Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Kijk mevrouw! Mijn vingers zijn al blauw!  (410 keer gelezen)

Speeldatum: 31 september 1302 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Met een stilus in haar hand, klopte Hasse aan bij haar mentor. Zij deed dit
a) omdat zij uitgenodigd was om 's avonds langs te komen bij mevrouw Meradon
b) omdat een stilus niet zwaar, maar wel stevig is
c) Hasses vingers zich weliswaar weer konden buigen, maar niet blootgesteld wilden worden aan het harde hout van de deur. Ze deden nu geen pijn meer namelijk, maar ze wist niet wat er zou gebeuren als je ermee ging aankloppen.

De landelf borg de stilus weer op, wachtte op het binnen en opende toen de deur. "Hallo mevrouw Meradon," zei ze aarzelend, want door de opengaande deur zag ze de faun nog niet direct.

'Hasse, kom binnen.' Van het slechte humeur van haar laatste gesprek was niks meer over. Ze had het van haar afgezet.

De blauwe mentor verscheen uit haar privé vertrekken en sloot daarvan de deur. Ze had net haar kledij gewisseld omdat ze wat had gemorst. Ze hoopte maar dat de schoonmaaksters de wijnvlek eruit konden wassen. Anders moest ze naar een van de magiërs stappen.

'Hoe gaat het met je Hasse en met je handen.' Als moeder van Socophon moest ze daar wel om vragen. Ze maakte zich zorgen om haar 'kinderen'. 'Wil je wat thee of vruchtensap, een koekje misschien.' Het arme kind had al pijn geleden vandaag. Ze mocht best een koekje als troost.

'Hasse,' begon de blauwe mentor nu op een ernstige toon. 'Dit is niet de eerste keer dat je te laat kwam in een les. En ook laat je wel eens een les schieten.' Dat deden leerlingen wel vaker. Hoewel het bij Socophon bijna niet voor kwam.
'Waarom kom je te laat en waarom ga je niet naar je lessen?'

Hasse wilde wel wat thee en ook een koekje ging ze niet weigeren. Die kreeg je niet vaak, dus die beslissing was gemakkelijk. Met zorg knabbelend op haar koekje antwoordde ze de blauwe mentor: "Veel beter, mevrouw! Ze waren heel lief op de ziekenzaal en ze doen bijna geen zeer meer." Het meisje keek tevreden naar haar vingers. "Mmm, lekker."
Ze wilde net aan de thee beginnen, toen de volgende vraag kwam. Ze had hem kunnen verwachten, maar ze had er nog niet op gerekend. Ze had nog geen goede reden verzonnen en eigenlijk was het veel lastiger om met een smoes te komen als iemand zo aardig tegen je deed. Bij mevrouw An telelan was dat veel makkelijker geweest. Soort van dan.
Hasse zuchtte en zei tegen haar theemok: "Kweenie, mevrouw. Ik vind het gewoon niet zo leuk. Het is saai en iedereen is heel streng en heel slim. Hun kunnen allemaal dingen die ik niet kan en ik wil liever naar buiten. In Oikilan is meer te doen en nu wonen we daar ook en ik kan het gewoon zien liggen, maar we mogen niet eens de poort uit!" Ze zuchtte nog dieper. "Iedereen zegt steeds dat dit een superschool is en dat het geweldig is en een voorrecht enzo, nou ik ben hier gewoon achtergelaten en mama schreef dat ik  in elk geval drie jaar moet blijven. Dat is gewoon heel lang." Ze nam een slok thee en concludeerde met een iets zelfverzekerde stem: "Dus."

De mentor glimlachte kort. Het ging beter met Hasse haar handen. En de myrofas van de ziekenzaal waren aardig geweest. Evina had ook niet anders verwacht met juffrouw Ó Coileáin aan het hoofd.

Het was niet leuk om te horen voor de mentor. Ze had haar leerlingen graag gelukkig. Maar Hasse was duidelijk ongelukkig in haar afdeling, of misschien wel met de gehele school. Het waren de lastigste leerlingen.

'Ik kan je school periode niet leuker maken Hasse. En ik kan je ook niet zomaar laten gaan. De schoolhoofden en je ouders zullen mij wat doen als ik je laat gaan.' Als ze zichzelf al niet iets had aangedaan.  Een kind kon je niet alleen laten in Oikilan. En al helemaal niet buiten Oikilan.

De faun nam een slok thee en dacht kort na. 'Heb jij misschien ideeën om het hier drie jaar vol te houden?  Je mag alles zeggen wat in je op komt.' En misschien had zij dan de macht om het uit te voeren.

"Maar misschien ben ik wel gewoon te dom!" wierp Hasse tegen. "Zou het niet zonde zijn van al dat geld als ik er niets van bak? Mijn moeder heeft die oude meester in Oikilan ook geld gegeven om me te leren lezen en schrijven en mooi dat ie dat kon. Hij heeft zelfs nog geld teruggegeven, de mafkees!"

"Misschien kunt u hetzelfde doen. Dan verzint mijn moeder vast wel iets anders. Ook schoonmaken misschien. Of op de markt helpen. Tellen en rekenen kan ik wel. En ik heb ook wel eens gehoord dat je als meisje altijd werk kunt vinden in de Rozenbuurt, dus dat zou vast wel gaan."

'Hasse geloof mij, in de Rozenbuurt wil je niet werken.' Vrouwen die hun lichaam verkochten voor een pleziertje.  Wie had dat ooit bedacht?

Evina stond op en haalde Hasse haar dossier te voor schijn. Ze moest iets gemist hebben. Ze bladerde wat door en las af en toe even.
'Ik denk niet dat je dom bent Hasse. Maar wel dat je moeite hebt met lezen en schrijven.  Klopt dat?' Haar vakken wezen het wel uit. Praktijk vakken waren voldoende en de theorie vakken onvoldoende. En dat verklaarde ook waarom haar oude lees en schrijf docent geld had terug gegeven. Hasse moest er wel grootte moeite mee hebben.

Hmm, zoiets had mama ook al eens gezegd. Vreemd. De meisjes uit de Rozenbuurt waren best aardig. Soms was ze hen wel eens tegengekomen op haar tochten door Oikilan. Ze waren vaak ook nog heel mooi opgemaakt en ze konden hele grappige dingen met hun wimpers.

Toen haar dossier tevoorschijn kwam, probeerde ze nieuwsgierig mee te kijken, maar ze kon eigenlijk niets lezen. Het was op de kop en veel te klein. Dan maar wachten tot mevrouw Meradon klaar was met lezen.
Dat was sneller dan Hasse verwacht had en ze schrok toen de mevrouw haar zomaar een vraag stelde over lezen. Alsof ze gedachten kon lezen!
Hasse werd rood en schudde heftig haar hoofd. "Ik kan heus wel lezen en schrijven! Ik kan het alleen niet zo snel. En mevrouw an 't Eilean en meneer Zw-von Wiltz praten heel veel en heel snel en als ik dat allemaal op moet schrijven dan zijn ze alweer verder gegaan met hun verhaal en dan probeer ik het maar zo te onthouden maar het is heel veel! En dan moet je op een toets ook heel veel schrijven en dan ben ik nog lang niet klaar of het is fout omdat ik veel sneller denk dan ik schrijf en dan geloven ze niet dat ik het antwoord wél wist!"
Ze haalde even adem. "Vindt u me niet dom? Echt niet?"

'Rustig maar Hasse, nu ik weet waar het probleem ligt kan ik je helpen. En ik vind je niet dom. Ik vind je dapper, dapper dat je mij verteld waar de slechte cijfers vandaan komen.' Nu had Evina daar wel wat aan moeten trekken maar ze had het uiteindelijk toch verteld.

'Je vind het misschien niet leuk maar ik ga bijlessen regelen bij Latijn voor je. Je zult er baat bij hebben.' Ze hadden een uitstekende Latijn docent in dienst.
'En tot dat je goed kunt lezen en schrijven kan je een klasgenootje vragen of je haar of zijn aantekeningen mag overnemen.' Er waren vast wel leerlingen in haar afdeling die dat wilden doen voor haar. Vooral als ze zou vertellen waarom ze ze wilden lenen.
'En wat de toetsen betreft, daarvoor kun je extra tijd krijgen.' Ze glimlachte naar het meisje. Met wat hulp zou ze er best komen. 'Oh nog een laatste vraag, vind je de letters te klein om te lezen?' Want dan moest Evina daar ook iets voor regelen al zou dat wat meer moeite kosten. Maar als mentor had ze dat over voor haar leerlingen.

Nee, dat vond Hasse inderdaad niet leuk, bijles latijn. Nou was de docent niet de beroerdste van het stel en veel beter dan die oude vent in Oikilan, maar het zou wel betekenen dat ze nog meer tijd binnen zat. Het meisje keek niet heel enthousiast bij de woorden van haar mentor, maar ze protesteerde niet. Het had niet zoveel zin en bovendien, mevrouw Meradon gaf haar niet op haar kop maar probeerde juist te helpen. Dat was iets dat de halve kruislingelf ook niet dagelijks overkwam.
Misschien wilde Tom wel helpen. Hij was redelijk normaal en helemaal niet zo'n erge studiebol als sommige anderen in hun klas.
Ze schudde haar hoofd toen de blauwe faun naar de grootte van de letters vroeg. "Ik kan het goed zien. Mijn ogen zijn goed," verzekerde Hasse trots. "Alleen sommige myrofas schrijven sommige letters anders en dan moet ik er even aan wennen."

Evina glimlachte om het meisje. 'Gelukkig zijn je ogen prima in orde. Dan hoeven we daar geen rekening mee te houden.' Nee, Hasse haar probleem kon opgelost worden. Als ze zelf maar ook haar best zou doen.
En om eerlijk te zijn was Evina daar nog niet helemaal van overtuigd.

'Goed dan ik zal de Latijn docent een bezoekje brengen en dan krijg je vanzelf wel een verzoek van hem om langs te komen.' De docent, Rick Varnon, was een goeie jongen. Hij vond het vast niet erg om een bijlesje te geven.
'En het zou mooi zijn als jij iemand weet te regelen voor de aantekeningen. Lukt dat niet kom dan nog even langs.' Dan zou ze dat op een andere manier moeten oplossen.
'Dan nog een ding. Met deze hulp wil ik wel dat je je uiterste best doet. Laat zien dat je heus wel slim genoeg bent om Socophon te voltooien. Ten minste de eerste drie jaar. Daarna kijken we wel hoe het verder verloopt.' Evina schoof het koekjes bord wat naar voren en sprak de woorden. 'Je mag gaan als je geen vragen meer hebt. En neem de schaal koekjes maar mee naar de leerlingenkamer. Jullie hebben dat wel verdient.'

Hasse wilde net zeggen dat die aantekeningen vast wel gingen lukken, maar mevrouw Meradon was nog niet klaar. 'Nog één ding,' was zelden een goed begin van een zin. Zo begon haar moeder ook altijd als ze nog een laatste preekpuntje of verwijt of waarschuwing in wilde brengen.

O, ze hoefde alleen maar haar best te doen. Dat had ze al zo vaak aan iemand beloofd dat ze eigenlijk niet meer wist wat dat precies inhield. "Ja, mevrouw," beloofde ze bijna werktuiglijk - dat was wat het antwoord hoorde te zijn op zulke woorden, tenslotte.

De koekjes maakten veel meer indruk op Hasse en ze had haar mentor er punten voor gegeven als leerlingen die magische gave hadden. "Echt!" De landelf pakte het bord van de tafel en keek glunderend naar de koekjes en vervolgens naar de mentor. "U bent de liefste mevrouw van de hele school!"
Misschien moest ze het toch nog maar even aanzien op deze school, besloot het landelfje en met een brede glimlach liep ze het kantoor uit.