Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Help, hulp uhm.. asjeblieft  (889 keer gelezen)

Speeldatum: 11 februari 1302

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

Miras liep de grote zaal in waar zijn medeleerlingen de pap probeerden te verwerken.
De kok leek er zijn best op te doen om de smaak keer op keer te verminderen. Op zich een prestatie, maar dat maakte hem niet geliefder bij de leerlingen. Miras vroeg  zich af of er spreuken waren die ervoor zorgden dat het in ieder geval nog ergens naar smaakte, want het gebeurde maar zelden dat iemand zijn pap liet staan.

Hij speurde de zaal in. Zoals gebruikelijk zaten rood en groen nog wel een beetje door elkaar, maar bleven de blauwen braaf bij elkaar klonteren. Hij speurde de zaal rond en ontdekte Leo al vrij snel.
Hij had besloten het probleem eerst bij haar voor te leggen aangezien hij verwachtte dat zij wel zou willen helpen. Het was nog maar de vraag wie er nog meer een poging wilden doen.

Toen hij dichter bij haar in de buurt kwam zag hij dat Thajiel tegenover haar lag, of zat, of hoe je het noemen moest. Een klein gelukje dacht hij. Thaj was misschien nog te overtuigen om een hoefje toe te steken.

Hij liep op de tafel waar de twee zaten af, tikte de nimf op haar schouder. 'Vind je het erg als ik even bij jullie kom zitten, er is een probleempje dat ik even met jullie wil bespreken."
Zonder het antwoord af te wachten ging hij naast de nimf op de bank zitten, waarbij hij de myrofas naast haar met een hoop gewurm wist te overtuigen een stukje in te schikken.

Hij negeerde de verbaasde blikken van de overige aanwezigen[1] en  besloot met de kern van de zaak te beginnen tegen de twee meisjes.
"Leo, Thajiel , ik heb hulp nodig om erger te voorkomen."
 1. wie o wie zit er nog meer?
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
"Dus toen ging Neruth ineens iets vertellen over zijn dochtertje, het was echt hilarisch! Je zou het niet verwachten van die grijze. Je had er gewoon bij moeten zijn Thaj."
Het nimfje voelde een tikje op haar schouder, maar ze had haar nachtelf al binnen zien komen, dus ze was niet verrast toen ze hem zag staan. "Miras, wat gezellig." Ze schoof iets op zodat de jongen er nog tussen paste. Het was een beetje krap, maar wie vond dat nou erg?

Ze wierp een vragende blik op de nachtelf toen hij was gaan zitten. "Heb je al een antwoord op je vraag van vanmiddag?" sprak ze, en richtte haar aandacht daarna weer op het bord met pap. Ze snapte heus dat Miras dat niet door de hele school wilde gaan gillen, en het meisje probeerde er geen grote heisa over te maken, maar ze wilde het wel graag weten.

De vierdejaars keek de heracori weer aan toen hij een cryptische vraag stelde. Even was er een bedachtzame uitdrukking op haar gezicht te zien. "Ah! Je bent natuurlijk bij die vampier geweest. Heb je al gegeten?" Ze antwoordde haar eigen vraag met een blik op zijn lege handen en schoof haar halflege bord pap naar Miras. "Eet maar op, ik heb toch geen honger meer. Maar, wat is je straf? En waarom heb je daar onze hulp bij nodig?" Ze gebaarde naar Thajiël en haarzelf.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Bij het verhaal van haar vriendin glimlachte ze slechts, aangezien ze net wat pap in haar mond had, het was echt totaal niks voor hem inderdaad. Neruth als vader was echt een raar idee, hij als lieve zorgzame papa die z'n kindje koosnaampjes en kusjes geeft? Vreemd.

Even later kwam Mirasje ook bij hun zitten,dat was op zich wel prima, maar blijkbaar was er ook nog een probleem en ook nog een vraag. Ze had geen idee waar dat nou over ging, dus keek ze vragend naar haar vriendin en diens nachtelf, want als hij er hier zo bij zat en z'n problemen wou bespreken, mocht hij het ook wel even uitleggen.

''Welke vampier, en wat is hier nou helemaal aan de hand,'' vroeg ze met een lichte geïrriteerde ondertoon aan beiden, aangezien de uitleg niet erg spontaan kwam. Het klonk in ieder geval ernstig, om erger te voorkomen,als het nou maar niet té erg was.. Hoorden nachtelfen niet supertrots te zijn en dan geen hulp te vragen enzo? Bij Miras zou dat vast heel erg meevallen, die was niet zo'n typische nachtelf, maar alsnog, ze hoopte maar dat het makkelijk op te lossen zou zijn. Thajiël wachtte af toen de roodharige wat nuttige vragen stelde en een zorgzaam deed.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Miras nam de pap dankbaar aan. Hij had inmiddels wel trek gekregen, dat vampiers niet hoefden te eten, wilde nog niet zeggen dat ze er maar vanuit moesten gaan dat anderen daar ook geen behoefte aan hadden. Nu hij erover nadacht was het gewoonweg asociaal. Zelfs Mocha was niet zo asociaal. 

"Ja da-antoor hew ik," mompelde hij een hap pap doorslikkend, "ik ga nergens heen." Hij vond dat meer dan genoeg en misschien zelfs wel meer dan genoeg, maar Leo moest het toch weten vond hij.  Als Thaj door ging vragen wilde hij het haar later wel een keer vertellen.

Hij nam nog een hap pap, slikte die door en keek afwisselend van Leo naar Thaj.
Thajiel was duidelijk de weg kwijt geraakt door alle halve informatie en vroeg geïrriteerd wat er nu precies aan de hand was.

"Ik zal proberen een korte versie te geven Thajiel," zei de nachtelf.
Hij legde kort uit dat hij onderweg naar Leo was gevallen waarna Leo hem naar de ziekenzaal  had geholpen omdat hij bloedde als een rund.  Daar bleek dat hij zijn neus had gebroken, wat de rare witte lap op zijn gezicht verklaarde. 
Onderweg waren ze vrouwe Franziska Kistler tegengekomen, die Miras beval tijdens het eten bij haar langs te komen.Hij liet wel wat dingen weg, zoals de reden waarom hij Leo nodig had maar in grote lijnen was dit het verhaal[1]

Miras had geen zin om de pap te verspillen en nam nog een hap.
"Ons  bloed slurpende fuifnummer vindt het blijkbaar nodig om mij straf te geven voor het breken van mijn neus,"  zei hij toen hij een deel van de pap van de lepel had gegeten. Omdat hij zijn afkeer van de straf kracht bij wilde zetten met handgebaren zwaaide de halfvolle lepel driftig heen en weer met als gevolg dat de pap die nog op de lepel zat links en rechts over de tafel vloog.

Hij legde de lepel in het bord en pakte het papiertje waarop hij met hanenpoten de gedicteerde regels had geschreven. Hij legde het zo neer dat de nimf en centaur de inhoud konden lezen, maar hij besloot het ook maar even voor te lezen. Hij had het zo snel op moeten schrijven dat zijn handschrift nauwelijks meer te lezen was.

"Vampiers eten niet.
Vampiers drinken bloed.
De zelfbeheersing van een vampier is omgekeerd evenredig aan zijn honger.
Een vampier zoekt nooit vrijwillig het zonlicht op.
Een bloedend rund is het veiligst wanneer hij zich in het volle zonlicht bevindt."


"Dit briefje moet  om 12 uur op alle deuren van Bumetrel hangen. Als dat niet zo is, dan komt er 'een sanctie'," Miras probeerde bij die laatste worden de stem van de vampier na te doen.
"Hoe meer deuren zonder briefje, hoe hoger de straf. Ik heb geen idee wat voor straf, punten in mindering, schandblok weet ik het. " Miras haalde zijn schouders op. Hij had geen enkel beeld van de straf maar hij wilde er eigenlijk niet teveel over nadenken. Zijn grootste vrees was dat hij weer een tijdje als manusje van alles zou worden gebruikt, maar dan nu door een vampier.

"We hebben hier echt onwijs veel deuren en dat gaat me nooit in mijn eentje lukken, dus vandaar dat ik hulp nodig heb. En wie kan ik het beter vragen dan mijn lieve Leo en de slimme Thajiel, die ook nog eens mijn torenhoofd is."
 1. de hele bloederige affaire is te lezen in Drommels dilemma
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
"Mooi zo," was haar enige antwoord en ze probeerde de opluchting uit haar stem te houden. Mirasje bleef, en nu had ze nog minstens twee jaar om iets te bedenken voor als hij wel wegging. Die gedachten werden echter netjes opzij geschoven voor later, en Eleonora richtte zich weer op het gesprek.

De nachtelf was inmiddels bijna klaar met zijn verhaal over hun avonturen van die middag en sloot zijn betoog met een flinke klodder vliegende pap af. "Hee pas op! Je hoeft je irritatie niet op die pap af te reageren, dan eet ik hem wel op hoor." Ze deed een speelse poging om het bord tussen zijn armen vandaan te trekken[1] maar faalde uiteraard hopeloos. Met een zucht gaf ze zich gewonnen en luisterde naar wat de Heracori verder te vertellen had.

"Dus... als ik het goed heb, verwacht je dat wíj voor jou, zomaar, dat briefje over gaan schrijven en door de hele school gaan hangen?" Ze trok het briefje uit zijn handen en verschool zich erachter, haar wangen waren namelijk een fel kleurtje roze geworden bij het horen van het bezittelijke mijn. Ondertussen bestudeerde ze het aandachtig. "Wel handig dat je torenhoofden hebt uitgekozen - geen bedtijden en alles." Ze durfde de nachtelf inmiddels over het papiertje aan te kijken. "Wat zit erin voor mij? En Thaj? Naast me een hele avond," ze liet een dramatische pauze vallen, "lichamelijk inspannen." Het werd als een soort vloek uitgesproken. Ieder wezen met ook maar twee hersencellen kon wel bedenken dat een nimf veel liever iets anders deed.
 1. (3) Winst bij hoger dan 6
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
"Wat? Is het gezelschap van een nachtelf niet genoeg om meteen op te springen en drie rondjes in het kasteel te rennen? Dat valt me nou echt van je tegen," zei Cas. Hij lepelde pap naar binnen met zijn rechterhand en in zijn linkerhand had hij een boek. Hij had de afgelopen maaltijd zijn aandacht verdeeld tussen zijn huiswerk en de gesprekken om hem heen. Hij las echter al een een paar minuten niet meer en volgde de conversatie naast hem, op zoek naar een goed moment om binnen te vallen. Dat had hij nu gevonden.

Hij keek van zijn boek weg, wat hij tot dat moment nog niet had gedaan. "Klinkt als een interessante situatie waar je je in hebt gewerkt, vriend. Nog hulp nodig?" Heh, had hij wel tijd om dat zo aardig voor te stellen? Hij moest leren eerst te denken en dan te spreken. Ach, er kon weinig erger zijn dan een hele avond leren. Verstandige keuzes pasten toch niet bij hem. "Ik heb een aardig handschrift."

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Thajiël knikte tevreden toen Mirasje wat uitleg ging geven, goed. Even later was ze echter wat minder tevreden,  't was natuurlijk sneu voor Leo's nachtelf dat 'ie zijn neus had gebroken, maar wat?! De centaur vond die bloedzuiger niet erg aardig overkomen, zelfs vergeleken met andere vampiers, en maakte dat dan ook duidelijk.

"Dat is zo gemeen!" riep ze verontwaardigd uit, waarna ze besloot dat het verstandiger was om op een zachtere toon, slechts iets harder dan fluisteren, mevrouw vampier te beledigen. "Het is toch zeker niet jouw schuld dat die stomme bloedzuiger zo..," het meisje kwam niet uit haar woorden, "dat is gewoon oneerlijk, " besloot ze dus.

"Hm, ik denk dat je er beter maar niet achter komt wat die straf is, maar bij Ikatur, alle deuren, dat is echt heel veel, gaat dat ooit wel lukken? Stomme bloedzuiger," zei het meisje. Misschien kon ze nog wel wat myrofas regelen, maar ze kon er niet echt veel bedenken die zoveel bij haar in het krijt stonden dat ze vrijwillig in de hele school briefjes gingen ophangen, misschien moest ze heel heracor maar vragen te helpen, Mirasje was immers een heracori en het was behoorlijk oneerlijk.

Slim... Miras kon vast ook zelf wel andere meisjes overhalen, en nouja Eleonora was een nimf, zij was goed in dat soort dingen en hartstikke knap enzo,  zij zou wel wat jongens over kunnen halen. Ze wist echter niet of dat zo'n goed idee was om voor te stellen, misschien zouden beiden dat niet zo'n goed idee vinden.  Thajiël snapte niet echt waarom haar vriendin niet wilde helpen, tenzij ze er iets voor kreeg, Leo zou vast altijd wel veel wel kunnen krijgen als ze het vroeg , en had Leo zelf niet vast heel veel voor hem over? In ieder geval bedacht ze dat het niet de bedoeling was dat zijzelf zou zeggen dat ze zo ook wel wilde helpen.

Cassie kwam ook even bij het gesprek, dat was oké,  de centaur glimlachte na zijn opmerking. Ze had niet gedacht dat hij nou vrijwillig zou helpen, maar zo goed kende ze hem dan ook weer niet. "Fijn dat je ook wil helpen, we kunnen zo veel mogelijk myrofas gebruiken," zei ze vriendelijk. "Kunnen we niet iedereen die wil helpen afdelingspunten geven voor het helpen van een medeleerling in nood ofzo, misschien willen er dan wel meer helpen, " vroeg ze aan haar mede-torenhoofd.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Thajiël Dharjemini »

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Hij begreep dat hij de aandacht had. En dan niet alleen van Thajiel en Eleonora.  Caspian bood zijn diensten zomaar aan en ook sommige andere myrofas leken hun gesprek een soort van te onderbreken om mee te luisteren[1]
Enerzijds gingen bij Miras door de hulp van Caspian allerlei alarmbellen af. Een gevleugelde die 'zomaar' iets wilde doen voor hem was op zich al alarmerend genoeg.
Anderzijds gebeurden hier op Bumetrel wel vreemdere zaken. Miras begon er aan te wennen, dat myrofas onderling gewoon behulpzaam konden zijn, maar het voelde op de een of andere manier altijd een beetje onnatuurlijk.

Hij keek Caspian aan en knikte naar de luchtelf.
"Fijn dat je wil helpen Caspian. Ik kan echt alle hulp gebruiken die ik kan vinden."

"Hoezo wat zit er voor mij in?" Miras keek met opgetrokken wenkbrauwen naar de nimf.
"Bij Cerce, je klinkt als mij," ondanks de penibele situatie kon de witneus eengrinnik niet onderdrukken, "vindt je het niet gewoon zo zielig dat je het zomaar voor me doet?" hij probeerde met zijn ogen te rollen zoals Leo zo vaak deed om haar punt te maken, kreeg hierdoor een steek in zijn voorhoofd en besloot het in het vervolg maar aan haar over te laten.

"Ik weet het niet Leo, eerlijk niet," hij trok een serieus gezicht,  "misschien ga ik wel een keer bloemen voor je plukken."[2]
"Heb jij al een idee daarover?"

Thajiel liet haar ongenoegen over vrouwe Kistler duidelijk blijken. Dat was voor Miras een goed teken. Thaj zou nooit iets tegen haar zin doen wist hij en door dit onrecht zou ze serieus geneigd zijn haar beste hoefje voor te zetten.
"Het is absoluut oneerlijk Thajiel, " sprak hij tegen de centaur, "het is ook bijna onmogelijk om te doen, tenzij we heel veel hulp hebben of zorgen dat we na 10 uur op de gangen zijn."

"Dat van die punten is misschien wel een idee om hulp over de brug te krijgen en ik wil natuurlijk wel meer hulp proberen te regelen." Zijn oog viel op Silke die bij de overige blauwerds aan tafel zat.
Dat was iemand die hij kon proberen over te halen, alhoewel hij betwijfelde of dat zou lukken voordat het ochtend was. Hij mocht Silke wel, maar raakte altijd in de war van haar redeneringen waardoor het heel veel tijd zou kosten om een antwoord op de simpele vraag te krijgen.

"Weet iemand überhaupt hoeveel deuren we moeten beplakken? Dan weten we ook hoeveel briefjes we moeten schrijven."

Miras wilde achterover leunen na deze vraag om zich te bedenken dat er geen leuning aan de bank zat. en greep de schouder van Leo beet om te voorkomen dat hij acherover viel.
 1. wie zit er nog meer in de buurt?
 2. oh wat een vooruitziende blik
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
"Niemand vindt Kistler aardig," klonk het vanaf een andere tafel, waar een stel opgeschoten Bumetreljongens ongeduldig zat te wachten tot een uitgehongerde weerwolf alle restjes pap om zich heen verzameld en opgegeten had. De jongen was een bodemloze put, maar je kon hem moeilijk in zijn eentje laten zitten, leek de algemene mening onder zijn vrienden te zijn.

"Ik denk dat heel Socophon je zo al zou helpen, maar het zou werkelijk heel aardig zijn als een bepaalde afdeling met magische gaven zijn collega-afdeling aan hogere cijfers voor wilsmagie zou helpen." Hij keek quasi-vriendelijk naar de rode nachtelf. "Er is geen afdeling die sneller schrijft dan Socophon."
De hongerige weerwolf schoof een bord weg, om de volgende te pakken. "100-120 deuren zit je op, denk ik", deelde hij mee voordat hij verder ging met eten.
Wie zei dat mannen niet twee dingen tegelijk konden?

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Zou jij zeker wel doen hè, als Anna je vroeg je vrije avondje op te offeren voor het ophangen van briefjes met haar." Caspian kreeg een sluwe grijns toegeworpen en een speels elleboogje in zijn zijde. Hij moest natuurlijk ook gelijk aanbieden om te helpen, en Eleonora was stiekem een beetje trots op de jongen. Merifel kon heus wel behulpzaam zijn.

"Jij, zielig?" kaatste ze terug toen Miras haar vraag antwoordde. Dat opmerking dat ze op hem begon te lijken werd vakkundig genegeerd. "Wat, omdat je je neusje gebroken hebt? Zielenpietje toch, wil je een kusje erop?" Ze tuitte haar lippen vast, maar het effect ging verloren toen ze breed moest grijnzen. "Bloemen? Deal." Ze zag de nachtelf al bloemen plukken, midden in de nacht zodat de tuinman hem niet zag.

"Hm... " Eleonora keek de centaur even peinzend aan, toen Thaj opperde punten ervoor uit te delen. "Denk je dat dat mag?" Het nimfje had nog helemaal geen punten uitgedeeld in haar tijd als torenhoofd, en dit leek haar niet een hele logische besteding. Het was natuurlijk officieel een straf, geen puntenfestijn. "Moment." Het meisje pakte haar tas van waar hij tussen haar benen op de vloer lag en viste er een aan elkaar geknoopte stapel perkamenten uit. Ze bladerde er vlug doorheen, tot ze het juiste blad gevonden hand. Erboven stond geschreven: torenhoofdzaken, met haar eigen losse handschrift. Een oplettend oog had meer van dat soort onderwerpen kunnen ontdekken, bijvoorbeeld lestijden en wachttijden. Ze haalde het blaadje er vlug uit en propte de rest weer in haar tas.

"Ah kijk, Thaj, zie hier." De nimf draaide het om zodat de centaur mee kon kijken van de overkant van de tafel. Ze ging snel verzitten zodat ze met haar knieën op de bank zat, en ze half over de tafel heen kon leunen. Met haar vinger wees ze op een zin van de verschillende regels die er opgeschreven waren[1], waar stond: Torenhoofden zijn toegestaan maximaal twee punten per keer uit te delen. "Wat denk je? Per keer, dat kan toch ook wel per keer dat iemand zijn hulp aanbiedt?" Leo gaf haar vriendin een enthousiaste grijns. Ze konden in principe even onbeperkt punten uitdelen als de rectoren, als ze er maar de moed voor hadden.
 1. http://myrofas.nl/forum/index.php?topic=10576.0
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
[1]
Thajiël glimlachte, 't was vast een leuk gezicht om Mirasje bloemen te zien plukken, en het zou nog leuker zijn als anderen dat zouden zien. "Nouja, we gaan het gewoon proberen, we moeten gewoon zorgen dat er heel veel myrofas meedoen en dan komt het vast wel goed," zei ze positief. Ze hadden natuurlijk wel veel hulp nodig, maar er waren vast genoeg myrofas die zouden helpen,  en je kon altijd het beste positief blijven.

Blijkbaar wilden er al wat socophonners helpen, mooi dan zou het zeker vast wel lukken, en heracor moest dan zeker ook wel helpen. Het zou vast niet goed zijn als er meer blauwen bereid waren om Mirasje te helpen dan zijn eigen afdeling.

"Vast wel toch," zei ze terwijl Leo ergens iets opzocht, "alhoewel ik niet zeker weet of we er dan ook echt zo veel mogen uitdelen, als er zoveel meehelpen, " vervolgde ze iets twijfelender. Maximaal twee punten per keer, dat wist ze nog wel, maar als er al zoveel sokken mee gingen helpen, moesten er ook minstens zoveel heracori's en merifellers meehelpen. "Dat zou wel kunnen ja, alleen weet ik niet of we dan ook wel elke afdeling dan iets van 30 punten ofzo kunnen geven, als er zoveel mee willen helpen, dat is misschien niet helemaal de bedoeling, " zei ze glimlachend tegen haar vriendin. In ieder geval ging ze maar beter wat roderds werfen, socophon moest niet alle punten krijgen.
 1. oké,sorry als de volgorde niet klopt

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Goed goed goed dacht Miras. De meiden waren het erover eens dat er moest worden geholpen. Sterker nog die begonnen al te onderzoeken of ze hun nieuw verworven macht konden inzetten om op die manier meer hulp te krijgen.

De blauwe centaur wist bij benadering dat het 100 deuren waren. Typisch iets voor een sok om dat te weten, maar dat deed verder niet terzake, 100 deuren dus zo'n beetje. Als tegenprestatie vroeg hij hulp van Merifel, althans hij wilde blijkbaar hogere cijfers behalen. Leo moest hier op antwoorden vond hij. Het was nogal raar als hij als Heracori ging vertellen dat hij de Socophoni zou helpen. Miras had echter wel een idee hoe de centaur aan betere cijfers zou kunnen komen.

"Weet je," zei hij terwijl hij de deelnemers aan het gesprek beurtelings aankeek,  "als Cas nu alvast wil beginnen met schrijven, ga ik daar, "hij knikte naar de tafel met Silke, "kijken of ik nog wat blauwe hulp kan krijgen."

"Ik vind het fijn dat jullie willen Thaj en Leo! En jij natuurlijk ook Cas"
Miras begon er zowaar in te geloven dat het mogelijk moest zijn om aan de opdracht te voldoen.
Hij stond op, gaf Leo een aai over haar bol en Caspian een vriendschappelijke zij het ietwat harde klap op zijn schouder en maakte aanstalten om naar de blauwe tafel te lopen.
"Ik ga even kijken hoeveel ik er daar kan ronselen, ben zo terug."

Miras liep naar Silke en tikte haar op de schouder.
"Hallo Silke," sprak hij joviaal, "mag ik jou en je klasgenoten wat vragen?"
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Er kwam een elf aan, die ene die nooit helder maakte wat hij nou precies bedoelde. Nu deed ie het weer. Hij vroeg haar alleen of hij de anderen ook wat mocht vragen. Dat was een dergelijk merkwaardige vraag dat Silke er even over na moest denken.

"Dat weet ik niet."[1] Besloot ze. Van haar mocht het, maar wat haar klasgenoten vonden wist ze niet. Misschien waren die er wel op tegen. Ze was geen telepaat.

Silke at van haar pap, checkte eens of het al bijna tijd was om richting de bibliotheek te vertrekken.
 1. Drie logici stappen een bar binnen. Vraagt de barman: drie bier? Zegt de eerste: dat weet ik niet. De tweede: dat weet ik niet. En de derde: Ja!

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
"Fijn,"  sprak Miras die al spijt begon te krijgen van zijn beslissing Silke aan te schieten vertwijfeld.
Wat was het toch met dit meisje dat dingen altijd op een andere manier beantwoordde dan hij verwachtte.

hij besloot zich er echter niet door uit het veld te laten slaan en sprak snel van wal met de iets kortere versie van de korte uitleg die hij daarvoor al had gegeven.
"Snap je?" sloot hij zijn betoog af, het antwoord vrezend. "Ik begrijp dat Socophon de snelste schrijvers van Bumetrel heeft en die kunnen we nu goed gebruiken. Als jullie Caspian willen helpen, dan gaan wij de boel ophangen."
Wie precies 'wij' waren was niet helemaal duidelijk, maar dat maakte niet uit zo dacht hij. In alle heldendichten kwam een oplossing op het meest onverwachte moment bovendrijven. Anders was het persoon in kwestie ook geen held geweest, maar een lang vergeten tussendoortje van een willekeurige draak of ander vleesetend monster.

Miras was echter bang voor het antwoord. Niet dat hij bang was dat het afwijzend was, het gegeven dat het afwijkend kon zijn werkte op zijn zenuwen. Hij keek het meisje hoopvol aan en anticipeerde al dat wat komen ging.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
"Nee." Besloot Silke na enig nadenken, en schudde met haar hoofd om die uitspraak te benadrukken. "Ik snap er niets van. Jij hebt straf, en ik moet het uitvoeren, met een boel anderen? Ik snap niet waarom ik dat zou doen. Ik heb er niets aan, en jij hebt er ook niets aan want die straf geldt niet voor mij maar voor jou. Behalve dan dat je er zo mooi onderuit komt."

Er was een boel dat over Silke gezegd kon worden, maar niet dat ze niet wist wat haar nadeel opleverde. Ze was volbloed nachtelf, geen faun. "Als ik je help, wat krijg ik dan?" Besloot ze berekenend, en keek haar rasgenoot afwachtend aan. "Problemen met je lerares? Of heb je ook iets waar ik wat aan heb?"

Het was een raar exemplaar, deze nachtelf. Kende hij het principe 'voor wat hoort wat' niet, soms?