Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Dienst en wederdienst  (902 keer gelezen)

Speeldatum: 14 juli 1302 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 jaar geleden »
Het was een koele zomeravond. De zon had de hele dag hoog aan de hemel staan branden en nu het nare ding eindelijk achter de horizon was gezakt, leek de natuur tot leven te komen. Krekels tjirpten, uilen probeerden elkaar op een zijige manier te versieren en hier en daar klonk de ijselijke doodskreet van een stervend dier. En er klonken voetstappen van een vampier. Het was een mager meisje met rode krullen en een porseleinen huid. Haar hoektanden waren net iets te groot voor haar mond en staken onder de rand van haar bovenlip uit. Ze had geknoeid met eten en op haar kin zaten wat spetters bloed en een plukje witte vacht, vermoedelijk van een konijn.

Louise kwam aan bij een kasteel. Hét kasteel van dit land. Misschien werd het ook wel een paleis genoemd. Ze wist het niet zo goed. Het deed er ook niet zo toe. Ze wist dat ze hier moest zijn. Ze had het gezien. Ze deed haar kap over haar hoofd en veegde met de hand van haar rug haar gezicht af. Ze legde de laatste honderd meter af naar de poort.Daar kondigde ze aan dat ze een audiëntie wilde met de koning.
Natuurlijk kon ze ook muren beklimmen en naar binnen sluipen en iedereen boos maken, maar in haar tijd bij de prins had ze wel geleerd dat het soms, heel soms, beter was om je aan de regels te houden. Buiten de regels gaan, maakte dingen spannender, dan kon je jezelf nog de illusie geven dat je leefde, maar slim... Nee, nee, nee.

En waarom wilde ze dan een audiëntie met de koning. Ze grijnsde. "Ik heb al gegeten", vermeldde ze nonchalant. "Doe maar. Maak koning niet boos. Koning wil mij zien. Ik weet zeker." Ze glimlachte zelfverzekerd en wachtte het vervolg af.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #1] : 3 jaar geleden »
Twee landelfen keken naar het vampierenmeisje. Ze zag er niet heel verzorgd uit. Ze stonden voor de dichte poort van het kasteel. Ze waren niet de enige wachters die hier aanwezig waren, maar wel de enigen die op het meisje afliepen. "Werkelijk," zei één van de mannen met een spottende glimlach. Hij was vanzelfsprekend op zijn hoede.

Deze wachters waren beter getraind dan de wachters die bij de stadspoort stonden. Dit waren de elitetroepen van de koning. En vampiers waren onbetrouwbare, onvoorspelbare wezens. "Je ziet er niet bepaald uit als een prinses," zei de andere wachter. Hij gebaarde met zijn hand dat het meisje weer kon vertrekken. "We hebben geen tijd voor schoffies als jij. En nou wegwezen."

Iedereen kon wel zeggen dat hij een afspraak had met de koning.

« [Reactie #2] : 3 jaar geleden »
"Ben geen prinses," zei Louise wat droogjes. "Ben geen schoffie." Dat klonk wat scherper. "Mijn reis was lang, helemaal vanuit Marekka. Kom voor de koning." De blik in haar ogen was van speels in serieus veranderd. "Heb belangrijke boodschap."

Louise kon het niet makkelijk bewijzen dat het zo was. Ze had geen indrukwekkende zegels om te laten zien of ook geen interessante voorspellingen om de wachters nu op dit moment mee versteld te doen staan. "Als koning niet blij en ik fout gezegd, mogen jullie met mij doen wat jullie willen, maar ik moet koning zien." Het was dringend en belangrijk, voor haar in ieder geval.

Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #3] : 3 jaar geleden »
"Wat is hier aan de hand?"

Een luitenant kwam aanlopen. Een van de wachters legde hem kort uit wat het geval was. De luitenant keek de vampier een tijdje zwijgend aan. De man had ervaring met vampieren. Alle vampieren waren monsters, maar de meesten waren wel heel intelligente monsters. En ze deden zelden iets waar ze geen goede reden voor hadden. De man besloot het meisje een kans te geven.

"Goed, je hebt één kans. Vertel mij wat de boodschap voor de koning is. Als ik er van overtuigd ben dat de koning daarin geïnteresseerd is dan kun je binnenkomen. Anders verdwijn je."

En als ze niet wenste te verdwijnen dan zorgden de wachters er wel voor dat ze zou verdwijnen.

« [Reactie #4] : 3 jaar geleden »
Louise maakte een diepe buiging, haar neus hing haast ter hoogte van haar knieën, zo diep. Ze glimlachte naar de luitenant. Dat de man haar een kans gaf, was al heel wat. "Kan het niet u zeggen. Alleen voor oren van de koning." Ze keek er heel ernstig bij. "Ik heb visioen gehad. Zo belangrijk dat ik hierheen loop vanaf Marekka."

De vampier dacht even na over hoe ze kon bewijzen dat haar bewering waar was. Ze begon haar zakken te doorzoeken naar iets wat uit Marekka kwam, maar ze kon niet direct iets vinden. "Ik weet niet hoe ik bewijs kan geven." Een frons verscheen op haar voorhoofd. Ze kon nog tien keer roepen dat het belangrijk was, maar dat zou haar waarschijnlijk niet helpen. "Alsjeblieft?"
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #5] : 3 jaar geleden »
Een visioen. De luitenant keek nogal sceptisch naar het meisje. Was ze eigenlijk al wel oud genoeg om vampier te zijn? De man wist dat er regels waren, hij was geen domme jongen. Nee, hij had zelfs Ypsilon gedaan. Maar daar leerde je niet alles over de wetten en regels van ieder ras. Hij wist echter wel dat er vampiers waren die voorspellende gaven hadden. Hij kende een andere elf die een phaosfee kende die een vampier kende die vampiers had ontmoet die dat konden.

"Wie is je sire, eigenlijk? En waarom ben je helemaal uit Marekka gekomen? Wat gaat jouw de koning van Nascam aan?" De luitenant legde ondertussen telepathisch contact met een andere officier om één van de hofmagiërs te sturen.

« [Reactie #6] : 3 jaar geleden »
Louise haalde haar schouders op. "Sire is weg, al sinds ik gemaakt ben. Ik ben vampier bij Friherre Sven Leijonhufvud, prins in Dosvja." Ze gaf een klein glimlachje. "Ik droomde van koning. Dan moet ik gaan. Droom zegt mij. Stemmen," ze wees naar haar hoofd, "zeggen wat ik doen moet." Ze haalde haar schouders op. "Zo kan ik vinden, weet ik hoe te lopen." De vampier had verder alle tijd, in ieder geval tot de zon weer opkwam. Dus al zijn vragen en achterdocht vond ze niet zo erg. Ze was wel gewend dat men vampiers niet vertrouwde. Nascam leek net nog iets minder enthousiast te zijn met haar ras, maar dat kon haar niet dwars zitten. Zij zou dan wel een beetje extra van hen houden.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #7] : 3 jaar geleden »
Een wat oudere landelf kwam aangelopen in een donkerkleurig gewaad dat netjes was afgewerkt. De kap die hij op had toonde nog net wat grijs haar. Het was één van de hofmagiërs. De luitenant keek van het vampiertje naar de magiër, diep van binnen wel opgelucht dat er magische versterking was. De magiër was blijkbaar al op de hoogte. "Dankuwel luitenant," zei de oude man en gebaarde naar het vampiertje dat ze naar hem toe moest komen.

"Ik zal je meenemen en er voor zorgen dat de koning je zal zien," zei de magiër. De luitenant bleef het tweetal in de gaten houden. Magiërs waren raadselachtige wezens en deze man stond een aardig eindje boven hem, maar de luitenant had al lang geleden geleerd dat ook magiërs kwetsbaar waren. En het zou hem niet gebeuren dat een hofmagiër vermoord werd onder zijn toeziend oog.

"Je zult ongetwijfeld begrijpen dat we geen enkel risico kunnen lopen," ging de oude man verder en de luitenant zag hoe de man een gebaar maakte met zijn hand[1]. De luitenant had geen idee wat er gebeurde. De vampier zou mogelijk merken dat er magie werd gebruikt. De hofmagiër had een wilsmagische verbinding gelegd met het meisje. Zolang ze geen rare dingen deed, zou er verder niets gebeuren. Maar mocht ze iets raars van plan zijn, dan kon hij eenvoudig haar wil overnemen.

"Kom," zei de magiër op een toon waarin doorklonk dat de man al eeuwenlang gewend was gezag te hebben. De man leidde haar de poort door, door de gangen van het kasteel. Ze kwamen bij een lege gang, waar ze een eenvoudige kamer in gingen. De luitenant had twee wachters met het duo meegestuurd. Deze namen plaats in de gang, bij de deur. De magiër sloot de deur en gebaarde naar een tafel met wat stoelen.

"Ze zeggen dat je op bezoek wilt bij de koning. Wat zeggen de stemmen in je hoofd? Wat heb je precies gedroomd? Wat wil je tegen de koning gaan zeggen?" De stem van de man was rustig, maar opmerkelijk krachtig voor zijn leeftijd. Hij keek de vampier doordringend aan, terwijl hij wachtte op haar antwoorden.
 1. (10, 9, 10, 7, 7) -1 aftrek ouderdom. Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #8] : 3 jaar geleden »
Louise boog diep voor de oude landelf, want zij kon ook wel zien dat hij belangrijk was en waarschijnlijk veel invloed had op de gang van zaken. Van magie had ze echter geen kaas gegeten. Dus ze had het in het geheel niet door dat dat op haar werd gebruikt. Ze deed het gebaar wel na voor het geval dat het een speciale begroeting in deze streek was en ze wilde natuurlijk niet onbeleefd zijn.

Het vampiertje liet zich mee leiden door de hofmagiër en negeerde de twee wachters. Ze haalde nog een hand door haar krullen in een zwakke poging ze een beetje te fatsoeneren, maar waarschijnlijk had ze een bad en een kapster met veel geduld nodig om er weer mooi uit te kunnen zien.

Louise nam plaats aan de tafel en ze staarde naar de man. "Kan niet zeggen tegen u. Straks zegt u het tegen de koning en sluit u mij op. Pikt u wat ik zeggen wil." Ze trommelde met haar vingers op de tafel. "Het is heel belangrijk, denk ik."  Ze haalde haar schouders op. "Maar ik weet het niet." Het getik was over gegaan in het wrijven over de tafel. "Ik zie steeds de koning voor me... zijn naam... zijn land... en dan zie ik beelden en een stem....die spreekt... elke nacht opnieuw opnieuw opnieuw. Nu ik hier ben.... het wordt sterker.... stem gonst in mijn hoofd, knalt uit mijn kop. Ik moet het aan hem zeggen...ik moet... het duwt me en houdt niet op. Ik móet koning spreken." Ze keek op en de blik in haar ogen was haast smekend te noemen.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #9] : 3 jaar geleden »
Er was reuring in het kasteel. Everhard merkte het op. Twee hofmagiërs waren druk in de weer. De koning stond op nadat hij met zijn zegelring een koninklijk decreet had bezegeld. De klerk nam het document haastig weg, terwijl Everhard de gang opliep. Hij merkte niet eens meer de wachters op die zich subtiel verplaatsten om hem te kunnen beschermen wanneer dat nodig was. Ze waren goed opgeleid, Everhard had zelden last van hen en ze waren nog eens discreet ook. Geen onbelangrijke eigenschap als je allerlei details van het privéleven van de koning zag.

Niet veel later was Everhard op de hoogte van wat er aan de hand was. Er was een vampierenmeisje binnengebracht. Of gekomen, dat was hem niet helemaal duidelijk. En ze wilde hem spreken, omdat ze visioenen had gehad. Everhard grinnikte. Hij hoorde dat het plan was dat de ene magiër een illusie van de koning over zijn eigen lichaam heen zou leggen. "Toon eens," zei Everhard en de magiër concentreerde zich. Het duurde vrij lang, maar toen keek Everhard ineens tegen zichzelf aan.

"Ha," zei Everhard en hij liep een rondje om de magiër heen. De achterkant was een beetje vreemd[1] maar verder zag het er geloofwaardig uit. "Bij Vanas, Ulloïn, jij mag voortaan mooi mijn raadsvergaderingen bijwonen." De man wist wel wat van magie, maar hij was zelf totaal niet bedreven in illusionisme.

"Laat me die profetes maar eens zien," zei Everhard plotseling. Hij had een gruwelijk saaie dag gehad en hij wilde wel eens een vampierenprofetesje zien. Daarbij wilde Everhard wel weten wat een vampier hier deed. Hij was toch vrij duidelijk in zijn beleid: vampieren waren niet gewenst in Nascam.

De magiër liet zijn illusie verdwijnen en protesteerde. Te gevaarlijk. Ze konden niet het risico lopen. Vampieren waren onvoorspelbare wezens. Het meisje kon al vele eeuwen oud zijn. Nee, de koning mocht niet zijn leven op het spel zetten voor zoiets onbenulligs. Everhard hoorde het allemaal aan en schudde toen zijn hoofd. "Vampieren zijn gewoon gevoelig voor magie toch? Ik heb de beste magiërs uit het land aan dit hof verzameld, ik vertrouw erop dat jullie mij wel kunnen beschermen tegen één vampier." En mocht de vampier wel iets proberen..

Well, burn it with fire, zoals de mensen in zijn land zeiden. Zo gebeurde het dat na een tijd de deur van de kamer openging waar Louise zat. Er kwamen eerst twee mannen binnen die er net zo uitzagen als de magiër die al aanwezig was. Ze gingen allebei in een hoek van de kamer staan. Toen kwam er een man binnen die duidelijk boven iedereen stond. Everhard keek het meisje onderzoekend aan. De twee magiërs in de hoek hadden een onzichtbaar schild over de koning heen gelegd en dit verbonden met elementaire magie.

De wachters op de gang hadden de opdracht gekregen niet te dichtbij te komen, aangezien contact met het schild een vurig gevolg zou hebben. Everhard wachtte even en concludeerde toen droog: "Ik ben er."
 1. D100: 18

« [Reactie #10] : 3 jaar geleden »
Louise sprong op. Er was een hele delegatie nieuwe mannen die binnenkwam en niet in de minste plaats... de koning. Ze herkende hem vanuit haar dromen. Ze had hem niet eerder ontmoet en ook geen afbeeldingen van hem gezien, maar ze wist dat dit de koning was. Ze wist dat hij het echt was en dat het geen namaak-koning was. Ze voelde het.

Het breekbaar uitziende meisje maakte een diepe buiging voor de man en staarde een tijdje naar hem. Ze bekeek hem van top tot teen en weer terug en daarna glimlachte ze breeduit, de puntjes van haar hoektanden werden extra zichtbaar. Ze deed een paar stapjes dichter naar hem toe en kneep  zichzelf in haar arm alsof ze moest controleren of het wel echt was.

"Ohhh, de koning, de echte koning." Ze maakte een sprongetje en klapte triomfantelijk in haar handen. Daarna zakte ze als een kaartenhuis in elkaar en klonk er een doffe bons door de kamer. De spieren van de vampier begonnen samen te trekken. Louises ogen waren wijd open gesperd en rolden zich naar achteren, waardoor nog enkel oogwit zichtbaar was.

" Géén zoon is één zoon. Eén zoon ziet de vijand! Haat kruipt, moord sijpelt. Verban allen aan wiens trouw je twijfelt."

En toen was Louise stil. Ze lag ook nog even stil. Ze leek ver weg te zijn, alsof ze nog in een andere staat van denken was.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll
« Laatst bewerkt op: 3 jaar geleden door Louise Sangre »

« [Reactie #11] : 3 jaar geleden »
De koning keek toe hoe het meisje opstond en zich naar hem toe bewoog. Everhard gaf geen krimp en vertrouwde op zijn magiërs. Ze hadden hem verzekerd van de werking van het schild. Maar toen het meisje haar hoektanden ontblootte en zich bijzonder begon te gedragen, voelde Everhard zich toch niet heel erg op zijn gemak. De breekbaarheid van het meisje, in combinatie met de dode staat van haar lichaam zorgde voor een surrealistische situatie.

En toen viel ze. Everhard luisterde aandacht. Was dit magie? Misschien was het wel de vallende ziekte of een andere geesteskwaal. Eén zoon was geen zoon. En die zoon zag de vijand. Haat kroop en woede sijpelde. En hij moest iedereen verbannen aan wiens trouw hij twijfelde. Everhard glimlachte even. Dat zou een stille bedoening worden in Nascam.

Terwijl het meisje bij zat te komen, dacht Everhard na over wat ze had gezegd. De zoon die geen zoon was, dat kon Gideon zijn. En Gideon zag de vijand. Was de jongen een ziener? Nee, hoogstwaarschijnlijk was zelfs deze vampier geen ziener. Haat sijpelde en moord kroop. Haatte Gideon hem? Probeerde hij hem te vermoorden? Nee, dat zou wel wat meevallen. Hij had de knul een leven gegeven. Toen het meisje weer wat helderder leek, zei Everhard:

"Wat bedoel je daarmee? Een zoon is geen zoon, wie bedoel je daarmee? En wie is de vijand die die zoon ziet?"

« [Reactie #12] : 3 jaar geleden »
De wereld zoemde, geluiden klonken in de verte. Beelden vervormden zich in alle richtingen en kronkelden op de meest obscure wijzen. Kleuren liepen in elkaar over en Louise voelde zich alsof ze oneindig veel rondjes had gedraaid.

De stroom van sensaties ebde langzaam weg. De stem van de koning kwam van ver. Het meisje duwde zich overeind, maar kukelde vrijwel meteen weer om. Haar spieren spanden zich en ze verdraaide in wat onnatuurlijke houdingen. Men zou kunnen twijfelen of ze haar rug niet zou breken, maar het misselijkmakende geknap bleef uit.

Uiteindelijk rolde ze zich op haar rug en toen keek ze Everhard recht aan. "Bastaard", fluisterde ze. "Nachtelf met landelfbloed", zei ze. "Kat in nood."
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #13] : 3 jaar geleden »
Everhard keek peinzend voor zich uit, na de woorden van de vampier. Hij negeerde het meisje verder. De bastaard, een nachtelfkruisling. Dat moest er een van het Arcanaux-gebroed zijn. Maar was dit de zoon die geen zoon was? Of was het de vijand die door de zoon gezien werd? Had Gideon iemand van het gevluchte koningshuis gezien? Of had er eentje het overleefd en zag die de vijand om samen te werken tegen Everhard.

Zo veel vragen, zo weinig antwoorden. De landelf draaide zich om en wandelde weg. Zijn magiërs zouden wel zorgen dat het meisje opgesloten bleef. De koning ging naar zijn vertrekken en plofte daar neer. Hij gebaarde dat hij alleen gelaten wilde worden en dacht vervolgens in stilte na over wat er was gebeurd. Wat kon het betekenen en had het iets te betekenen? Er waren zo veel mogelijkheden. Die nacht verscheen er weer een magiër in de ruimte waar Louise zat.

"De koning bedankt je voor je diensten. Ik zal je naar buiten geleiden, waar je je weg kunt vervolgen."

« [Reactie #14] : 3 jaar geleden »
Louise verzette zich niet toen ze verder opgesloten bleef. Ze was aan het bijkomen van haar visioen en zolang ze geen honger had, was ze best een gemakkelijk persoon. Ze zat haar tijd uit, dutte wat weg in een dagdroom. Bij het minste afwijkende geluid was ze wel direct alert.

Ze keek dus ook met grote heldere ogen naar de magiër die bij haar in de ruimte verscheen. "Ik blijf", zei ze stellig. Ze had op zijn minst een beloning verdiend, vond ze. In de vorm van voedsel of nieuwe kleding. En ze was hier nog niet klaar. Ze kon niet weg. "Wil jij voor mij aan koningen vragen of ik blijven kan? Ik zal braaf zijn. Ik zal alle visioenen zeggen. In ruil voor dak en eten. Misschien beetje stof voor kleding. Geen geld."
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #15] : 3 jaar geleden »
De magiër was verbaasd, iets wat hem aan te zien was. Begreep ze niet dat dit wellicht haar enige kans op vrijheid was? Ze had kennis en als de koning die kennis gevaarlijk genoeg vond, zou hij haar zonder problemen laten doden. De man knikte even en verdween toen. Hij vervoegde zich bij zijn vorst en vertelde hem wat er was voorgevallen. Everhard humde en liet vrouwe Akesthes halen. Het was een van zijn adviseurs, een oudere vrouw die er breekbaarder uitzag dan ze was. Het was een vrouw met connecties en een vrouw met informatie.

"Ze wil hier blijven," deelde Everhard haar mee. "Ze wil onderdak en voedsel en ze wil visioenen delen." Het oorspronkelijke plan was om het vampierenmeisje te laten volgen door een vampier die vrouwe Akesthes diende, om zo er achter te komen wie het meisje had gestuurd.

"Ze is een risico," antwoordde de vrouw. Ze nam niet de moeite hem bij zijn titel aan te spreken. Dat deed ze eigenlijk nooit, iets waar Everhard zich maar bij neergelegd had. "Als ze dood is, is ze ongevaarlijk. Het alternatief is om haar opgesloten te houden en alle contact in bijzijn van een magiër of andere vampier plaats te laten vinden."

Everhard zuchtte. "Dus je vindt dat ik haar moet doden? Prima."

"Nou, dat zou ik niet willen zeggen. Laat haar leven, zie of ze vaker visioenen heeft en laat mij weten wat ze heeft gezegd. Dan kan ik nagaan of er iets nuttigs tussen zit. En als ze niets zinnigs uitbrengt, kunt u haar altijd nog doden."

De koning dacht even na. Hij had liever geen vampier in zijn kasteel. Everhard wist dat er af en toe vampieren kwamen, maar die waren veelal op bezoek bij vrouwe Akesthes. Dit was een ander geval. Maar hoeveel kwaad kon ze doen als ze in een cel zat? "Goed, deel haar maar mee dat ze kan blijven waar ze is en dat ze voeding zal krijgen. Geef haar maar dierenbloed en oude dieren." Hij keek naar de magiër. "Kun je er niet iets indoen waardoor ze zwakker wordt?"

En zo gebeurde het dat de magiër een tijd later weer verscheen, met een oud konijn bij zich. "Je mag voorlopig blijven, maar je zult de eerste tijd hier doorbrengen. Als je iets wilt zeggen of hebben, kun je op de deur bonzen."

« [Reactie #16] : 3 jaar geleden »
Louise keek de man aan en glimlachte. "Heel vriendelijk, dankuwel." Ze pakte het oude konijn van hem aan en tilde het beest op totdat ze het recht in zijn zwarte kraaloogjes kon aankijken. "Jou noem ik Sir Lancecarrot." Daarna pakte ze het in haar armen en drukte ze de zachte, maar ietwat stugge vacht, tegen zich aan. "Ik wil graag nog iets eten." Ze glimlachte flauwtjes en wandelde met het konijn naar een hoek van haar cel, waar ze zo comfortabel mogelijk plaatsnam tegen de muur.

Zittend kriebelde ze het konijn tussen zijn oren. Waarschijnlijk zou het beestje uiteindelijk wel voer worden, zeker als ze niets anders kreeg, maar tot dusver was hij wel goed gezelschap en zou het helpen bij de verveling van het opgesloten zitten. "Oh! En ik wil een lei." Om te schrijven of te tekenen.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll