Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Op stap met mijn zusje  (913 keer gelezen)

Speeldatum: 1 mei 1302 (Einde lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Toen Ravan hoorde dat Bumetrel ging verhuizen had hij zich voorgenomen na de verhuizing eens de stad in te gaan. Hij kende Oikilan en verheugde zich om de stad terug te zien. 

Na de verhuizing had hij nog een tijdje moeten wachten voor hij daadwerkelijk tijd had om de stad in te gaan.  Vanochtend scheen er een mooi lentezonnetje en dat in combinatie met de beschikbare tijd was reden genoeg de belofte aan zichzelf in te lossen.

Hij pakte zijn tas, deed er zijn dagboek en schrijfgerei in.   

Je wist immers nooit wanneer je  inspiratie kreeg om te schrijven en als hij iets vervelend vond was het wel een regel een vers dat uit zijn hoofd kon ontsnappen voordat hij het op papier had vastgelegd.  Ravan deed de tas over zijn schouder en controleerde nog een laatste keer of hij alles bij zich had voor hij de slaapzaal verliet en op weg ging naar de poort.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
'Ravan! Wacht! Wacht op mij!' Zo snel als haar voeten haar konden dragen, rende Avalon achter de jongeman aan. Ze had alleen vlug haar mantel van de slaapzaal meegepikt en een leren tas om haar schouder gehangen. Behalve dat zag ze er niet echt uit als een dame die een wandeling ging maken; ze had niet eens haar haren gefatsoeneerd of een mooie jurk aangetrokken. Maar wat maakte het uit? Ze ging niet naar het centrum om mooi te wezen. Ze ging naar het centrum om avonturen te beleven - en Ravan vast ook!

Al heel lang had Avalon een kijkje buiten de poort willen nemen, maar helaas werd haar niet toegestaan om alleen het kasteel te verlaten. En samen met een ander gaan, was niet echt een optie. Naast Ravan had ze nog niet echt vriendschappen gesloten met andere leerlingen; niet omdat ze dat niet durfde of anderen niet aardig vond, maar omdat ze over het algemeen meer dan genoeg had aan haar eigen gezelschap. Maar Ravan was net als haar een phaosfee en bij hem gingen dingen nooit zoals gepland, dus dat was leuk. Met hem wilde ze Oikilan wel verkennen.

'Hehe.' Aangekomen bij de jongen hield Avalon haar pas in en zuchtte ze een paar keer diep om weer op adem te komen. Toen vroeg ze vol verwachting: 'Mag ik mee? Waar je ook naar toe gaat?'
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Avalon van Castro »

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
"Ha zusje!" grapte hij. Hij nam Avalon met een keurende blik nadat hij de vraag van haar had gehoord.
[1]

"Tja je bent er natuurlijk niet echt op gekleed hè," hij schudde afkeurend zijn hoofd terwijl hij met zijn hand zijn kin beetpakte, waardoor hij ook een deel van zijn mond bedekte.

Niet alleen zag dit er volgens Ravan gewichtig uit, maar het zorgde er ook voor dat hij de omhoog krullende mondhoeken bedekte.

Een afkeurend "tt tt tt" geluid makend liep hij om Avalon heen, zijn hoofd steeds heftiger schuddend.
"Ja ik weet niet Avalon, ik bedoel, ja dit kan toch eigenlijk niet!" hij stond recht tegenover het meisje druk armgebaren makend om aan te wijzen wat hij met 'dit' bedoelde. "Iedereen zou denken dat ik je er zomaar een beetje bij zou laten lopen en dat kan natuurlijk niet als verantwoordelijke oudste van ons gezin hè."
Hij deed zijn best om niet in lachen uit te barsten toen hij de blik van Avalon zag. Hij vroeg zich af of ze hem door zou hebben[2]. Eigenlijk vond hij het een prima idee als ze mee ging, dat was wel zo gezellig.
 1. ik laat in het midden of we het ooit over de voogdij van Maida hebben gehad. Hoe verward raakt Avalon?
 2. en daar mag je voor dobbelen. Hoe snel heeft Avalon Ravan door
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Ravan Luthés »

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Avalon trok haar wenkbrauw op bij het woord 'zusje'. Een klein ogenblik dwaalden haar gedachten af naar de plek dat eens haar thuis was geweest. In een vluchtig moment zag ze het prachtige gezicht van haar oudere zus voor zich, haar voorzichtige glimlach, de toewijdig in haar ogen. En slechts twee seconden later loste het beeld weer op in het niets en was Avalon weer waar ze was, naast Ravan, die haar wel heel onderzoekend opnam, op het grasveld.

Onwillekeurig deed Avalon een stap opzij. 'Ik... wat...' Ze liet haar blik over haar outfit glijden. 'Vind je het niet mooi genoeg?' Ze bloosde. Gewoonlijk kon het haar niet zoveel schelen wat anderen van haar vonden, maar de meeste myrofas zeiden dan ook niet hardop dat ze er niet fatsoenlijk bij liep. En dan die ernstige blik in zijn gezicht... Avalon slikte. 'Moet ik mijn haar nog even kammen?' vroeg ze. Ze streek zo onopvallend mogelijk wat plukjes achter haar oren. 'I-ik... ik kan wel even snel naar binnen gaan om een kam te halen... Als je even wacht...'

Maar Avalon had nog maar een paar passen gelopen, toen Ravans laatste woorden tot haar doordrongen. Met een ruk keerde ze zich weer om. 'Jij!' riep ze half geïrriteerd, half verwonderd uit. 'Dus jij hebt ook wat gehoord? Het is niets officieels, weet je. Ik bedoel, jij en ik hebben geen bloedband, dus dan mag je je ook niet gedragen alsof dat wel zo is!'

[1]
 1. Kans van 50%, winst bij hoger dan 50, gegooid: 72
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Avalon van Castro »

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Met een glimlach van oor tot oor stond Ravan de tirade van Avalon aan te horen, nou ja, tirade was waarschijnlijk wat overtrokken.
Het meisje reageerde verrast en tegelijkertijd geïrriteerd op zijn opmerking en hij kon dat wel begrijpen.

Hij stak zijn handen in de lucht en zetten een melodramatische stem op.
“Rustig, rustig, het is voor mij ook moeilijk om te horen dat ik een zusje heb hoor!”
Hij keek Avalon aan en schaterde het uit.

Na een tijdje veegde hij de tranen uit zijn ogen en sprak haar ernstig toe.
“Even alle gekheid op een stokje Avalon, jij mag eigenlijk nog niet naar buiten, dus misschien is het best handig als je mijn zusje bent voor een tijdje.”
Ravan had wel een idee hoe hij kon zorgen dat ze meekon, maar dan moest Avalon wel even meewerken.
“Kom wenkte hij haar, laten we gaan!”
Hij draaide zich om en vervolgde zijn weg naar de poort.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Avalon staarde de jongen een tijdje onderzoekend aan. Hij bood haar aan haar broer te zijn. Voor een tijdje, zodat ze met hem mee kon. Hoe was dat eigenlijk, een broer hebben? Ze had er vroeger natuurlijk zelf een gehad, maar Kylian was veel ouder dan zij. Tegen de tijd dat hij naar Allesunde ging om te studeren, had zij nog in de luiers gelegen. Ze had hem niet gekend en dat was misschien maar beter ook.

'Ik weet het niet...' Avalon keek verlangend naar de poort en toen weer terug naar de phasofee naast haar. Wat voor rechten zou Ravan opeisen als ze met zijn voorstel in ging? Moest ze dan naar hem luisteren en zo, zou hij de baas over haar spelen? Dat mochten broers, toch? Hij deed nu al alsof hij gezag over haar had door te zeggen dat ze nog te jong was om naar buiten te gaan. Hij vond dat vast leuk, de macht over haar hebben. Of was Ravan anders en moest ze hem het voordeel van de twijfel geven?

Avalon keek weer naar de poort, hoorde Ravans vrolijke woorden aan en zag hem vervolgens richting de poort lopen. Hij was waarschijnlijk haar enige kans om avonturen buiten de school te beleven, om voor even bevrijd te zijn uit het kasteel waar de hele vakantie al niets interessants gebeurd was. Dus wat deed ze hier dan nog? Avalon haalde diep adem, zette er toen flink de pas in en rende de jongen als een speer voorbij. 'Wie het eerst buiten is!'

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Ravan zag Avalon voorbijkomen en rende achter haar aan.
Door het tempo dat ze nu liepen waren ze heel snel bij de poort.
De deur in de poort zat zoals altijd dicht, maar Ravan kon niet 1-2-3 geen wachter ontdekken.

"We moeten even kijken of we een wachter kunnen vinden, " zei hij tegen Avalon, "ik zal even naar binnen lopen."

Ravan liep naar het wachtershuisje. Als hij de verhalen van zijn moeder moest geloven waren de wachters meer dan eens verwikkeld in een partijtje dobbelen.

Met een paar passen was hij bij het huisje, klopte op de half openstaande deur en probeerde  tegelijkertijd een blik naar binnen te werpen.[1]
 1. Welke wachter wil even zijn werk doen?

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Oh, hé jongens," groette Levi, die juist de betreffende deur door kwam. "Uh, jongeheer en dame bedoel ik," verbeterde hij zich snel. De weerwolf had echt wel gehoord van de zoon van de dame Luthès en die ander rook toch meer als een meisje, nu hij buiten stond.
Hoewel, dat haar was wel erg kort. Misschien was het wel de nieuwe mode? Het interesseerde de jongeman niet zo, als Aymee maar haar lange, mooie lokken hield. Haar haar rook altijd zo lekker, dus afknippen zou enorm zonde zijn.
"Kan ik jullie ergens mee helpen?" vroeg hij met een glimlach en sloot de deur achter zich.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Avalon vond dat zij als eerste bij de poort was, maar Ravan leek het spelletje alweer te zijn vergeten. Terwijl hij zocht naar een wachter hipte Avalon van haar ene been op haar andere, ongeduldig wachtend totdat de grote poorten open zouden gaan en zij en Ravan avonturen konden beleven. Gelukkig duurde het niet lang voordat de deur van het huisje open ging en iemand naar buiten stapte.

'Ik ben geen -' Jongen, wilde ze geïrriteerd tegen de weerwolf zeggen. Maar hij herstelde zich en zij kon het hem ook eigenlijk niet kwalijk nemen. Daarom slikte ze haar ergernis in en toverde ze een glimlach tevoorschijn, al was het misschien niet echt gemeend. Op zijn vraag antwoordde ze: 'Je kunt ons zeker helpen. Wij willen graag naar buiten.' Ze gaf met haar hoofd een knikje naar de poort. 'Kun je die voor ons openen?'

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Dat kan ik zeker, jongedame. Maar de vraag is of ik dat mag. Want ik mag niet zomaar iedereen eruit laten, zie je, hoe graag ik dat ook wil." Wat minder leerlingen binnen muren was altijd fijn: zeker als het twee Merifellers waren. Beter een vat vol blauw dan één groen glaasje, zoals zijn oude wapenkundedocent altijd zei. Het had hem een paar jaar gekost, maar Levi wist de wijsheid ervan nu wel op waarde te schatten.

"Dus, dan heb ik je naam nodig en een goede reden." De weerwolf keek het meisje vragend aan en liep naar de kist waar wat wastafeltjes lagen, en soms ook nog perkament en inkt. "En van jou alleen een reden, jongeheer Luthès."

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Avalon knikte. Als dat het enige was wat ze moest vertellen, zouden ze over vijf minuten buiten de poort staan en dan kon ze Oikilan in het echt zien. Of nee, ze kon Oikilan wéér zien. Toen ze ongeveer een jaar geleden richting Bumetrel reisde, was ze immers een paar dagen in Oikilan verbleven. Maar toen was ze te druk geweest met geld te verzamelen voor haar studie om de stad te bekijken of avonturen te beleven. Alhoewel, dat was eigenlijk al een avontuur op zich geweest.

Maar goed, haar naam. 'Avalon van Castro, meneer,' beantwoordde Avalon de vraag van de weerwolf. 'En wat is uw naam?' Ze wist dat het misschien een beetje ongepast was, maar ze kon het niet laten dat te vragen. Deze weerwolf zag eruit als een vriendelijke vent, een potentiële bondgenoot misschien zelfs. En wat was handiger dan bevriend te zijn met een wachter die af en toe een oogje dicht kon knijpen als ze in haar eentje  Bumetrel wilde verlaten? Precies. Ze moest hier dus inderdaad nog maar eens terugkomen.

'Oh, onze reden is heel eenvoudig.' Avalon trok haar schouders op. 'We willen Oikilan verkennen. Dat mag toch? Ravan is vijfdejaars. Hij kan op me letten.'
 

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Levi glimlachte vriendelijk naar het phaosfeetje. "Levi Chraegh, aangenaam kennis  te maken. Je mag wel Levi zeggen hoor, maar niet als de kapitein hier is, of een of andere hoge pief. Dan is het m'neer Chraegh voor jou. Maar, Avalon van Castro... eens effe zien." De weerwolf viste een lijst met namen uit het kistje. "Met een k of een c? Oh, met een c, ik zie het al. Derdejaars he?"

Hij keek het meisje even bedachtzaam aan. Avalon van Castro. "Zeg, jongedame, ben jij niet de beschermlinge van vrouwe Luthes?" Hij keek even van Avalon naar Ravan. "Want dan denkt ik dat 't wel prima is als je met de jongeheer gaat. Ik weet niet precies wat 't reglement er dan over zegt..." De jongeman dacht even na. "Weetje, we doen het zo. Mijn wacht is straks om vijf uur afgelopen. Dus als jullie nou zorgen dat jullie voor vijf uur weer hier voor de poort staan, dan vind ik alles prima. Maareh, als jullie niet op tijd zijn moet je het zelf maar uitzoeken hè? Ik heb ook nog andere dingen te doen straks. Afgesproken?"

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

"Grapjas," was het commentaar van Elik. De wachter zat een eindje verderop tegen de muur, een doek en een laars in zijn handen. Om 5 uur hebben ze nog precies een uur voordat ze terug moeten zijn voor het eten. En dan ga ik er vanuit dat het meisje er mee weg komt dat ze met een jongen de stad in gaat. Je moet die kinderen niet zo plagen.

De nachtelf schudde zijn hoofd. Weerwolven waren meestal niet zo slim, maar deze ging wel een risico nemen door die leerlingen te matsen. Als Sadirs erachter kwam dat Levi een onderbouwer zonder begeleiding van een volwassene liet gaan, dan had ie een behoorlijke berisping te pakken. Niet dat Elik hem ging verlinken, zo'n hekel had hij nou ook weer niet aan weerwolven, maar als Luthés' zoontje niet terugkwam met dit meisje... mmm, waarschijnlijk kreeg hij dan niet eens alleen Sadirs, maar ook Maida en zijn alfa over zich heen.

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Ravan vond het tijd dat hij zich tegen het gesprek aan ging bemoeien. Het ging de goede kant op wat Levi was blijkbaar in een milde bui.

“Maakt U zich geen zorgen heer Chraegh,”  zei  hij tegen de weerwolf, “van mijn moeder mocht ik mijn zusje..urm Avalon de stad laten zien. Ik heb zelfs wat geld meegekregen om wat te eten in de herberg. Vergeet niet dat ik hier ben opgegroeid, we redden ons wel, dus de afspraak die U voorstelt  lijkt me prima.”

Hij moest overtuigend overkomen. De weerwolf was niet de slimste van het stel, eerlijk gezegd vermoedde hij dat hij al moeite had om zijn vacht luisvrij te houden.

Er was echter vast nog een andere wachter aanwezig, en Ravan moest snel handelen om te zorgen dat die zich er niet mee ging bemoeien.
In het slechtste geval kwam Elik Pillao uit het huisje lopen..
Die was slim en ook nog een soort van vertrouwenspersoon van de Mocha, althans zo leek het, en Ravan twijfelde er niet aan dat hij bij het minste geringste wantrouwen zijn moeder zou inlichten.

“Als U zich beter voelt met de afspraak, zet ik mijn naam naast die van Avalon op de lijst, dan is dat toch geregeld?”
Hij wist niet of dit slim was, of dat hij met terugwerkende kracht een valkuil voor zichzelf groef door dit aan te bieden.

Ravan vond het eigenlijk wel tijd om te vertrekken en wees naar de poort.
“Als U zo vriendelijk wil zijn om hem open te maken, dan gaan we maar.”
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Ravan Luthés »

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Levi hoorde een stemmetje die verdacht veel op een geweten leek, behalve dat hij die altijd minder cynisch voorstelde. Daarnaast leek de stem ook verdacht veel op die van een nachtelf die hij nog wel eens tegenkwam tijdens zijn wacht. Denk je? antwoordde de weerwolf wat moeizaam telepathisch. Ik dacht dat het wel goed zou zijn. Maar goed. Misschien moest hij eens wat minder denken, en gewoon regels volgen.

"Oh, als vrouwe Luthes het heeft goed gekeurd, heeft ze vast een briefje meegegeven. Ik begrijp dat het schoolhoofd altijd veel waarde hecht aan goede administratie en navolging van de regels. Laat maar zien, dan zijn jullie zo de poort uit." Hij glimlachte nog steeds, deze weerwolf was namelijk één en al goede bedoelingen. De jongen schreef alvast de namen van het tweetal op.

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Een briefje. Natuurlijk een briefje.
Levi moest natuurlijk weer een briefje vragen.

Ravan dacht snel na. Hij had natuurlijk geen briefje en nu tegenspreken had absoluut geen zin.
“Het briefje,” zei hij snel, “ik pak het even.” Hij voelde onder zijn tuniek en in de zak van zijn mantel naar het briefje waarvan hij wist dat hij het niet zou gaan vinden.

“Ik denk dat ik het op de slaapzaal heb laten liggen,” mopperde hij quasi verontwaardigd, “is het echt nodig dat ik het ga halen, of mag ik het laten zien als we terugkomen?”

Hij deed wat hij het best kon, bluffen. Als Levi een goede wachter was zou hij doorvragen, maar hij hoopte dat hij gewoon lui was als altijd.