Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het mooie Oikilan?  (843 keer gelezen)

Speeldatum: Enkele dagen na De Verhuizing

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
De middag begon zo mooi. Nadat de echtelieden zich dagenlang een slag in de rondte hadden gewerkt om het leven rondom de verhuizing van Bumetrel op rolletjes te laten verlopen was er eindelijk wat tijd voor ontspanning. De wachters deden wat ze moesten doen, het overige personeel deed dat ook en er waren geen acute problemen die de aandacht vereisten. En dus had Stevanof aan zijn vrouw voorgesteld om Oikilan in te gaan. Ze waren er wel eens geweest, maar altijd omdat ze bepaalde zaken moesten aanschaffen of een afspraak met iemand hadden. Meestal was er geen tijd geweest om voor hun plezier de stad in te gaan. Stevanof beschouwde het als een van de grote voordelen van de verhuizing dat er nu meer mogelijkheden waren voor een ontspannend uitstapje. Grootse plannen had hij niet eens. Gewoon, een wandeling door het stadscentrum, iets drinken bij een goede herberg, wellicht wat winkels bekijken als Magdelene daar prijs op stelde.

De middag verliep geheel naar wens en beide echtelieden genoten van de ontspannen sfeer die er tussen hen heerste. Nog niet zo heel lang geleden was dat wel anders geweest. Ze bewonderden de imposante gebouwen in het stadscentrum en in een opwelling kocht Stevanof een zilveren mantelspeld voor Magdalene. Daarna dwaalden ze verder door de stad. De middag vorderde en omdat geen van beide verplichtingen voor de avond had, besloten ze ook de maaltijd in de stad te gebruiken. Hadden ze dat maar niet gedaan.

Toen ze terugliepen in de richting van Bumetrel viel de schemer in. Stevanof voelde zijn spanning toenemen toen hem het grote aantal duistere steegjes en beschaduwde hoekjes opviel. Werden ze nu gevolgd? Hij probeerde onopvallend om zich heen te kijken, maar de man die hij al twee keer eerder gezien had, was nu verdwenen. Misschien maakte hij zich druk om niets.
Hij was niet eens zo heel verrast toen hen de weg versperd werd door een drietal onverzorgde mannen die hun geld eisten. 'Geen sprake van,' zei Stevanof op kordate toon en trok zijn zwaard. Dit soort lieden kon je met een beetje machtsvertoon meestal wel uit de weg krijgen.

Maar nee. Achter hen verschenen nu ook twee mannen, korte zwaarden in hun hand. Een van hen was een phaosfee, er waren twee weerwolven bij en twee landelfen. Of misschien waren het kruislingen. 'Vlieg naar Bumetrel en haal hulp,' droeg hij zijn vrouw op, waarna hij de phaosfee aanviel.

Al spoedig bleek dat dit niet zomaar een paar straatvechters waren. Ze wisten hoe ze een zwaard moesten hanteren. Stevanof sloeg hard van zich af en even leek hij de groep uit elkaar te kunnen drijven. Het lukte hem om een van de landelfen dodelijk te verwonden. Nu echter hergroepeerde de bende zich en als één man vielen ze op hem aan. Stevanof deinsde terug. Hij struikelde over een losliggende straatsteen en zelfs met zijn vleugels kon hij zich niet in evenwicht houden. De rovers zagen hun kans schoon en doorstaken hem.

Geroep werd hoorbaar uit de verte. De phaosfee keek gealarmeerd op en riep iets. Een van de weerwolven griste nog snel de buidel van Stevanofs riem mee, waarna ze in een donker steegje verdwenen. Stevanof keek ze machteloos na. Hortend en stotend haalde hij adem. Hij keek omhoog en terwijl zijn blik vertroebelde sprak hij: 'Bij Vanas.'

Toen de hulptroepen arriveerden was hij daar reeds heengegaan.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Magdalene had genoten van de dag. Het was een bevrijding om te kunnen ontspannen en voor een dag even niet streng, strikt en ordelijk te moeten zijn. Alles leek op rolletjes te lopen door haar beleid van reinheid en regelmaat en ook de wachters van Stevanof functioneerde zo soepel als een nieuwe koets.

De dag was perfect. Stevanof was charmant, ze hadden voor het eerst in tijden weer een diepgaand, lang en goed gesprek. Er vielen zelden stiltes en die er vielen waren niet door ongemak, maar omdat ze samen ergens van genoten of iets bewonderden. En hoewel er tussen het echtpaar nooit veel sprake was geweest van verliefdheid, vierde de genegenheid weer hoogtij, dat was wel anders geweest toen ze pas op Bumetrel waren komen wonen.

De avond was al gevallen toen ze uiteindelijk op de terugweg naar het kasteel waren.Magdalene bemerkte de spanning van haar man, maar ze probeerde zich niet bang te maken. Ze waande zich immers veilig aan zijn zijde. Hij was een kapitein van de wacht, als iemand haar kon beschermen dan was hij het wel. Hij was vast op zijn hoede door zijn beroep en zag vast overal gevaar waar zij enkel een schaduw zag. Maar dat had ze mis. Ze had pas op het laatste moment door dat ze omsingeld waren. Door de afleiding die Stevanof opwierp, wist zij naar de lucht te ontsnappen. De enige andere persoon met vleugels werd nu bezig gehouden door haar man. Dus er was niemand die haar kon tegenhouden. Ze maakte zo snel mogelijk hoogte, ze moest boven de huizen uitkomen om snel door het luchtruim bij Bumetrel te komen.

Toen Magdalene hoog in de lucht was, keek ze naar beneden. Ze zag hoe verschillende stipje wegrenden. En ze zag een klein stipje stil op de grond liggen. Met een duizelingwekkende snelheid schoot ze terug naar beneden. Ondertussen bad ze tot het hele pantheon aan goden dat hij nog leefde, maar hoe dichterbij ze kwam, hoe groter de plas van roodheid om Stevanof werd. Ze knielde naast hem neer, het interesseerde haar niet dat ze in zijn bloed zat en dat haar rokken smerig waren. Ze probeerde hem wakker te schudden, riep zijn naam. De hele wereld leek stil te staan. Een stevige hand pakte haar bij haar schouder en trok haar iets naar achteren. De doofmakende stilte van de wereld in de gestopte tijd werd doorbroken, opeens leek alles snel te gaan. Myrofas ontfermden zich over haar man, een schout of schepen praatte tegen haar aan, maar ze hoorde het niet. Ze probeerde bij haar man te komen, maar die werd meegenomen, zij werd meegenomen. Ze geloofde het niet, ze snapte het niet, ze huilde alleen maar en het was alsof iets anders haar lichaam had overgenomen. Ze bewoog op de automatische piloot en hoewel de tijd verstreek, bleef zij vastzitten in dat zelfde moment. Het bleef op haar netvlies staan.

Het was uren later dat het bij haar binnenkwam dat iemand een beker thee voor haar had neergezet en een deken om haar had heengeslagen. Ze zat op een stoel in een kantoor. Ze las op het bordje op het bureau dat het om de kapitein van de wacht van Oikilan ging. Stemmen begonnen langzaam weer door te dringen. Ze stelden haar allerlei vragen, maar ze keek hen alleen maar niet begrijpend aan.

Magdalene was naar Bumetrel gebracht. Ze was door een wachter en de schoolarts opgevangen. Ze gingen niet naar de ziekenzaal, maar werden naar het kantoor van het witte schoolhoofd gebracht, klaarblijkelijk omdat het zwarte schoolhoofd, die normaliter over veiligheid en dat soort zaken ging, al bezig was met het aanstellen van een nieuwe kapitein.


« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Hij was die nacht al snel op de hoogte gebracht van de gebeurtenissen. Marcus had overleg gehad met Maida, zij het een korte. Vanzelfsprekend ontfermde Maida zich over de wacht en het hele veiligheidsvraagstuk, waardoor Marcus voor de rest mocht zorgen. In dit geval was de rest vooral een weduwe. De centaur merkte bij zichzelf iets op. Het was de afwezigheid van schrik of medelijden. Hij voelde zich vooral erg alert en zijn hoofd maakte overuren.

Magdalene werd binnengebracht door Kyna en een wachter die hem enigszins vragend aankeek. Marcus gebaarde hem dat de man buiten kon wachten en bood de beide vrouwen een stoel aan. Hij concentreerde zich, ademde diep in en vervolgens weer diep uit. Een warme rust vulde het kantoor en zelfs de wachter zou het kunnen voelen. Marcus had geen idee wat er van hem verwacht werd. Wat kon hij zeggen tegen een vrouw die haar man had zien sterven? Hij hoefde geen informatie van haar te hebben. Er waren anderen die haar daar al over hadden lastiggevallen en zowel de wacht van Bumetrel als Oikilan waren capabel genoeg om zonder haar hulp uit te zoeken wat er was gebeurd.

"Vrou-," begon Marcus aarzelend en begon opnieuw: "Magdalene.." Hij wist eigenlijk niet zo goed wat hij verder wilde zeggen. De centaur wierp even een blik op de arts en vroeg toen maar vrij algemeen: "Hoe gaat het?" Nee, dat was een domme vraag. "Ben je gewond geraakt?" probeerde hij zichzelf er een beetje uit te redden.

Ikatur was een wreed man, concludeerde Marcus.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Magdalene was op een stoel gaan zitten. De arts had haar er nog net niet opgeduwd. Ze bleef in haar handen wrijven. Het bloed van Stevanof kleefde er nog aan, maar ze had tot nog toe niemand toegestaan haar handen schoon te maken.

De elfin schudde haar hoofd. "Ik heb geen schrammetje." Dankzij Stevanof. Hij had haar gered. Hij had haar beschermd. Hij had de enige die achter haar aan had kunnen gaan als eerste uitgeschakeld. Ze dankte haar leven misschien wel aan hem.En ze had niet eens afscheid kunnen nemen. Ze had hem alleen gelaten en hij was alleen gestorven. Tranen vloeiden dan ook rijkelijk over haar wangen. Ze mompelde een excuus, ze kon het gewoon niet opbrengen om sociaal te zijn of zich aan de etiquette te houden.

De schoolarts, Kyna, sprak inmiddels het schoolhoofd aan. Uiteraard wel telepathisch, opdat ze de arme vrouw niet nog meer van streek zou maken. "Het zwarte schoolhoofd wil dat alles wordt stilgehouden tot een nieuwe kapitein is aangesteld en morgen bij het ontbijt aan de gehele school een mededeling kan worden gedaan, zodat er geen paniek uitbreekt." De man had dat vast ook al gehoord, maar alles was zo hectisch dat ze het liever een extra keer zei. "Waar wilt u tot die tijd vrouwe Magdalene opvangen? Haar alleen laten lijkt me niet verstandig en op de ziekenzaal is teveel volk." Ze kreeg een frons op haar voorhoofd. Ze wilde de elfin helpen, maar de vrouwe stond weinig toe en leek behoorlijk in zichzelf gekeerd. Hopelijk wist de centaur beter tot haar door te dringen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Er verscheen een frons op het gezicht van Marcus, terwijl hij zowel de woorden van de arts als de chaos uit het hoofd van Magdalene binnenkreeg. Hij gaf Kyna een knikje en dacht even na. 'Ze kan in de vertrekken van mijn vrouw en mij blijven, vannacht. Mijn vrouw is momenteel echter druk en zal het dadelijk ongetwijfeld nog drukker krijgen. U zult het zelf ongetwijfeld ook te druk hebben om bij haar te blijven, maar wellicht weet u een geschikte vrouw om vannacht bij haar te zijn?"

En tegen Magdalene zei hij: "Het is goed om te horen dat je niet gewond bent." Marcus zweeg even en overwoog wat hij moest zeggen. "Je hebt echter veel meegemaakt vandaag, iets wat niemand mee zou moeten maken. Ik kan niet veranderen wat er is gebeurd, maar ik kan je wel helpen de pijn wat te verzachten. Wil je dat?"

Marcus wierp even een blik op Kyna. "Ik kan haar geest kalmeren, maar een slaapdrankje zou haar in ieder geval een fatsoenlijke nacht kunnen bezorgen, hoop ik."

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Magdalene wist het niet. Ze wist niet of ze de pijn verzacht wilde hebben. Ze wilde niet vergeten, ze wilde niet Stevanof wegschuiven zodat zij het gemakkelijker had. Ze moest er voor hem zijn. Ze moest... ze wist het niet meer. Uiteindelijk knikte ze, hoewel ze het nog steeds niet zeker wist. Maar Stevanof zou niet willen dat ze zichzelf kwelde en vergeten zou ze hem niet en deze gebeurtenis zou waarschijnlijk nog heel erg lang voor haar geestesoog blijven afspelen.

Kyna bekeek de vrouw met een bezorgde frons. Misschien kan ze bij de mentor van blauw? Juffrouw Meradon is niet getrouwd en een empathische vrouw. Tetachan en vrouwwe Kistler lijken me niet zo geschikt. De meeste andere vrouwen hebben een man over de vloer.   En bij de suggestie van een slaapdrankje knikte ze, maar dan moest eerst de geest wat rustiger zijn. Hopelijk zou de vrouw dan ook meer hulp aannemen, liet ze zich ook wassen.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Nee, vrouwe Kistler was inderdaad niet een briljant idee. De gemiddelde trol was empathischer dan een vampier. Marcus knikte dus maar even bij de suggestie van de geneesvrouwe. "Vrouw Meradon, kunt u zich melden in mijn kantoor? Het is dringend. Magvatero," kreeg de faun van Socophon te horen. De woorden werden wel met zoveel kracht gestuurd dat ze er waarschijnlijk wel wakker van zou worden als ze al lag te slapen. Zeker gezien het feit Marcus een sterk gevoel van alertheid had meegestuurd.

Marcus richtte zich weer tot de luchtelf. "Heel goed, je hoeft niets te doen. Laat het allemaal maar gebeuren," zei de centaur tegen haar in een poging haar wat gerust te stellen. En vervolgens legde hij opnieuw contact met Magadele's geest. Het was een proces dat veel concentratie vereiste. Marcus moest de scheiding tussen zijn eigen geest en haar geest duidelijk in de gaten houden, terwijl hij haar chaos wegnam en er rust en leegte voor teruggaf. Marcus kreeg een vloed van beelden en gedachten binnen. Lang niet alles had direct te maken met wat er nu was gebeurd.

Langzaam aan begon de rust wat weer te keren in Magdalene's hoofd. De beelden vervaagden, de gedachten gingen steeds trager en de emoties begonnen wat uit elkaar te vallen. Marcus nam een groot deel van haar angst weg en een deel van haar verdriet. De vrouw zou nog steeds verdrietig zijn, maar de beelden en de gedachten waren momenteel grotendeels afwezig. Even later slaakte Marcus een diepe zucht en schudde zijn hoofd.

Hij kwam weer terug in de werkelijkheid, terwijl hij ondertussen de Magdalene's chaos een plekje probeerde te geven in zijn eigen hoofd. De centaur had geen idee hoe lang hij bezig was geweest, maar de geneesvrouwe zat er nog. Die kreeg een knikje van Marcus, ten teken dat hij klaar was. Ondertussen nam Marcus nog even de tijd om zijn hoofd weer helemaal op orde te krijgen.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Evina schrok zich dood. Ze was rustig in haar boek aan het lezen toen er een stem alles in haar gedachtes overheerste. Als eerste reactie had ze haar boek omhoog gegooid. Ze had wel vaker een telepathie bericht ontvangen. Maar deze keer was hij sterker dan ooit. En hij kwam ook nog eens van het schoolhoofd. Evina pakte haar boek op en legde het terug. Ze wilde er nog wel zuinig mee doen.

Niet veel later klopte de faun aan bij het kantoor. Er klonk antwoord achter de deur en Evina opende hem.
Het eerste was de faun opviel was de arts en het hoofd van het personeel. Wat was hier de bedoeling van.
'Heer Magvatero, ik ben zo snel mogelijk gekomen.' De vrouwen in de kamer kregen een knikje.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Magdalene haalde even diep adem, in en uit. Ze had te oppervlakkig geademd door het huilen. Ze probeerde te kalmeren en het allemaal te laten gebeuren, maar dat was bijzonder lastig als je zo overstuur was. De grote centaur zo dichtbij was anders ook aardig intimiderend en dat hielp niet bepaald met het niveau aan stress.

Toch lukte het haar ergens om zich over te geven of misschien was de man wel sterker dan zij en hielp hij haar met het onbewuste verzet. Gedachten vertraagden zich en de paniek vloeiden langzaam uit haar lijf. Ze ervoer het verdriet nog wel, maar het leek alsof het meer via een toneelspel was, waar ze als toeschouwer bijzat, dan dat het haar eigen emoties waren. De arts ontfermde zich weer over haar merkte ze. Er werden vragen gesteld of het ging en hoe ze zich nu voelde en of ze straks misschien een drankje wilde, zodat ze beter kon slapen. Dat er ook nog iemand binnen kwam, kwam niet bij haar binnen. Ze had al haar concentratie nodig om de fee van antwoord te voorzien.

"Ik weet het niet," zei ze naar waarheid. "Ik voel me vreemd, raar, verdrietig, maar alsof er een handschoen over zit." Ze wist het niet beter uit te leggen.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Marcus gebaarde naar Meradon dat ze verder kon komen. "Dankuwel dat u zo snel kon komen," groette hij haar. Telepathisch ging hij verder: "Kapitein Smanswoski is enkele uren geleden gedood en zijn vrouw was hier getuige van. Wij hebben haar gekalmeerd, maar ze heeft een plek nodig waar zij verder tot rust kan komen. Waar zij kan slapen zonder alleen te zijn. Zou u zo goed willen zijn de zorg over haar op u te nemen gedurende deze nacht? Het is van belang dat dit stilgehouden wordt, in ieder geval tot morgenochtend."

Even later zei hij hardop: "Magdalene, je kunt zo met vrouwe Meradon mee. Zij zal voor je zorgen en bij haar kun je even gaan slapen." De centaur keek even naar Kyna en vroeg: "Ik neem aan dat u nog even met haar meegaat en de medicatie regelt?"

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Kyna knikte. "Uiteraard." Ze zou voor de medicatie zorgen en ook juffrouw Meradon nog even inlichten wat voor een bijwerkingen het middel kon hebben en wat normaal was en wanneer ze even bij Kyna aan de bel moest trekken en natuurlijk zou Kyna haar op de hoogte stellen van wat er was gebeurd en wat Marcus had gedaan en allerlei van dat soort zaken die niet zinvol waren om te herhalen in het bijzijn van het schoolhoofd.

"Kom, vrouwe Smanswoski, dan kunt u zo even slapen." De zorgen waren voor de komende dagen. Alles zou wel in orde worden gemaakt en geregeld worden. Natuurlijk moest er ook nog iets van een begrafenis of een verbranding worden geregeld. Kyna wist eigenlijk niet wat de gebruiken daarbij waren van luchtelfen, maar dat was wellicht iets voor het schoolhoofd om achteraan te gaan als zijnde de kasteelheer.

"Juffrouw Meradon",  Kyna glimlachte beleefd naar de faun bij wijze van groet, "Wat fijn dat u uw kamer ter beschikking stelt, u bent een goed myrofas."
Magdalene liet het allemaal gelaten toe en volgde wel de aanwijzingen op, maar staarde vooral leeg voor zich uit.

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Schrik was te lezen op het gezicht van de faun. Het moest gruwelijk geweest zijn wat vrouwe Smanswoski had gezien. Evina knikte naar de man ten teken dat het goed was. Zijzelf had niet de magie om zonder woorden te communiceren.
Haar blik ging weer naar de vrouw, de arme vrouw.

'Juffrouw Ó Coileáin,' Evina glimlachte niet. Ze was nog geschokt door het nieuws. Zijzelf had haar man ook verloren maar zeker niet op deze manier.
'Ik doe wat in mijn macht ligt om te helpen.' En op dit moment was dat een kamer aanbieden en wellicht een persoon om bij uit te huilen of wat de vrouw maar nodig had.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Aoife Neruth-Piuo »

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Magdalene volgde vrouwe Meradon naar haar vertrekken. De arts zorgde wel dat ze meeliep en sprak haar steeds bemoedigende woorden toe. de luchtelf kon zich maar moeilijk concentreren en de helft van wat er gezegd werd, kwam maar binnen. Een gedachte kwam wel op. Ze wist niet eens meer of ze het schoolhoofd wel gedag had gezegd, maar een volgende gedachte legde zich als een deken daar bovenop. Het deed er niet toe. het schoolhoofd gedag zeggen was nu niet belangrijk. Wat was nu wel belangrijk? Blijven lopen. Voor haar gevoel zweefde ze verloren in de ruimte. De gangen van Bumetrel leken oneindig en ze was al haar houvast kwijt.

Ze arriveerden bij de kamer. Magdalene ging naar binnen en nam plaats op een stoel. De arts gaf haar wat medicatie, in een flesje, moest ze straks twee lepels van innemen. En toen was er alleen nog een faun in de kamer, die ongetwijfeld haar instructies van de fee had gehad. De vrouw zuchtte. "Heeft u wat sterks in huis?", was het eerste wat ze zei na een hele lange tijd van zwijgen.

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
De faun zei de de fee gedag en sloot de deur. 'Ik heb wel wat sterks voor u.' Een of twee glaasje konden geen kwaad. Evina liep naar de drankkast en schonk wat voor de vrouw in. Samen met een deken werd het drankje aangeboden. Vervolgens stookte Evina de haard weer wat op wat zorgde voor een aangename warmte.

Zelf pakte de mentor een glaasje wijn en nam plaats in de andere stoel. Ze begon niet gelijk met praten. Ze kon zich herinneren dat ze op de dag van haar mans dood ook niet erg spraakzaam was. En dat ze liever alleen wilden zijn. En wat kon ze zeggen? Ze wist dat woorden op dit punt weinig zouden werken.
Ze bood de vrouwe rust en stilte.  En als er toch gepraat zou worden dan kon dat ook.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
"Dank u." Meer dan de automatische beleefdheid werd er niet gesproken. Sippend van haar drank staarde Magdalene in het vuur. Ze wist dat als ze straks naar bed wilde, dat ze dan de medicatie van de dokter zou krijgen, die haar zou helpen met slapen en hopelijk de nachtmerries weg zouden houden. Ze zuchtte eens diep en voelde nieuwe tranen opwellen. Ze was dankbaar dat ze nog een fijne dag met hem had gehad, maar het deed verschrikkelijk zeer dat ze geen afscheid had kunnen nemen en dat hij zo bruut aan zijn einde was gekomen. Zou hij veel hebben geleden? Zou hij het haar kwalijk nemen dat ze weg was gevlogen? Zou het haar schuld zijn? Ze had er niet zo deftig bij moeten lopen? En waarom had ze nou aangedrongen op nog een drankje na de maaltijd. Dat halve uur had misschien het verschil uitgemaakt tussen leven en dood. Of misschien had ze het hem de laatste jaren niet zo moeilijk moeten maken. Dan had hij nu niet zo zijn best gedaan om haar maar gelukkig en tevreden te houden en dan was hij er wellicht nog geweest. En zo gingen haar gedachten steeds dieper in een donker spiraal.

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Ook Evina zat in haar eigen gedachten. Nu ze de vrouwe zo voor zich zag. Het bracht haar terug naar haar rouw, haar eigen man.
Zes jaar was ze met hem getrouwd, en ze had van hem gehouden. Geen echte liefde maar het leek erop. Zes jaar en toen kwam de pest op zijn pad. Ze had geen afscheid kunnen nemen. Geen aanraking meer met zijn lichaam geen woorden meer om tegen hem te zeggen. Geen man meer op wie ze kon steunen bij moeilijke dagen, geen gezellig thuis komen meer. Ze wilde het niet toegeven maar ze miste een man in haar leven.

'Oh mijn excuses. Zit ik hier zelf te huilen.' Ze stond op en pakte een zakdoek uit haar lade. Wat een schaamte!  Ze wilde niet weten hoe rood ze nu was.

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
"Een excuus is niet nodig," zei de vrouw zacht. Ze zuchtte. Haar borstkas voelde zwaar, alsof iemand er zware brandende stenen in had gestopt. Die zwaarte trok haar bijna naar de grond. Na de zwarte zou een immens grote golf van wanhoop haar overspoelen. Ze voelde de dreiging van deze vloed boven haar nek hangen. Ze wilde er zo graag aan toegeven, maar de gedachte aan haar kinderen was haar houvast. Het was haar redding van de waanzin.

"Waar moet u nu aan denken?" Het aanhoren van andermans sores, zou een welkome afleiding zijn, als ze dan maar even niet aan haar eigen verdriet hoefde te denken.

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
'Toen ik u zo zag moest ik aan mijzelf denken.' De faun nam weer plaats nadat ze haar tranen had verwijderd van haar wang.
'Nog niet zo lang geleden is mijn man overleden aan de pest. Ik was er kapot van. Voelde me alleen, leeg.' De vrouw voor haar voelde nu waarschijnlijk het zelfde. 'Maar de pijn word minder.' Heus haar pijn was minder maar weg was hij niet. Maar dat wilde de vrouw niet horen. Of dat dacht Evina.

'U bent een sterke vrouw met kinderen. U komt er wel weer bovenop. En dat hoeft natuurlijk niet morgen al te zijn.' Ze glimlachte de vrouw bemoedigend toe. 'En u mag altijd langskomen als u in moeilijke tijden verkeerd.' De vrouw was welkom.

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
Magdalene knikte. Wat de vrouw nu beschreef was iets wat ze wel herkende. "Waren jullie lang getrouwd? Hadden jullie..kinderen?" Die gedachte bracht nieuwe tranen. Oh de kinderen! Ze moest de kinderen nog op de hoogte stellen. Zouden ze dat wel aankunnen en hoe moest ze dat vertellen? Ze begon weer te snikken.

De vrouw betwijfelde zeer of ze wel zo sterk was, maar ze moest sterk worden. "U bent te vriendelijk. U doet nu al zoveel voor me en u heeft een hele afdeling om voor te zorgen." Ze wilde geen misbruik van het aanbod maken, maar het was wel erg prettig om te horen.

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
'Zes gelukkige jaren, in het begin nog wat stroef maar elk jaar groeide we naar elkaar toe.' De vraag over kinderen stak Evina. In de zes jaar die ze had gehad was kinderen een probleem geweest. Beide partijen hadden ze graag gewild maar wat ze ook deden kinderen waren er nooit gekomen.

'Helaas heb ik nog niet het geluk gehad om een kind te baren.' De pijn die haar dat deed was even te lezen van het faunen gezicht. Ze was nog elke dag jaloers op alle moeders van de wereld. Gelukkig had ze leerlingen om voor te zorgen. Dat verlichte het iets.

'Ja en gelukkig komt de hele afdeling niet tegelijkertijd. Een mevrouw meer maakt geen verschil.' Nee, de deur stond gewoon voor de vrouw open.

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
Magdalene fronste even en zakte toen met een zucht achterover in haar stoel. "Ik bied u mijn excuses aan, vrouwe. Het was niet beleefd om zulke persoonlijke kwesties aan te snijden. Het spijt me als ik u heb gekwetst. Mijn situatie geeft me geen vrijbrief om over uw grenzen heen te stappen." Ze zag de pijn op het gezicht van de vrouwe wel.

Ergens deed het haar goed om te zien dat ze niet alleen was in de wereld. Aan de andere kant gunde ze niemand het gevoel dat ze nu had. Haar hart voelde zwaar in haar borstkas. Het zorgde er als vanzelf voor dat je je schouders liet hangen.
"Ik zou denk ik nu liever gaan slapen." Een hevige vermoeidheid overviel haar in één keer. Vandaag had lang genoeg geduurd.

« [Reactie #21] : 4 jaar geleden »
'Excuses aanvaard Magdalene, maar ik antwoordde er zelf op.' Magdalene klonk zoveel beter dan telkens vrouwe of mevrouw. Ze waren in een situatie waar het wel kon.

'Slaap is goed voor u.' Evina pakte het flesjes van de dokter en overhandigde het aan de vrouw. 'Ik wens u een fijne nachtrust toe. En als er wat is mag u mij altijd wekken.' En met die woorden liet ze de vrouw alleen. Ze wilde vast even alleen zijn.

Op bed dacht de faun nog even na. Ze wist wat de vrouw nu mee maakten in zekere zin. Het zou zwaar voor haar worden maar Magdalene kwam er vast doorheen. En met die gedachte viel de mentor in slaap.

« [Reactie #22] : 4 jaar geleden »
Magdalene glimlachte flauwtjes. Uiteraard had de vrouwe zelf de keuze gemaakt om antwoord te geven, maar als gast was het ook de taak om haar gastvrouwe in een lastige situatie te brengen. Ach, excuses waren gemaakt en aanvaard. Dus deze kwestie was afgerond.

De luchtelfin knikte gedwee. Inderdaad, slaap was goed voor haar. Gelukkig kreeg ze wat hulp van een drankje. Anders had ze niet geweten hoe ze ooit de slaap had kunnen vatten. In een teug werd het elixer van Kyna genuttigd en niet veel later viel ze in een diepe droomloze slaap.

De komende periode zou moeilijk gaan worden.