Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De besneeuwde wolf en de prinses  (593 keer gelezen)

Speeldatum: De eerste nieuwe maan van 1302

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
Levi liep laat op de middag het Bumetrel terrein weer op. Zijn laarzen zaten onder de modder en natte sneeuw en zijn haar zat nog in de war door de wind en er zaten zelfs nog een paar strootjes hooi in van zijn ochtend werken op de boerderij. Zijn uitstapje had minder tijd opgenomen dan hij had verwacht, zelfs met de kleine omwegen van de heenweg, en hij had nog de hele avond en nacht voor hij die volgende ochtend om 4 uur weer wacht had. Genoeg tijd dus om Aymee op de zoeken en haar van zijn dag te vertellen.

De jongeman liep alleen even langs zijn slaapzaal om zijn tas en zware mantel daar te laten, voor hij naar Aymees vertrekken ging. Zijn laarzen werden zo goed als het ging schoongeveegd op het besneeuwde grasveld, maar meer tijd werd er niet aan besteed. Zo stond hij nog geen kwartier na zijn aankomst in de kelders en klopte op de juiste deur. Als Aymee nog aan het werk was, dan was haar huisgenootje misschien wel thuis en die wist hem vast te vertellen waar ze dan wel was.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Aymee was in haar kamer. Ze had een tijdje terug een dienst van Kim overgenomen om haar vriendin te redden van de schande van een zuigzoen in de nek. Vandaag was het Kims beurt om een middagdienst van Aymee over te nemen, want de kruislinge kon zich geen seconde meer concentreren. Ze was zo gespannen over welk nieuws Levi terug zou brengen. Ze hield zich wel bezig door het opruimen en schoonmaken van de kamer, het stoppen van sokken en het oefenen van een paar letters, maar bij elk geluidje was ze alweer afgeleid en keek ze hoopvol naar de deur.

Ook nu.. er klonk een klop. Was het een klop op haar deur? Dit keer was het wel heel dichtbij. Ze sprong overeind van haar bed en keek niet eens waar ze haar sok neergooide. De deur ging open en een hoopvol gezichtje keek om de hoek en al snel veranderde het in een brede grijns, gevolgd door wat gespannen afwachting. "Levi!" Aan zijn hand trok ze hem naar binnen. "En?" Hij leefde in ieder geval nog. Dus dat deel was goed gegaan.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Levi liet zich naar binnen trekken en genoot vol overgave van Aymees zenuwachtige uitdrukking. "En? Krijg ik geen eens een welkom-terug-kus?" Hij eiste een moment later zijn begroetingskus echter al op, geheel liefdevol natuurlijk, en sloot het meisje in zijn armen. De kus afbrekend, sneller dan hij had gewild wegens de kruislinges afwachtingsvolle ogen, bracht hij haar mee naar Aymees bed. Daar ging hij zitten en trok zijn vriendinnetje op zijn schoot. De deur was uiteraard keurig op een kier open gebleven.

"Wat wil je als eerste weten?" vroeg hij. De weerwolf speelde ondertussen wat met een lok van haar haren en snoof met een glimlach haar geur op. Hoe hij zijn best ook deed, haar echte geur zou het altijd winnen van zijn herinnering.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Een welkom-terug kus? Levi, maar ik weet nog niet eens w-" Haar zin kon ze niet afmaken omdat hij zijn kus al opeiste. Ze knipperde even met haar ogen en liet het haar toen gewoon overkomen. Uiteraard liep ze mee naar het bed en liet ze zich op schoot trekken. Ze keek even naar de deur en bloosde. "Levi.. Als iemand ons zo ziet... op bed.. op schoot..." Ze keek een beetje verlegen. Dit was wel een beetje voortvarend van ze.

"Wat zei mijn vader? Vonden ze je aardig? En wat vind jij van hen?" Ze had zoveel vragen en Levi leidde haar alleen maar af. "Vindt hij ... mogen we nog met elkaar omgaan?" Daarom was het ook helemaal geen goed idee dat ze nu op schoot zat. Stel nu dat het niet mocht? Dan zat ze diep in de problemen. Oh! Ze hield het niet meer!

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
"Hmm, okee dan. Ik heb je gewoon gemist." Een hele dag was natuurlijk niet zo ontzettend lang, maar zoveel afstand tussen hem en zijn vriendinnetje had de weerwolf niet zo fijn gevonden. Hij klopte naast zich op het bed en liet zijn meisje van zijn schoot af gaan. Zo kon hij haar natuurlijk wel beter aankijken, wat ook zijn voordelen had.

"Ten eerste: Ja, we mogen met elkaar om blijven gaan. Dus doe niet zo ontzettend zenuwachtig." Zijn brede glimlach haalde het grootste deel van zijn ernst weg, en hij veegde liefdevol over haar wang. "Verder ben ik goedgekeurd hoor. En zij ook." Hij keek Aymee diep in de ogen aan. Goed met woorden was hij niet, dus hij wist niet goed hoe hij haar gerust moest stellen. Hij probeerde het met een zelfverzekerde glimlach en de woorden die hij al gezegd had. Dat deed hem denken... "Aymee? Je weet dat ik van je houd hè?"

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
"Goed, ik doe niet meer zenuwachtig!" Maar haar hele uitstraling en stem verraadde wel dat ze dat misschien wel graag wilde, maar dat dat nog niet zo goed lukte. Maar Levi was dus goedgekeurd en zij ook. Zou hij ook hebben gedurfd om om haar hand te vragen? Dat ging ze hem natuurlijk niet hardop vragen, want dan leek het haast alsof zij hem indirect ten huwelijk vroeg en dat zou gek zijn, maar ze wilde het wel weten. Ze gaf zichzelf mentaal een zetje. Natuurlijk had hij dat nog niet gevraagd. Hij kende haar ouders pas net en zij ging nu ook weer niet super lang al met elkaar om en ze leefde toch niet in een sprookje.

Toen werden haar ogen groot. Ze keek Levi aan en de hoopvolle zenuwen bleven al was de insteek nu iets positiever dan zojuist. "Euh, ja, dat weet ik." Ze glimlachte. "Ik hou ook van jou." Haar hart bonsde van anticipatie en ze was heel erg benieuwd waar Levi nu naartoe ging met deze vraag.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Levi glimlachte breed. "Ik bedacht me dat ik je dat eigenlijk niet vaak genoeg vertel. En je verdient het om het elke dag te horen, want ik hou heel veel van je." De weerwolf ontspande zich na deze woorden en leunde met zijn rug tegen de muur aan.

"Je ouders waren heel aardig," begon hij te vertellen. "Je zus deed de deur open, en ze waren gelijk heel hartelijk. Vooral je moeder mag mij volgens mij. Je vader vindt het nog een beetje... spannend denk ik. Hij houdt veel van je, en ik snap wel dat het moeilijk is om je dochter zomaar met een of andere man om te laten gaan, een weerwolf nog wel, als je hem helemaal niet kent. Hij stelde ook veel vragen, over mijn inkomsten en toekomstplannen en dat soort dingen." Hier zweeg de jongeman even, en besloot een deel van het verhaal nog maar achterwege te laten. Een beetje gezonde spanning was voor Aymee wel goed. Bovendien wilde hij zeker zijn dat hij voor haar kon zorgen. Loze beloftes had niemand iets aan, maar hij had er alle vertrouwen in.
"Maar je vader heeft in ieder geval ingestemd met ons samenzijn. Al wil hij wel dat we nog eens een keer samen langs gaan. Verder heb ik de rest van de ochtend geholpen met het werk rond de boerderij." Hij haalde een hand door zijn donkere bos haar en plukte en een strootje uit. "Vandaar mijn gehavende staat, maar ik wilde jou zo snel mogelijk spreken. Als ik had geweten dat je zo zenuwachtig was, was ik gelijk terug gekomen."

Levi keek zijn vriendinnetje terwijl hij sprak onderzoekend aan. Hoe zou ze reageren? Was ze wel blij?

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Natuurlijk was ze blij, maar ze was wel stiekem een heel klein ietsie-pietsie teleurgesteld. Ze had gedacht dat hij haar nu de grote vraag zou stellen, dat hij haar nu officieel ten huwelijk zou vragen, maar ze glimlachte en zei er niets van. Ze genoot gewoon van de andere lieve en leuke dingen die hij zei.

Aymee grinnikte even. "Ze hebben je zelfs laten werken. Arme schat. En je moest al zo'n eind lopen." Ze keek hem een beetje beschaamd aan. "Sorry, ik kom echt niet uit een rijke familie en .." Nouja, hij zou vast ook al gehoord hebben dat ze geen bruidsschat had en dat het beetje geld dat ze hadden voor haar zuster was. Voorlopig leek het er niet in te zitten dat die ging trouwen. "Maar ik wist wel dat ze het goed zouden vinden. Hoe konden ze jou nou niet geweldig vinden?!" Zekeekopgelucht en glimlachte nu een stuk meer ontspannen.

"Hoe vond je het daar? Wat vind je van de plek waar ik ben opgegroeid? Hebben ze nog de groetjes gedaan of iets gezegd?" Stiekem miste ze haar familie best wel, maar wie deed dat niet? "Mis jij je roedel? Heb je wel eens heimwee?" Vandaag was zo'n dag dat haar hoofd overliep van de vragen.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
"Natuurlijk Aymee, maak je geen zorgen. Een beetje werk is wel goed voor mij en ik ben blij om je ouders een handje te helpen." Levi keek zijn vriendinnetje met een geruststellende glimlach lichtelijk verlangend aan. Het was dat ze het niet wilde, of hij had het meisje weer dichterbij getrokken. Als weerwolf was zijn zelfbeheersing uiteraard uitstekend.

De jongeman grinnikte bij de adorerende woorden. "Geweldig? Niet gewoon woest aantrekkelijk? Of een overgroeide knuffelige puppy?" Wat een prachtig en slim meisje als Aymee in hem zag, was hem wel eens een raadsel. Bij Olki, wat had hij een geluk!

"Ik vind het... knus. Ik moet toegeven dat ik eigenlijk een beetje jaloers op je ben. Twee ouders, die allebei zo van je houden, het moet geweldig zijn." Niet dat hij daar nu nog behoefte aan had, maar in zijn jeugd had hij dat wel gemist. "En ja, ik mis mijn roedel wel eens, maar ik ben ook wel gewend om hier te zijn. Ik heb hier immers eerder zes jaar op school gezeten. En ik heb jou hier, dat helpt ook."

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Aymee lachte. "Een overgroeide puppy? Hihi. Nou knuffelig ben je wel, maar hopelijk alleen bij mij. Voor anderen ben je vast minder lief?" Zeker tegen andere meisjes? Ze ging er niet naar vragen. Jaloers zijn werd niet een aantrekkelijke eigenschap gevonden, al was ze het soms stiekem wel een beetje. Levi kwam natuurlijk veel meisjes tegen en hij was charmant en kon ongetwijfeld met iedereen een praatje aanknopen. Hier op school waren dan ook nog eens elfen en sirenen en nimfen en misschien beweerde Levi wel anders, maar Aymee wist gewoon dat ze daar niet aan kon tippen qua schoonheid. Voor een mens was ze knap, maar voor een myrofas was ze gewoontjes en wellicht zelfs wat ondermaats. "En woest en aantrekkelijk ben je zeker, maar je mag niet vissen naar complimentjes, stouterd." Ze gaf hem een tikje op zijn neus.

"Jaloers? Had jij geen? Ik dacht dat je vast twee ouders had in je roedel?" Ze bedacht zich opeens dat ze eigenlijk nooit gevraagd had hoe zijn gezin in elkaar stak. Het was zo normaal geweest dat iedereen gewoon twee ouders en een fijn thuis zou hebben. "Moeten ik bij je roedel trouwens niet ook om goedkeuring vragen? Of jij? Of hoe werkt dat?" Hier had ze stiekem niet zoveel kaas van gegeten. Ze wist niet wat de norm was bij weerwolven. Bij mensen wist ze dat de jongen dan ook van zijn eigen ouders toestemming nodig had en van de ouders van het meisje. Of dat er gewoon een huwelijk werd geregeld en dan hadden de kinderen het maar te accepteren. Ze bofte maar dat zij zelf iemand gevonden had. Haar zuster zou vast uitgehuwelijkt moeten worden, want die was noch knap noch lieflijk.

Dat Levi haar een beetje als thuis ervoer, maakte haar wel aan het blozen. Het was eigenlijk ontzettend lief wat hij daar zei. Ze wist niet goed wat ze erop moest zeggen, maar hij kreeg er wel een zoentje op zijn wang door.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aymee Meunier »

Levi had de degelijkheid om lichtelijk beschaamd te kijken, maar zo heel erg geslaagd was de poging niet. "Voor anderen ben ik natuurlijk ongenadig en super gemeen. Vooral voor die leerlingen hier, die lust ik rauw." Hij grinnikte duister. Als wachter kwam er altijd meer gevaar van binnen de school dan van buiten, en hij kon er wel van genieten als hij een van die schoffies een lesje mocht leren.

"Hmm... Mijn alfa is een soort vader figuur voor mij. En zijn vrouw wel een beetje mijn moeder maar het niet... gewoon niet zoals jij het hebt. Ik heb pas vanaf mijn vijfde bij de roedel gewoond en dan is de ouder-kind binding anders. Door de onafhankelijkheid van het kind zal hij zijn ouders minder nodig hebben, en zal de binding dus ook minder sterk zijn." Hij merkte dat hij spontaan wat wetenschappelijker begon te praten om meer afstand te creëren tussen hem en dat kind. "In ieder geval, zoiets dus." Hij lachte een beetje schaapachtig.

"En ik heb mijn alfa gehopt over jou. Hij vind het geen probleem, hij is juist blij voor ons dat het ook zo kan. Zijn eigen vrouw is ook vrijwillig- zovan... eh." Levi haakte twijfelend af toen hij zich Aymees angst om weggeroofd te worden herinnerde. Hij had er toen om gelachen, maar het was binnen zijn ras zeker een mogelijkheid, soms zelfs een verplichting om te doen. Niet veel mensen wilden vrijwillig in een monster veranderen, maar het ras moest voorbestaan. "Bij hem komen wonen," maakte hij toch zijn zin af.

Aymee knikte. Ze dacht wel dat ze het begreep. Hij was een soort weeskind geweest en hij was later door adoptieouders als het ware opgenomen in deze roedel. Dat was toch anders dan wanneer je ouders van je eigen vlees en bloed had. Ze aaide zijn hals en glimlachte. "Op een dag zul jij je eigen liefdevolle gezinnetje hebben met je eigen lieve kindjes, die dan misschien iets minder snel zelfstandig zijn." Het meisje sloeg haar armen om zijn hals en streek met haar neus langs zijn wang.

De kruislinge bracht haar mond vlakbij zijn oor en fluisterde. "Ik kom ook wel vrijwillig bij jou wonen hoor, als de tijd daar is. Weerwolven veranderen hun vrouwen toch niet?" Die ontvoerden enkel hun vrouwen. Ze zou zelf nooit een weerwolf willen worden en eigenlijk zou ze ook niet willen dat haar kinderen weerwolven werden, maar dat was een discussie voor later. Het was maar goed dat Levi haar gedachten niet kon lezen. Ze zou hem nog bang maken met haar wens om moeder te worden en een mooi groot gezin met allerlei zonen en dochters te krijgen. Bij haar in het dorp was een gezin geweest met wel tien kinderen! Daar was het altijd druk en gezellig. Zoiets leek Aymee ook wel wat, al waren tien kinderen misschien een beetje veel. Dan had ze er liever vijf.

Levi genoot vol overgave van de liefkozingen van de kruislinge en liet op zijn beurt een hand over haar wang en hals glijden. Hij humde instemmend bij haar woorden. Kinderen leken hem nog iets voor later, heel veel later zelfs, maar om ooit een gezinnetje te stichten was zeker een van zijn toekomst plannen.

De wachter kreeg een grijns van oor tot oor bij Aymees volgende woorden. "Aymee, oh lieve Aymee, als je eens wist hoe gelukkig ik met jou ben," fluisterde hij voor hij haar een voorzichtig kusje gaf. Ergens tijdens de kus verloor hij echter ergens zijn voorzichtigheid en met een hand tegen haar onderrug gedrukt en met de ander leunend op het bed, drukte hij zijn tong tussen haar lippen en begon haar serieuzer te zoenen, vol overgave en passie zoals hij haar nog nooit gezoend had.

Verschrikt brak de weerwolf een geweldig moment later de kus af en sprong zo'n beetje van het bed af. "Bij Olki!" was zijn eerste reactie en hij keek Aymee met een lichtelijk verwonderlijke blik aan, voor hij weer eens schaapachtig begon te lachen. "Laten we maar een wandeling maken, voordat ik nog meer ongepaste dingen bedenk."

Aymee liet zich meevoeren in de passievolle kus van Levi. Elke keer als ze dacht dat ze wel gewend was aan bepaalde zaken, wist hij het weer net zo een stapje verder te zetten dat ze veranderde in een blozend onnozel gansje met knikkende knieën. Zou hij haar niet saai vinden dat ze elke keer maar een beetje van slag was als hij iets romantisch ondernam?

"Wat vind je dan het leukste aan mij?," vroeg ze nieuwsgierig toen ze weer in de gelegenheid was om te praten? Zoveel spannende dingen deden ze niet. Nuja, het was dan anders spannend. Dit was sensueel spannend, maar niet avontuurlijk spannend en dat laatste zou ze wel vaker willen doen. Ze wiebelde een beetje op zijn schoot. Natuurlijk wilde ze niet dat Levi meer ongepaste dingen bedacht, maar ergens was ze ook wel een beetje nieuwsgierig.

"Waar wil je heen wandelen? Het bloementerras of door de tuinen? Of we kunnen diertjes kijken bij de stallen? Mits we zorgen dat meneer Gnarl ons niet ziet? Of weet jij nog een ander leuk plekje? We kunnen ook op verkenningstocht gaan door de kelders?" Dat laatste was wel eng, maar met Levi erbij durfde ze dat wel, dacht ze.

"Wat ik het leukste aan jou vind... Dat is lastig. Het aller-allerleukste?" Levi zweeg een moment en keek haar onderzoekend aan. "De manier waarop je me altijd weer weet te verrassen. Hoe veel je weet, en hoe slim je bent hoewel je dat altijd ontkent. En je enthousiasme. En hoe ik nog steeds niet weet welke kleur je haar nou eigenlijk heeft." Hij liet een losse pluk door zijn handen glijden en stopte hem toen achter haar oor.

"Nou dan tijger, laten we op verkenningstocht gaan. Waar wil je het allerliefst heen?" De weerwolf liet het meisje van zijn schoot klimmen en pakte toen ze opgestaan waren haar hand.

Aymee bloosde en grinnikte tegelijk. Ze wilde wel de antwoorden, maar wist dan ook weer niet goed hoe ze erop moest reageren. Levi zei dingen waar ze het niet helemaal mee eens was. Zo slim was ze heus niet en ze had ook geen idee hoe ze hem dan steeds verrastte. Voor haar idee was het meeste wat ze deed heel voorspelbaar, maar ze had geen zin om hem tegen te spreken en dit lieve moment te verpesten. "Mijn moeder zegt dat het de kleur heeft van kastanjes in de herfst." De gedachte bracht een brede glimlach op haar gezicht. Het deed herinneringen opkomen van dagen dat ze samen op zoek waren naar een kastanje die er precies zo uitzag als haar haren en ook een voor haar moeders haren. Die tint was net anders, maar dat was net zo bij de meeste kastanjes.

Aymee stond op van Levi's schoot. "Ik wil verder dan ik ooit geweest ben in de kelders. Weet jij waar de gevangenis is? En of hij bestaat? Want daar heb ik allemaal spannende verhalen over gehoord." Ze sprak nu wel dapperder dan ze zich voelde, want eigenlijk was dit wel een beetje eng. "Maar dan moet je wel mijn hand vasthouden hoor." Ze zette even grote ogen op. Ze versprak zich nog bijna! "Anders raak ik je straks kwijt in het donker."

"Kastanjes..." Voor een moment overweeg de kleurenblinde weerwolf die optie. Nu hadden alle kastanjes bijna dezelfde kleur voor hem, maar hij kon zich nog vaag een tijd herinneren toen bomen bruin waren en blaadjes groen. In die tijd hadden kastanjes kleur gehad, prachtige bruine tinten. Aymee voorstellen met zulk prachtig haar, dat bracht een glimlach op zijn gezicht. "Ja, daar ben ik wel tevreden mee."

"Ik weet wel waar de kerkers zijn. Wachter, he? En ex-heracori." Dat laatste zei waarschijnlijk meer dan het eerste. De weerwolf grijnsde zijn tanden bloot. "Weet je zeker dat je wel durft? Ik heb gehoord dat de oude Vladistov daar soms ronddwaalt. En dat er myrofas met geesten nog gekker dan Mairtín en Mocha opgesloten zitten."
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Levi Semaris Chraegh »

Aymee begon te lachen. "Ja? Wel tevreden? Draagt mijn haar je goedkeuring?" Ze had een brede lach op haar gezicht en besloot dat Levi nog een kus op zijn wang verdiende, maar hij wist haar te verwarren door zijn enge verhalen over de kelders en dus bereikte de kus nooit zijn eindbestemming.

"Wie is de oude Vladistov?" Ze had geen idee, maar het klonk angstaanjagend. "En nog gekker dan die twee nachtelfen?" Ze rilde. Dat betekende dan voor haar vast niet veel goeds. "Maar jij kan me toch wel beschermen?" Met Levi bij haar en veilig aan zijn hand zou ze het wel durven, dacht ze.

"Dat is een stokoude vampier, die in de kerkers woont, echt volledig krankzinnig. Hij is ook wel eens in de verboden vleugel gespot, en op de boekenkasten van de bibliotheek." De weerwolf lachte ondeugend naar zijn vriendinnetje en met haar hand stevig in de zijne leidde hij haar de kamer uit. Hij voelde zich weer de echte Heracori.

Bij haar laatste woorden rechtte de jongeman zijn niet al te brede schouders en zoog onbewust een hap adem naar binnen. "Natuurlijk kan ik jou beschermen, gekkie. Ik kan wel een grote boze wolf zijn als ik wil hoor, maar jij zorgt er op een of andere manier voor dat ik steeds op mijn rug draai voor de kans op een aai over mijn buik. Dan gaat dat hele grote-boze-wolf gedoe natuurlijk gelijk naar de k- eh... soep."

Aymee grinnikte. "Haha, je beschrijft jezelf nu als een puppy! Ik wil je best over je buik aaien hoor! Maar dan moet je wel kwispelen en schattig kijken." Het idee alleen al maakte dat ze harder moest lachen.

"Maar kom! Gaan we dan? Voordat ik van gedachten verander?" Ze had geen idee hoelang haar vlaag van dapperheid zou duren en het zou zonde zijn als het alweer voorbij was, voordat ze überhaupt aan het avontuur begonnen waren.

De kruislinge pakte de hand van de weerwolf en trok hem mee de gang in. Ondertussen vroeg ze zich af of zijzelf niet krankzinnig was geworden.