Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een Oude Vlam  (669 keer gelezen)

Speeldatum: 22 mei 1302 (Einde lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Mocha had een wachter doorgegeven dat ze bij haar echtgenoot op audiëntie ging, zoals het schoolhoofdelijk paar had geëist. Ze had zich voor de gelegenheid gekleed, en droeg niet eens haar saaie mentormantel. Ze had zich zowaar echt opgedoft.

Voor de deur van de ziekenzaal stond het schoolhoofd. En een wachter. Het was potsierlijk zo'n centaur, en ze bleef een hekel houden aan half-beestachtigen. Teveel mens en teveel dier ineen, hoewel de centaurs er nog het minst onder schenen te lijden. Vampiers en weerwolven waren erger.

Mocha knikte vriendelijk naar het schoolhoofd, voelde zich net een verlegen maar enthousiast schoolmeisje dat op excursie gaat onder het toeziend oog van leraren, en wandelde de ziekenzaal binnen. Ze werd doorgelaten naar de kamer waar Ajith werd gehouden, en stapte met een vage glimlach binnen.

"Dag Ajith."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Nee, dan Ajith. Die was de rust zelve. Zonder meer. Gedurende de vijf minuten tussen de komst van de wachter en de centaur en zijn vrouw. Hij had zich uitgebreid gebaad, zijn haren gevlochten, uitgehaald en opnieuw gevlochten, zijn tuniek 35 keer nagekeken op pluisjes, oneffenheden en kreukels en zichzelf tenslotte nog uitgescholden omdat hij zijn laarzen had verwaarloosd.
Kortom, toen zijn lieftallige echtgenote binnenkwam, zag Ajith er piekfijn uit.

"Dag Tetachan," echode hij en hij verwonderde zich over het feit dat ze zich mooi had gemaakt. Niet dat het hem niet beviel, integendeel, maar het was zo... on-Tetachans.
Hij glimlachte. "Ik was al bang dat je veranderd was, maar nee, je bent nog net zo onnavolgbaar als altijd."
Ze was zo dichtbij. Het was zo lang geleden. Wat een dwaasheid... Hij voelde zich als in de begindagen van hun huwelijk. Die bizarre tijd dat hij geen lesuur bij haar weg kon zijn zonder haar te missen. De tijd dat ze elkaar malle briefjes stuurden alsof ze 60 waren.

Hij wilde op haar af lopen, haar tegen zich aandrukken, maar de aanwezigheid van wachter en schoolhoofd hield hem tegen. Hij had zijn trots. Die mannen hoefden niet te zien hoeveel moeite hij had om afstand en koelte te bewaren.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Op de ziekenzaal lag naast Ajith gelukkig niemand. Zodra Mocha binnen was, had Ajith zich bij de ingang van het kamertje gepositioneerd. Binnen stond een wachter. Marcus keek even naar het nachtelfenpaar en haalde toen een boek tevoorschijn. Marcus kon prima een half hoofdstukje lezen terwijl de nachtelfen hun paringsdans uitvoerden.

Bij Ikatur, wat waren het een pubers. De een was zo mogelijk nog bronstiger dan de ander. Het schoolhoofd keek even van de bladzijde naar het echtpaar. Hij kon niet anders dan instemmen met Ajith. Marcus wist niet wat de twee allemaal van plan waren, maar zowel het eerdere gesprek als het huidige gedrag deed wel wat vermoeden. Nee, als iemand zich zo liet leiden door de seksuele driften, dan was die werkelijk onnavolgbaar.

Marcus keek even van de tortelduifjes naar de wachter en vestigde zijn blik toen weer op het papier. Het hoofd van de centaur straalde zoveel neutraliteit uit, dat een rechter er nog misselijk van zou worden.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Mocha daarentegen had geen enkele moeite met de aanwezigheid van het schoolhoofd. Het was dan ook niet de eerste keer dat een schoolhoofd zich als een ware voyeur had gedragen. Uberhaupt hadden schoolhoofden de nare neiging op te dagen waar je ze niet wilde. In kantoren, om middernacht, tijdens een vrijpartij bijvoorbeeld. Het enige voordeel van deze centaur was dat hij niet als een malle in het kasteel rondpoefte.

"En jij bent nog steeds dezelfde charmeur. Ik ben nog maar drie stappen binnen, en ik ben al onnavolgbaar? Zijn je ogen soms achteruitgegaan?" Ze liep naar Ajith, legde haar armen om zijn hals en kuste zijn mond bijna, maar twijfelde en koos op het laatste moment zijn wang. Zijn zelfbeheersing was een uitstekende zaak, die moest ze niet teveel belasten.

Hij zag er keurig uit, en het was nog steeds een knappe man. De lange gevangenschap had zijn sporen achtergelaten, en hij leek een beetje een buikje te hebben gekregen. Maar dat had wel iets, iets charmants en huisvaderlijks. "Skári mist je. Cerðolf... minder. Hij is te klein."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
"Zeker," zei Ajith, "je bent oogverblindend." Haar armen om zijn hals voelden goed, zeker in combinatie met de aanraking van haar lippen. Hij nam haar gezicht tussen zijn handen en voelde met zijn duim naar nieuwe groeven. Ze waren anders, minder diep dan de zijne, maar zij spaarde ze ook.

Met enige tegenzin staakte hij zijn verkenningstocht en leidde zijn vrouw naar één van de stoelen die hij klaar had laten zetten. Het was in het kader van zijn zelfbeheersing het verstandigste om te doen. Zelf leunde hij tegen het bed dat zijn trouwe metgezel in gevangenschap was.
"Ik had ze graag gezien, Cerðolf moet inmiddels groot genoeg om deel te nemen aan Skàri's avonturen. Hoe groot is onze menagerie inmiddels? Of werkt Elik niet meer voor je? Hij had de wachter buiten zien staan zojuist en hij vermoedde dat hij daar niet als leerlingen-elixiër stond."

Hij keek naar Mocha en een groot verlangen om met haar mee te gaan, maakte zich van hem meester. Het was één ding om naar iemands gezelschap te verlangen terwijl die ver weg en onbereikbaar was, maar het was een heel ander verhaal om naar iemand te verlangen die dichtbij en nog net niet bereikbaar was. 
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Mocha lachte, kort maar vrolijk. Het was een lange tijd geleden dat ze zo gelachen had. Er viel niets te lachen, de wereld was een harde wrede plek. Zeker als je je eenzaamheid had opgegeven, om dan even hard er weer in teruggesmeten te worden. Terwijl je man nog geen honderd meter hemelsbreed van je verwijderd was.

"Charmeur." Herhaalde ze maar eens. "Cerðolf lijkt meer op jou dan op mij. Zijn blik, zijn uitstraling, hij is rustig en bedachtzamer dan ik - en dan plotseling heeft hij zijn zinnen ergens op gezet. En zie het er dan maar uit te krijgen. Hij heeft nu zijn eigen paardje, maar hij speelt met dat van Skàri."

Ze werd in een stoel gemanouvreerd, maar liet zich dat niet welgevallen en stond binnen enkele tellen naast haar heer gemaal tegen het bed geleund. "Elik leert snel, maar hij is nog lang geen meester. En ik was niet van plan om je op meer dan een armlengte te houden. Het leven is te wispelturig om kansen op je nabijheid te laten glippen."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Je kon hele verstandige dingen bedenken, maar als je vrouw niet meewerkte, liep dat allemaal alsnog in het honderd. De nachtelf keek naar de studerende centaur. Als hij ook maar iets van centaurs en telepathie wist, hoefde hij zich over zijn pogingen tot zelfbeheersing geen illusies te maken. Heer Magvatero zou ze op waarde weten te schatten.
Hij trok Tetachan tegen zich aan en gaf haar gelijk. "Misschien lijkt ie wel op ons beiden," zei Ajith terwijl hij zijn zelfbeheersing voelde verdwijnen. Een kus op de wang was maar een armzalig surrogaat. Hij drukte een voorzichtig kusje op Tetachans lippen, alleen voor de smaak. Het was niet genoeg om tot een goed oordeel te komen, niet als het zo lang geleden was.
De zelfbeheersing van Ajith daalde in een hoog tempo af, geheel volgens de wetten van de zwaartekracht. Tot ook die tenslotte moesten wijken.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Hola!" Zei ze toen haar echtgenoot iets harder van stapel liep dan ze had gepland. Maar ach, wat gaf het eigenlijk ook. Hij had groot gelijk, ze had hem gemist, en er was niets zo prettig als Ajiths aandacht en Ajiths handen. Voldoende afleiding om het schoolhoofd en Elik te vergeten, zij het dan tijdelijk. Bovendien kon de eerste er vast nog wat van leren als pasgetrouwd paard, en de tweede had ze zelf al eens in een compromitterende positie aangetroffen.

Ze bleef lekker tegen hem aan liggen. Glimlachte. "Je hebt me echt gemist." En na een minuut of wat van stilte waarin ze rondkeek in de kleine kamer: "Wat doe je de hele dag, Ajith? Waar houd je je mee bezig?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
"Natuurlijk heb ik je gemist," bromde Ajith tevreden. Het was verrassend hoe snel je je verlegenheid over toeschouwers en toehoorders verloor. Hij speelde wat met haar vlechtje terwijl hij haar aanwezigheid koesterde. "Tegenwoordig heb ik de beschikking over boeken en schrijfmateriaal. Ik probeer wat te studeren, met name de laatste dingen op illusionismegebied. Mijn focus is nog niet optimaal voor het grote werk, maar het kan geen kwaad om bij te blijven." Hij glimlachte. "Je mag wel trots op me zijn, Tetachan. Ik heb me zowaar serieus op het onderwijs gestort. Ik probeer een nieuwe methode te schrijven voor beginnende merifellertjes. Oh, en er komt hier soms een wachter die alles wil leren wat ik weet. Hij kan nog schaken ook."

Mocha hoefde zich duidelijk geen zorgen te maken. Ajith hield zichzelf goed bezig. Dat dit nog maar een paar maanden het geval was, hoefde ze niet te weten.
"Zie je Signy nog wel eens?" Zijn gedachten waren even afgedwaald naar Silke en haar laatste brief en de gedachtensprong was gemakkelijk gemaakt.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Er luisterde een schoolhoofd bij de deur, en hij begon over haar dochter. Haar dochter die ze al jaren keurig niet had genoemd, buiten alle gegevens had proberen te houden. Ze fronste, wierp een blik op de open deur en schudde haar hoofd.

"Ik ben altijd trots op je." Glimlachend ging ze zitten en keek naar hem. "Alleen al omdat het je lukt om hier je gezondheid te herwinnen. Ik weet niet of ik dat zou kunnen. Vermoedelijk zou ik die juist verliezen." Ze griste zijn bliaut van het bed en trok hem aan, hupte uit bed. Rommelde wat met haar eigen kleren en wandelde een rondje door de kamer.

Het deed haar denken aan zijn kantoor van vroeger. Veel kleiner, veel krapper, veel kaler. Maar het was zijn verblijfplaats, en zij had er niets. Er lagen boeken, perkament. Wat spullen her en der. Het was verbazend netjes, maar dat was zijn oude kantoor ook geweest. Ze glimlachte.
"Het doet me denken aan voor we getrouwd waren." Ze grinnikte. "En aan een leerlinge die me beïnvloedde. Ik heb geen spijt van mijn beslissing van toen." Ze bladerde in het boek dat ze vond. Illusionisme, natuurlijk. "Ik ben benieuwd naar je lesmethode. In je afwezigheid heb ik de dingen gelezen die je schreef voor we trouwden." Ze keek op. "Je interesseert me voor de stof, en dat is voor het eerst."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
"Het is ook een fascinerende tak van magie." Ajith begon te lachen. "Ik herinner me een grapje in de gang voor je kantoor met een dubbele Ajith. Wat was dat grappig!"
De nachtelf begon zijn kleren weer te verzamelen en aan te trekken. Hij fronste zo nu en dan even, alsof het maar een moeilijke onderneming was. "Ik heb een ding geleerd in de afgelopen periode, Tetachan. Eenzame opsluiting is uitermate eenzaam. Als ik in heldere toestand hier terecht was gekomen, dan was ik nu krankzinnig geweest."

De nachtelf glimlachte na die woorden, maar zijn vrouw hoefde maar in zijn ogen te kijken om te zien dat de glimlach met glans verdronk in nieuwe, pijnlijke herinneringen. Hij had zijn vrouw op dat moment wel deelgenoot willen maken van zijn belevenissen, maar er was een centaur aanwezig. Alles wat hij zou zeggen zou hij af moeten wegen, maar ook zijn emoties zou hij moeten temperen. Dat was een onmogelijkheid.   
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
"Dat was helemaal niet grappig. Je was een lastpak." Mopperde ze goedmoedig," altijd al geweest ook. Niets mee te beginnen. Er was geen ontkomen aan dat ik voor je viel."

Ze wandelde verder, inspecteerde zijn bezittingen en zette zo her en der voorwerpen recht. "Daarom ben ik van plan zo vaak langs te komen als me wordt toegestaan. En reken maar niet dat je vrijstelling van echtelijke plichten krijgt. Ik heb me nooit veel aangetrokken van schandalen of schandalig gedrag." Ze meesmuilde.

"Jij ook niet, trouwens," zei ze terugdenkend, "de manier waarop je me opeiste staat me nog vers in het geheugen."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Ajith grijnsde. "Misschien had ik de neiging om me te bewijzen," gaf hij deemoedig toe. "Een vrouw is een ingewikkeld wezen. De ene keer zijn ze volgzaam en eisen ze veiligheid en het andere moment worden ze boos omdat je verwacht dat ze gehoorzamen en omdat je durft te suggereren dat ze iets zelf niet kunnen. Wat blijft de man dan nog over dan de verrassingsaanval?"

"Oh Cerce, ik heb je zo gemist[1]. Wat doe je toch allemaal? Is het niet netjes en verzorgd genoeg naar je zin? Je bent nog geen halfuur terug in mijn leven en mijn hele leefomgeving wordt al ondersteboven gekeerd."

Hij wandelde op haar toe en pakte haar bij haar polsen. "Sta nou eens stil, rare vrouw."
 1. Oh Cerce, ik heb je zo gemist
Echtgenoot van Tetachan Mocha
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Ajith Mairtín »

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Ze grijnsde, draaide haar polsen omhoog in zijn handen en onthulde een klein flardje perkament, tussen haar duim en haar vingers geklemd. In de ene hand nog twee, in de andere maar ééntje. "Niets bijzonders. Ik haal herinneringen op."

Vingervlugheid. Het was niet een vereist onderdeel van het repertoire van een elixiër, maar wel iets wat je bijna automatisch leerde. Hoe meer je prutsen moest met flesjes, vuur, druppels, fijnsnijden, vijzelen, hoe handiger je met je handen werd. En aangezien ze zelf ook prijs had gesteld op haar vaardigheid had ze die nog extra geoefend. Zeker in haar tijd als vergiffenlerares.

Och, dat was me een periode. Het vak heette geneeskunde. Maar het was niet wat ze doceerde, en behalve al te pacifistische leerlingen maakte niemand bezwaar. Er was tenslotte kennis te behalen uit het repertoire van een moordenares. Met name kennis over doseringen en hoe je kon voorkomen slachtoffer te worden.

"Ik dacht dat ik je had afgepeigerd." Plaagde ze. "Maar je kunt nog lopen."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
De paringsdans der elfen was een omzichtig en vooral omslachtig gebeuren, constateerde Marcus. Ajith was een man met een weinig stabiele geest, maar dat was dan ook de reden dat hij hier was opgenomen. De aanwezigheid van zijn eega verbeterde dit echter niet bepaald. Behalve de woordelijke informatie die de nachtelf deelde met zijn vrouw, kreeg Marcus ook het één en ander mee van Ajiths gedachten. Heel even kwam de persoon van Signy voorbij in Marcus' gedachten, maar het werd nauwelijks geregistreerd[1]. Nee, de opmerking over het nieuwe systeem dat de man aan het ontwikkelen was, was veel interessanter.

Daar moest Marcus hem binnenkort nog maar eens over spreken. En even later ging het over de manier waarop Ajith Tetachan opgeëist had. Er kwam een beeld bij Marcus op, waarna hij zich even verslikte en kort hoestte. "Pardon," merkte hij flauwtjes op en schudde zijn hoofd. Hitsige konijnen waren het.
 1. D20: 4

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
"Als ik had geweten dat ik zo'n conditie had, had ik Kyna allang gevraagd om me te ontslaan." Hij keek even om naar de centaur en deed geen moeite om zijn geamuseerdheid te verhullen. "Gezondheid, hooggeleerde heer." In zijn stem kon je wellicht twee accentjes op de dubbele e waarnemen.

Hoewel hij het probeerde te voorkomen, of misschien juist omdát hij het probeerde te voorkomen, verscheen er even een beeld van twee zeer bevriende paarden op zijn netvlies. Oh ja, zijn paard was vurig. Het was lang geleden dat hij erop gezeten had. Elik en de staljongen zorgden er ongetwijfeld nog steeds voor dat het dier fit bleef, maar ook het paard was tien jaar ouder geworden sinds zijn komst hier.
En zo gingen zijn gedachten opeens terug naar Almaria en zijn heerlijke tochten door de velden en de bossen, al dan niet met een ploegje fulaki achter zich aan.

De nachtelf schudde zijn hoofd, merkte dat hij Mocha nog steeds vasthad, maar dat zijn greep verstevigd was. Hij trok zijn handen terug, schudde nogmaals zijn hoofd en glimlachte. "Herinneringen. Ik heb weer tijd voor herinneringen als ik hard aan het werk ben. Vertel me over mijn zonen. Vertel je ze over mij?"
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Hitsige konijnen waren nog altijd eleganter dan hitsige paarden. Erger nog was het als het niet om paarden maar om centaurs ging. Daar had ze geen twijfels over - centaurs waren potsierlijk. Een paard dat een ander paard besprong, dat zag er al onbeholpen uit. Maar als je je dan ook nog een menselijk bovenlijf voorstelde dat daar ergens bovenuitstak, onhandig hoog, onhandig ver, dan werd het geheel hilarisch. Daarmee vergeleken was de paring van konijnen kort maar zakelijk, en die van een nachtelf een elegante hoofse dans.

Maar ze had genoeg geleerd om haar medelijden niet ten toon te spreiden. Haar medeleven werd niet gewaardeerd door de mindere rassen.

Ze glimlachte. "Dan kan ik er vanuit gaan dat Kyna niet op de hoogte van je conditie is." Constateerde ze tevreden. "Dat bevalt me."

Op één of andere manier was het prettig in zijn bliaut te lopen, al was het volstrekt onfatsoenlijk. Het had iets vrijers dan haar eigen lagen over lagen kledij. Iets luchtigs. Luchtig kwam zo weinig voor dat het haar tot haar verbazing wel beviel.
Ze wandelde naar het bed terug en trok zich erop. "Je zoons weten alles over je. Skári is nog trotser op je dan ik. Hij gaat zo vaak als hij kan naar je paard om het kruiden te geven. En Cerðolf begrijpt het allemaal niet zo, maar hij vraagt met regelmaat om een verhaal over papa. Vooral dat je een kasteel bezat bevalt hem wel. Hij wil precies weten hoe groot het was, en of er veel kinderen op school zaten."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Ajith schoot in de lach. "Heb je hem nog niet verteld dat niet alle kastelen gebruikt worden om het schuim en de trots der naties te onderwijzen? Straks denkt hij nog dat ik ook een groene stalmeester had met een enorme neus. Krijg ik die bliaut nog terug trouwens?" Het kledingstuk leek tot volle tevredenheid van de huidige gebruiker.

"Ik heb wel eens overwogen om het paard weg te doen. Een geschenk voor Elik als hij ooit de status van gezel bereikt. Of misschien aan de stalmeester. Hij is niet meer de jongste, maar wellicht kan ermee gefokt worden. En het dier verdient het om meer beweging te krijgen dan het nu krijgt...
Maar het zou betekenen dat ik alle hoop om Bumetrel te verlaten laat varen[1], zei hij zachter.

 1. Maar het zou betekenen dat ik alle hoop om Bumetrel te verlaten laat varen
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
"Ik heb het hem verteld, maar hij vindt het onzin," grinnikte ze. "Ik heb hem zelfs het paleis van de koning aangewezen en gezegd dat daar heus geen school in zit, omdat het toch heel onhandig zou zijn twee scholen in één stad te hebben. Maar meneer had al van Elik gehoord dat op het paleis van de koning ook kinderen waren, en hij heeft dus geconcludeerd dat het óók een school is. En in zekere zin heeft hij gelijk, natuurlijk. De paar kinderen die er zijn worden er ook opgeleid. Dus ik heb het opgegeven."

Ze peinsde voor zich uit. "Hoe oud is je paard eigenlijk? Redt hij het nog wel als je ermee zou gaan rijden? Is een jonger paard een aankoop die je zou overwegen? Of gaat het hier om zijn symboolfunctie?[1]" Een paard met de leeftijdsspanne van een elf, dat zou een vinding zijn.

"Je bliaut is geconfisceerd," sprak ze stellig. "Als je hem terug wilt moet je hem maar komen halen," een uitspraak die vergezeld werd door een glimlach met een gemiddelde kracht van 8,3 op de schaal van Wicked.
 1. Hoe oud is je paard eigenlijk? Redt hij het nog wel als je ermee zou gaan rijden? Is een jonger paard een aankoop die je zou overwegen? Of gaat het hier om zijn symboolfunctie?
No mercy for the wicked.

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
"Hij was een jaar of acht toen ik hier kwam," antwoordde Ajith. "Hij kan nog een paar jaar mee in actieve dienst, maar daarna kun je het zo'n dier eigenlijk niet meer aandoen om lange tochten te maken. Laat staan om het uiterste van hem te vergen, zoals ik eerder heb gedaan." Hij glimlachte even. "Hij was sterk en snel, zijn gewicht in goud waard. Maar weinig paarden weten bereden fulaki lang genoeg voor te blijven om ze af te schudden. Zeker als het fulaki zijn van een meervoetig ras."

De vraag over een nieuw paard negeerde hij voor nu. Hij wist niet of er een nieuw paard kwam. Skàri zou een paard krijgen, natuurlijk, maar hijzelf? De nachtelf wist niet eens goed hoe hij er op financieel gebied voorstond. De afkoopsom die hij de nachtelfhuurling had betaald, was enorm geweest. En voor niets, vermoedelijk.

"Geconfisqueerd nog wel. Grappig. Ik dacht dat we getrouwd waren in gemeenschap van goederen. En toch meen je iets dat van jou is, nog te moeten afpakken." Hij liep met een peinzende blik op zijn echtgenote af en bekeek haar kritisch. Hij schudde zijn hoofd en liep terug naar het bed. De kleren van Tetachan werden bij elkaar gezocht en in de kist bij zijn bed gelegd. Ajith ging op de kist zitten en maakte het zich gemakkelijk.
"Wanneer ga je de nieuwe dresscode voor mentoren introduceren?" vroeg hij met een onschuldige blik.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
"Als je hem als dekhengst gebruikt brengt hij wellicht op den duur voldoende op om in de toekomst een van zijn nazaten te kopen. Dan weet je alvast wat je hebt. Ik meen dat ik Elik iets over paardenfokkerij heb horen zeggen."

Ze glimlachte. "Geconfisqueerd, want gemeenschap van goederen is niet hetzelfde als volledige alleenheerschappij over die goederen. Misschien confisqueer ik jou ook wel, voor zover je niet al volledig van mij bent." Mocha ging achteroverliggen en keek haar echtgenoot schuins aan. "Die dresscode is allang gelanceerd, een maand of wat terug. Men draagt nu praktisch niets. Tot grote genoegen van de centaurs, die beweren nu eindelijk een fatsoenlijke hoeveelheid bewegingsruimte te hebben. Ik had me alleen maar een beetje voor je opgedoft. Maar het officiele tenue bevalt me toch beter."

Ze zwaaide lichtjes met een been. "Bewegingsruimte."
No mercy for the wicked.