Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een blik op Bumetrel  (825 keer gelezen)

Speeldatum: 3 juni 1302 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Een rondleiding, waarom een rondleiding? Doran hoorde zijn oom het voorstel doen en niet veel later liep hij samen met zijn zus acthter het slangenwezen aan.

Oh, hij had de nijdige blik van zijn oom wel gezien, maar in gedachten haalde hij daar zijn schouders voor op. Als zijn oom zo nodig aan moest pappen met al die rassen, moest hij dat zelf weten.
Hij keek tegen zijn oom op door zijn troon overname en meer nog door het verjagen van die verachtelijke Arceneaux kliek, maar begreep niet waarom hij nu zo'n moeite deed om die duistere types te vriend te houden.
Als hij niet oppast eindigt hij dadelijk op dezelfde manier als Arceneaux dacht hij.

Doran keek eens omhoog naar de torens en een rilling kroop over zijn rug, niet van kou maar van... ja waarvan eigenlijk.

Toen hij weer voor zich uit keek zag hij dat hij blijkbaar in gedachten had stil gestaan. Hij versnelde zijn pas om Yoandra en de glibberende gorgo in te halen.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Doran Gealeath Staverius »

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Oh zijn broertje was zo het haasje. Bij zijn oom maar ook bij zijn zus. Niet dat ze daar nu veel van liet merken. De kapitein ging dat niks aan.

'Kapitein,' ze keek de gorgo glimlachend aan. 'Bent u al lang kapitein, ik kan me u niet herinneren van mijn tijd op Bumetrel' Niet dat ze toen op de kapitein had gelet. Maar ze wist zeker dat de kapitein van toen geen slagen had. Een praatje met de kapitein aanknopen vond de man vast niet erg.
In haar broertje had ze namelijk nu even geen zin. Die had zich vreselijk misdragen. En ze had nog zo gezegd dat ze hun oom niet mochten teleurstellen.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Sadirs mocht zich ontfermen over de prins en de prinses. Hij had genoeg prinsen en prinsessen meegemaakt op Bumetrel, maar die kon hij toch heel anders behandelen dan deze twee exemplaren. Iedere leerling was gewoon een leerling die moest gehoorzamen, ongeacht hoe paars diens vaders mantel was. De gorgo gebaarde dat de twee hem konden volgen en hij liep over het grasveld. Sadirs wilde net een verhaal beginnen over het kasteel toen het meisje hem aansprak.

"Het kan kloppen dat u mij niet kent, prinses. Ik ben nog niet zo lang kapitein, hoewel ik daarvoor wel een aardige tijd hier als wachter heb gewerkt. Maar gemeten naar een elfenleven zal het niet heel lang zijn," antwoordde Sadirs en hij wierp even een blik over zijn schouder om te zien of de jongen ook meekwam. Het leek hem geen gemakkelijke jongen, maar daar hadden wel meer prinsen last van.

"U heeft hier dus op school gezeten? Welke afdeling heeft u gevolgd, als ik vragen mag?" vroeg Sadirs en hij gebaarde even naar het kasteel. "Ik betwijfel of ik dan veel uitleg hoef te geven. Zijn er plekken die u graag weer zou willen zien?"

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Toen Doran weer aangesloten was bij het groepje merkte hij dat zijn zus een gesprek aanknoopte met de kapitein. Uiteraard kwam hierbij ook weer haar verleden op Bumetrel aan bod. Hij was dol op zijn zus, maar die verhalen uit de oude doos kwamen hem zijn koninklijke neus uit. 
Hij liep dan ook ongeïnteresseerd achter de twee aan, vooralsnog niet de moeite nemend zich in het gesprek te mengen.

Al lopend viel hem op dat Bumetrel een mooi maar complex gebouwd kasteel was. Hij verzonk in gedachten over de verhalen die de muren konden vertellen als ze tenminste konden praten.
Het duurde echter niet lang tot hem weer een onbehaaglijk gevoel bekroop dat hij niet kon verklaren. 
Zijn rechterhand voelde of zijn mes nog op de juiste plek zat. Het was een rijk versierd exemplaar dat hij vorig jaar van zijn oom had gekregen en diende vooral als ceremonieel ornament. Als wapen was het niet direct geschikt. Het was niet scherp geslepen en door de rijke versieringen was het niet gebalanceerd, maar het gegeven dat het er zat was bemoedigend.

Hij zette het gevoel van zich af en versnelde zijn pas zodat hij naast zijn zus kwam te lopen, juist op het moment dat de kapitein vroeg wat ze graag wilden zien.

"Ik denk dat mijn zus graag de volledige rondleiding zou volgen Kapitein," sprak hij vriendelijk, de afkeer van de gorgo van zich afzettend, "maar ik zou graag in de toren willen als dat mogelijk is, ik ben benieuwd naar het uitzicht [nb]Doranroosje complex[/nb1]."

Hij keek zijn zus schuin aan met een iets opgetrokken wenkbrauw en schuin lachje, alsof hij wilde aangeven dat hij zich echt wel kon gedragen.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
'Dat kan het inderdaad verklaren. Het is vast een zware taak die u draagt. U bent de bescherming voor alle leerlingen hier, samen met uw wachters natuurlijk.' Yaondra kon daar wel bewondering voor opbrengen.

'Socophon, met spreuken als keuzevak.' En net toen ze wilde vertellen dat haar broertje de rondleiding wel wilde kwam hij op het toneel.
'Doran dat kan je hem niet vragen.' Sprak ze streng. 'De kapitein kan zich niet in tweeën splitsen.' Doran kon zeker wel alleen weg daar twijfelde ze niet over. Maar als Doran wat overkwam zou de gorgo misschien ook wel wat overkomen. Dat wenste ze hem niet toe.

Ze wierp nog een boze blik op haar broer en keek toen weer vrolijk naar de gorgo. 'Ik zal graag mijn opa bezoeken. Meneer van Wiltz, ik denk dat hij het wel leuk vind als wij langskomen.' Doran moest mee, dat vond opa hartstikke leuk als ze even langs kwamen.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
De jongen besloot zich er ook weer mee te bemoeien. Sadirs knikte even bij de wens van de prins. "We kunnen vanzelfsprekend één van de torens bezoeken. Dan moeten we hier zo naar binnen," zei de gorgo en hij gebaarde naar een deur iets verderop in de muur. "De lerarenkamers bevinden zich in één van de torens, dus het bezoek aan heer van Wiltz is goed te combineren met een mooi uitzicht."

Hij leidde het tweetal naar de deur, keek even de gang in en ging toen naar binnen. Het was redelijk rustig in de gang. "Ach ja, de bescherming hier is van een andere aard dan op het oude Bumetrel. Hier hebben we ook nog de stadswacht en de soldaten van de koning als we echt in gevaar komen."

De drie liepen in de richting van de personeelstoren. Daar aangekomen beklom Sadirs de trap. "Hier bevinden zich niet alleen de leerlingenkamers, maar ook de gastenvertrekken. We kunnen direct naar het kantoor van uw grootvader gaan of eerst helemaal naar boven." Dat liet hij verder aan de twee over om uit te vechten.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
De jonge prins begreep niet waarom je de kapitein niet kon vragen om de toren in te gaan? Hij was toch aangewezen om hen te begeleiden tijdens de rondleiding?

Wie was hij dan wel niet om bezwaar te maken tegen de wens van een prins. Als hij dat wel deed was het tijd voor een kleine bijles in beleefdheid, al wist Doran niet precies hoe hij dat dan zou moeten doen.

Yaondra wilde opa bezoeken. De gedachte om een tijdje bij die oude bazelende man te zitten stond hem in eerste instantie niet direct aan en hij wilde net zijn beklag gaan doen bij zijn zus toen de kapitein aangaf dat bezoek prima te combineren was met het beklimmen van de toren.

"Vooruit waar wachten we op," sprak hij enthousiast,  "we gaan eerst naar boven zus en dan kijken we nog even bij Opa!"
Hij wachtte het antwoord niet af en stormde met twee treden tegelijkertijd naar boven.
"Wie het laatste boven is, is een kikkerkop!" gilde hij nog, om daarna zijn pas te versnellen.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Ze bleven bij elkaar, gelukkig. Iedereen tevreden.

'Daar heeft u gelijk in. Criminelen zullen eerst de stad in moeten komen voordat ze Bumetrel kunnen bereiken. En ik heb volle vertrouwen in de wacht van Oikilan en van Bumetrel dat we hier veilig zijn.' Een beetje complimentjes strooien kon nooit kwaad.

'Is goed Doran.' Misschien dat haar broertje dan wat rustiger zou zijn.
Oh Doran! Ze sprak het niet uit dat zou niet gepast zijn. Had hij nou niks geleerd? Je kon niet zomaar kikkerkop schreeuwen.
'Mijn excuses voor mijn broertje kapitein. Ik denk dat hij tijdens de koetsrit te lang heeft moeten zitten.' Doran bracht haar tot schaamte!

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
De jongen kwam niet heel erg ver. Een eindje verder stond een wachter voor een deur die hem tegenhield met zijn arm. "Rustig aan, jongeman. De trappen zijn steil en het is een eind om naar beneden te donderen."

Sadirs glimlachte even naar de jongedame. "Ach, ik ben wel wat gewend hier op Bumetrel. Genoeg rond rennende jongens. En de wachters kunnen er ook wat van." Toen hij zag dat een collega van hem de jongen had tegengehouden glimlachte Sadirs opnieuw.

"Laat hem maar," zei hij. "De jongeheer is ongetwijfeld verstandig genoeg om zelf de risico's van zijn gedrag in te schatten."

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Doran stond hijgend van de inspanning boven in de toren te wachten op zijn zus en het slangenhoofd.

Onderweg had hij op alle deuren die hij tegenkwam een bonk gegeven, gewoon voor de lol. Wat maakte het uit? Hij was toch de prins. Ze moesten maar respect voor hem hebben.

Nu hij boven stond keek hij door één van de ramen van de Donjon heen.  Hij mocht het dan misschien voelen in zijn benen, maar het uitzicht was werkelijk adembenemend, meer dan de moeite waard.

Toen hij een tijdje had staan genieten en zijn zus en de kapitein nog niet in beeld waren besloot hij ze tegemoet te lopen. Wie weet waren ze wel eerst naar Opa gegaan. Yaondra was een schat, maar ze kon heel koppig zijn.

Langzaam daalde hij de trap af en zelfs als hij goed luisterde kon hij niets horen.

Hij was bij één van de deuren aangekomen en vroeg zich af wat zich achter de deur zou bevinden. Nieuwsgierig als hij was kreeg hij de behoefte om te kijken of hij de deur open kon duwen. Voor een kort moment stond hij klaar om de deur ook echt een zet te geven, maar iets weerhield hem er op het allerlaatste moment van om zijn plan tot uitvoer te brengen.

Vertwijfeld stond hij voor de deur, misschien moest hij eerst eens luisteren of de kamer leeg was. Hij legde zijn oor tegen de deur om te luisteren, maar hoorde niets.

Zijn nieuwsgierigheid overwon de voorzichtigheid en hij was vastbesloten de deur te openen. Hij legde de hand op de klink en duwde deze naar beneden toen een geluid hem voor een moment afleidde van waar hij mee bezig was.[1]
 1. Lekker open einde. Geen idee wat voor geluid. Is zijn zus er al, of iemand anders.....

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Yaondra dacht daar heel anders over. De jongeheer kon de risico's helemaal niet inschatten. Hij nam teveel risico's omdat niemand hem tegen durfde te spreken. Ten minste niet van lagere stand.

Nou misschien zou hij zich voor een keer gedragen. 'Ik dacht dat wachters wel volwassen waren.' Bij haar oom thuis waren ze dat ten minste. Ze glimlachte de kapitein toe. 'Maar dat ze soms wat ontspannen tijdens werk kan ik wel begrijpen. Al die kinderen, daar moet wat ontspanning tegenover staan.' Zij werd al bij een broertje gek.

'Doran laat dat!' Snel en netjes liep ze op haar broertje af. En voordat ze het zelf in de gaten had greep ze naar zijn oor.[1] En trok hem naar beneden.
'Je gaat nooit zomaar een kamer in. Dat is niet de etiquette. Je hoort je eraan te houden,  vooral omdat je een voorbeeld bent.' Ze liet het oor los en wachte op excuus.
 1. (6, 8, 8) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Rodric van Wiltz was uiteraard op de hoogte van de aanwezigheid van zijn familie op Bumetrel. Hoewel het wellicht correcter was om te stellen dat hij wist dat zijn familie ergens deze maand langs zouden komen. Nu ja, weten was een breed begrip. De elf humde zachtjes terwijl hij diep in gedachten was verzonken. Tot hij uit zijn overdenkingen werd weggesleurd door geluiden die hier niet hoorden. Voor zover hij wist in ieder geval niet. Leerlingen hoorden in andere delen van de school te zijn. Er was ongetwijfeld een belangrijke reden dat ze hier waren, dus stond de man op en opende de deur.

"Yaondra?" zei Rodric verbaasd, "en Doran?" Toen realiseerde hij zich dat dit blijkbaar de dag was waar Everhard over geschreven had. Een glimlach verscheen op het gezicht van de man. Het was duidelijk zichtbaar dat de man gelukkig werd van de aanwezigheid van zijn kleinkinderen. "Wat leuk, kom verder, kom verder," zei Rodric en gebaarde dat de twee verder moesten komen. De deur werd netjes voor de neus van de kapitein dichtgedaan. Die keek even verbouwereerd naar de enorme houten plank voor zijn hoofd, haalde toen zijn schouders op en nam maar plaats tegen de muur.

Binnen haalde Rodric een stapel papieren van een bankje. "Neem plaats, jongelui. Hoe gaat het? Willen jullie iets drinken? Ik heb volgens mij nog wel wat. Nou ja, brandewijn is voor een keertje vast niet erg. Jullie zijn tenslotte al heel volwassen jongelui. Ja, wat zijn jullie groot geworden. Ach, wat is het lang geleden dat ik jullie heb gezien. De tijd gaat snel, veel te snel soms. Hoewel er zijn die zeggen dat tijd een illusie is, maar een ieder die op leeftijd komt kan inzien dat dit een hoopvolle gedachte is die enkel gegrond is in een onverwoestbare angst voor de dood."

De landelf glimlachte vriendelijk naar het tweetal. "Hoe was de reis? Wat doen jullie nu allemaal? En hoe is het met jullie ouders?"