Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Komt allen, luister naar ons zingen!  (1243 keer gelezen)

Speeldatum: 7 september 1302 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
Vervolg op: Blauwe trots

:prive: Eerste twee postings zijn voor Leaena en Hasse. Daarna is het topic open voor iedereen!

Het was nacht op Bumetrel. Er werd geen kip gehoord. Die sliepen namelijk. Een aantal Socophonners sliep niet. Er was een plan bedacht en dit was het moment van uitvoering. Een groepje van vijf[1] stond rond middernacht op en sloop richting het bloementerras.

Leaena en Tom hadden schoentjes gefabriceerd voor om hun hoeven, zodat ze niet al te goed hoorbaar waren. Iedereen wist dat er monsters als Mocha rondslopen in de nacht, zoekend naar een prooi om te verslinden. En niemand wilde opgegeten worden door Mocha. Gelukkig had Hasse scherpe oren, als landelf. Dus konden ze patrouillerende leraren, wachters en monsters aan horen komen.

Het groepje sloop over het bloementerras naar de Merifelafdeling. Even later waren ze in de groene toren. Tom keek de anderen met glinsterende ogen aan. Dit was het moment waarop ze los zouden gaan.
 1. Tom, Leaena en Hasse in ieder geval. Wil je als Socophonner meedoen, kun je jezelf in het groepje GM'en. Anders zijn het NPC's
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Aegnor Ancalimë »

Terwijl ze over het bloementerras moest Leaena even grinniken. Wat ze nu gingen uitspoken zou hun nog wel eens afdelingspunten kunnen gaan kosten maar na het incident met de Heracormentor kon het haar eigenlijk niets meer schelen. Ze ging gewoon loltrappen, en dat met Socophonners. Wie had dat kunnen bedenken? Toen ze in de groene toren waren vroeg Leaena fluisterend: "Kunnen nu die verrekte irritante schoentjes uit?" Ze irriteerde zich al de hele weg aan die schoentjes en kon er maar niet aan wennen. Ze had liever gewoon niks aan haar hoefjes maar lekker puur natuur, niks om haar hoefjes heen.

Oh ja, Hasse had hele goede oren. Door de jaren heen waren ze gevormd door oorvijgen en vingers die eraan bleven hangen. Daarnaast waren ze optimaal getraind in het horen aankomen van ongewenste personen, maar ook in het aanhoren van preken en verwijten. Kortom, Hasse was een aanwinst.
Op dit moment hoorde het meisje vooral haar hart bonzen. Het was dan ook superspannend, zo samen op stap met Tom en Leaena. Als ze had geweten had dat fauns zo cool waren...!

Nu was er dat detail dat Hasse nog niet zoveel liedjes kende en ook eigenlijk niet wist of ze wel kon zingen. Dat had ze niet genoemd, want stel dat ze dan niet mee mocht! Ach, het ging erom dat ze mee was en die Merifellers zouden de woorden toch niet begrijpen, want het waren geen spreuken, maar gewoon latijn. Hasse keek naar Tom en Leaena en wachtte op orders.

Tom knikte even zwijgend richting Leaena en trok toen ook snel zelf zijn schoentjes uit. Het waren maar ondingen en het was veel lastiger om overeind te blijven met die dingen. Als ze zo meteen moesten rennen voor honderden Merifellers dan was het maar beter om wel overeind te blijven. Toen dat karwei geklaard was, gaf Tom twee papieren met daarop het Socophonlied gekalkt aan Hasse en één van de andere Socophonners. Mocht iemand in zijn enthousiasme de tekst vergeten, stond die in ieder geval op papier.

En ach, anders was het een kwestie van improviseren en zo hard mogelijk achtergrondgeluiden maken. Toen alles in gereedheid was gebracht, telde Tom heel zachtjes af: "3, 2, 1.." En toen ging het los in de Merifeltoren. Zo hard Tom kon, brulde hij:

"Komt allen luister naar ons zingeeeeeen,
hoor wat dit lied u te zeggen heeeeeeeft!"

En het zingen was zeker hoorbaar in de toren van Merifel. Anna kwam uit de stoel voor de haard en liep op een holletje naar de deur. Ze was de eerste om de deur te bereiken en hem open te gooien. Ze keek verbaasd naar de vijf Socophonners die voor de deur stonden. "Tom?!" Ze zei het verbaasd, maar ook enthousiast.

De tweedejaars was benieuwd hoe het liedje verder ging en dus leunde ze tegen de deur en sloeg ze de armen over elkaar en met een grijns luisterde ze naar de rest van de tekst, die ongetwijfeld nog zou komen.

Oh, het Socophonlied. Dat kende ze wel een beetje al. Ze kreeg een papier in handen gedrukt waar ze heel blij mee was, maar niet zo vreselijk veel mee kon. Tegen de tijd dat zij klaar was met lezen, zou het lied ook al uit zijn, dus dat schoot nog niet vreselijk op.

" Ga over socophon 'n dingen
die 't nonnono haar ... zien geeft.
Gaat over het boek, waar nuhnuh leren"
zong Hasse vol overtuiging mee.
Wie luisterde immers ooit naar de tekst van een liedje? En als je heel hard zong, hoorde je ook niet wat de melodie precies was. Het ging dus allemaal meer dan prima. En zie, daar was de eerste merifelster ook al!
Hasse grijnsde enthousiast naar Teleanna.

Mocha was altijd al goed geweest in onhoorbaarheid, maar met het gebral van het Socophonlied op de achtergrond was er helemaal geen kunst aan. Ze had de toren dan wel blauw geverfd, maar dat betekende niet dat het gezang van Socophon dáár voortaan gewenst was. En al helemaal niet om middernacht. Hoewel moest worden toegegeven dat de blauwelingen eindelijk eens wat durf hadden verzameld. Dat zou ze dan tenminste minder strafpunten opleveren.

Mocha verscheen op de trap, nam de situatie in ogenschouw, en besloot tot actie over te gaan. Te beginnen met haar eigen afdeling. "Teleanna, waarom ben jij wakker? Jij hoort op bed te liggen en niet over de gangen te sluipen om middernacht."

"Hasse, Leaena, Tom. Meekomen."
No mercy for the wicked.

Leaena zong uit volle borst mee. Wat was ze blij geweest met de voorbereidingen van Tom. Met de tekst voor haar neus ging het haar prima af. Ergens midden in een zin werden ze onderbroken door Mocha. Natuurlijk wist ze wel dat er consequenties aan deze actie zouden vast zitten maar stiekem had ze toch gehoopt dat Mocha niet zou verschijnen. Het fauntje slikte even en haalde vervolgens diep adem. Ze moest nu rustig blijven van haar zelf. Het fauntje keek even snel om zich heen om te zien wat de anderen deden. "M-m-m-mogen we alstublieft ons lied afzingen vrouwe Mocha?, " piepte het fauntje zenuwachtig.

Tom zwaaide enthousiast naar Teleanna toen hij haar zag. Ondertussen zong hij natuurlijk enthousiast verder. Het was immers een prachtig lied dat ze ten gehore brachten. Het was zo mooi dat zelfs de mentor van Merifel langs kwam. Het zag eruit alsof ze onder de indruk was van de schoonheid van het gezang. Dat was niet verwonderlijk, want iedere verfijnde dame hield van deze kunstvorm. Toen Teleanna op haar kop kreeg van de vrouw, stopte Tom met zingen.

"Oh, maar Teleanna sloop niet over de gangen hoor, mevrouw. Het is niet haar schuld dat we haar wakker hebben gezongen. En nieuwsgierigheid is een heel goede eigenschap toch? Dat zegt meneer Zwe-uh-van-Wiltz altijd." De jongen glimlachte allerliefst naar de nachtelfvrouw van Merifel. En nadat Leaena haar vraag had gesteld, knikte Tom beamend.

De Socophonners liepen achter Mocha aan[1] en Tom ratelde snel verder toen Leaena uitgesproken was. "Ja, ik denk het wel hè, mevrouw? U bent een heel aardige mevrouw, dat zegt iedereen. En u houdt vast van een mooi lied, zelfs al is het van Socophon. Maar volgens Eloïse staan de mentoren boven alle afdelingen en dus hebben ze geen voorkeuren, dus dan vindt u het Socophonlied vast even mooi als het Merifellied. Toch, mevrouw?" Twee enthousiaste ogen keken Mocha vol vertrouwen aan.

Een puppy was er niets bij.
 1. Althans, dat gok ik.

Hasse besloot tot een derde benadering, vrij snel na haar hartverzakking. Mocha! Iedereen kende Mocha. De vraag was alleen hoe kon het dat Mocha háár kende? Als je de factor Mocha en de factor nachtelf bij elkaar optelde, kwam het landelfje uit op de oplossing: hoofd onder maaiveld steken. Niet opvallen, niet protesteren en alles doen wat je gezegd werd.
Het was de benadering die in Oikilan het beste werkte als je ergens op betrapt werd. Hoewel je daar het voordeel had dat ze meestal optrok met jongens en dat ze dan met dingen wegkwam omdat ze een meisje was. Dat voordeel zou ze hier vermoedelijk niet hebben. Vooral ook omdat ze de jongens van de straat zonder gewetenswroeging kon laten vallen - ze namen het haar meestal zelfs niet eens kwalijk - maar dat ze dat met deze fauntjes niet kon maken.

"Ik sloop niet!", riep Teleanna verbaasd uit. "Ik hoorde zingen en toen wilde ik kijken en-.." Maar Tom nam het ook al voor haar op en bevestigde daarmee eigenlijk het punt dat ze wilde maken.

Ook de groene elfin keek afwachtend naar haar mentor. Zouden ze hun lied nog mogen afmaken? En zouden er straffen gaan vallen? En zouden Tom en Hasse en de andere faun in de problemen komen? En zijzelf?

Het was heel verleidelijk om gewoon terug te glippen naar haar slaapkamer en het conflict te ontvluchten,maar het was niet alsof mevrouw Mocha dan opeens zou vergeten dat ze Teleanna had gezien. Dus vluchten was geen optie. In dat geval moest ze de situatie maar dapper aanzien. Ze kon zich toch ook niet laten kennen in het bijzijn van de blauwerds!

"Vroeg ik om uitleg? Je bent geen torenhoofd, vampier of weerwolf, en hoort dus allang op bed te liggen. Drie punten aftrek voor Merifel vanwege je gedrag en je tegenspreken. En voor Socophon twee, vanwege tegenspraak. Naar bed, Teleanna. Als ik zometeen terugkom en je nog niet slaapt trek ik meer punten af."

Mocha draaide zich om en wandelde naar haar kantoor. De Socophonners waren zoals altijd naief, schattig en springerig. Misschien had het er wat mee te maken dat het fauns waren. Zaten er ooit fauns in Merifel?

Ze opende haar voordeur, liet de kudde geiten en een verdwaalde elf achter zich aan binnenwandelen en sloot de deur op een afstand met een automatische beweging van haar hand. "Oh zeker, jullie mogen het afmaken." Beaamde ze. "Ik wil alledrie de liederen horen."
No mercy for the wicked.

Zie! Protesteren leverde niets op behalve minpunten. Onrechtvaardig en ze wilde er eigenlijk best een mening over geven, maar ja, groene mentor, oude vrouw, nachtelf.... Het verbaasde haar eigenlijk nog het meest dat het landelfmeisje meer moest incasseren dan Tom. Welke mentor ging zijn eigen afdeling nou minpunten geven?

Hasse zou Hasse niet zijn als ze onderweg naar het kantoor niet even controleerde of er een mogelijkheid was om er tussenuit te knijpen. Aan de andere kant: echt leuk tegenover de faunen zou dat zijn en - belangrijker nog - de nachtelfvrouw leek van het type dat ogen op haar rug had. En een uitstekend gehoor natuurlijk.

De deur klapte bij binnenkomst achter haar dicht, wat haar vertrouwen in de goede afloop niet echt bevorderde. En toen moesten ze nog meer zingen. Misschien dat Tom die liedjes kende, of Leaena, maar zij kende de Socophonhymne nog niet eens zo goed. "Dat wordt moeilijk." Ze schraapte haar keel en herhaalde nu hoorbaar: "Dat wordt moeilijk, mevrouw."

Teleanna fronste. Dit was oneerlijk en gemeen. Ze balde haar handen tot vuisten en perste haar lippen tegen elkaar. Ze wilde haar afdeling niet nog meer punten kosten, maar ze stak lekker wel haar tong uit tegen het achterhoofd van de vrouw. "Ik dacht dat u niet van gedweeë schaapjes hield," mopperde ze niet al te hard, want die mate van insubordinatie was toch net even iets te spannend. Ze was dan geen watje, maar ze was ook niet uit het allerdapperste hout gesneden.

En dus draaide ze zich om op de hakken van haar voeten en trok ze zich terug in de toren van Merifel. Ha! Ze zou een emmer op de deur zetten van de slaapzaal. Zij zou wel braaf gaan slapen, maar Mocha zou er niet met een droog pak vanaf komen en daar had ze best strafpunten voor over.En misschien kwam de vrouwe haar wel helemaal niet écht controleren. Dus dat kon best.

Tom keek even moeilijk. Hij vond het geen probleem om voor de groene mentor een liedje te zingen. Zeker wanneer het hun eigen afdelingslied was. Misschien zou ze daardoor wel iets meer van Socophon gaan houden. De afdelingsliederen van de andere afdelingen waren echter problematischer. Tom wist wel wat fragmenten er uit, hij had immers vaak genoeg Groenerds en Roderds horen brullen. Vooral Roderds, eigenlijk. Groenerds zorgden voor andere chaos.

"Oke, mevrouw," zei Tom uiteindelijk, "Natuurlijk willen we graag zingen voor u. Want mevrouw Meradon zegt altijd dat zang een van de mooiste kunstvormen is en dat kunst puurder is dan liefde. Is het misschien ook goed als we in plaats van alle drie de afdelingsliederen drie keer het Socophonlied zingen?"

Tom zette zijn schattigste ogen op, terwijl hij zichzelf in vlot tempo nader verklaarder: "Ik ben bang dat we de andere twee niet zo goed kennen. Of wilt u anders misschien het Merifellied voorzingen? Dan kunnen we die wel leren." Zeker als ze het een keer of vijf zou doen.

"Socophon is de afdeling van de kennis, van onderzoek en bedachtzaamheid. Op het eerste en laatste punt stellen jullie mij nu al teleur. Ik tel een punt aftrek voor ieder van jullie, voor elk van de liederen die jullie niet kennen, zes in totaal dus. Of kennen jullie zelfs je eigen lied niet voldoende?" Hoofdschuddend bekeek ze het drietal. "Maar ik gun jullie de optie om met onderzoek de aftrek ongedaan te maken. Als jullie mij kunnen bewijzen dat geen van de leerlingen uit Heracor en Merifel ook maar een strofe kent van het Socophonlied geef ik de punten terug."

De nachtelf keek de drie een voor een vorsend aan. "Ik zing jullie de liederen een keer voor. Daarna zingen jullie ze voor mij." En ze begon daadwerkelijk te zingen. Het was niet bepaald prachtig, want het klonk ijzig koud en kortaf, en de melodie werd maar zelden goed doorgezongen. Haar stem was bovendien geen wonder van ontwikkeling. Maar het waren alletwee de liederen, die van Merifel en Heracor.
No mercy for the wicked.

Leaena keek verrast op toen Tetachan begon te zingen. Dit had ze dus echt niet zien aankomen. Haar mond viel open van verbazing. Ze herkende de liederen en begon spontaan mee te zingen toen het Heracor lied werd ingezet.

"Heracor, ons schild, ons zwaard,
Die ons beschermt, ons bewaart,
Onze vaandels wapp'ren doet,
Staat voor dapperheid en moed.
Eervol overwinnen wij met glorie,
'k Ben met trots een Heracori!"

Ze had het lied al zo vaak gehoord dat ze het kon dromen. Dat was best wel ernstig aangezien ze nog moeite had met haar eigen afdelingslied. Socophonners waren misschien wel wat minder enthousiast met zingen dan de Heracori. Verwachtingsvol keek Leaena Tetachan aan in de hoop nu al de strafpunten ongedaan te maken.

Zes strafpunten, zeg maar zeven. Een onderzoek om te kijken of er een of andere heracori of merifeller was die het Socophonlied kende. Hasse snapte niet waarom iemand een ander afdelingslied zou willen leren, want zo te horen sloegen ze nergens op. Maar als Leaena die van Heracor al kende, was het ongetwijfeld andersom ook wel zo. Helemaal als je in de zesde zat ofzo.

Het landelfje probeerde zoveel mogelijk de liederen in zich op te nemen, maar de woorden verdwenen in een soep van eer en glorie en wijsheid waar ze op den duur zelfs het soocophonlied niet meer uit kon destilleren.

Het zijn maar drie punten, vertelde ze zichzelf. Haar vrienden zouden er wel voor zorgen dat het er niet veel meer werden. En tegelijkertijd was dat ook wat Hasse jaloers maakte op de fauntjes. Zij wisten dingen die zij nog niet wist en ze waren zo zeker van zichzelf! Zelfs hier bij mevrouw Mocha.

"Ik vind ze stom," zei Hasse, die in een soort wanhoop maar overging tot de vlucht naar voren. "Die liederen klinken heel mooi, maar niemand die dat echt gelooft. Ik hoef geen eer een aanzijn en ik beheer ook geen wijsheid. Ik moest gewoon Socophon doen van mijn vader. En die Heracori spelen net zo vals als iedereen. En ik ken ze ook niet."

Zes minpunten! Alleen maar omdat ze het Socophonlied aan het zingen waren. 's Nachts. Bij een andere afdeling. Nu Tom er over nadacht, viel het eigenlijk wel wat mee. Misschien zou mevrouw Meradon zelfs wel zes pluspunten geven omdat ze het zo'n goed idee vond. En als ze de liederen wel kenden, zouden ze helemaal geen minpunten krijgen. En toen ging ze het zingen. Tom beet op zijn lip om niet in lachen uit te barsten. Met een uitgestreken gezicht, probeerde hij zo ernstig mogelijk te kijken bij de zangkunsten van de groene mentor. Wonder boven wonder lukte dat aardig.

En toen zette Leaena het Heracorlied in. Tom hapte naar adem en zong luid mee, een klein beetje minder vals dan Mocha. Hij wist een paar woorden niet, maar dat waren goede momenten om even adem te halen of iets onverstaanbaars te zingen. Het fauntje hoopte maar dat ze niet het héle lied hoefden te zingen, want het was al heel wat dat ze het eerste couplet na konden zingen. Tom keek na het couplet naar Hasse. Het arme meisje zag er uit alsof ze zo in huilen uit zou barsten.

Tom knikte bevestigend bij de woorden van het meisje. Ja, wat zij zei.

Zowaar, daar bleek er eentje toch nog een lied te kennen, en de ander half. Dat waren dan dus vijf strafpunten, en geen zes. Ze maakte één van de punten ongedaan. En toen trok nummer twee haar snoet open.

Ze gaf in ieder geval onmiddellijk toe zelfs haar eigen lied niet te kennen, dus de strafpunten werden weer verhoogd naar zes. Het kind beheerde de wijsheid inderdaad niet, dat zou wat moois zijn.

"De liederen gaan niet over de feitelijke realiteit." Antwoordde ze. "Ze gaan over het streven van de afdelingen. Het socophonlied gaat over het begeren van wijsheid, en over hoe je het krijgt. Het gaat over wat je aan wijsheid hebt, hoewel ik het met je eens ben dat dat niet goed uit de verf komt.
Het heracorlied is bedoeld om de moed van de leerlingen te benadrukken, en gaat zoals alle strijdliederen nu eenmaal over glorie en overwinnen. Maar het gaat ook over het waarom die overwinning eigenlijk nodig is, en over ridderlijke omgangsvormen.
Het merifellied is vooral bedoeld om de merifelafdeling een beetje minder individueel te maken. De samenwerking onderling te benadrukken. Merifeli hebben de neiging alles alleen te willen doen, en het lied leert ze dat dat niet nodig is.
Kortom, de liederen hebben een onderwerp en een doel. Maar ze gebruiken daar woorden voor die je moet leren begrijpen. 'Ik vind ze stom' is geen poging te begrijpen, Hasse. Het is een poging te voorkomen dat je erover na gaat denken. Dat is een onverstandige eigenschap in het algemeen, maar zeker voor een Socophonleerling."
No mercy for the wicked.