doen. Oikilan verkennen of een stuk rennen buiten de poort. Die studie loopt niet weg, je hebt nog wel even om daar over na te denken. Meneer Hestür is hier elke dag en dat geldt ook voor mij. Familie is belangrijk, Deborah. Ryxini heeft altijd een beetje op jou gelet, misschien zijn de rollen nu een keertje omgedraaid."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Deborah knikte. "U heeft gelijk." Ze wilde er ook voor haar zus zijn, juist nu. Ryx was er altijd voor haar geweest en dit was Deborahs kans om wat terug te doen. Haar zus was de enige 'echte' familie die ze nog had, bovendien hield ze zielsveel van haar. Dus ze wilde Ryx van haar leven niet kwijt raken. "Dat is wel een goed idee. Ik ga haar vanmiddag direct opzoeken. Hopelijk heeft ze dan ook tijd om zondag wat te doen. Ze is wel ook torenhoofd." Dat zorgde ervoor dat de centaur het vaak druk had, maar dat was geen excuus om elkaar te laten verwateren. Het was ook niet echt de oorzaak, want die lag eigenlijk bij henzelf en alle dingen die rondom hen gebeurd waren.

"En ik ga liever naar u, dan naar meneer Hestür, als ik zo eerlijk mag zijn. Het ligt niet aan hem hoor, maar ik... u bent een vrouw en..naja." Ze keek even wat ongemakkelijk weg. Het was stom om te zeggen dat Alaiz misschien een heel klein beetje in de verte ongeveer half als een soort moederfiguur werd gezien.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Het deed haar goed dat Deborah haar weer leek te waarderen. De gebeurtenissen in Marcus'  kantoor ten tijde van de tragische dood van vader Tirr hadden haar niet lekker gezeten. "Ik zal er zijn als je advies nodig hebt of iemand om tegenaan te praten," beloofde Alaiz. "Maar mijn positie is niet meer zoals die was. Heer Magvatero is de leider van deze clan en hij heeft meneer Hestur benoemd als degene die jullie zaken behartigt. Uiteindelijk heb je met hem te maken."
Niet dat vrouwe Magvatero zich daarbuiten zou houden. Ze was te lang zelfstandig geweest om als vrouw haar invloed niet optimaal te aan te willen wenden als ze dat nodig achtte.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Nou en", zei Deborah iets feller dan normaal haar gewoonte was. "Als ik met u wil praten en me bij u het meest op mijn gemak voel, kan meneer Hestür honderd maal zijn aangewezen, maar dat verandert niets hoe ik erover denk." Ze snoof even. Het was moeilijk dat er altijd wel iemand was die over je leven bepaalde. Het was eerst vader geweest, nu meneer Hestür en heer Marcus en dan straks misschien de nieuwe leider van haar oude kudde. Ze rilde bij de gedachte dat ze daar naartoe terug moest.

Deborah ademde een paar keer goed door en kneep haar vingers tot een vuist. Iets kalmer vervolgde ze haar spreken. "Maar ik weet dat ik me bij de beslissingen van de heren moet neerleggen en ik ben ervan overtuigd dat meneer Hestür het beste met me voor heeft en daar ben ik hem dankbaar voor." Ze wilde uiteraard niet ondankbaar of respectloos lijken.

"Maar ik wil zo graag zelfstandig zijn. Ik ben zo lang zwak en afhankelijk geweest," volgde er zachtjes en nauwelijks hoorbaar uit haar mond.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
De oudere centaur schoot in de lach. Deborah Tirr had zich ontwikkeld van een serieus, kwetsbaar meisje tot een serieuze jonge vrouw met een Mening. Ze vroeg zich af hoe Julian Hippokves dat vond. Vermoedelijk vond hij het wel prima. Die jongen ademde zoveel testosteron uit dat hij waarschijnlijk alleen maar de positieve dingen in zijn meisje zag.

"Als jij zelfstandig wilt zijn, Deborah, gebruik dan je hoofd. De vrouwelijke centaur moet voorzichtig handelen: breng je mening subtiel in, veins onderdanigheid. De man wil krachtig zijn, intelligent, machtig... de kunst is om hem te laten denken dat hij dat is, terwijl jij doet wat je zelf wilt."

Ook Julian zou uiteindelijk onderdanigheid van zijn vrouw verwachten en gehoorzaamheid. Zeker ook als zijn vrouw eerder een opleiding afrondde dan hijzelf. Dat bracht haar op een idee dat ze al veel eerder had moeten hebben. Iets wat weliswaar ook de verantwoordelijkheid van Nillai was, maar waar hij misschien niet aan had gedacht noch de ervaring mee had.
Alaiz keek even om zich heen om zich ervan te vergewissen dat ze alleen waren. "Deborah," begon ze met een kleine aarzeling van ongemak in haar stem, "heeft je clan je voorbereid op het leven van een vrouw? Op het huwelijk en het krijgen van kinderen?" Het was iets dat hoorde bij het moment dat je een vrouw werd, maar waren Ryxini en Deborah dat al voordat ze naar Bumetrel waren gekomen?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #11] : 3 jaar geleden »
"Het is niet eerlijk", verzuchtte Deborah. "Dat mannen de baas zijn over ons." Ze haalde haar schouders op. Ze snapte het ergens wel. Ze waren vaak sterker en sneller en stonden veel steviger in hun schoenen, maar ergens wilde ze gewoon de teugels van het leven in haar eigen handen.

Bij de vraag van Alaiz keek ze even verbaasd opzij. Na een korte stilte schudde ze haar hoofd. "Nee. Mijn moeder is gestorven voordat... en mijn vader sprak niet met ons over zulke dingen en verder.. Nee." Ze zou ook niet weten met wie ze het daarover zou moeten hebben. "Ik heb het met Ryxini wel eens over verliefdheid gehad, maar dat is iets heel anders dan een getrouwde vrouw zijn." Ze glimlachte wat ongemakkelijk. "Is dat dan heel anders dan vriendje en vriendinnetje zijn?"

« [Reactie #12] : 3 jaar geleden »
Daar was ze al een beetje bang voor geweest. Sommige dingen waren haar pas een jaar geleden verteld, de weken voor haar huwelijk. De meeste dingen had ze in de jaren daarvoor wel gezien of gehoord. Was het huwelijk heel anders? Alaiz dacht na.
"Sommige centaurs vinden dat het huwelijk de status van de vrouw verandert. De man wordt verantwoordelijk voor zijn vrouw en daarom maakt hij voortaan alle beslissingen. Dat maakt haar minder zelfstandig en soms compleet afhankelijk van haar echtgenoot. Verder is er nog het kinderen krijgen. Dat is natuurlijk ook iets wat vooral de vrouw doet, maar het is de man die het initiatief neemt. En niet elke man vraagt eerst of de vrouw dat een goed idee vindt."

Ongemakkelijk, ongemakkelijk Vrouwe Magvatero probeerde haar gedachten en emoties verborgen te houden, maar dit was een onderwerp dat zo dichtbij kwam dat ze er zowaar moeite mee had. Beelden van Marcus fietsten soms dwars door haar hoofd heen.

"Er komt ook telepathie bij kijken. Hoe beter Julian jou kent hoe vatbaarder hij wordt voor jouw gedachten en de dingen die je uitstuurt. Hoe zeg ik dat? Soms stuur je dingen uit waar mannelijke centaurs op reageren." Ze kuchtte. "Als een merrie die plotseling de focus van alle hengsten wordt. Het is een oud deel van de centaur. Niet elke centaurvrouw heeft het even sterk, maar bij jonge centaurs gebeurt het wel eens."
En Julian zou er extreem vatbaar voor zijn, als jonge hengst tussen de andere centaurs, maar met die mogelijkheid zou ze Deborah maar niet wijzer maken.
"Het is zo'n dingetje waar centaurs niet over praten. We zijn een oud, edel, intelligent ras tenslotte, geen wilde paarden." En dat had ze zojuist wel gedaan, zodat ze zich nu zo mogelijk nog ongemakkelijker voelde. Want wat wist zij van die dingen?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #13] : 3 jaar geleden »
Deborah fronste en dacht na, maar knikte toen. "Nu u het zo zegt, is dat denk ik ook hoe het bij mijn ouders wel ging. Mijn moeder deed alles voor hem en sprak hem zelden tegen. Als dat al gebeurde was dat niet waar anderen van de kudde bij waren." Het was niet bij Deborah opgekomen dat dat hoorde als je een getrouwde vrouw was. Ze dacht gewoon dat haar moeder zo lief was puur vanuit haar karakter. "Maar wat doe je als vrouw als jij al wel kinderen wilt, maar de man daar nog geen initiatief voor neemt?" Daarvanuit rolde de volgende vraag eigenlijk alweer op tafel. "Hoe zorg je eigenlijk dat je kinderen krijgt?" Dat was iets waar ze zich nooit in verdiept had. Er werd altijd geheimzinnig over gedaan en ergens had ze het idee dat ze het niet wilde weten.

"Ik weet niet zo goed wat u bedoelt." Alaiz sprak erg cryptisch en Deborah kon het ongemak van de vrouw gewoon voelen. "Als u het er niet over wil hebben, dan hoeft het niet. Ik ben gewoon... Ik wil graag weten wat me te wachten staan." Nu had ze natuurlijk niet de zekerheid dat Julian en zij zouden gaan trouwen, maar het lag wel in de verwachting. "Zou Julian al met dit soort dingen bezig zijn? Hebben mannen ook voorbereiding op het huwelijk nodig? Of dat weet u misschien ook niet." Was het wel iets wat vrouwen mochten weten? De wereld van volwassenen was maar lastig.

« [Reactie #14] : 3 jaar geleden »
Alaiz zuchtte. "Het is niet iets waar je makkelijk over spreekt, het is... Centaurs krijgen kinderen, mmm, zoals paarden bijvoorbeeld, de man benadert de vrouw van achteren en...mmm gaat bij haar naar binnen. Voor mannen is dat iets vanzelf gaat en als het zover is zul je merken dat je ook weet wat je moet doen. Dat is een eeuwenoude kennis die diep in ons zit begraven.
Maar dat is maar één onderdeel. We zijn geen paarden, we zijn centaurs. Als Julian je zo zou benaderen, dan zou je schriken of boos worden, en gewoon onder hem vandaan rennen. Er zit ook magie bij, een telepathie die ook instinctief is. Als de man een vrouw wil, dan zal hij haar beinvloeden via telepathie, die magie zorgt dat de vrouw klaar is voor de man. Natuurlijk kun je je ook tegen telepathie verzetten, maar als je van iemand houdt of iemand vertrouwt, dan hoeft dat niet. Sterker nog, als je je man werkelijk vertrouwt, dan kan telepathie het hele mmm proces erg prettig maken." De centaur was inmiddels behoorlijk rood geworden.
Alaiz kuchte. "Hoe het ook zij, met kinderen krijgen zou ik nog maar even wachten.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #15] : 3 jaar geleden »
Deborah had inmiddels ook vuurrode konen gekregen. Ze knipperde wat vaker met haar ogen en kuchte even. Het idee dat Julian en zij... Ze werd er gewoon verlegen van. Ze snapte wel dat Alaiz er niet al te gemakkelijk over sprak. En nu al kinderen krijgen... Dat stond zeker niet bovenaan haar 'To-do-list'.
"Voor zulke dingen moet je toch ook eerst trouwen." Ze probeerde een houding te vinden met haar armen en niet al te ontdaan te kijken, maar dat ging maar lastig. Haar ongemak was ongeveer van het gezicht te scheppen. "En dat duurt nog wel even. Als Julian al met me wil trouwen." Als stoere, knappe en onderwezen jonge man moest het voor hem niet moeilijk zijn om een gewillige vrouw te vinden. Ze geloofde inmiddels heus wel dat hij echt op haar gesteld was, maar ze geloofde niet dat er geen leukere of betere vrouwen te vinden waren. Zeker in de buitenwereld waar veel meer keuze was dan hier.

"Zijn er nog andere zaken in een huwelijk waar je als meisje geen weet van hebt?" Misschien waren er wel ongeschreven regels of bepaalde rituelen of verwachtingen of... Ze kon zelf niet bedenken wat mogelijk, maar ze was nog vrij jong geweest toen haar moeder overleed en op die leeftijd had ze daar absoluut geen aandacht aan besteed.

« [Reactie #16] : 3 jaar geleden »
Julian zou wel gek zijn om Deborah te laten gaan, overwoog Alaiz bij zichzelf. Maar inderdaad, de toekomst had zijn onzekerheden. Het meisje stuurde het gesprek gelukkig weer in iets neutraler vaarwateren. Ook zij had dit stukje kennisoverdracht ongemakkelijk gevonden, niet heel verbazend.
Ze glimlachte bij de vraag. "Elk huwelijk is een aftasten van verwachtingen. Wat een paar aan de buitenwereld laat zien, dat ligt wel min of meer vast in de etiquette. Wat binnen het huwelijk de afspraken, de verhoudingen zijn, dat verschilt per paar. Dat is iets wat in de loop van de tijd duidelijk zal worden. De centaurvrouw is misschien formeel wel onderdanig aan de man, maar als de man er weinig waarde aan hecht hoe ze zich precies opstelt, zal ze op voet van gelijkheid met hem kunnen samenleven.
Buiten het huwelijk hangen bepaalde gewoonten of rituelen ook af van je familie, je clan, waar je vandaan komt. In het algemeen is er niet veel meer dan dat over te zeggen."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #17] : 3 jaar geleden »
Het antwoord was duidelijk en bleef tegelijkertijd heel vaag. Het zou dus eigenlijk volledig afhangen van Julian en Deborah zelf en van hun verwachtingen en van hun opvoeding. Dus eigenlijk had ze nog steeds geen idee, want zij wist niet hoe Julian precies over die dingen dacht. Zou hij er al over hebben gedacht.

Gelukkig was ze nog jong genoeg en hadden al die dingen helemaal geen haast. "Bedankt." Deborah fronste. "Tijd zal meer uitwijzen dus." Maar ze wist nu in ieder geval iets meer wat haar te wachten stond. "Was uw huwelijk wat u verwacht had?" Het was misschien een wat nieuwsgierige vraag, maar het gesprek was tot dusver zo openhartig, dat Deborah dacht dat ze hem wel kon stellen.