Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een kleine vriendendienst  (365 keer gelezen)

Speeldatum: 28 maart 1302 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
"Wacht hier,"[1] zei de gemantelde elf. "Op het paard. Ik waarschuw je,[2]" verduidelijkte hij tegen het meisje dat achter hem op het paard zat. Zelf steeg hij af en liep naar de poort. Met een gehandschoende hand beukte hij op het deurtje in de poort.
"Mijn naam is Folkmar," kondigde hij zichzelf aan, ditmaal latijn sprekend "ik zou graag met Maida Luthés willen spreken. Alleen."

De landelf wachtte af tot er zou worden open gedaan, maar uit alles bleek dat hij niet gewend was om te wachten. Voor wie goede ogen had, zou onder de mantel van de landelf de kleuren van de IRMM zichtbaar zijn.
 1. Wacht hier,"
 2. Op het paard. Ik waarschuw je,

« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Een persoon van de IRMM. Geweldig. Die lui waren altijd zo vriendelijk en geduldig. Fellow opende de deur in de poort. Hij had telepathisch contact gehad met het schoolhoofd.
"Maida Luthés wil graag weten wie haar wil spreken? En ze kan u dan zo dadelijk in haar kantoor ontvangen, nadat de gebruikelijk veiligheidsmaatregelen in acht zijn genomen. En de jonge dame? Waar wilt u haar zolang achterlaten? Buiten op het paard? Of even binnen bij de poort, onder het toeziend oog van de wachters?" De landelf glimlachte vriendelijk. Hijzelf zou, zeker nu hij zelf ook een dochter had, het kind niet zo snel buiten laten. Niet dat er heel veel kon gebeuren, maar toch..
Too sweet to function

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
"Folkmar van Wyc," zei de elf geduldig. "Ik ben Fulaki. Ze kent me wellicht nog uit haar tijd in Oikilan." Hij haalde zijn dolk uit de schede en overhandigde die met zijn boog en pijlenkoker aan de wachter. Hij fronste even toen hij magisch werd gefouilleerd, maar zweeg erover.
"Het meisje blijft waar ze is," zei hij scherp, toen de wachter voorstelde haar binnen te halen. "Ze zal op het paard blijven zitten en wachten tot ik terugkom. Ze heeft geen extra aandacht nodig."
Hij wierp even een blik op het meisje om te kijken of ze nog steeds deed wat hij had bevolen en wachtte toen tot hij bij Maida Luthés kon worden aangediend.

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Fellow knikte. "Het meisje blijft waar ze is, begrepen, heer." Er werd nog kort contact gezocht met de zwarte vrouwe. Er werd even kort geknikt en de deur in de poort werd gesloten. "Ik zal u naar haar kantoor brengen, heer, de vrouwe kan u nu ontvangen." Waarschijnlijk kende Luthés hem echt nog, want zelden kon iemand zo snel onverwacht bij de vrouw terecht.

De wachter leidde de man naar de zwarte toren en klopte aan bij het kantoor. De deur ging open en Maida zat achter haar bureau, maar stond op toen de gast zag. "Folkmar, welkom, kom binnen." Fellow kreeg een knikje en een bedankje en mocht vertrekken. De deur van het kantoor sloot zich. "Wat kan ik voor je doen?" De man kreeg een stoel aangeboden en ook wat te drinken.
Too sweet to function

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
De wachter kreeg een knikje en al gauw stond hij in het kantoor van Maida Luthés. Folkmar boog vlotjes en nam toen plaats. "U ziet er goed uit, vrouwe Luthés. Het is u goed gegaan sinds uw vertrek bij de IRMM, al is de reden een zeer verdrietige. We spreken nog met regelmaat over de dapperheid die uw man aan de dag legde. En ook u bent niet vergeten in Oikilan."

Na deze inleiding nam de fulaki even de tijd om zijn droge keel te smeren.
"Ik wilde u om een gunst vragen. U kent Alyssa wellicht nog. Een van de klerken die in de gevangenis zelf werkzaam was. Mijn oog viel op haar en van het een kwam het ander, zoals dat soms gaat. Ze raakte zwanger en ik heb mijn verantwoordelijkheid voor het kind genomen."
Hij nam nog wat slokken van het drinken voor hij verderging. "Inmiddels is het meisje van een leeftijd dat ze zich niets meer aantrekt van haar moeder. Zoals het nu gaat, verdwijnt ze straks in de straten van Oikilan en hoe ze dan terecht komt... Het alternatief is scholing. Ik zou u willen vragen om het meisje aan te nemen. Ik ben bereid om de eerste drie jaar van haar opleiding te betalen. Na het derde jaar zullen we dan wel zien hoeveel het heeft opgeleverd.
Aangezien dit een bastaard is en ik graag mijn opties voor een fatsoenlijk huwelijk open wil houden, wil ik u vragen het een en ander discreet te behandelen. Het meisje draagt niet mijn naam en ze kent mij nauwelijks. Voor haar ben ik degene die zo nu en dan met geld komt. Daar hoeft wat mij betreft geen verandering in te komen."

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
Maida glimlachte wat bitter bij de herinnering aan haar overleden man. Ze boog haar hoofd even. "Tijmen, moge hij rusten in vrede, zijn nagedachtenis zij ons tot zegen." Op dit soort momenten stak het gemis.

Ze nam plaats en luisterde naar het relaas van de man. Ze knikte een paar maal. "Ja, Alyssa, ze verdween van de ene op de andere dag. Maar ik geloof dat ze ergens anders werk gevonden had? En wat betreft uw dochter; ik zal haar aannemen onder de naam die ze nu draagt. Een opleiding van slechts drie jaar is mogelijk. Wanneer iemand de eerste drie jaren van de opleiding afrond, kan daar een certificaat voor worden gegeven. U kunt ook uitgaan van onze discretie. Ons onderwijs is goed en er wordt speciale aandacht geschonken aan het gedrag van de leerlingen tijdens de etiquette les. Ik kan echter niet controleren wat het meisje zelf verteld of wat leerlingen aan haar vragen."

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
"De IRMM heeft brede vleugels," knikte de fulaki. "Ik had begrepen dat de hele opleiding zes jaar duurde. Als ze naar tevredenheid presteert, zal ik nog eens bekijken of ik de rest van de opleiding bekostig. Dat is echter nog ver weg. Ik ben blij dat u bereid bent me hierin ter wille te zijn. Wat mijn dochter zelf vertelt of niet vertelt, daar maak ik me niet druk om. Bovendien, ze kent alleen mijn voornaam en tot gisteren had ze me nog nooit eerder gezien of gesproken."

Hij stond op. "Hier heeft het meisje mij niet nodig en na drie jaar op deze school gezeten te hebben, zal ze haar eigen gang wel gaan, of ze nu wel of niet iets doet met de kans die ik haar bied."

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
Maida glimlachte en knikte. "Dan is het zo geregeld, Folkmar." Ze vroeg zich wel wat dingen af, maar dat waren haar zaken niet. Haar zaak was dit meisje en die had ze zojuist aangenomen. "Een zelfstandige jongedame zal het zeker worden. Misschien dat je ooit nog trots op haar kan zijn." Ook zij stond op.

"Kom nog eens langs, dan drinken we wat wijn en dan praten we bij en over vroegere tijden. Dat zou ik fijn vinden." Maar nu moesten ze weer door. Folkmar had vast betere dingen te doen en zijzelf moest ook weer aan het werk. Ze had het druk, maar tijd gemaakt omdat het om een oud collega ging. Hij was niet zozeer een vriend van haar geweest, maar wel iemand waar haar man goed mee overweg had gekund.

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
" Ik hoop het,"  zei de fulaki met een beleefde glimlach. "En ik zal zeker nog eens langskomen. Het is goed om samen te komen om goede tijden en goede vrienden te gedenken en herinneringen op te halen. En weet dat Maida Luthes altijd welkom is in de oranje gebouwen."

Landelf en phaosfee namen afscheid en de landelf kwam uiteindelijk weer terug op de plek waar hij het meisje had achtergelaten. Die was, aan de sporen bij het paard te zien, wel degelijk van het paard geklommen. Ze had zich net op tijd weer op het paard kunnen hijsen toen ze gerommel bij de deur hoorde.
Folkmar tilde het meisje van het paard en verkocht haar een oorvijg, maar legde er niet zijn ziel in omdat hij ook wel begreep dat ze lang had moeten wachten. Dat het meisje alsnog de tranen in de ogen sprongen, viel hem niet eens op.
Hij nam paard en kind bij de teugels en bracht ze tot aan de poort.
Hij duwde het kind in de richting van de wachters. "Dit is Hasse Vloch. Ze is door Maida Luthes aangenomen. Mochten er extra gegevens nodig zijn, dan zal ik die nasturen. Het geld komt over een week per koerier." Hij steeg op, gaf de wachters een knikje en reed dezelfde weg terug. Wat overbleef was een meisje dat zich vliegensvlug omdraaide om hem na te kijken. En in haar ogen rees de vraag of dit het moment was om te besluiten of ze zelf ook aangenomen wenste te worden.

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
Fellow had medelijden met het jonge meisje. De man was alles behalve vriendelijk tegen haar. In tegenstelling tot haar begeleider ontgingen hem de tranen in haar ogen hem allerminst en hij vond dat ze er ook maar wat verloren bijstond. Hij kwam de poort uitgelopen en kwam naast het meisje staan, terwijl ze het paard nakijk.
" Hasse. Gaat het wel?", vroeg Fellow haar met medeleven. Hij keek vriendelijk naar opzij. "Kom je mee naar binnen? Dan breng ik je naar je mentor. Dat is een hele aardige mevrouw. En dan ga je je afdeling ontmoeten en daar zitten vast een heleboel aardige jongelui. Er zitten ook best wat landelfen op deze school. Dus je zal vast veel vrienden maken."

De man maakte ook een ondiepe buiging voor haar en bood haar zijn arm. "Kom."
Too sweet to function

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Het meisje keek op toen er een lange landelfsoldaat naast haar verscheen. De kansen om terug te gaan naar Oikilan slonken in rap tempo, dus knikte ze maar. Het ging wel. Met de rug van haar hand poetste ze haar ogen droog en pakte de arm vast van de man.
Hij was niet onaardig. Aardiger dan de meeste wachten in Oikilan. En aardiger dan haar vader, die ze gisteren voor het eerst gezien had, maar die de hele weg naar Oikilan geen woord tegen haar gezegd had. Alsof ze een pakje vissen was dat ergens bezorgd moest worden. Haar moeder had haar tenminste nog een knuffel gegeven toen ze weggingen. Daar had ze zich wel onmiddellijk uit proberen los te wurmen, maar toen wist ze dit nog niet. Waar je al geen spijt van kunt krijgen.
Hasse zuchtte diep en liep met de aardige landelf mee, helemaal tot aan de deur waar een vrouw woonde die mentor heette.