Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Moeders maaltijd  (733 keer gelezen)

Speeldatum: 9 april 1302 (Midden lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
De rustige tred verraadde niets van de spanning die de jongen voelde.
 Iedere buitenstaander zag alleen een zelfverzekerde merifeller op weg naar een afspraak. Hoe anders was de werkelijkheid

Het was tijd voor zijn maandelijkse etentje met zijn moeder. Sinds hij op Bumetrel was gearriveerd hadden zijn één maal per maand met elkaar gedineerd. Het initiatief voor deze etentjes lag bij zijn moeder en alhoewel zo'n etentje een meer dan welkome afwisseling op de walgelijke pap van Johlar was, was de sfeer tijdens deze etentjes altijd gespannen.

Het ging lang niet alleen meer over zijn vader, alhoewel daar nog steeds onderlinge frictie over was, maar ook zijn schoolresultaten werden besproken als ook de keuze van zijn vrienden, wat uiteraard alleen ter sprake kwam als de vriend in kwestie van twijfelachtige statuur was.

Over de resultaten op school werd zonder uitzondering zijn vooruitgang in spreuken besproken.  Ook al ging dit hem veel beter af dan in het begin, ook dit schooljaar had hij nog verplichte bijles. 
Desondanks was hij overgegaan, maar hij verdacht zijn moeder ervan dat zij hiervoor haar invloed had gebruikt, wat natuurlijk weer meer druk op haar legde.

Het was de eerste keer  in dit schooljaar dat ze weer gezamenlijk aten. De keer hiervoor had Maida vanwege belangrijke besprekingen over moeten slaan.

Bij haar kantoor aangekomen klopte hij drie maal op de deur, fatsoeneerde terwijl hij stond te wachten zijn kraag en haalde daarbij de fairy uit zijn nek.

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Maida voelde zich ook gespannen. De diners met haar zoon waren een nummer waartoe ze zichzelf verplichtte. Ze leek nooit het goede te kunnen doen. Ze vroeg de verkeerde dingen, legde de aandacht op zaken waar hij het niet over wilde hebben. Ze zuchtte. Was hij nog maar een klein jongetje dat opkeek tegen zijn moeder en op schoot wilde knuffelen.

De tafel was door Haddewych keurig gedekt voor twee. Alles was tiptop in orden. Het schoolhoofd beende heen en weer en stond soms stil voor het raam om dan even naar buiten te staren. Heel slim had ze bedacht dat ze een lijstje kon maken met gespreksonderwerpen, maar verder dan de gebruikelijke moederlijke onderwerpen was ze niet gekomen. Verfrommeld was het stuk perkament dan ook in de haard geëindigd.

En toen klonken de drie bekende kloppen op de deur. Ravan was er. Maida opende de deur met magie en liep toen zelf rustig naar het deur. "Kom binnen, Ravan. Wil je wat drinken. Het is alweer even geleden dat ik je zag. Hoe gaat het met je?" De eerste vragen gingen nog, maar strak...straks zouden vast weer de ongemakkelijke stiltes vallen.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
"Hallo moeder," Ravan opende luchtig terwijl hij naar binnen liep.
"Ja graag, als het mag wat wijn, met mij gaat het prima hoor."

Er viel een korte stilte. Tot nu had het gesprek, hoe luchtig en nietszeggend ook, meer weg van het manoeuvreren van twee legers voor een veldslag. Voorzichtig werd het slagveld verkent en links en rechts waren wat verkenners erop uit gestuurd.
Het zou niet lang duren tot de aanval werd geopend en de gebruikelijke stofwolken van het slagveld zouden opstijgen.

"Het is  inderdaad een tijdje geleden." Ravan ging op één van de stoelen zitten  en sloeg zijn benen over elkaar.
"Ik kan me voorstellen dat U de vorige keer geen tijd had, Oikilan, toe maar."
Het bericht dat Bumetrel verplaatst zou worden was nog volop het gesprek onder de leerlingen[1]
 1. dat mag ik aannemen tenminste

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
"Natuurlijk mag je wijn." Hij was er oud genoeg voor en zolang hij zichzelf niet aangeschoten dronk, dan mocht hij deze heerlijke drank uiteraard nuttigen. Maida nam ook plaats aan de tafel, tegenover Ravan. Ze haalde de cloches boven de borden vandaan. Dampend voedsel van uitmuntende kwaliteit kwam tevoorschijn. Ook schonk ze met een karaf hun beider glazen vol.

"Klopt, het is een grote verandering. Er zijn veel vergaderingen en besprekingen voor nodig geweest en natuurlijk hebben Marcus, pardon heer Magvatero voor jou, en ik ons moeten verdiepen in hoe het allemaal magisch in zijn werking gaat en de beste man heeft niet zoveel verstand van magie als dat hij van andere zaken heeft." Nee, op dat gebied was Maida de expert.
"Wat vind jij van die veranderingen? En je klasgenoten?" Voor nu was dat gespreksonderwerp nog heerlijk op neutraal terrein. Het ging wel een beetje over haar werk, maar meer op hoe het aan de andere kant werd ontvangen en het was eens wat anders dan de gebruikelijke onderwerpen waar ze het over hadden. "Misschien kunnen we dan eens samen naar het theater. Daar heb ik je altijd wel eens mee naartoe willen nemen. Je vader en ik kwamen daar graag."

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Ravan pakte het glas aan en liet zich de rode vloeistof smaken.  Duidelijk meer smaak dan water dacht hij.
Het eten op het bord rook weer fantastisch even ging zijn medeleven uit naar diegenen die nu de pap van Lodewyc aan het opslurpen waren.

Hij begon te eten terwijl hij naar zijn moeder luisterde en niet geheel tot zijn eigen verbazing, luisterde hij daadwerkelijk. Het was alsof vervlogen tijden even terug waren. Maida kreeg tijden het vertellen een glinstering van enthousiasme in haar ogen die hij lang niet had gezien en ze vertelde vol vuur over de plannen en alles wat er vooraf was gegaan en ook over het belang van haar rol in deze verhuizing.

Toen ze over Oikilan begon te spreken begonnen ook Ravan's ogen te glimmen. Hij herinnerde zich  de stad goed en hij verheugde zich er op door de straten te kunnen slenteren.

Naar het theater gaan met je moeder was op zich wel leuk, toch? Ravan fronsde even toen hij daar over nadacht.
Het klonk wat raar met je moeder naar het theater gaan, was dat niet iets dat je met vrienden deed? Of met je vriendinnetje?

Toen Maida vroeg hoe zijn klasgenoten erover dachten moest hij heel even nadenken.
"Hoe mijn klasgenoten erover denken? Er zijn er een aantal die bang zijn dat het niet goed gaat, maar Avalon vind het bijvoorbeeld alleen maar heel spannend." Ravan prikte nog een wortel op zijn vork.

"Ik zelf vind het alleen jammer dat Ypsilon er ook heen gaat. Het had me wel leuk gevonden om na Bumetrel weer een ander stuk van de wereld te zien." en weer lekker onder moeders vleugels uit te zijn dacht hij.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Maida trok haar wenkbrauwen verbaasd op. "Avalon?" Eigenlijk moest ze niet verbaasd zijn. De twee waren van hetzelfde ras en ze zaten in dezelfde afdeling, maar toch vond ze het leuk dat de twee elkaar hadden gevonden. Uiteraard dacht Maida daar in de vriendschappelijke zin over.

"Het is een leuk meisje, zolang ze op Bumetrel verblijft, valt ze onder mijn voogdij. Je kan haar als een soort pleegzusje beschouwen eigenlijk. Ik ben blij dat ze nu ook jou heeft om op terug te vallen. Hoe gaat het met haar? Doet ze het een beetje goed in de lessen?" Onlangs was Maida bij Joash op visite geweest in de stallen. Misschien werd het ook eens tijd om Avalon weer langs te vragen voor een gesprekje. "Als ik had geweten dat jullie vrienden waren, had ze ook mogen komen vanavond."

"En maak je geen zorgen. Er is genoeg tijd en ruimte om de wereld te verkennen. Daarbij woon je als student wel in de stad. Dus ook al kan je dan geen ander landschap verkennen, kun je wel veel meer de stad ontdekken en leren hoe het is om voor jezelf te zorgen." Het zou een stuk minder schools zijn in ieder geval.

"Heb je er veel last van dat je mijn zoon bent? Door hoe andere leerlingen op je reageren? Of leraren?" Dat was natuurlijk niet de bedoeling en, als het mocht van Ravan, zou ze er dan iets aan doen.

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Ravan at zijn mond leeg en kocht, voor hij ging antwoorden, wat tijd door een slok wijn te nemen.
Het vooruitzicht om In de stad te wonen sprak hem wel aan. Niet meer op Bumetrel, in de stad. Door deze opmerking zag hij de samenvoeging met Ypsilon een stuk positiever in.

"Nee hoor, ik heb er niet veel last van dat ik Uw zoon ben." 
Dat was niet helemaal waar. Docenten waren te verdelen in twee kampen. Degenen die met Maida konden opschieten en degenen die dat niet konden. Vooral van die laatste groep kreeg hij nog weleens smalende opmerkingen tijdens en na de les, maar Ravan vond dit niet dermate hinderlijk dat hij wilde dat zijn moeder zich ermee ging bemoeien. Nog even en hij werd voor moederskindje aangezien en zijn inschatting was dat dan de rapen pas gaar zouden zijn.

Dat zijn moeder Avalon onder haar hoede had was nieuw voor hem. Nu verwachtte hij ook niet dat ze alles aan hem vertelde, maar hij vond het wel eigenaardig dat ook Avalon er nooit over begonnen was. Een pleegzusje, toe maar. 
Betekende het ook dat Ravan nu een soort van verantwoordelijk was voor haar? Dus als zij zich slecht gedroeg, dan moest hij haar corrigeren? 
"Oh met haar gaat het goed hoor, ze helpt me met de spreuken die niet helemaal goed gaan en....," Ravan zweeg toen hij dit onderwerp per ongeluk aankaartte. 
Die vermaledijde spreuken ook. Hij had eigenlijk gehoopt het onderwerp te kunnen vermijden vanavond, maar als hij het dan zelf in het gesprek in ging voeren.
"Ik zal haar in ieder geval vragen of ze volgende keer meekomt, ik denk dat ze dat wel leuk zal vinden." probeerde hij het snel over een andere boeg te gooien.

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Maida fronste even. Spreuken gingen dus nog steeds niet goed. "Zal ik de leraar voor bijlessen spreuken dit jaar dan nog aanhouden?" Ze had het afgelopen jaar de nimf Rasyr op Bumetrel laten verblijven in ruil voor extra lessen aan haar zoon. "Hebben die lessen een beetje zin? Of kan ik beter een ander zoeken?" Met nimfen wist je het nooit. Het kon evengoed dat die man de hele dag in een spiegel kwijlend zichzelf zat te bewonderen en dat haar zoon het dan steeds kon uitzoeken met 'zelfstudie opdrachten'.

Verder besloot de vrouw het onderwerp te laten rusten. Ze was niet zijn decaan, zij hoefde hem geen sticker op zijn rapport te geven en zou ook niet de pechvogel naar zijn hoofd gooien. "Doe dat maar," haakte ze dus in op zijn poging het onderwerp een andere draai te geven. "Vanaf volgend jaar zal Joash, de phaosfee die nu in de stallen werkt, Heracor gaan volgen. Het is een grappig ventje met een sterk eigen willetje, maar hij is meer een boer dan een heer. Dat is de ander die ik ook onder mijn hoede heb genomen." Een jongen en een meisje, het viel nog best mee en beiden waren van het phaosfee-ras. "Ik wist niet of ik je dat al had verteld."

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Ravan haalde ongeinteresseerd zijn schouders op om het antwoord op de de vraag van zijn moeder voor te bereiden.
"Ik weet het niet, het gaat al een stuk beter, maar er zijn er sommige die gewoon lastig zijn."
Blijkbaar had zijn moeder niet zoveel interesse om verder te spreken over het wel en wee rond de spreuken. Ravan verrastte zich over de milde houding van zijn moeder. Hij had verwacht dat ze nog wel even door zou drammen over het waarom de spreuken niet goed liepen, wat hij eraan gedaan had om het te veranderen enzovoorts.
Ontspannen leunde hij achterover, nam een slok wijn en hoorde zijn moeder aan. Die had een mededeling waarmee ze hem weer wist te verrassen.
"Toe maar moeder," grinnikte hij, "in één avond een broertje en zusje erbij."
Hij kende Joash niet maar vertrouwde op de beschrijving van zijn moeder. Het verbaasde hem niet dat dat de jongen zich boers gedroeg. Hij ging niet voor niets Heracor doen.

"Ik wil binnenkort eens naar Oikilan gaan, gewoon eens rondkijken." de merifeller keek zijn moeder aan. Het was lang geleden dat hij het huis had gezien waar hij de eerste jaren van zijn leven had doorgebracht en hij wilde hier absoluut even naar toe.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Maida zou de nimf dan nog aanhouden om Ravan door de moeilijke stukjes heen te helpen en als hij hier dan toch was, kon Avalon misschien ook wel meteen bijles krijgen, want die had het soms ook lastig, had ze begrepen van Ravan.

Maida glimlachte. "Och, het zijn geen werkelijk broer en zus, natuurlijk, maar ze hebben een voogd nodig en dan is een rasgenoot het beste en dat koppel Neruth heeft net zelf een baby en is ook niet echt geïnteresseerd in andere personen buiten zichzelf." Dus dan was Maida zelf de beste optie.

"Vierde jaars mogen inderdaad zonder toezicht Oikilan in, Ravan." Ze glimlachte. "Maar ik zou liever niet zien dat je alleen ging." Een grote stad kon ook gevaarlijk zijn. "Dus neem een klasgenoot mee, goed?" Ze snapte namelijk ook heus wel dat hij geen zin had om zijn moeder mee te nemen of een wachter.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Maida Luthés »

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Ravan knikte. Hij begreep hoe het werkte met voogdij. Ergens moest hij lachen om de reactie van zijn moeder. Ze dacht toch werkelijk niet dat hij dacht dat die twee echt zijn broer en zus waren. Ergens vond hij het jammer. Hij was altijd de enige geweest thuis en hij had zich altijd afgevraagd hoe het zou zijn om een broer of zus te hebben.

Natuurlijk wist hij dat hij de stad in mocht. Dat was één van de voordelen van 4e jaars zijn. De opmerking dat Maida liever zag dat hij niet alleen de stad in ging verbaasde hem.
Hij kon zich niet herinneren dat de stad gevaarlijk was toen ze er woonden. Was er zoveel veranderd de afgelopen tijd?

"Waarom vindt U dat niet prettig als ik alleen ga? Is het gevaarlijk in Oikilan?" Ravan wilde hier het mijne van weten. Het vooruitzicht op een beetje gevaar trok hem wel.

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Maida fronste. "Je bent toch niet werkelijk zo naïef, Ravan? Misschien moet ik toch maar een wachter met je meesturen." Ze schudde haar hoofd. "In een stad zijn zakkenrollers, oplichters, doffers[1] en wie weet wat voor tuig er allemaal nog is. Het zal wel redelijk veilig zijn als je op de grote straten blijft en niet in je uniform rondloopt, maar ik ken je een beetje." En hij was niet het type dat braaf op het pad bleef lopen. Hij was meer een roodkapje die dan toch perse tussen de bomen en de struiken bloemen moest gaan plukken en dan niet zou doorhebben dat zijn zogenaamde nieuwe vriend eigenlijk een grote boze wolf was.
 1. middeleeuws eufemisme voor hoerenloper

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
"Oh als dat alles is," de opmerking ontglipte Ravan. Hij had veel spannendere dingen verwacht en was eigenlijk teleurgesteld. Ergens had hij gehoopt dat er een bepaalde anarchie in Oikilan zou heersen. Anarchie en spanning was altijd goed om inspiratie op te doen om te schrijven.

"Nee hoor een wachter is niet nodig," hij maakte afwerende gebaren met zijn handen om zijn opmerking te versterken. Hij zat helemaal niet te wachten op Elik of één van de andere horken om met hem mee de stad in te gaan.
"Ik zal eens zien wie er mee de stad in wil," hij nam een hap en wachtte met doorvertellen tot hij zijn mond leeg had, "er is vast wel iemand te vinden."
En als dat niet lukte, ging hij gewoon alleen. Wat kon er nu gebeuren.
"Mag ik nog wat wijn?" Hij hield zijn glas voor zich. De wijn smaakte goed en het ontspannen verloop van het gesprek deed Ravan goed.

"Denkt U dat ik bij IRMM binnen zou kunnen?" Hij wachtte even met praten en dwong zichzelf zijn moeder aan te kijken

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
Haar zoon was een dwaas. Hij was zich totaal niet bewust van al het tuig dat er in de wereld rondliep.Besefte hij dan niet dat zijn moeder jarenlang met zulk tuig had gewerkt? Dat zijn vader was opgekomen door zulk tuig? En dat die personen eerst vrij rondliepen voordat ze werden opgesloten? En hoe groter de stad, hoe groter de gekken.

De glazen werden opnieuw gevuld met wijn, ook die van Ravan. Ook moeder was immers blij dat het gesprek redelijk goed verliep, al liep ze hier en daar nog wel wat op haar tenen. Puberende zonen waren maar lastig. Het was heel anders dan bij leerlingen. Bij die kinderen maakte het haar immers niet uit wat ze van haar dachten en of ze met haar om wilden gaan, maar bij je eigen vlees en bloed zat dat toch anders.

Maida keek even geschokt. Langzaam slikte ze haar hap voedsel door. Haar mond was in één keer kurkdroog geworden en hierdoor voelde ze iedere milimeter die het brokje eten in haar slokdarm aflegde. Ze gooide er maar een slok wijn achteraan om het weg te spoelen. "Wat wil je daar gaan doen?", vroeg ze zo nonchalant mogelijk. Er waren daar zoveel baantjes mogelijk. Ze hoefde zich niet meteen druk te maken.

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Een onbehaaglijk gevoel bekroop Ravan.  Hij had altijd al het idee gehad om te gaan kijken op de plek waar zijn vader omgekomen was. Hij had alleen niet verwacht dat het al zo snel zou kunnen. Op dat punt was de verhuizing van Bumetrel een meevaller geweest.

Om de één of andere reden vond hij het echter moeilijk om aan zijn moeder te vertellen. Hij besefte heel goed dat het overlijden van zijn vader een kloof tussen hem en zijn moeder had gecreëerd. En al leek het gesprek vandaag redelijk goed te verlopen, er was maar een vonk nodig om de boel weer te laten ontploffen. Hij wist dan ook niet wat wijsheid was, de volledige waarheid vertellen, of niet.

“Gewoon, kijken waar jullie gewerkt hebben enzo.”
Hij slikte een brok in zijn keel weg en nam nog snel een slok wijn.
“Misschien dat ik mag zien waar het ongeluk is gebeurd, ik weet niet.” Ravan bleef naar zijn bord kijken terwijl hij de laatste woorden uitsprak.
Hij had geen idee hoe zijn moeder zou reageren.

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Maida voelde zich duizelig worden. Ze schudde resoluut haar hoofd. Dat wilde ze niet. "Dat is midden in de gevangenis. Daar laten ze niet zomaar een scholier..." Ze slikte een paar maal in de hoop dat het misselijke gevoel onder controle bleef. "Ik geef je er geen toestemming voor." Nee, als het moest, dan zou ze de juiste personen daar er juist van op de hoogte brengen dat ze haar zoon niet moesten toelaten, voor het geval dat ze dat überhaupt al deden.
Het was niet omdat Ravan niet mocht zien wat er was gebeurd of waar het was gebeurd, maar die plek was gevaarlijk. Het was de afdeling met de zwaarste criminelen. Het grootste deel van de tijd ging het goed, maar je kon niet voorspellen wanneer het misging. Stel nou dat het precies weer misging als Ravan er was? Dat ze ook haar zoon aan die plek zou verliezen? Het was nog te vers. De angst was nog te overheersend. Ze kon zich daar nu niet overheen zetten. Het voelde misschien laf, maar ook een nachtwezen deinsde terug als hij doodsangst had geproefd en het sterven van een geliefde van nabij had meegemaakt.

Maida depte haar mond met het servet, legde haar bestek gesloten op het bord. "Het is alweer laat. Je lessen beginnen morgen alweer vroeg, is het niet? Dan zie ik je volgende week weer." De vrouw stond op en liep al naar de deur om Ravan uit te laten. Ze wilde nu niets liever dan alleen zijn.

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Geen toestemming. Zijn moeder gaf geen toestemming om de plek waar zijn vader was gevallen te bezoeken. Zijn hele wezen wilde protesteren tegen het besluit, maar hij kende zijn moeder goed genoeg om te weten dat het zin had om te protesteren.

Teleurgesteld schoof hij het bord van zich af, stond op en begaf zich naar de deur.
“U heeft gelijk moeder, de lessen beginnen morgen vroeg.”

“Ik zal vragen of Avalon volgende keer meekomt.”
Hij knikte naar zijn moeder, had even geen behoefte om haar een kus te geven en liep langs haar heen de gang in.